Het hotel is adembenemend mooi en kleinschalig met maar 21 kamers en onze suite heeft de omvang van een gemiddeld Amsterdams appartement. Werkelijk over the top luxe, maar wat heerlijk! We lunchen wat op het terras tussen de golfbaan en het zwembad en nemen dan een taxi naar Dubai Mall. Shoppen is een van de belangrijkste tijdverdrijven van de toeristen en de Emirati en we vergapen ons op Fashion Walk aan de dure merken maar vooral aan de mensen die met tassen vol de Gucci, Prada, Valentino, Hermes, Cartier en andere designer-stores uitkomen. Aan het begin van de avond krijgen we een sms dat ook W & L zijn geland en in de lange rij bij de douane staan. We nemen een taxi, waarvoor overigens ook een eindeloze rij staat bij Dubai Mall, naar het hotel waar zij zullen verblijven voor een borrel en een hapje eten. Het Meridien is gigantisch in omvang met meerdere zwembaden en maar liefst 18 restaurants. De meeste restaurants en bars in Dubai zitten sowieso in hotels om dat alleen de hotels een vergunning hebben om alcohol te schenken. En om 21 uur zitten we met z’n vieren aan een biertje en om 22.30 uur kunnen we aan tafel bij een Italiaan met hele goede recensies. En terecht wan het eten is heerlijk en de wijn goed!

Op vrijdagochtend, hier het begin van het weekend gaan we samen op pad naar Marina Walk, een boulevard tussen de torenflats aan de spiksplinternieuwe jachthaven die op een plek ligt waar nog geen 5 jaar geleden alleen woestijn was…. Met de spiegelreflex camera proberen we dit surrealistische beeld vast te leggen, nemen we een Iced Coffee op een terras met de slechtste bediening van Dubai en dan gaan we op zoek naar een taxi die ons naar de Public Beach bij het Hilton hotel kan brengen, want daar hebben we afgesproken met Juriaans clubgenoot H met zijn gezin. We zitten een uurtje met hen op het strand en gaan dan lekker (laat) lunchen op een terrasje aan de boulevard waar de Maserati’s, Ferrari’s en andere sportwagens stapvoets voorbij “flaneren”.

We zijn iets later klaar met de lunch dan we gedacht hadden dus we halen de zonsondergangs-borrel bij de 360, waar W & L zitten niet. Na een snelle douche en omkleden in kleding waarin we de restaurants en hotels in mogen (lees: lange broek voor de heren en geen slippers) gaan we naar Atlantis Hotel, op de punt van Palm Jumeirah, het enige van de 3 palmeilanden die daadwerkelijk af en bebouwd is. Het hotel is enorm! We hebben gereserveerd in het goed aangeschreven Libanese restaurant maar nemen eerst een wijntje in Bar Azura. Op weg van de bar naar de Libanees loen we tegen het acquarium in het hotel aan waar we achter een meters hoge glazen wand de vissen zien zwemmen die we enkele dagen daarvoor nog in het wild op de Malediven zagen.

De Libanees levert inderdaad heerlijk eten maar helaas zijn ze wat minder goed gesorteerd qua wijn en had de buikdanseres van ons ook niet perse gehoeven Met goed gevulde magen gaan we op zoek naar een taxi, wat rond borreltijd een behoorlijke uitdaging bleek, maar zo aan het einde van de avond is er gelukkig meer aanbod.

Op Oudjaarsdag gaat de wekker om 6.30 uur want we hebben om 7.30 uur een tee time op onze golfbaan. Het wordt even na 7 uur snel licht en de temperatuur stijgt al snel naar een zeer prettige 23 graden. De baan ligt er adembenemend mooi bij en onze mede-speler een Zuid-Afrikaanse expat die in een villa aan de golfbaan woont wijst ons tussen het spelen door aan welke delen van de skyline er nog niet waren toen hij hier ruim 7 jaar geleden kwam wonen. En dat geldt dus voor ongeveer de helft van de hoge gebouwen die wij vanuit ons hotel zien liggen. Rond 9.30 uur nemen we afscheid van onze medespeler, hij gaat de tweede 9 holes ook nog lopen (of eigenlijk rijden in de buggy die is uitgerust met een koelbox en een gps waar je steeds exact op ziet wat de afstand tot de green is), wij gaan ontbijten. Na een uurtje voegen W & L (die vandaag jarig is!) zich bij ons en na een uitgebreid ontbijt installeren we ons aan het zwembad van ons hotel. Lekker zwemmen, lezen, kletsen en genieten van de zon voelt als een echte vakantie en als een prima voorbereiding voor Oudjaarsavond.

In de tweede helft van de middag gaan we nog even met z’n vieren naar Dubai Mall en nemen een borrelhapje op het terras aan de voet van Burj Khalifa, de hoogste toren van Dubai (en van de wereld?) waar de mensen nu al naar toe komen om het vuurwerk van middernacht dat op en rond de toren wordt ontstoken te bekijken. Als we net na zonsondergang een taxi zoeken terug naar onze hotels om ons toilet voor oudjaarsavond te gaan maken blijkt dat een uitdaging! Nergens taxi’s, nergens een officiele taxi-queue, maar na wat woest zwaaien lukt het ons allemaal om na een half uur een taxi te bemachtigen.

Wij moeten ons snel omkleden, terwijl de gasten in gala-kleding ons hotel binnenstromen voor het Oud & Nieuw diner en feest in de tuin, want om 20 uur hebben we een taxi besteld om ons naar ons diner en feest in Wafi te brengen. We hebben afgesproken met W & L en een Canadese (die W kent uit haar tijd in Aberdeen), haar Britse man en een Singaporese die hier alledrie voor Shell werken. We hebben een tafel en een 4-gangen diner bij Medzo in Wafi en daarna een feest op het dakterras van Wafi. Het eten is prima, de wijn vloeit rijkelijk en de sfeer is bijzonder feestelijk, zeker als we allemaal onze happy new year hoeden en diadeems hebben opgezet en we even voor middernacht met nog een paar honderd anderen op het dakterras staan af te tellen tot het nieuwe jaar.

We dansen tot in de late uurtjes en als we echt moe en voldaan zijn sluiten we voor Wafi in de rij voor de taxi aan. En dan weten we weer dat we te lang zijn blijven hangen… Er rijden vrijwel geen taxi’s en de rij wordt alleen maar korter wanneer wensen het opgeven, hun geluk langs de weg gaan beproeven of hun hotel (of prive-chauffeur ) hebben gebeld om ze op te halen. Als wij ons hotel bellen zijn er geen hotel-drivers beschikbaar en horen we dat het op de weg sowieso een puinhoop is. Zo wordt het nog een veel langere avond dan we gedacht hadden…. Maar na anderhalf uur zijn wij eindelijk aan de beurt en is richting het zuiden de file ook opgelost (terwijl het de andere kant op nog altijd muurvast staat). Nog even een warm bad (want van anderhalf uur bij 15 graden in je zomerse feestjurkje staan wachten zijn we verkleumd geraakt) en dan heerlijk een gat in de eerste dag van 2012 slapen :-0

Echt trek krijg je ook niet van zo’n rustig ochtendje na een laat ontbijt, dus we genieten vooral van de Gazpacho en wat make-your-own-sandwiches. Rond 14 uur liggen we aan het zwembad. Omdat we weer eens niet Duits genoeg zijn geweest in de ochtend hebben we geen bedje meer bij een parasol, dus dan maar goed insmeren en ieder kwartier afkoelen in het zwembad. Tegen 17 uur gaan we nog even langs het duikcentrum om de rekening te regelen, stempels te halen voor in ons logboek en de staf gedag te zeggen. Silvia vraagt zelfs waarom we niet gewoon blijven. Elk half jaar vertrekken en weer terug komen is ook zo’n gedoe Na wat hugs en handen schudden springt Marije onder de douche en gaat wat orde scheppen in de puinhoop die ons huisje is geworden. Juriaan trekt nog even met zijn camera het eiland over om de vliegende honden, prachtige palmbomen en een adembenemende zonsondergang te fotograferen.

