It is always amazing that when you finally can you sleep at 6 am awake and alive are But in the early morning sun reading a book on the porch is a holiday. After breakfast we enjoy a good espresso, we get our diving equipment in the dive center for them in our back a little further teblaten dry. And after an espresso we go to the Spa for a massage! Very soothing on your stomach on a table and lie under your glass by the sea can be seen rippling while small but strong hands Balinese make the muscles relax. And if we leave the spa completely relaxed is almost time for lunch. You might think that we are turkeys that have been fattened for Christmas, but Christmas has already been

Really do not you pull such a quiet morning's after a late breakfast, so we particularly enjoy the Gazpacho and some make-your-own sandwiches. Around 14 hours we lie by the pool. Because we are once again not German have been enough in the morning we have a parasol or bed, so then a good rub and every fifteen minutes to cool in the pool. At 17 hours we go through the dive center for the bill to regulate stamps to make up for the staff in our log and say hello. Silvia even asks why do not we just continue. Every six months leave and come back is another thing After some hugs and shaking hands Marije jump in the shower and goes some order in the mess that our house has become. Juriaan attracts a moment with his camera on the island to the bats, beautiful palm trees and a breathtaking sunset to photograph.

After an hour, the pictures (and the sun is even well below) and our house is presentable again and our 70kg luggage more or less packed: time for a drink! We still have no idea what time we need the following morning at 8 am but since we must check in at the Male airport for our flight to Dubai will be literally before dawn are ..... At dinner we said goodbye to the pink brigade and above Muaz, our personal waiter, and then we pay the bill and (again) an espresso drink. Since this time we were all inclusive (and yes, with some silly band around our wrist) is the taking of additional dives we made out our package, espresso (much!), wifi, the bottle of Chardonnay and a Christmas Eve few cocktails, so that is not too bad. Beer and wine (which in all colors tasted) are in the All Inclusive package, so we assume there is only 1 on the terrace of the Bonthi bar while we distance to the tourists look who throng to the weekly Crab Race (a kind of guinea-race but with crabs caught on the beach and a number on their house have been painted). Not exactly our kind of entertainment but people watching is very entertaining

We now know our departure ..... Wake up call at 5.40 pm (and we are not even the first but the second seaplane that Vilamendhoo will leave on Thursday morning) and take off at 7.10 pm. And so it is still dark as the telephone, alarm clock with Marije her iPod and our mobile phones to wake us. But as happens in the tropics is the light completely within 20 minutes. The bags on the porch put the final checkout espressos, eat breakfast and then we leave. Vilamendhoo was blessed again! We do not exclude that we again go back

After half an hour in the water plane we arrived in time to our hefty amount (excess) baggage to check in (and pay, grrrr), but yet again to score an espresso and waiting for boarding on the way to Dubai .... Just a few days holiday town with friends W & L a few days from the Netherlands come to Dubai for the 40th anniversary of L & New Years. And maybe we meet friend H still have a drink, snack or party. And of course shopping, watching buildings and a round of golf on the Championship Course where our hotel is full! Is fixed a lot of fun and also it is always nice that we did not immediately return to the Netherlands undoubtedly cold and dark but our holiday so a bit longer!

Christmas Day we are, after the Christmas Eve dance party risen somewhat later than usual. And that is also because we are here on (or before!) Normal office next door canopy. But this time we were so late that a Christmas breakfast no longer belonged to the possibilities. And in itself, we were not very hungry, although a hearty breakfast of eggs and bacon can do wonders after a night And, well, lunch is here already again 2 hours after breakfast ends, so no man overboard. And for good (in the shade, because it is the storm earlier this week completely cleared up and as always tropically warm and now mg wind) on a bed at the pool and the pool, we also do the male / female .

We move in time to start than at lunch because the stomachs quite what to rumble. What was left of the Christmas dinner we see in many variations back: baked clams, with several vegetable curries, duck breast, etc. But after copuleuze Christmas (and excessive eating the rest of our time here), we nevertheless particularly the delicious salads, "make your own sandwich" and mountain vegetables. During the afternoon we surely looking forward to a dip around 15 hours and if we come at the dive have 2 other couples with whom we have dived this week much the same thought. We also see that the next day a "full day trip searching for Whale Sharks" on the program. This trip will only take place if at least 8 divers and we write our 7th and 8th, the rest can thank us, for now, the boat in any case

We walk in with our water bottles on our backs and poor visibility is immediately apparent: it is not that we get a little blurred vision (we think ), There is a lot of plankton in the water. With our noses in the sand and coral is still a great dive where we even still unknown to us and find unique nudibranche. And while we know this part of the reef now as our pocket, so we have not really bothered by the poor visibility. And after an hour we refreshed the water off at exit 5, for our old house where we sat in June. Just wash our stuff and then we also enjoy ourselves wash in the pool. Drink there and watch the sunset. Thus the Christmas holidays with right!

