Op zondag zijn we net op tijd beneden voor het doe-het-zelf-ontbijt. In de lobby van het hotel is een keukentje waar je zelf je ontbijtje kan maken: croissantjes, muffins, yoghurt, vruchtensap en er staat een goede espresso-machine. Het weer is redelijk goed (18 graden en licht bewolkt) en we lopen rond het middaguur onze wijk in: Causeway Bay. Op straat is het nog redelijk rustig en we slenteren door de straatjes en lopen enkele winkels en kleine shopping malls in. In de loop van de middag nemen we de metro (die hier fantastisch efficiënt en schoon is) naar de Peak Tram, die ons naar het uitzichtpunt op Hong Kong Island, The Peak, brengt. We hebben van Marije haar vader zijn oude metro-passen gekregen die hij in 2002 en 2003 gebruikte toen hij vaak in Hong Kong was. We moeten de passen even opnieuw laten activeren, maar dan doen ze het weer. We laden wat geldt op de kaarten en mogen vervolgens bij de Peak Tram de rij om een kaartje te kopen overslaan, want met deze Octopus-passen kan je niet alleen in de metro maar ook in deze oude tram.

Bovenop de Peak is het toch wel behoorlijk fris. Het uitzicht is indrukwekkend de Hong Kongers hebben werkelijk een enorme stad gebouwd op een piepklein stukje grond en alles gaat tientallen verdiepingen de lucht in. Als we beneden komen met de tram slenteren we naar het district Central: het luxe-mall-gebied. We lopen door een paar malls die met all-weather-walkways aan elkaar zijn verbonden naar de  Star Ferry, de boot die ons in een paar minuten naar de overkant, naar Kowloon, brengt. Vanaf die kant heb je om 20 uur het beste uitzicht op de Symphony of Lights: een lichtshow die iedere avond plaats vindt en waar 24 (hoge) gebouwen op Hong Kong Island en Kowloon aan deelnemen. De boulevard is afgeladen vol met toeristen die de lichtshow komen bekijken. En buiten de neon-verlichting en lasers is het dus ook een flink geflits van alle camera’s. Na de show lopen we naar het Intercontinental Hotel waar we in de lobby heerlijk een biertje, wijn en canape’s nemen.  Best vermoeiend zo’n dag in de stad na 2 weken relatieve rust op een duikeiland

Op maandagochtend regent het! Heel Hong Kong loopt met een paraplu. En omdat de Hong Kongers wat kleiner zijn dan wij moeten we op straat goed opletten dat ze onze ogen niet letterlijk uitsteken met hun paraplu’s. We nemen de metro naar Mongkok waar we op zoek gaan naar de mall met de electronica. Maar we zijn zo even voor 11 uur in de ochtend duidelijk te vroeg: de meeste winkeltjes zijn nog dicht en de mall (of eigenlijk een soort 6 verdiepingen hoge overdekte markt) is nog leeg. Door de regen steken we over naar een Westerse mall waar we eerst maar eens een goede kop koffie nemen. We gaan vanavond eten in een chic restaurant, Aqua, en daar moeten we onze kleding nog wel even op aanpassen dus we gaan op zoek naar een overhemd voor Juriaan. De mode hier is over het algemeen wel modern maar een tikje Aziatisch, dus met de nodige glitters en opgenaaide  stripfiguren, zoals Hello Kitty. Rond 13 uur begint het droog te worden en we doen een nieuwe poging bij de elelctronica-mall. Maar we komen al snel tot de conclusie dat het allemaal niet eens zoveel goedkoper is in Hong Kong dan in Nederland, meestal scheelt het minder dan 10% in prijs, en aangezien we stevig zullen moeten betalen voor onze (duik)overbagage kan dat eigenlijk nauwelijks uit. Dus onverrichter zaken nemen we de metro nog wat verder noordelijk naar de Festival Walk, een shopping mall die helemaal Feng Sui is ingericht. De mall is inderdaad prachtig en er is een overdaad aan high fashion winkels en dure labels. We lunchen bij een grappig Italiaans restaurant waar tientallen verschillende kroonluchters hangen en slenteren daarna door naar de volgende verdiepingen in de zeer moderne mall.

Rond 17 uur nemen we de metro terug naar ons hotel om de schade aan onze voeten te bekijken en wat leukers aan te trekken voor ons diner in Aqua. We belanden middenin de avondspits in de metro en het is verrassend hoeveel mensen in een metro passen in Hong Kong. Bovenop elkaar gestapeld reizen we ondergronds richting Hong Kong Island waar ons hotel is. Wat verder opvalt is dat de lokalen ongeloofelijk langzaam lopen. Het is al stampvol ondergronds en vervolgens trappen wij continue op de hakken van onze voorgangers omdat ze meer schuifelen dan lopen en ook middenin een stroom mensen niet aarzelen om eens rustig stil te gaan staan en om zich heen te kijken. Of soms zelfs om hun spelletje op hun mobiele telefoon te gaan spelen. Overal waar je kijkt zie je in de metro en op straat Hong Kongers met hun mobiele telefoon in hun hand een spelletje Patience, Snake of iets vergelijkbaars spelen.