Na een uurtje zijn de foto’s gemaakt (en is de zon ook al ruim onder) en is ons huisje weer toonbaar en is onze 70kg bagage weer min of meer ingepakt: tijd voor een borrel! We hebben dan nog geen idee hoe laat we de volgende ochtend op moeten maar aangezien we om 8 uur moeten inchecken op de luchthaven van Male voor onze vlucht naar Dubai zal het wel letterlijk voor dag en dauw zijn….. Bij het diner nemen we afscheid van de roze brigade en vooral Muaz, onze personal waiter en dan gaan we de rekening betalen en (weer) een espressootje drinken. Aangezien we deze keer all inclusive zaten (ja ja, met zo’n suf bandje om onze pols) bestaat de rekening uit extra duiken die we gemaakt hebben buiten ons pakketje, espresso’s (veel!), wifi, de fles Chardonnay van Kerstavond en een paar cocktails, dus dat valt mee. Bier en huiswijn (die in alle kleuren prima smaakte) zitten in het All Inclusive arrangement, dus we nemen er nog maar 1 op het terras van de Bonthi bar terwijl we van afstand naar de toeristen kijken die zich verdringen om de wekelijkse Crab Race (een soort cavia-race maar dan met krabben die gevangen zijn op het strand en een nummer op hun huisje hebben geschilderd gekregen). Niet helemaal onze vorm van entertainment maar mensen-kijken is hier wel zeer vermakelijk

We kennen inmiddels onze vertrektijd….. Wake up call om 5.40 uur (en dan zijn we niet eens het eerste maar het tweede watervliegtuig dat Vilamendhoo zal verlaten op donderdagochtend) en take off om 7.10 uur. En het is dan ook nog pikdonker als de telefoon, de wekker met Marije haar iPod en onze mobiele telefoons ons wakker schudden. Maar zoals dat gaat in de tropen is het binnen 20 minuten helemaal licht. De tassen op de veranda zetten, de laatste espresso’s afrekenen, ontbijten en dan vertrekken we. Vilamendhoo was weer zalig! We sluiten niet uit dat we nog een keer terug gaan

Na het half uurtje in het watervliegtuig zijn we keurig op tijd om onze fikse hoeveelheid (over)bagage in te checken (en bij te betalen, grrrr), nog maar weer een espresso te scoren en te wachten tot boarden op weg naar Dubai…. Nog een paar dagen stad-vakantie met vrienden W & L die een paar dagen vanuit Nederland naar Dubai komen voor de 40e verjaardag van L en Oud & Nieuw. En misschien ontmoeten we vriend H ook nog wel voor een borrel, hapje of feestje. En natuurlijk shoppen, gebouwen kijken en een rondje golf op de Championship Course waar ons hotel aan ligt! Wordt vast erg leuk en daarnaast is het sowieso heerlijk dat we niet meteen terug gaan naar het ongetwijfeld koude en donkere Nederland maar onze vakantie dus nog een beetje te verlengen!

We schuiven wel op tijd aan bij de lunch want dan beginnen de magen toch wel wat te knorren. Wat over was van het Kerst-diner zien we in allerlei varianten terug: gebakken mosselen, curries met diverse groente, eendeborst, etc. Maar na het copuleuze Kerstdiner (en het overdadige eten van de rest van onze tijd hier) houden we het toch vooral bij de overheerlijke salades, “make your own sandwich” en bergen fruit. In de loop van de middag hebben we toch wel weer zin in een duikje en als we rond 15 uur op de duikschool komen hebben 2 andere stellen waarmee we deze week al veel gedoken hebben hetzelfde bedacht. We zien ook dat de volgende dag weer een “full day trip searching for Whale Sharks” op het programma staat. Deze trip gaat alleen door als er minimaal 8 duikers zijn en wij schrijven ons in als 7e en 8e, de rest mag ons dankbaar zijn, want nu gaat de boot in ieder geval

We wandelen het water in met onze flessen op onze rug en het slechte zicht valt meteen op: dat is niet van dat wij zelf nog wat wazig zien (denken we ), er zit veel plankton in het water. Met onze neus in het zand en koraal is het toch een prima duikje waar we zelfs nog een voor ons onbekende en unieke nudibranche vinden. En daarbij kennen we dit deel van het huisrif inmiddels als onze broekzak, dus erg veel last hebben we niet van het slechte zicht. En na een uurtje komen we verfrist het water uit bij exit 5, voor ons oude huisje waar we in juni zaten. Even onze spullen spoelen en dan kunnen we onszelf ook lekker afspoelen in het zwembad. Drankje erbij en naar de zonsondergang kijken. Zo zijn de Kerstdagen met recht feestdagen!

Op tweede Kerstdag zitten we wel weer voor dag en dauw aan het ontbijt want we gaan op Whale Shark trip. We gaan met de houten boot en die doet er bijna 2 keer zo lang over als de plastic boot waarmee we vorige week gingen. Dus tijd genoeg om voor het duiken lekker wat de dommelen op het dek en wat te kletsen met de andere gasten. Een divers gezelschao met Oostenrijkers, Fransen, Belgen, Britten, een Noorse duikgids en wij. Na anderhalf uur varen staan we allemaal op de uitkijk. We zien meerdere scholen dolfijnen springen en spelen maar geen teken van de Whale Sharks. Als we het hele Nationale Park hebben afgevaren keren we om en zoeken we een goede eerste duiklocatie.

Het zicht onder water is nog slechter dan gisteren op het huisrif. Zou dat de reden zijn dat de vissen en vooral schildpadden dichterbij lijken dan anders? Een van de schildpadden komt zelfs bijna in botsing met Marije haar video-camera, maar dat levert dan wel weer mooie beelden op! Na de eerste duik brengen we ons oppervlakte-interval wederom door met speuren aan de oppervlakte naar Whale Sharks. Maar ook van de andere boten die we tegen komen horen we dat zij ook nog geen geluk hebben die dag. We concluderen dat de Whale Sharks, net als de rest van de wereld vast op tweede Kerstdag naar hun schoonouders moeten en dus ergens in de file zwemmen, en dus duidelijk niet thuis zijn. En de tweede duik doen we nog wel in de Mamigili Beyru Whale Shark sanctuary maar dus helaas niet tussen de vriendelijke reuzen….. Of ze zijn er wel maar voor ons niet zichtbaar vanwege wederom het steeds slecht wordende zicht. Van ruim 30 meter zicht eerder in de week naar 20 op veel duiken naar inmiddels 10 en soms nog minder.