On Boxing Day we are again well before dawn to breakfast as we go on Whale Shark trip. We take the wooden boat, which takes almost 2 times as long as the plastic boat that we went last week. So plenty of time to enjoy what the diving dozing on the deck and chat to other guests. A diverse gezelschao with Austrians, Frenchmen, Belgians, Britons, a Norwegian dive guide and us. After a half hour sail, we were all on the lookout. We see several pods of dolphins jumping and playing but no sign of the Whale Sharks. If the national park we have sailed we turn around and we look for a good first dive site.

The underwater visibility is even worse than yesterday at the house reef. Would that be the reason that the fish and especially turtles appear closer than usual? One of the turtles is almost collided with Marije her video camera, but or again delivers beautiful images! After the first dive we bring our surface interval again by more squinting at the surface to Whale Sharks. But the other boats we encounter, we hear that they still have no luck that day. We conclude that the Whale Sharks, like the rest of the world fixed on Boxing Day to their parents and need somewhere in the file swimming, and clearly not at home. And the second dive we are still in the Mamigili Beyru Whale Shark sanctuary but unfortunately not so friendly between the giants ..... Whether they are there but not visible to us because once again becoming more and bad visibility. From more than 30 meters visibility earlier in the week to 20 on many dives to 10 and now sometimes even less.

We conclude the third dive of the day not to "hunt" on Whale Sharks but our happiness will try to Digurah Arches, halfway between the National Park and Vilamendhoo where regular mantas are seen (and we do them for the last 3 visits this site have seen 2 times). Along the way we have lunch (leftover from Christmas dinner seems again) and we see a Marlin up to 2 times the water and jump in the distance a school of dolphins. Also fun to watch, but everyone is a bit teleurgsteld that we have not seen the Whale Sharks. And yet the general tenor is that this is mainly to poor visibility, because they are almost always there. While ..... the last time we were Vilamendhoo we have them even during 1 of the 2 full day trips seen .... Perhaps the chance just 50%, after 4 full day trips in any case, our average.

The view in Digurah Arches is certainly not more than 10 meters, so a Manta that are not very curious, we will not come down here. Fortunately, the curious Stingrays and turtles too! So even though it feels a bit like swimming in pea soup, because now the sun has gone like the water rather than bright green, blue, it is nevertheless another nice dive. It's a long day on the boat and so we come again just before sunset on the island and prefer the shower over the pool and then a well deserved cold beer on the terrace.

Our last day of diving is on the 3rd Day and now we have chosen the selfinflickted wound of breakfast at 7 am. There are 2 dives on the program where strong currents can be expected. And despite our 500 + dives we hear this morning is certainly not the most experienced divers on board (with 5 instructors with 1000 or even 3000 + dives in the group). The guide Hussein check the flow and comes with the "encouraging" news that a medium current, and he is from the surface to the top of the reef at 15 meters just to see. So again restricted visibility. It looks like a stubborn mist of plankton ..... Broken Rock, our first dive of the morning, where we over for 9 hours already in the water, must be breathtaking when the water is clear but it's worth. Everywhere white tip reef sharks, large schools of fish suspended in the flow, a Honeycomb Eel and a beautiful canyon more than 30 meters where you can swim through it. For photos and video were not ideal conditions but a fantastic dive.

Then we sail to Vilamendhoo Thila, right to our own island, an underwater mountain exactly on the edge of the atoll where there is always a lot of current. The prediction is again a medium current, but we know that after this dive medium is a relative concept: we fight us along the reef at 25 meters depth to the edge and hang there like 12 flags side by side in the underwater storm. The visibility is now limited to a meter or 8, but nevertheless we see the major schools, the Sharks and Eagle Rays hunt the smaller stuff that flow right into their mouths are hunted. This was a great last dive of the holiday. Although we do feel that you should come back again to these dive sites in the clear blue sea again to see!