We hebben om 19.30 uur een tafel in Aqua, op de 29^e verdieping van het gebouw One Peking Road. We hebben een tafel aan het raam en het uitzicht op de Symphony of Lights, die we op deze plaats dus nog een keer kunnen zien, is nog beter dan de avond ervoor op de boulevard. Het restaurant zit zelfs op maandagavond helemaal vol en het eten, Italiaans en Japans is erg goed! Als we rond 23 uur ons hotel in strompelen kunnen we nauwelijks meer lopen van de blaren op onze voeten. Allebei zijn we opgelucht als we onze schoenen uit en onze benen omhoog kunnen doen. We prikken nog even wat blaren door, want we hebben morgen nog een hele dag te lopen door Hong Kong, en rollen dan ons bed in.

Dinsdagochtend (de zon schijnt!)  gaan we na het ontbijt onze tassen inpakken. Het hotel is volgeboekt en we kunnen geen late check out krijgen dus we moeten de kamer om 12 uur verlaten. We laten onze spullen achter in het hotel en gaan dan de stad in. We vliegen rond middernacht, dus ergens na het avondeten gaan we onze tassen wel ophalen en richting de luchthaven. Maar nu eerst nog met de escalator naar de Mid Levels, naar de film in het iMax theater en vast ook nog wel een beetje meer shoppen. En dan zijn we over ruim 24 uur weer in het koude Nederland

De eerste duiksite van de dag is San Miguel Reef, we hebben al een aantal keer op de autobanden en het zand naast deze site gedoken maar het rif nog niet eerder bekeken. Als we afdalen komen we in het zand een anemoon tegen met een familie clown-vissen (Nemo’s) erin. De grootste 2 Nemo’s zijn bijzonder agressief en vallen tot meters buiten hun territorium Marije haar automaat en Juriaans masker aan. Zo geestig dat deze piepkleine beestjes denken dat ze een kans maken om ons met fysiek geweld weg te jagen. Maar na een paar minuten vertrekken we toch. De Nemo’s hebben een nest eieren en verdedigen dat met hand en tand (als ze heel dichtbij komen zie je hun piepkleine tandjes ook echt) en wij willen ze ook niet al te lang storen, en er is nog meer moois in de zee.

Even later worden we door onze gids WingWing met grootse handgebaren en flink wat getik op zijn tank geroepen: hij heeft een Flamboyant Cuttlefish gevonden! Over dit kleine beestje wordt zowel hier in Dumaguete als eerder in Puerto Galera continue gesproken. Het is een Sepia die razendsnel van kleur verandert: het ziet eruit alsof er een stroompje door zijn lichaam loopt die de kleurverandering veroorzaakt. Gebiologeerd kijken we minuten lang naar de cuttlefish en maken een paar foto’s. Daarna laten we de cuttlefish aan Mike & Jody, een semi-professionele filmer en fotografe. Vlak voor we na ruim een uur naar boven gaan nog weer wat ghost pipefish en dan zit de eerste duik van de laatste dag er echt op.

We drinken koffie in het duikcentrum (de restaurant-staf komt zodra de boten aankomen bestellingen opnemen, en ze hebben hier een heus espresso-/capuccino-apparaat. En klimmen dan snel de boot weer in voor de tweede duik. Nog geen 10 minuten na het begin van de duik vindt Juriaan wederom een flamboyant cuttlefish, 2 op 1 dag! Deze verkleurt nog wat sneller en sterker dan die eerder vandaag, dus hopelijk nog betere foto’s Op de boot horen we later dat dit mogelijk een lichte aardbeving is geweest, dit hadden ze een week of 3 geleden ook. Boven de zandbodem komen we een eenzame duiker tegen die met zijn vinnen door het zand sleept en een flink zandgordijn optrekt. Jody is geïrriteerd en tilt een van zijn vinnen op. De duiker reageert woedend met woeste gebaren. We horen op een gegeven moment een flinke dreun die je onder water ook echt voelt. Als we boven komen ligt naast onze boot een boot van een ander resort, waar de eenzame duiker bij hoort, want zijn buddies zijn al boven en zijn hem kwijt. Aan de bellen aan de oppervlakte kunnen we zien waar hij ongeveer zit en na een paar minuten komt hij onze kant op. Als hij aan boord is geklommen van zijn eigen boot legt Jody hem nog even fijntjes uit waarom ze aan zijn vinnen trok. De man is niet voor rede vatbaar en begint te tieren en te schreeuwen. Zijn buddies kijken beschaamd en geven hardop toe dat ze ook al eens iets van zijn duikkwaliteiten hebben gezegd maar dat hij niet luistert. Een interessant schouwspel waarbij wij ons maar op de achtergrond houden want aan 2 Amerikanen in een verhitte discussie kunnen we niet zoveel toevoegen…. Op de terugweg heeft de boot wat startproblemen maar na een paar minuten tikken met een blok lood tegen de startmotor slaat hij toch aan