We besluiten de derde duik van de dag niet meer te “jagen” op Whale Sharks maar ons geluk te gaan beproeven bij Digurah Arches, halverwege het National Park en Vilamendhoo, waar regelmatig Manta’s worden gezien (en wij ze ook van de afgelopen 3 bezoeken aan deze site 2 keer hebben gezien). Onderweg lunchen we (restje van het Kerstdiner lijkt het wederom) en zien we nog een Marlin tot 2 keer toe het water uitspringen en in de verte nog een school dolfijnen. Ook leuk om naar te kijken, maar toch is iedereen een beetje teleurgsteld dat we de Whale Sharks niet hebben gezien. En de algemene teneur is toch dat dit vooral aan het slechte zicht ligt, want ze zijn er bijna altijd. Hoewel….. de vorige keer dat wij op Vilamendhoo waren hebben we ze ook maar tijdens 1 van de 2 full day trips gezien…. Misschien is de kans gewoon 50%, dat is na 4 full day trips in ieder geval ons gemiddelde.

Het zicht in Digurah Arches is zeker niet meer dan 10 meter, dus een Manta die niet heel nieuwsgierig is zullen we ook hier vast niet tegenkomen. Gelukkig zijn de Stingrays wel nieuwsgierig en de schildpadden ook! Dus ondanks dat het een beetje voelt als zwemmen in erwtensoep, want nu de zon even weg is lijkt het water eerder groen dan helderblauw, is het toch wel weer een lekker duikje. Het is wel een lange dag zo op de boot en we komen pas vlak voor zonsondergang weer op ons eiland en verkiezen dan de douche boven het zwembad om daarna een verdiend koel biertje te drinken op het terras.

Onze laatste duikdag is op 3e Kerstdag en ook nu hebben we weer gekozen voor de selfinflickted wound van ontbijten om 7 uur. Er staan 2 duiken op het programma waar flinke stroming te verwachten is. En ondanks onze 500+ duiken horen we vanochtend dan ook zeker niet tot de meest ervaren duikers aan boord (met 5 instructeurs met 1000 of zelfs 3000+ duiken in de groep). De gids Hussein checkt de stroming en komt met het “bemoedigende” nieuws dat er een medium current is en hij vanaf de oppervlakte de top van het rif op 15 meter net kan zien. Dus weer beperkt zicht. Het lijkt wel een hardnekkige mist van plankton….. Broken Rock, onze eerste duik van de ochtend, waar we ruim voor 9 uur al in het water liggen, moet werkelijk adembenemend zijn wanneer het water helder is maar ook nu is het zeker de moeite waard. Overal white tip reef sharks, grote scholen vis die in de stroming hangen, een Honeycomb Eel en een hele mooie canyon van ruim 30 meter lengte waar je door heen kan zwemmen. Voor foto en video niet de ideale omstandigheden maar een fantastische duik.

Dan varen we naar Vilamendhoo Thila, recht voor ons eigen eiland, een onderwater berg precies op de rand van het Atol waar altijd veel stroming staat. De voorspelling is wederom een medium current maar we weten na deze duik dat medium een relatief begrip is: we vechten ons langs het rif op ruim 25 meter diepte naar de rand en hangen daar als 12 vlaggen naast elkaar in de onderwater-storm. Het zicht is inmiddels beperkt tot een meter of 8, maar desondanks zien we de grote scholen, de haaien en de Eagle Rays jagen op het kleinere spul dat door de stroming recht hun bek in wordt gejaagd. Dit was een heerlijke laatste duik van deze vakantie. Al hebben we wel het gevoel dat je nog een keer terug moet komen om deze duiklocaties ook in de helderblauwe zee nog een keer te zien!

De middag brengen we door met lunchen, een dutje op een strandbed (je wordt toch best moe van dat stromings-duiken ), het spoelen van onze duikuitrusting en het regelen van een massage in de Spa op onze laatste dag. Een cocktail bij zonsondergang maakt dit Maledivische paradijsje helemaal af!

Het is Maledivische avond dus hij kan zijn hart ophalen met de curries die gemaakt moeten worden, de noodles, de samosa’s en kokos-koekjes (iets tussen roti en naan-brood in maar dan met kokos als hoofdbestanddeel). Jur kijkt zijn ogen uit maar ook de witte brigade in de keuken lijkt daar nog niet eerder een mee-kokende gast te hebben gehad en zelfs de rode brigade (bediening) is nieuwsgierig en werpt een blik op de kokende gast.

Even na 19.30 uur, als het restaurant open is en het diner op de buffetten staat (en de kookploeg doorgaat met de voorbereidingen voor het ontbijt door het deeg voor de croissants voor te gaan bereiden) komt Juriaan doorweekt van het zweet aan bij de Sunset Bar. Eerst een biertje om een beetje af te koelen van de keuken die wel 50 graden warm was en de dorst te lessen, dan omkleden en kijken hoe het buffet in ons restaurant (dat grotendeels hetzelfde menu kent) erbij staat. Ook de rode brigade in ons restaurant heeft gehoord van Juriaans kookactiviteiten en komen een voor een vragen hoe het was. En dan storten we ons zelf op de Maledivisiche heerlijkheden!

Op zaterdag gaat de wekker weer vroeg want we gaan weer op pad voor een 2 tank dive. Bij de current check door Silvia, de Spaanse gids van vandaag, is ze wat vertwijfeld: de stroming staat haaks op waar ze hem verwacht had (min of meer parallel aan het rif in plaats van of incoming of outgoing). We springen desondanks op de plek die ze eerder in de briefing had aangewezen op de kaart van het rif bekend onder de illustere naam van Lucky Hell. We moeten behoorlijk hard zwemmen om na een minuut of 5 eindelijk diep onder ons het rif te kunnen zien, en dat terwijl we al op bijna 30 meter diepte zitten. Volgens de briefing hoeven we nu alleen maar een “stukje” langs het rif te drijven en dan zijn we op de hoek waar de haaien, eagle rays, barracuda’s en het andere grote spul meestal zitten. Maar….. de stroming is inmiddels nog 90 graden verder gedraaid en we hebben een forse stroming tegen langs het rif. En dat op 30 meter betekent een aanslag op Juriaans luchtverbruik. Als we de hoek nog niet eens in zicht hebben is hij al door de halve tank heen en we besluiten de hoek te laten voor wat ie is en de wat hoger gelegen deel van het rif te gaan. En na 35 minuten zijn we weer boven, voor ons doen erg kort, maar tegen de stroming in zwemmen is niet Juriaans ding weten we maar weer eens.

De tweede duik heeft ook meer stroming dan we de vorige keer op ditzelfde rif hadden (Lucky Rock). De verklaring die we daarvoor krijgen is dat het bijna nieuwe maan is en dat de stroming dan op z’n sterkst is en dat door het jaar heen de stroming in januari altijd het heftigst is, en het is ook bijna januari. Maar we kunnen deze duik voor een groot deel lekker mee drijven met de stroming of in de luwte rustig fotograferen, en dan halen we het weer makkelijk om een uur onder te blijven op een tank.