We spend the afternoon with lunch, a nap on a beach (you're still pretty tired of that flow diving ), The flushing of our diving equipment and arrange a massage at the Spa on our last day. A cocktail at sunset makes this Maldivian paradise completely finished!

Juriaan will on Thursday at the end of the afternoon first tour of the kitchen from the main restaurant. There are several kitchens for various activities and food: the bread and desserts, fish & meat, for the preparatory work such as cutting and the kitchen with "stoves" where cooking, frying, baking and grilling place. And then he put to work, because there was it started with an afternoon of cooking in the restaurant.

It is Maldivian evening so he can indulge themselves with the curries to be made, the noodles, the samosas and coconut cookies (something between roti and naan-bread but with coconut as the main ingredient). Jur feast their eyes but also the white brigade in the kitchen seems to have not previously a co-host boiling to have had and even the red brigade (operation) is curious and takes a look at the boiling guest.

Just after 19.30, if the restaurant is open and the dinner at the buffet State (and the cooking team continues its preparations for breakfast the dough for croissants to prepare) is Juriaan soaked with sweat at the Sunset Bar . First a bit of a beer to cool off from the kitchen that can exceed 50 degrees hot, and the thirsty, clothe and then see how the buffet in our restaurant (which has much the same menu) is listed. Also the red brigade in our restaurant has heard of Juriaans cooking activities and out one by one to ask how it was. And then we ourselves on the Maledivisiche delights!

On Saturday the alarm early again as we go on our way for a 2 tank dive. The current check by Silvia, Spanish guide for today, is what they desperately: the flow is contrary to what they had expected him (more or less parallel to the reef instead of or incoming or outgoing). We still jump at the place she had indicated earlier in the briefing on the map of the reef known as the illustrious name of Lucky Hell. We have to swim pretty hard after a minute or 5 deep beneath us finally to see the reef, and that while we all sit at nearly 30 meters. According to the briefing we need now only a "piece" to drive along the reef and then we are on the corner where the sharks, eagle rays, barracuda and other big stuff usually sit. But ..... the flow is now still further rotated 90 degrees and we have a strong flow encountered along the reef. And at 30 meters is a threat to Juriaans air consumption. If the angle we did not even have in sight, he is already half the tank around the corner and we decide to leave for what it is and what the upper part of the reef. And after 35 minutes we went upstairs for us is very short, but swimming against the current is not Juriaans thing we know once again.

The second dive also has more flow than last time we were on the same reef (Lucky Rock). The explanation we get for this is that the moon is nearly new and that the movement is at its strongest and that the flow throughout the year in January is always the fiercest, and it's almost January. But we can dive to a large extent these nice drifting with the flow or in the lee quiet shooting, and then we get the weather for one hour with easy to stay on a tank.

After lunch it's time for a swim, read and nap and then at 17.30 Santa Claus on the island. Not with a sleigh with reindeer, but (just like Santa Claus ) By boat. The beach and pier are filled with guests but as many staff, this is clearly a party for everyone. An hour later, the Christmas cocktail party at the main pool with cocktails but not with gluhwein. And that strange tastes in this climate . There is a projector with best wishes for Christmas and New Year, but which can also be used for Christmas karaoke performance of the staff. About 15 staff members, not selected on the vocal qualities bring Silent Night, Jingle Bells, Feliz Navidad and we wish you a merry christmas to sing, backed by the public that the karaoke text to read along and always sing along fanatic.

Then we drink some wine at the Sunset Bar and we go to our Christmas dinner. We ordered a nice bottle of Chilean Chardonnay and shows excellent fit with the lavish, and very tasty, buffet. Really just about everything you can think it says caviar, sushi, beef wellington, various curries, Champagne soup, risotto, salads, cheese platters and a huge dessert buffet with a real eye-catcher of the high profiling sterol caramel tower . After several passages along the buffet you can almost outside our roles, and there we take a coffee!

And then we go to another party in the bar watching. There runs a DJ and not even bad .... Dancing barefoot in the sand on Christmas Eve remains a special experience And tomorrow we'll do it quietly, we'll see what time we wake up and what time we go underwater. It is after all holiday!