Na de lunch is het dan echt tijd voor de laatste duik van deze trip. Met Jody en Marco, de divemaster op deze duik en tevens Marine Biologist, vertrekken we naar Dauin North. We zijn nog niet op de bodem, op een meter of 10 diepte of het spelletje dat Marco met ons gaat spelen deze duik (hij schrijft een beest, dat hij al heeft gezien, op zijn leitje en laat ons zoeken tot we het gevonden hebben) begint: seahorse. Onderaan de boei waar onze boot aan vast ligt zit een zeepaardje met zijn staart om een stukje zeegras, cool! Verderop kijken we naar de Jawfish die in hun holletje zitten met alleen hun kop zichtbaar die als je dichtbij komt hun holletje uitkomen en soms zelf naar een ander holletje zwemmen om daar weer tail-first in te zakken. Marco laat ons ook nog Ornate Ghost Pipefish zoeken en een Sea Moth. Marco is onder water bijzonder geestig: naast het spelletje hoor je hem van afstand al giechelen als hij iets interessants heeft gevonden. En als zee-bioloog vindt hij heel wat dus het is een bijna constant gegiechel onder water. Aan het einde van de duik nog een zeepaardje en dan zit het er op voor deze vakantie…… Boven water vraagt Marco aan iedereen hoeveel lucht ze nog hebben, Marije heeft nog 80 bar, Juriaan nog 37 en Jody kijkt op haar meter en constateert dat ze slechts 50 bar over heeft, dat gebeurt haar niet vaak zegt ze. Marco blijkt volledig leeg te zijn, we hebben deze laatste duik er echt uitgehaald wat er in zat!

Of toch niet….. want de motor heeft het nu echt begeven. Eindeloos tikken en kloppen met een blok lood helpt niet meer. Dus pakt Marco zijn mobiele telefoon uit zijn waterdichte koffertje en belt het resort voor hulp. Na een kwartiertje wachten in de regen (de bewolking van de ochtend was dus echt een voorbode van ander weer) komt de kleine speedboot van ons resort en die sleept ons terug. Terug in het duikcentrum worden onze spullen gespoeld door de boat crew en wij kunnen rustig alles ophangen om te laten drogen. Juriaan moet haasten want het is bijna tijd voor zijn, inmiddels dagelijkse, massage en Marije gaat lekker opwarmen onder de warme douche. Het waren weer 2 heerlijke duikweken!!!

We gaan vanavond niet te laat slapen want we gaan de volgende dag op “dagtocht” naar het nabij gelegen eiland Siquijor, wat de lokale naam is van wat in de volksmond Magic Island heet. Vroeger werd, volgens de overlevering, het eiland verlicht door miljoenen vuurvliegjes en de bevolking geloofde dat dat regelrechte magie was, vandaar de naam.

We staan om 6 uur ’s ochtends naast ons bed omdat we om 7.30 uur in onze duikpakken worden verwacht om te vertrekken naar Siquijor. En voor die tijd moeten we Juriaans voet goed inpakken zodat de blaasjes en wondjes op zijn voet niet opengaan bij het dragen van zijn duikschoenen en vinnen. Want als wondjes hier open gaan ligt een nog ergere ontsteking al snel op de loer in het warme vochtige klimaat en wanneer je ruim 3 uur per dag in het zeewater vol plankton en andere beestjes zit. We krijgen in het duikcentrum een korte briefing waarin we te horen krijgen dat het duiken op Siquijor wand-duiken wordt. Dat is voor dit gebied vrij uitzonderlijk omdat behalve bij Apo en Siquijor het zandstrand de zee in loopt en er dus met name sprake is van muck-diving (duiken boven zandbodems, vaak donker zand, afkomstig van de vele vulkanen in de omgeving) of sloping reef duiken (een geleidelijk aflopend rif). Na een uurtje varen liggen we ruim voor 9 uur voor het eerst in het water. De gidsen zijn er van overtuigd dat de pygmee seahorse die ze hier enkele weken geleden hebben gezien er nog zit. We zijn met 3 boten van Atlantis overgestoken naar Siquijor maar als wij het water in gaan blijkt onze captain het best te kunnen navigeren: we liggen recht boven het fan-koraal waar de pygmees zich meestal in verstoppen. Met een snelle afdaling naar 30 meter en een minuut zoeken door onze gids Jess hebben we de usual suspect gevonden. Het beestje zit midden in de fan en dat maakt een foto een vrij kansloze exercitie, want de camera weet niet waarop het moet inzoomen, het nog geen centimeter hoge beestje in precies dezelfde kleurschakeringen als de achtergrond of de pygmee seahorse zelf. Marije begint er niet eens aan en achteraf lijkt de poging van Juriaan, met macrolens wat de kansen vergroot op een geslaagde foto, ook niet erg goed uit te pakken. We laten ons door de zachte stroming meevoeren langs de wand vol met koraal en beestjes en zijn na ruim een uur boven.