Na de lunch is het tijd voor wat zwemmen, lezen en een middagdutje en dan komt om 17.30 uur Santa Claus aan op het eiland. Niet met een slee met rendieren maar (net als Sinterklaas ) met de boot. Het strand en de steiger staan vol met gasten maar zeker net zoveel personeelsleden, dit is duidelijk een feestje voor iedereen. En een uurtje later is de kerst-cocktail-party bij het grote zwembad, niet met cocktails maar met gluhwein. En dat smaakt vreemd in dit klimaat . Er staat een beamer met de beste wensen voor kerst en het nieuwe jaar, maar die kan natuurlijk ook gebruikt worden voor het karaoke-kerst optreden van de staf. Zo’n 15 stafleden, overigens niet geselecteerd op vocale kwaliteiten, brengen Silent Night, Jingle Bells, Feliz Navidad en We wish you a merry christmas ten gehore, gesteund door het publiek die de karaoke-teksten mee kan lezen en steeds fanatieker mee zingt.

Dan drinken we nog een wijntje bij de Sunset Bar en gaan we aan ons Kerst-diner. We hebben een lekkere fles Chileense Chardonnay besteld en die blijkt uitstekend te passen bij het overdadige, en erg lekkere, buffet. Werkelijk zo’n beetje alles dat je kan bedenken staat er: kaviaar, sushi, beef wellington, diverse curries, Champagne-soep, risotto, salades, kaasplankjes en een gigantisch dessert-buffet met als echte eye-catcher de hoge profiterol-caramel toren . Na verschillende gangen langs het buffet kan je ons bijna naar buiten rollen, en daar nemen we dan nog een espresso!

En dan gaan we nog even bij feest in de andere bar kijken. Er draait een DJ en niet eens slecht…. Dansen op blote voeten in het zand op Kerstavond blijft toch een bijzondere ervaring En morgenochtend doen we het rustig aan, we zien wel hoe laat we wakker worden en hoe laat we onder water gaan. Het is per slot van rekening vakantie!

We lopen het water in en al in het ondiepe deel, op de zandbodem voor het rif, schieten de scholen vissen uiteen als wij naar de rand van het rif lopen in onze pakken en met 20kg op onze rug. Dit kantduiken lijkt wel sporten, zeker als het rif zoals bij exit 7 wat verder uit de kust ligt. Er staat vrijwel geen stroming en dan weten wij wel hoe laat het is: weinig vis en vooral ook voor ons flink doorzwemmen om 1 exit verder boven te komen dan waar we het water in zijn gegaan, we blijven echt enorme slome zwemmers . Na een minuut of 20 ziet Juriaan uit zijn ooghoek iets bewegen: een octopus. We kijken op een afstandje waar de octopus op of in het rif kruipt en zwemmen daar rustig naar te om hem (of haar?) niet weg te jagen. En dat lukt uitstekend. We fototgraferen en filmen dat het ons een lieve lust is, maar voor de film zou het wel aadig zijn als dit beestje een beetje zou bewegen of zelfs van ons zou schrikken en de “armen zou nemen”. Buiten een continue veranderen van kleur en een klein beetje verschuiven doet de octopus iets. Dus geen hele spectaculaire filmbeelden, kijk zelf maar:

Als we na een uurtje precies bij exit 8 boven komen doet de zon een voorzichtige poging door te breken. Zou het dan na 24 uur herfst alweer zomer worden? We duiken even het zwembad in en drogen op bij een Iced Coffee. Na de lunch besluiten we een middagduik te maken op de zuidkant van het eiland. Lekker ontspannen het water in bij exit 4 en onder water wel zien of we afslaan naar het oosten (als er outgoing current is) of naar het westen (bij incoming current). Het blijkt eb te worden (dat hadden we ook in de getijdentabel kunnen opzoeken, maar goed) en we gaan oost. De stroming brengt ons op een gemoedelijk tempo langs het rif en na een uur zijn we zowaar 2 exits verder (voor ons doen een olympisch record lange afstand zwemmen op het huisrif). Het is extreem eb geworden en meteen bij de boei aan de rand van het rif stappen we op de zandbodem die hier niet meer dan kuitdiep is bij dit getijde. En dan is het best wel weer even sporten: lopen met een fles op je rug, een paar kilo lood in je BCD, vinnen en camera in de hand. We koppelen bij de picnic-tafel de flessen af en over het terras van de bar (waar alweer hele volkstammen aan de drank zitten) en het restaurant komen we terug op de duikschool. Even onze spullen spoelen en dan ons zelf weer lekker afspoelen in de infinity pool bij onze eigen bar & restaurant.

Als we even na zonsondergang, die toch weer voor een groot deel schuil ging achter de wolken springen we onder de douche en horen ineens……. Ja hoor, weer een stortbui. Te vroeg gejuicht over het einde van de herfst. Aan de voorkant van ons huisje zie je dat de bodem aardig verzadigd is geraakt de afgelopen dagen en het water blijft op het zand staan. Als het na een half uur nog niet droog is waden we, gewapend met paraplu, naar de bar waar het voor dit tijdstip erg rustig is. Iedereen zal de bui wel afwachten….. Maar als we rond 20.15 uur de “oversteek” maken naar het restaurant is het bijna droog en na het eten zien we zelfs sterren. We blijven hopen op een beetje zon de volgende dag, want naast dat dat wel zo lekker is maakt dat de films en foto’s ook aanzienlijk mooier!

En zon was er! De vrijdag begint stralend, zoals je verwacht als je ‘s nachts de sterren ziet zoals die er gisteravond waren. We doen vandaag 2 bootduiken: 1 in de ochtend en 1 na de lunch. We vertrekken rond 9 uur met 14 (!) duikers maar allemaal bijzonder ervaren. We varen naar Kuda Rah Thila, een van de favoriete duiksites van de duikschool staf hier. Er wordt ons veel vis en haaien beloofd! Als we, vanwege een medium to strong current volgens Illy onze gids van vandaag, een negative entry maken zien we helaas dat het zicht niet opperbest is. Maar je kan niet alles hebben want binnen een minuut hebben we de eerst haai in het vizier. En gedurende de duik raken we bijna duizelig van de enorme scholen tropische vissen die over het algemeen soort bij soort zwemmen maar zo af en toe even mixen. Of netjes opzij gaan voor een haai (die gelukkig voor deze school geen honger had op dit moment).

We komen blij en opgetogen boven water, zelfs ondanks het enigszins beperkte zicht was dit een TOP-duik! En nog altijd schijnt de zon, dus dat is dubbel geluk We strijken even neer bij het zwembad, nemen een duik en een Iced Coffee, trekken droge spullen aan en gaan dan snel lunchen want om 14 uur moeten we alweer op de boot zitten voor de middagduik. We gaan bijna met dezelfde groep als van de ochtend op pad. Illy geeft een uitgebreide briefing voor we weg varen: we gaan een Channel-dive maken. Op deze plek stroomt de zee het Atol in of uit (afhankelijk van het getijde) en dit soort plekken staan bekend om de enorme stroming en de daarmee gepaard gaande grote vis.

Op “de plaats des onheils” checkt Illy de stroming. Die komt zoals verwacht uit het noorden en is sterk tot zeer sterk. Het minder goede nieuws is dat het zicht hier nog beperkter is dan bij de ochtendduik. Het kost de kapitein de nodige moeite om ons op de juiste plek, zo’n 50 tot 100 meter op open zee stroomopwaarts van het rif te droppen, maar na het nodige manoevreren kunnen we springen. Met de hele groep zakken we snel naar beneden en vinnen we hard tegen de stroming in om te zorgen dat we precies bij de rand van het plateau op 30 meter uitkomen. Daar zouden we onze rifhaken achter een rots moeten haken en dan “in the Blue” uitkijken naar groot wild. Zouden…… Want we zien op een gegeven moment het rif als een razende aan ons voorbij trekken. We kunnen nog net een rots grijpen halverwege het rif en hangen daar een paar minuten in de stroming: als vlaggen in een storm en onze bellen verdwijnen horizontaal met de stroming mee (in plaats van dat ze hun natuurlijke weg volgen, recht naar de oppervlakte). We klauteren over wat rotsen om iets dichtbij de Thila te komen maar er is geen houden aan. En na 20 minuten zien we de eerste buddy-paren al opstijgen omdat ze al flink door hun lucht heen raken. Na 30 minuten houden wij het ook voor gezien. Maar het is nog niet zo eenvoudig om rustig op te stijgen in de open zee: achter het rif gedraagt de stroming zich als een wasmachine en de stroming komt van alle kanten en brengt ons zelfs af en toe weer iets naar beneden. Maar uiteindelijk komen we netjes aan op 5 meter diepte en doen onze safety stop. Aan de oppervlakte blazen we even uit van de inspanningen tot de boot ons oppikt. En de zon schijnt nog stes (hoewel er aan de horizon nog een onweersbui hangt, die later blijkt gelukkig over of om ons heen drijft). Rustige (huisrif) duiken, een prachtige met vis overbevolkte Thila en een straaljager-vlucht in een Channel. Van alles wat in 48 uur. Net als het weer: storm, regen, zon, onweer en windstilte

Illy is zichtbaar opgelucht dat we allemaal veilig aan boord zijn en hij excuseert zich voor het slechte zicht (alsof hij daar iets aan kan doen ). En dan kunnen we lekker het zwembad in, een litertje koud water drinken en dan moet Juriaan zich alweer haasten. Hij heeft gevraagd of hij mee mag koken in de keuken voor het diner. Om iets voor 18 uur wordt hij opgehaald in de bar door de Food & Beverage manager die hem meeneemt achter de schermen!

We stappen om 7.45 uur op de boot voor onze 2 tank dive. De gids Satoki (Japanner) legt kort uit dat we 3 kwartier moeten varen naar de eerste duiksite maar de captain valt hem meteen in de reden: nee hoor, dit is de snelle boot, binnen een half uur zijn we er. Satoki neemt alle 11 duikers mee naar het zonnedek boven op de boot, ofwel de “loof” zoals hij het Engelse woord voor dak uitspreekt. Ook tijdens de bliefing moeten wij regelmatig ons lachen in houden van het klinkt toch lachwekkend wanneer we het hebben over “negative entlies”, “keep the leef on your light shouldel”, “come up with at least 50 bal” en “inflate youl surlface markel bouy”. Maar we denken het te begrijpen en glimlachen en hem alleen af en toe vriendelijk toe

Inderdaad binnen een half uur krijgen we het signaal dat we ons klaar moeten maken en Satoki checkt nog een keer de richting en sterkte van de stroming. Als hij weer aan boord klautert bedankt hij iedereen voor de 4e keer, op deze nog jonge ochtend, voor het wachten, en dan kunnen we het water in. Ook nu is de stroming weer zeer mild maar de andere duikers hebben haast en verdwijnen binnen enkele minuten uit het zicht. En dan hebben we dit gigantische rif, voor zover het zicht reikt, dat helaas bij bewolkt weer ook maar beperkt is tot een meter of 20, voor onszelf! Binnen 10 minuten hebben we een schildpad en een aantal white tip reef sharks gevonden en zwemmen we tussen tientallen vissen. Ondanks het matige weer en beperkte zicht & licht toch een prima duik.

Tijdens het oppervlakte-interval varen we naar Lucky Rock, onze tweede duikstek van de ochtend net ten westen van ons eiland Vilamendhoo. Met een kop sterke thee en een paar stukjes sinaasappel in de hand stuiteren we over de golven. De lucht is inmiddels nog meer betrokken en de wolken zijn niet meer vriendelijk lichtgrijs maar eerder dreigend donkergrijs. Na een uur hebben we onze pakken weer aan en de tanks weer op onze rug en kunnen we het water in. We springen nu letterlijk in een rijk gevulde vissoep: overal vissen voor zo ver we kunnen zien (al is het zicht inmiddels beperkt tot 15 meter). Als Marije na een kwartiertje omhoog kijkt komt er een schildpad die net een hap adem heeft genomen aan de oppervlakte als een komeet naar beneden gedoken, recht op ons af. Wat een prachtig beeld (en gelukkig net op tijd om de video-camera aan te zetten):

We drijven rustig verder en zien veel “gewone” reef vissen maar ook diverse bijzondere exemplaren die we van dichterbij bekijken en op onze digitale camera’s vastleggen. Na 45 minuten hebben we de top van het rif bereikt en daar komen we deze vriendelijke haai tegen die gezellig een paar rondjes zwemt voor onze neuzen:

En dan is het al weer tijd voor de safety stop en de surface marker bouy. We zijn verrast dat het ondanks de nog altijd zeer dreigende lucht droog is, maar dat lijkt op deze dag vlak voor Kerst niet lang meer te kunnen duren…..

Tot de lunch houden we het droog maar als we een espresso willen bestellen bij de Sunset Bar (van die zonsondergang zullen we overigens vandaag niets te zien krijgen vermoeden we) barst de bui los. We gaan binnen in een Loungebank zitten en kijken naar de stortregen boven zee. Een dappere gast gaat gebruik maken van de aanzwellende wind om te laten zien dat hij kan windsurfen. Het is behoorlijk wat geklooi aan het materiaal en de jongens van de watersport-club zijn doorweekt als hij eindelijk klaar is om het ruime sop te kiezen. De start is nog even lastig (en het valt ook niet mee als er inmiddels 20 vreemden naar je staan te kijken) maar dan haakt hij zijn trapeze aan en stuift weg over zee. Toch leuk als je dat goed kan…. Maar wij kunnen iets anders verzuchten we met een brede glimlach.