Op de boot wordt thee en koffie voor ons gemaakt en doen we ons tegoed aan de meegebrachte banana-cake en chocolate cupcakes. Na de koffie-break gaan we weer onder water. Met de zachte stroming mee drijven we langzaam langs de wand. Na al het zandduiken van de afgelopen dagen heeft zo’n kleurrijke wand ook zeker wel weer wat. Zeker als we op een meter of 20 diep een slapende schildpad in een klein grotje vinden. Met 2 Remora’s (zuigvissen) op zijn schild ligt hij een dutje te doen. Als Marije zich met haar camera voor de schildpad positioneert gaat langzaam 1 oog open. Met de flitser hebben we hem vermoedelijk wakker gemaakt…. Nog een paar plaatjes kunnen we schieten en dan besluit de schildpad voor ons dat het genoeg is geweest en met een paart slagen met zijn voorpoten is hij langs ons geschoten, op weg naar de oppervlakte om een hap lucht te halen.

Terug op de boot krijgen we de picknick-lunch die ’s ochtends is ingeladen. De kip smaakt afgekoeld ook prima! Dat geldt maar in beperkte mate voor de rijst die niet meer dan dezelfde temperatuur als de omgeving heeft, dus een graadje of 30. Het oppervlakte-interval tijdens de lunch is altijd 1,5 uur, in plaats van het uur dat tussen de 1e en 2e duik zit. En we luieren dus nog lekker wat op de boot voordat we ons weer in onze zongedroogde pakken hijsen. Juriaan moet voorzichtig zijn pak over zijn voet trekken om te zorgen dat het zorgvuldig aangebrachte verband op zijn plaats blijft.

De 3e duik van de dag gaat minder diep en na een half uurtje zweven we dan ook al boven het sloping reef aan de bovenkant van de muur. Kleurrijke zachte koralen bewegen mee met de deining die je op een meter of 8 al wel voelt. Behoorlijk moe van het vroege opstaan en 3 duiken installeren we ons voor de terugweg. We houden onze pakken aan want met de golven die vanaf de zijkant komen krijgen we een uur lang een zout water douche

 Terug op het resort moet Juriaan zich een beetje haasten om op tijd bij zijn massage te zijn. Maar eenmaal op zijn buik op de massage tafel vergeet hij de vermoeidheid en de haast en na een uur komt hij volledig soepel en relaxed terug bij het huisje. Het is afzien hoor zo’n duikvakantie

Op enkele duiksites is het niet alleen zand en zeegras maar zijn er ook koraalformaties die op natuurlijk rif leven of op kunstmatige riffen zoals autowrakken en autobanden. Het nadeel van de zandbodems is dat de duikers om ons heen, en wij vermoedelijk ook wel, regelmatig zand opschoppen bij het maken van vinslagen en dan reduceert het zicht meteen tot slechts een paar meter.

We genieten van iedere duik en zijn steeds nieuwsgierig naar het resultaat van onze foto’s aan het einde van de dag. We worden beide langzaam aan wel beter in het onderwaterfotograferen, maar er zitten nog altijd onscherpe examplaren tussen. Ondanks dat we beide goede camera’s hebben blijft het lastig op het juiste stipje te focussen, zeker als de beesten heel erg klein zijn, zoals veel van het onderwaterleven op en in het zand.

Na 10 dagen onderwater beginnen we ook te merken dat het menselijk lichaam, in ieder geval dat van ons, maar beperkt bedoelt is om zoveel in het zoute water te liggen. Marije begint last te krijgen bij het klaren als we afdalen, en enkele duiken later ook als we weer naar boven komen. Maar daar hebben we gelukkig (illegale Egyptische) pillen voor die dit probleem direct oplossen. Verder zitten we beide onder de krasjes en kleine wondjes van het aan boord klimmen op de boot en het verplaatsen van onze uitrustingen van en naar de boot. En met de hoge temperaturen zowel boven (30 graden of meer) als onder water (26 tot 28 graden) en de hoge concentraties plankton en zout in het water heelt hier niets. We smeren de hele dag alcohol-houdende zalf om echte ontstekingen te voorkomen. Met de kleine wondjes gaat dat best goed. Maar met de grote ontsteking die Juriaan aan zijn voet heeft zijn we minder succesvol in de bestrijding en behandeling. Net als bijna 4 jaar geleden toen we 4 maanden op duikreis waren heeft Juriaan weer een opgezwollen voet met tekenen van insectenbeten. We hebben geen idee wat hem gebeten heeft en wanneer maar we herkennen de zwelling en bulten onmiddellijk van 4 jaar geleden. Toen moest Juriaan een kleine operatie ondergaan in een Balinees ziekenhuis en daarna 10 dagen het water uit. Dat willen we nu voorkomen dus we vragen iemand van de staf om cortisonen-zalf in de stad te gaan halen. Nu maar smeren en schoon houden, en buiten de 2 of 3 duiken per dag ook droog houden, en dan maar hopen dat we het tot de laatste duikdag redden…..