Als het na een half uurtje iets minder heftig is gaan regenen lopen we naar ons huisje waar Juriaan een power nap gaat doen en Marije de gemaakt onder water filmpjes nog eens kritisch bekijkt (op filmen moet nog wel iets meer geoefend worden ). De hele middag blijft het stormachtig, dreigend en donker. En even voor 17 uur barst dan het onweer en de stortbui los die de hele dag al in de lucht leek te hangen. Binnen enkele minuten staat het strand en het zandpad helemaal blank en kunnen we op nog geen 20 meter van de zee vanaf onze veranda de zee niet eens meer zien. Een grijs gordijn van water schermt de hele buitenwereld af. Dit zou, als het koud was geweest, het moment zijn om naar binnen te gaan en de open haard aan te steken. Maar in de huisjes zit geen open haard en het is ook niet koud

Maar voor wie, net als ons, ooit is wijsgemaakt dat tropische buien maar even duren….. Onzin! Het regent en waait hier inmiddels al 6 uur onafgebroken. Het zandpad en strand zijn veranderd in modderpoels, alle gasten slepen paraplu’s mee en het voelt zelfs wat fris aan. Volgens de weersvoorspellingen (maar wij twijfelen hoe goed die hier eigenlijk zijn want er was 20 mm in 3 dagen voorspeld en we zitten na 1 dag al over de 20 mm heen….) is het morgen ook nog bar en boos en zien we de zon pas zaterdag weer. Maar ach, als het niet onweert kunnen we morgen gewoon het water in (het maakt op een gegeven moment ook niet meer uit hoe doorweekt je bent…..), en anders onszelf maar eens een goede massage in de Spa cadeau doen morgen

Een typische “donkere dag voor Kerst” op de Malediven, en er zijn nog een paar dagen te gaan tot Kerst, we zijn benieuwd!

Het is een half uurtje varen naar Thinfushi Thila, een onderwater berg in een channel tussen 2 eilanden aan de rand van ons Atol. Thila is het Maledivische woord voor berg, op zich wonderlijk dat ze hier op de Malediven iets een berg noemen als je weet dat het hoogste punt van het land 1,5 meter boven zeeniveau ligt en het land naar alle waarschijnlijkheid op afzienbare termijn helemaal zal verdwijnen als de zeespiegel ook nog maar iets stijgt….. We worden gewaarschuwd voor een medium tot sterke stroming en moeten met een negative entry (zonder lucht in je vest direct van de boot de diepte in zakken zonder eerst aan de oppervlakte te komen) het water in. We stoppen allebei een extra kilootje lood in ons vest, dat daalt wel zo lekker snel Maar eenmaal onder blijkt de stroming erg mee te vallen, we drijven op een acceptabele snelheid naar de onderwater berg en ook langs de berg is de stroming goed te doen. De omgeving is wel flink visrijk en het is bij vlagen alsof we door een aquarium zwemmen. Maar door de flinke diepte van de berg (het meest ondiepe punt is op een meter of 15 onder de oppervlakte) is na 50 minuten Juriaan wel zo’n beetje door zijn lucht heen. Als we na 55 minuten boven komen blijkt maar weer eens dat we toch min of meer het langst onder water zijn geweest van de boot en dat we daarbij veruit het minste meters hebben gezwommen. Met onze camera’s zijn we inderdaad behoorlijk traag en hangen we soms minutenlang op 1 plek waar iets te fotograferen of te filmen valt.

Aan boord houdt iedereen zijn duikpak aan want het is behoorlijk betrokken. Wij hebben echter in al die jaren gemerkt dat je juist afkoelt als je een uur lang een nat wetsuit aanhoudt, dus wij trekken onze pakken gewoon uit en drogen ons even stevig af, daar warm je wel van op. Maar het roept wel de nodige vragen op bij onze mededuikers, die in duikpak met handdoeken en enkelen zelfs met daar overheen een windjack aan zitten, of we het niet koud hebben. We weten zeker dat wij het minder koud hebben dan zij. Behalve dan op het moment dat wij ons nog natte pak weer aantrekken voor de tweede duik….. Dat is een moment dat we altijd even moeten slikken en doorbijten We doen het tijdens de tweede duik lekker rustig aan: we nemen de tijd om te kijken, fotograferen en filmen. Het is een kleine duiksite en na ruim een half uur worden we alweer achterop gekomen door onze mede-duikers. Zij maken allemaal duidelijk meer meters maar wij hebben de tijd om lekker lang voor de ingang van een grot te hangen om de nerveus rondzwemmende whitetip reef shark te bewonderen. Na een uur zijn we ook weer de laatste die aan boord klimmen en varen we terug naar Vilamendhoo.

We nemen een douche en gaan dan lunchen. Zo’n rustig duikje na 2 dagen voor dag en dauw opstaan bevalt wel en we besluiten ‘s middags eens even helemaal niets te gaan doen. En dat betekent hier: zwemmen, lezen, een middagdutje op een strandbedje en daarna een biertje. Maar net als we ons op het strandbedje hebben geinstalleerd en een espresso hebben besteld barst een enorme bui los. We schuilen, net als wat andere stellen onder onze parasol en de goeiige ober komt ons zelfs door de stromende regen onze koffie brengen…. Na een kwartiertje wordt het droog en als we na een klein hazenslaapje wakker worden is het al weer een stuk lichter geworden. En de middag eindigt zelfs met een mooie zonsondergang. Heerlijk zo’n middag in een lagere versnelling!

Na weer een douche (ja, je doucht wat af op een tropisch eiland) gaan we eten en daarna nog even een borrel drinken in de grote bar waar ze op maandagavond altijd een onderwater film tonen (promotiemateriaal van de duikschool). We raken op het terras aan de praat met de Noorse duikinstructeur die 18 jaar in Nederland heeft gewoond. En we kunnen hem zelfs nog wat goede duiklocaties adviseren waar hij nog niet geweest is

Ook de dinsdag houden we de lagere versnelling nog even vast. We slapen een beetje uit en lopen even na 9.30 uur naar het ontbijt. Te laat! Ontbijten kan tot 9.30 uur en we kunnen nog net een paar broodjes en een bakje yoghurt bij elkaar graaien voor het buffet geheel is afgeruimd. Het voordeel van (te) laat ontbijten is wel dat de Sunset Bar naast ons restaurant bijna opengaat en Muaz onze ober wel 2 espresso’s voor ons kan regelen

En na het snelle ontbijt (want niet alleen het buffet wordt afgeruimd, het restaurant wordt ook afgesloten) gaan we onze spullen verzamelen om samen een rustig duikje op het huisrif te maken. Hussein, een van de duikgidsen, heeft ons geadviseerd om bij exit 10 (aan de noordoost-punt van het eiland) het water in te gaan want er zou incoming current moeten zijn. Onze sets en vinnen worden op een wagentje gezet dat door 2 duikschool-jongens naar het houten bankje bij exit 10 wordt geduwd. We doen daar onze set op onze rug en lopen het water in. Als we over de rand van het rif zwemmen zien we meteen aan de vissen onder ons dat er inderdaad een stevige incoming current staat. We laten ons heerlijk langs het rif voeren en stoppen af en toe (door tegen de stroming in te gaan hangen en flink hard te vinnen) voor een foto of een filmpje. Als de stroming net voorbij exit 9 wat minder wordt stuiten we op een briljante schildpad. De schildpad neemt happen uit het koraal en gebruikt zijn poten/vinnen om het afgebroken stuk vast te houden terwijl hij er stukken afscheurt en bijt met zijn tanden. Dit is echt genieten! Na een uurtje komen we bij exit 8 boven, laten onze tanks achter onder de houten tafel en lopen dwars door het staf-dorp terug naar de duikschool. Een heerlijke duik rijker!