We besluiten daarom om woensdagmiddag niet te gaan duiken maar beide een massage te boeken in de Spa. Zo houden we Juriaans voet droog en Marije haar oren op een constante druk totdat we morgen een dagtocht gaan maken naar Siquijor, een eiland een uur varen van ons resort waar het wandduiken en de koralen geweldig schijnen te zijn. Ook de dive masters hebben zin in deze trip, die ze zeker niet elke dag en soms zelfs niet elke week, organiseren. We zijn benieuwd. Maar nu eerst een middagje op het droge en in de Spa

Als we met onze gids WingWing en een Amerikaanse dame het water in zijn gegaan lijkt de stroming eerst wel mee te vallen, maar iets verder trekt het toch wel wat aan. We vliegen langs het rif tussen de vele vissen door. Het is een heerlijke duik, maar wel wat te veel stroming om fatsoenlijk te kunnen fotograferen. Op de boot krijgen we cakejes en koffie en na precies een uur liggen we aan de andere kant van het eiland al weer in het water. Wederom met een stevige stroming, heerlijk!

Na de tweede duik krijgen we de meegebrachte lunch die we nuttigen in de baai waar ook het kantoortje van de Marine Sanctuary is gevestigd. Op het strand verzamelen zich direct een tiental vrouwen die ons graag t-shirts en sarongs willen verkopen. Wij bekijken het schouwspel hoe ze bij iedere boot die aankomt razendsnel hun boeltje pakken om precies waar de toeristen aan land komen hun waar weer te tonen. Na een kleine anderhalve uur trekken we onze, door de zon opgewarmde, pakken aan en gaan we het water weer in. Deze keer is de duiksite beschermd tegen de stroming doordat het in een baai ligt. We zwemmen langzaam langs de prachtige wand met vele nudibranches, eels en een zeeslang en hebben ruim gelegenheid om foto’s te maken. Na een uur en 10 minuten zijn we terug bij de boot en gaan we aan boord voor de terugtocht. Een prima eerste duikdag vanuit Dumaguete.

Nadat we onze spullen hebben gespoeld en opgeruimd trekken we droge zwemkleding aan en verschansen we ons op ons terras met zeezicht en een hangmat Na het douchen blijkt echter dat “even lekker opwarmen in de zon op boot na 2 duiken” een slecht plan was. Marije haar rug is een aantal tinten verschoten, tenminste dat deel waar haar haar niet voor hing, want een mooie zichtbare witte streep is goed te zien tussen haar schouderbladen. Dat zal wel voorzichtig draaien worden in bed en morgen de hele dag het duikpak aanhouden of niet in de zon

Op maandagochtend vertrekken we om 8.30 uur met 2 semi-professionele Amerikaanse onderwaterfotografen en een Italiaans stel naar onze eerste duiksite die “Cars” heet. In Dumaguete is met name (zwart) zand op de bodem met een enkele natuurlijke koraalformatie. Met autowrakken en autobanden zijn op verschillende plaatsen in de laatste decennia kunstmatige riffen gemaakt. In het zand leven sowieso de meest wonderlijke beesten, en de iets grotere beesten zoeken een schuilplaats in de kunstmatige riffen. De autowrakken op 24 tot 28 meter diepte zijn volledig begroeid en bieden inderdaad een schuilplaats voor vele vissen, krabben, garnaal-achtigen, etc. We zien een oranje frog fish niet veel groter dan een speldenknop maar ook een grotere witte variant met rode en bruine vlekken. Deze vissen zijn perfect gecamoufleerd voor de omgeving waarin ze leven, dus het is nog niet zo eenvoudig om ze te vinden, al lijkt het onze gids Marco nauwelijks moeite te kosten. Naast de frog fish zien we robust ghost pipe fish, ornate ghost pipe fish, harlekyn ghost pipefish en de zeer zeldzame winged ghost pipe fish, om maar eens een paar benamingen te noemen van de beesten die we op 1 duik aantreffen.

Nadat we tussen de duiken door de batterijen van onze camera’s hebben verwisseld gaan we het water in recht voor de deur van ons resort, het zogenaamde huisrif. Hier ligt een verzameling autobanden op 15 tot 20 meter diepte die ook volledig overwoekerd zijn door het leven in de zee. Het is een rustige duik en we hebben tijd genoeg om de bodem af te struinen op zoek naar leven. Na de duik douchen we snel en trekken droge kleren aan om vervolgens aan de altijd overdadige lunch te gaan. De wind is wel flink aangetrokken, maar dat is maar lekker ook, anders was het hier ruim boven de 30 graden geweest en dus erg warm. Wel een vreemd idee als we even later op internet lezen dat extreme vrieskou Nederland treft. -15 graden, daar kunnen wij ons hier in onze korte broek en met zeewater van een graad of 28 weinig bij voorstellen

Na een uurtje lezen en slapen in de hangmat staan we om 16 uur klaar voor onze derde duik van de dag. We gaan naar een site met de illustere naam San Miguels tires, dus weer een kunstmatig rif van autobanden. Hier is nog meer leven dan op de autobanden-site waar we eerder waren. Overal zitten frog fish en pipefish en die worden omringd met cleaning stations waar poetsvissen grotere vissen ontdoen van parasieten. Met een volle geheugenkaart en lege batterijen (en de Italiaan die met ons mee duikt ook nog eens met een volle lege tank ) komen we even na 17 uur boven. Wederom een heerlijk dagje duiken, nog maar 4 te gaan deze vakantie

We nemen een lekkere warme douche en checken onze mail terwijl de batterijen in de oplader liggen voor een nieuwe dag morgen!

Na 5 uur wachten op de zeer comfortabele maar ijskoude (ze zijn erg trots op de airco lijkt wel) luchthaven stappen we in het vliegtuig voor een vlucht van een uurtje naar Dumaguete (op de noordpunt van het eiland Negros). Als we landen staan er uiteraard (;-)) mannetjes van Atlantis op ons te wachten en binnen een paar minuten hebben zij onze tassen en zitten we in het busje naar het resort. Als we daar aankomen, na een ritje van een half uur, blijkt het in Dumaguete een stuk drukker te zijn dan het in Puerto Galera was, er zijn hier ruim 50 duikers….

Na de traditionele plichtplegingen (papierwerk, een welkomstdrankje en een korte nekmassage) worden we begeleid naar onze Seaview Room met een prachtig uitzicht op zee en op Apo Island. Apo Island is een eiland een uurtje varen waar het duiken spectaculair schijnt te zijn, en we gaan meteen morgen op dagtocht naar Apo!

We drinken een paar biertjes op het zwarte zandstrand (dat belooft veel goeds, want zwart zand is vaak een garantie voor een wonderlijke onderwater wereld, zoals ook in Lembeh in Sulawesi) en gaan aan tafel. Het diner-concept is hetzelfde als in Puerto Galera: keuze uit 2 voorgerechten en 4 hoofdgerechten en daarna een dessert. En we toppen dan altijd nog even af met een espresso aan de bar  

We zijn wel redelijk afgedraaid van de lange reisdag en vooral het hangen en wachten dus we vertrekken op tijd naar ons hutje. Morgen weer het water in, het klinkt wat verwend maar zo’n niet-duikdag voelt toch altijd als een gemiste vakantiedag

Het dagritme is wel behoorlijk strak met om 7.30 uur ontbijt, 8.45 uur de briefing en dan om 9 uur in de boot. De duiksites zijn tussen 2 en 10 minuten varen dus rond 9.15 uur liggen we gegarandeerd in het water. Rond 10.30 uur zijn we terug op het resort, drinken water (of als we het koud hebben koffie en thee) en dan hebben we om 10.50 uur de volgende briefing. En liggen we rond 11.15 uur weer op een andere plek in het water. Als we rond 12.30 uur terug komen kunnen we meteen aan tafel voor de lunch (die hier altijd bestaat uit een voorgerecht, een keuze uit 4 hoofdgerechten en een dessert). Rond 13.45 uur trekken we dan onze pakken weer aan en varen we even later weer uit voor de 3e duik. Sommige fanatici gaan dan om 15.45 uur nog een duik maken en af en toe maakt iemand daarna nog een nachtduik om 18 uur, maar die laatste 2 opties laten wij lekker voor wat ze zijn. 

Om een uur of 19 uur zit iedereen (lees: de 12 duikers, een enkele walk-in-guest en de duikstaf van een man of 15) aan de bar voor een biertje en wat stoere duikverhalen. Het diner bestaat ook uit een voorgerecht, keuze uit 4 hoofdgerechten en een dessert, en het smaakt ons na de inspanningen onderwater en het ontspannen boven water prima.

Op oudjaarsdag gaan we voor de 1e duik naar de Canyons, een van de meest fameuze duiken hier. We zijn daar al eerder in de week geweest maar toen was het zicht erg matig en stond er geen enkele stroming. Hoe anders is dat deze ochtend! De stroming jaagt ons, met z’n 4-en (want omdat er een 7e duiker in onze groep is gekomen duiken we in 2 deelgroepen, wel vanaf dezelfde boot) met onze gids Norm langs het rif. Als we bij de eerste van de 3 Canyons aankomen haalt onze andere groep ons in. Wij blijven hangen op de rand van de Canyon om naar de vissen te kijken die zich in de straffe stroming proberen te handhaven op 1 plaats. We hangen met 1 vinger (en Marije met haar rifhaak) aan een stukje dood koraal want we willen niets beschadigen. Als we loslaten worden we meteen naar de 2e Canyon geblazen en die biedt iets meer bescherming tegen de stroming dus daar kunnen we “zonder handen” een paar minuten blijven hangen. Als we bij de 3e Canyon aankomen moeten we ons weer vastgrijpen om niet de open zee opgeduwd te worden. We zien daar een wat verdwaasde duiker rondspartelen. Gids Norm schrijft op zijn leitje “Lost” en we glimlachen, met onze regulators in, naar elkaar: het zal je gebeuren dat je met deze stroming je groep kwijt raakt en wat verdwaasd op 30 meter diepte hangt. Als het tijd is om onze safety stop te gaan doen nemen we de duiker, een Japanner, mee. Hij heeft de grootste moeite om rustig te stijgen en op een gegeven moment zien we hem zelfs weer wat dieper zakken. De Brit uit ons groepje zwemt naar hem toe en helpt hem om zijn surface boei op te blazen. Hij lijkt nog altijd wat verward. Maar begint wonderlijk genoeg onderwater foto’s van ons te maken….. Als we aan de oppervlakte komen blijkt hij bij een duikschool een paar huizen verder dan de onze te duiken. De boot van die duikschool ligt een flink eind verderop en wij varen er langs om te vertellen dat wij hun verloren duiker hebben opgepikt en dat we hem in de baai zullen afleveren. De bootcrew van de andere duikschool lijkt hem niet eens gemist te hebben…..