Na een douche en lunch gaan we in de middag nog een keer op eigen gelegenheid onder water, nu bij exit 3. We hopen op outgoing current om richting exit 1of 2 te gaan. En volgens ons zou dat ook logisch zijn want het is inmiddels 5 uur nadat we voor de eerste keer het water in gingen en je verwacht toch dat de getijden ongeveer 6 uur duren. Maar er blijkt maar weer eens hoe slecht we zijn in het voorspellen van stroming want er staat nog altijd een incoming current. Dus dan maar met het rif aan de rechterschouder (geen idee overigens waarom ze dat rechterschouder en niet rechterhand noemen onder water, maar goed) richting exit 4 die recht voor de duikschool is. Na een uurtje rustig zwemmen met zo af en toe toch ook onverwacht een beetje stroming tegen, komen we boven en zit deze, voor ons doen, zeer rustige, duikdag erop.

Nog even nagenieten aan het zwembad met een boekje, iPad, iPhone en drankje en dan kan de avond van deze rustige dag beginnen

Achter de wand is een luwte waar we prima kunnen duiken en we drijven heerlijk langs het koraal en de vissen. Bij de bocht blijkt de stroming op meer open zee te sterk om tegenin te zwemmen dus we keren om en zigzaggen aan de oostkant van het rif langzaam omhoog. En na een uur zijn we weer aan de oppervlakte, precies zoals de opdracht was. Terug op de boot zitten we beide flink te gapen en we gaan lekker aan het zwembad liggen. Het is bijna lunchtijd (de dagen rijgen zich hier namelijk aaneen van eten, duiken, eten, duiken, zwemmen, borrelen en eten) en na de lunch besluiten we lekker lui boven water te blijven deze middag en bij het zwembad wat te lezen, slapen, uiteraard zwemmen en borrelen.

Daar knapt een mens behoorlijk van op, zo’n middagdutje en fitter dan normaal zitten we rond 19 uur bij de Sunset Bar voor een biertje en een wijntje. Na het eten lopen we nog even naar de andere bar, de Bonthi Bar, waar vanavond gasten-karaoke is en wij lusten nog wel een espresso. De jongens van het animatie-team bijten het spits af bij met karaoke en na een kwartier stapt de eerste toerist het podium op. De muziek-keuze is wat belegen maar deze meneer zingt niet onverdienstelijk, en ieder geval heel veel beter dan de animatie-jongens. We horen nog een paar gasten aan maar dan vinden we het tijd om dit vermaak achter ons te laten, en de wekker gaat ook al weer om 6.30 uur want we gaan op full day trip, naar de Whale Shark Sanctuary, het gebied waar we in juni onze eerste walvishaai hebben gezien!

De wekker valt even niet mee, maar als we eenmaal opgestaan zijn weten we weer waarom we onze vakanties op deze manier doorbrengen: we hebben zin om te duiken en hopen op een Whale Shark. Omdat de boot om 8 uur uit vaart moeten we vroeger ontbijten dan ons restaurant open is, maar de vroege duikers mogen dan in het andere restaurant eten, dat om 7 uur open is. Aan de ontbijttafels zitten alleen duikers en een enkele vertrekkende gast die zo op het watervliegtuig stapt. Met een stevig ontbijt achter de kiezen zijn wij er klaar voor! Het is een klein uurtje varen en we dommelen nog even weg op het dek. Rond 9 uur varen we het Atol uit tussen 2 eilandjes door waar de afgelopen dagen Whale Sharks zijn gezien. En we hebben vrijwel meteen geluk. We rukken onze schoenen, vinnen, masker, snorkel en camera uit ons krat en kunnen beginnen met een snorkel-kwartiertje met een prachtige walvishaai! Helaas kan Marije op haar onderwater video-apparaat niet terug kijken welke beelden ze heeft geschoten dus of de filmpjes gelukt zijn blijft nog even spannend. En als we geen mini USB kabel kunnen lenen (want die zijn we zelf vergeten……) dan zullen we tot thuis of Dubai moeten wachten om het resultaat te zien.

Na het snorkelen trekken we onze duikuitrusting aan en we springen bijna letterlijk bovenop een Whake Shark, dus de pret is nog niet voorbij! De walvishaai zwemt langzaam uit beeld en wij vervolgen onze duik langs het rif en komen onderweg nog een white-tip reef shark en een schildpad tegen. Er is misschien wel geen officiële “big five” voor de onderwater wereld (zoals je die wel op safari’s hebt) maar met deze duik hebben wij in ieder geval 3 van onze 5 favoriete beesten gezien, een Manta en dolfijnen zouden onze big five wel compleet maken. Tijdens het oppervlakte-interval van een uur komen we nog 7 Whale Sharks tegen die we vanaf de boot en snorkelend bewonderen. De teller van vandaag staat op 9, en zelfs de boat crew en duikgids zijn in extase! De tweede duik is een rustige duik langs het buitenrif van het zuidelijke Ari-Atol en dan is het tijd voor lunch. Terwijl de kapitein de boot richting de volgende duiksite stuurt zet de rest van de boat crew de lunch klaar, tot ze daar “wreed” in verstoord worden een school dolfijnen. De dolfijnen spelen in een flinke groep met elkaar en we zien zelfs een dolfijn een tonijn vangen (voor hun is het ook lunchtijd ) en de staart van de tonijn spartelt boven water nog even na….. En dan vallen wij aan op het lunch-buffet met noodles, beef, mini-pizza’s, salade, brood, eieren en fruit. Toch weer knap wat ze je op zo’n boot voorschotelen.

Tegen het einde van de lunch trekt de lucht dicht en binnen een paar minuten stortregent het, maar gelukkig moeten we toch nog weer nat worden, en of water van boven of beneden komt maakt feitelijk weinig uit in deze tropische temperaturen. Als de regen wat wegtrekt zien we een Manta die even naast de boot blijft zwemmen! Ja hoor de big five is binnen! We trekken voor de derde keer onze duikuitrusting aan en gaan het water in waar we meteen een tweetal Rays tegenkomen. Eerst een die ligt te schuilen in de inham van een rots en daarna nog een hele grote die vlak over de bodem ons tegemoet komt zwemmen. Wat een TOP-dag!