Ook de tweede duik op Oudjaarsdag is een lange en we besluiten daarom om niet te haasten bij de lunch en om de duik van 16 uur te doen in plaats van die van 14 uur. Heerlijk relaxed lezen we nog een boekje op een zonnebedje bij het zwembad en daarna gaan we het water in voor onze laatste duik van 2009.

Aan de bar is voor het eten de sfeer al uitgelaten en feestelijk. Als wij rond 20 uur aan tafel gaan nodigen we een alleen reizende Duitser die in Engeland woont uit om aan te schuiven. Met een echt feest-buffet en de fles champagne is het een zeer gezellig oudjaars-diner. Rond 23 uur heeft iedereen zich weer verzameld bij de 50 bar en het vuurwerk in de baai en aan de overkant (16 mijl afstand) in de stad Batangas is al in volle gang. Wat we kunnen zien van Batangas doet bijna denken aan een oorlogsgebied: zoveel lichtflitsen zien we van deze grote afstand. Om middernacht tellen we af en dan barst het vuurwerk in de baai echt los. We kijken vanaf de trap naar het strand, want op het strand zelf kan je niet staan: het is vloed en het water staat bijna tot de onderste trede. Het vuurwerk duurt een half uurtje en dan gaat de muziek in de bar harder en besluiten wij over te gaan van bier (na de champagne en nog een flesje witte wijn bij het eten) op coacktails: dat blijkt de volgende ochtend een onverstandig besluit Tegen 2.30 uur verlaten we het feestje dat dan ook al wel op zijn einde loopt. Gelukkig hebben we gezegd dat we de duik van 9 uur in de ochtend aan ons voorbij laten gaan.

Juriaan staat rond 9.30 uur op en gaat ontbijten om de duik van 11 uur te kunnen maken. Marije is niet wakker te krijgen en gaat deze duik niet mee. Rond de lunch zijn we allemaal weer redelijk fit en om 14 uur maakt ook Marije haar Nieuwjaarsduik, die ondanks dat het hier op Nieuwjaarsdag bewolkt is, vast minder koud is dan de duik die ze enkele uren later in Scheveningen zullen maken

Na de duik slepen we onze duikspullen naar onze kamer om ze daar te laten drogen en in te pakken, want op zaterdag vertrekken we om 6.30 uur (!) voor onze transfer naar onze 2e duikstek: Dumaguete. Vele gidsen zijn ook al eens in Dumaguete geweest (daar zit ook een resort van dezelfde eigenaar) en zijn bijna een beetje jaloers: dus wij zijn benieuwd naar wat we daar zullen aantreffen!

Aan de bar hoorden we ’s avonds dat de lokale overheid probeerde om het zinken van de veerboot stil te houden om onrust en paniek te voorkomen. Van paniek was op ons resortje geen sprake, maar het nieuws had inmiddels wel de website van de BBC en Nu.nl bereikt. Met internet is weinig stil te houden…..

De maandagochtend begon vroeg. Hoewel dat in vergelijking tot andere duikresorts wel meevalt: de eerste duik is hier om 9 uur. Maar daarna houden ze een straf tempo aan: om 9 uur uitvaren, rond 10.15 uur terug, om 11 uur weer uitvaren en dan rond 12.15 uur terug. Er is dan wat extra tijd om te lunchen en daarna vaar je om 14 uur weer uit om tegen 15.15 uur weer terug te zijn. Er is dan de mogelijkheid om ook om 16 uur nog een duik te maken en daarna nog een nachtduik (rond 18 uur want dan is het hier pikkedonker). Maar die 2 opties hebben wij tot nu toe gelaten voor wat ze zijn. Juriaan geeft er de voorkeur aan om rond 16.30 uur een uurtje gemasseerd te worden terwijl Marije in haar boek over de Vastgoedfraude duikt.

Tijdens een van de duiken vandaag liet onze gids een Christmas Tree Worm zien. Op zich niets bijzonders want Christmas Trees zijn op veel plaatsen te vinden (even los van het seizoen, want momenteel is alles hier op de Filippijnen in opperste Kerstversiering gestoken met kerstbomen, ballen, slingers en vooral veel lampjes die in willekeurige ritmes knipperen). Maar deze Christmas Tree Worm was uit zijn holletje in het koraal losgeraakt en zweefde in vol ornaat (dus niet alleen het boompje maar ook de 10 centimeter lange worm die normaal schuil gaat in het koraal) boven het koraal. De gids, Henry, schreef op zijn onderwater leitje dat dit een Christmas Tree Worm was. Maar hij was nog niet klaar met schrijven of er was een vis onder Marije doorgezwommen die de worm in 1 hap tot zich had genomen. Alleen het boompje hing nog wat verlaten in het water. Dat is de natuur zullen we maar zeggen…..

Na het duiken en de massage was het tijd voor de bar. Het was volle bak vanavond bij Fifty Bar, maar dan vooral met de staf want er zijn maar weinig gasten. Vrijwel alle stafleden spreken goed Engels en de gesprekken zijn geanimeerd Aan de bar hangt een bel, die zoals op veel plekken waar een bel aan de bar hangt, recht geeft op een gratis rondje voor iedereen aan de bar, als iemand de bel luidt. Op onze eerste avond was het klinken van de bel schering en inslag: een aantal stafleden en de eigenaar zijn Britten en het was per slot van rekening Boxing Day. Op de tweede avond hingen vooral 4 dronken Russen een aantal keren aan de bel. En ook vanavond was het in anderhalf uur tijd 2 keer raak. En nu hakt een biertje er na een dag duiken toch wel in, maar met alle deze gratis refills gaat het helemaal hard. En zo rond 22 uur houden we het dan ook voor deze dag maar voor gezien. Morgen weer onder water!

We hadden ons ook flink wat voorgesteld van vliegen met Cathay Pacific, maar ondanks dat we stoelen hadden bij de emergency exit hadden was de vlucht niet bijzonder. Het eten was wat je verwacht van vliegtuig-eten, maar ook niet meer dan dat. Na een kleine 11 uur, met relatief weinig slaap, landden we rond 7 uur in de ochtend van de 2^e kerstdag in Hong Kong. Omdat we op Schiphol onze bagage niet direct door konden sturen naar Manilla moesten we door de douane, onze bagage ophalen en opnieuw inchecken bij CebuPacificAir. Maar dat ging ondanks de overbagage redelijk vlekkeloos waardoor we nog ruim tijd hadden voor een dubbele espresso.

Rond 13 uur hadden we onze bagage opgepikt op de luchthaven in Manilla en troffen we het mannetje met onze naam op een bordje van Atlantis duikresort. Met een gekoeld flesje water troffen we onze auto-trip naar Batangas aan. De eerste anderhalf uur verliepen redelijk snel, ondanks dat onze chauffeur dacht dat we bij ieder benzine-station naar het toilet wilden. In Batangas-city kwamen we een half uurtje vast te zitten in druk verkeer. Daarna was het nog een kwartiertje de stad uit naar de haven. In de haven lag een comfortabele het boot met traditionele dwarsliggers langs beide kanten voor de stabiliteit. Met het gedein van de golven vielen we allebei meteen in slaap en een uurtje later legden we aan in Sabang Bay, Puerto Galera op Mindoro Oriental. Na een korte wandeling over het strand waren we in ons resort: Atlantis Hotel. Met een welkomstdrankje en een gekoeld handdoekje deden we het benodigde papier-werk en konden we daarna heerlijk douchen.

We besloten na de douche meteen naar de bar te gaan die hier fifty bar heet (duikgrapje: met 50 bar in je fles wordt je als duiker geacht naar boven te komen, voor de golfers onder ons: 50 bar is zoiets als de 19^e hole). Na de eerste 2 San Miguels bleven de eigenaren aan de bel trekken voor gratis rondjes (want het was per slot van rekening Boxing Day, ofwel 2^e Kerstdag). Met 6 biertjes achter de kiezen, en nauwelijks slaap in de eerste 24 uur van onze vakantie togen we naar het diner. En na het eten ging bij ons beide al snel het lampje uit.

Op zondag zaten we rond 7.30 uur aan het ontbijt en begon onze briefing om 8.15 uur, een half uur later dan onze gids Norm graag had gewild. Om 9 uur zaten we met z’n tweeen en onze gids op de boot voor onze orientation dive. Wat was het heerlijk om weer in het water te liggen. Met 2 duiken voor de lunch en 1 daarna hebben we het met 3 duiken op een dag voor gezien gehouden en heeft Juriaan meteen een nek-en-rug-massage genomen.

Toen we om 18 uur bij fifty bar aankwamen zaten de usual suspect er al, inclusief 4 Russen die met open armen en als verloren zonen resp. dochters  waren ontvangen. We bestelden een biertje en raakten aan de praat met een Britse instructeur die mee was op onze 3^e duik en net uit Dumagute komt, onze volgende bestemming. Toen we na 2 biertjes wilden gaan eten hingen de Russen aan de bel en kregen we wederom een extra biertje.  We zijn na 36 uur al echt op vakantie!