Op het eiland springen we het zwembad in in het zout af te spoelen en bestellen we een biertje om te proosten op deze heerlijke dag! Whale Sharks (9 stuks!) White-tip reef sharks, een schildpad, dolfijnen, een Manta en “gewone” Rays. Wat wil een duiker nog meer! Nou….. Dit de komende 9 duikdagen bijvoorbeeld

We graaien onze uitrusting bij elkaar en gaan tegen 10.15 uur naar de duikschool. Er zijn vandaag veel (zeker een man of 12) eerste-dag-duikers (different). De “rondleiding” door de duikschool, die helaas niet facultatief is, duurt eindeloos en een wat ouder Oostenrijks echtpaar begint steeds luider te mopperen. Wij laten het maar gewoon gebeuren allemaal, een soort versnelde therapie om hier alle haast kwijt te raken en ons aan te passen aan het tropen-tempo Voor het eerst sinds we een Uwatec duikcomputer hebben weigert er eentje dienst (different), die van Marije. Als we op alle knoppen (achter elkaar en tegelijk) hebben gedrukt geven we het op en huren we een gauge die aan de set vast gemaakt moet worden om zodat Marije in ieder geval kan zien hoeveel lucht er nog in haar tank zit. Tegen 11.30 uur liggen we eindelijk in het water en na de verplichte kunstjes & trucjes kunnen we samen op pad langs het huisrif naar het noorden (same). Het huisrif ligt er net als in juni rustig bij, nauwelijks stroming aan de zuidkant van het eiland, maar helaas ook niet het grote schip aan de steiger waar de vorige keer een enorme school vis onder woonde. Same but different

Na een uurtje komen we bij exit 3 het water uit, laten de tank daar achter en gaan naar de duikschool om de rest van de uitrusting af te doen en uit te trekken en dan is het alweer tijd voor de lunch. We zijn een van de weinigen die bij het buffet altijd eerst even kijken wat er op de tafel met het lokale (Maledivisch en Indiaas) staat. Bij de kok die verse pasta staat te bereiden staat wel een rij, wat de boer niet kent eet men hier blijkbaar ook niet. En dat is jammer voor al die anderen want de curry’s met vis, vlees en groente zijn heerlijk. Net als de garlic pickle, een scherp prutje met pepers en knoflook (duh) wat goed smaakt op (naan)-brood en de lokale tortilla-chips (en daarbij de luchtwegen lekker openhoudt, en dat is dan weer handig voor het duiken), waar Marije inmiddels het eerste ons wel weer van weggezet heeft (same).

Na de lunch nemen we de enige lounge-set in de schaduw bij de Sunset Bar in bezit en bestellen eindelijk onze eerste espresso van de dag, beter laat dan nooit! En dan gaan we op pad voor onze tweede duik van de dag: een huisrif-duik vanaf de duikschool richting het westen. Voor het eerst gaat de onder-water-video-camera mee (different), dus weer iets nieuws. Wat helaas ook nieuw is, is dat de Uwatec computer van Jur het onder water nu ook begeeft, en op 1 computer maken we onze duik af. Wat een teleurstelling, deze Uwatec-apparaten, en dat na al die jaren trouwe dienst #fail…… Terug op het land laten we ook bij Jur een gauge installeren en hij moet vanaf nu ook elke dag een computer huren (die van Marije geeft in ieder geval nog de diepte en duiktijd aan, die van Juriaan geeft alleen nog maar een foutmelding in het scherm ).

En rond 17 uur duiken we het zoete en zeer warme water van het zwembad in (same). Er hangen nog wat andere stellen (er zijn net als juni alleen maar stellen hier) aan de rand van de infinity pool, allemaal met een blauw drankje met een rietje, dat zal de cocktail van de dag wel zijn. Wij nemen lekker een koud biertje, veel beter voor de dorst en we schatten in ook veel lekkerder dan het chemisch blauwe goedje. Na zonsondergang nemen we een douche, die helaas koud is (dat was vroeger nooit zo, dus different!) maar gelukkig zakt de buitentemperatuur niet ver onder de 30 graden En we besluiten de “guest cocktail party” te laten voor wat ie is, een te grote kans op meer blauwe drankjes wat ons betreft, dan liever een koud wit wijntje!

Rond 12 uur checken we onze 74 kg ruimbagage in (toch nog 4 kg meer dan we gedacht en waarvoor we betaald hebben, maar dat zien ze door de vingers bij Emirates) en doet Marije nog wat werkmail en -telefoon. We zijn als een van de laatsten bij de gate maar omdat we toch een kleine vertraging hebben maakt dat weinig uit. En met onze stoelen direct achter de Business Class moeten we toch wachten met boarden. Maar even voor 15 uur zijn we airborne. En na een filmpje, een beetje slapen en wat eten landen we,na 2 rondjes boven de Perzische golf en Dubai in de wachtlus, rond middernacht lokale tijd. We moeten nog een extra geheugenkaart hebben voor onze camera’s (net als de tassen ook 3 stuks) en duiken dan onze stam-wijnbar op de luchthaven in voor een Chardonnay.

Als we iets meer dan een half uur voor onze vertrektijd bij de gate aankomen (die voor ons wijntje op de borden stond) is er niemand te bekennen. Terug in de hal zien we dat er een gate change heeft plaats gevonden, we moeten niet bij 202 maar bij 142 zijn, en dat is een flink eind lopen….. Als we aankomen bij de gate zijn we officieel te laat maar samen met nog een handvol laatkomers mogen we nog mee met de bus naar het vliegtuig. Het is inmiddels 3 uur in de ochtend (middernacht Nederlandse tijd) dus we ploffen in onze stoel en proberen van de 3,5 uur vliegen nog een paar uurtjes slaap meet te pikken.

Om 9 uur staan we bij de bagageband op Malé en een kwartier later zitten we in de bus naar het watervliegtuig. En om 10 uur vouwen we ons als weer op in het watervliegtuigje. Uiteindelijk zijn we 20 uur onderweg als we het poederzachte zand tussen onze tenen voelen op Vilamendhoo. We zijn hier precies een half jaar geleden ook geweest en we worden herkend bij de receptie. Onze Jacuzzi Beach Villa ligt aan dezelfde kant als in juni, een paar huisjes dichterbij de duikschool. En als we onze tassen hebben leeggemaakt en onze vakantiekleding (bikini / jurkje & zwembroek / t-shirt) aan hebben is het lunchtijd! We krijgen dezelfde “personal waiter” als in juni, Muaz, die ons ook meteen herkend. Maar hij ziet ook wat er anders is dan een half jaar daarvoor: we hebben een all inclusive armbandje om (vorige keer waren wij de enige sukkels op het hele eiland die voor elk drankje moesten tekenen, en daar zijn we nu vanaf ).

Na een prima lunch dommelen we een uurtje weg op onze strandbedjes en hangmat (die hadden we bij het vorige huisje ook niet) en lopen we even de zee in. Rond 17 uur vallen er plotseling wat dikke druppels, maar deze tropische bui mag geen naam hebben en als de zon weer is doorgebroken gaan we ons maar eens inschrijven bij de duikschool. Ook daar zien ze dat we “repeaters” zijn, dus de papierwinkel kan relatief snel worden afgewikkeld. Dan is het tijd voor een biertje / wijntje bij de zonsondergang bij de Sunset Bar (waar anders) en daarna een lekkere douche. De man met de hamer komt na het reizen en beperkte slapen wel langs, dus even snel dineren en dan morgen duiken. Weliswaar eerst weer een Orientation Dive waarbij we weer een paar kunstjes moeten laten zien (masker af, automaat uit, surface marker bouy oplaten), maar dan zijn we in ieder geval weer onder water! En ach, zo houden we de tradities van de vorige keer gewoon vast: er verandert hier niets, of zoals de lokalen zeggen “same same”.