On Thursday morning thunderstorm not, it does not pour with rain and even what it actually seems to brighten. We did not (dive) plan and made the weather so we can wait but just the water. Just after 9 am we write us at the diving board for a reef dive at exit 7 and then we eat breakfast. This time, well before "closing" and apparently many people today start slowly because it is quite full in our restaurant. Now it's here every day busier because Christmas is coming and then the resort is 100% full, we have heard. After a fine mirror egg and a mountain tropical fruits we are ready for (first some much needed espresso) and then we go armed with our cameras, our dive gear in order. And they are neat to exit 7, next to the Spa, charged.

We walk into the water and already in the shallow part, on the sand for the reef, shooting the schools of fish as we explained to the edge of the reef running into our suits and with 20kg on our backs. This seems shore diving sports, especially if the reef like exit 7 bit further from the coast. Er staat vrijwel geen stroming en dan weten wij wel hoe laat het is: weinig vis en vooral ook voor ons flink doorzwemmen om 1 exit verder boven te komen dan waar we het water in zijn gegaan, we blijven echt enorme slome zwemmers . Na een minuut of 20 ziet Juriaan uit zijn ooghoek iets bewegen: een octopus. We kijken op een afstandje waar de octopus op of in het rif kruipt en zwemmen daar rustig naar te om hem (of haar?) niet weg te jagen. En dat lukt uitstekend. We fototgraferen en filmen dat het ons een lieve lust is, maar voor de film zou het wel aadig zijn als dit beestje een beetje zou bewegen of zelfs van ons zou schrikken en de “armen zou nemen”. Buiten een continue veranderen van kleur en een klein beetje verschuiven doet de octopus iets. Dus geen hele spectaculaire filmbeelden, kijk zelf maar:

Als we na een uurtje precies bij exit 8 boven komen doet de zon een voorzichtige poging door te breken. Zou het dan na 24 uur herfst alweer zomer worden? We duiken even het zwembad in en drogen op bij een Iced Coffee. Na de lunch besluiten we een middagduik te maken op de zuidkant van het eiland. Lekker ontspannen het water in bij exit 4 en onder water wel zien of we afslaan naar het oosten (als er outgoing current is) of naar het westen (bij incoming current). Het blijkt eb te worden (dat hadden we ook in de getijdentabel kunnen opzoeken, maar goed) en we gaan oost. De stroming brengt ons op een gemoedelijk tempo langs het rif en na een uur zijn we zowaar 2 exits verder (voor ons doen een olympisch record lange afstand zwemmen op het huisrif). Het is extreem eb geworden en meteen bij de boei aan de rand van het rif stappen we op de zandbodem die hier niet meer dan kuitdiep is bij dit getijde. En dan is het best wel weer even sporten: lopen met een fles op je rug, een paar kilo lood in je BCD, vinnen en camera in de hand. We koppelen bij de picnic-tafel de flessen af en over het terras van de bar (waar alweer hele volkstammen aan de drank zitten) en het restaurant komen we terug op de duikschool. Even onze spullen spoelen en dan ons zelf weer lekker afspoelen in de infinity pool bij onze eigen bar & restaurant.

Als we even na zonsondergang, die toch weer voor een groot deel schuil ging achter de wolken springen we onder de douche en horen ineens……. Ja hoor, weer een stortbui. Te vroeg gejuicht over het einde van de herfst. Aan de voorkant van ons huisje zie je dat de bodem aardig verzadigd is geraakt de afgelopen dagen en het water blijft op het zand staan. Als het na een half uur nog niet droog is waden we, gewapend met paraplu, naar de bar waar het voor dit tijdstip erg rustig is. Iedereen zal de bui wel afwachten….. Maar als we rond 20.15 uur de “oversteek” maken naar het restaurant is het bijna droog en na het eten zien we zelfs sterren. We blijven hopen op een beetje zon de volgende dag, want naast dat dat wel zo lekker is maakt dat de films en foto's ook aanzienlijk mooier!

En zon was er! De vrijdag begint stralend, zoals je verwacht als je 's nachts de sterren ziet zoals die er gisteravond waren. We doen vandaag 2 bootduiken: 1 in de ochtend en 1 na de lunch. We vertrekken rond 9 uur met 14 (!) duikers maar allemaal bijzonder ervaren. We varen naar Kuda Rah Thila, een van de favoriete duiksites van de duikschool staf hier. Er wordt ons veel vis en haaien beloofd! Als we, vanwege een medium to strong current volgens Illy onze gids van vandaag, een negative entry maken zien we helaas dat het zicht niet opperbest is. Maar je kan niet alles hebben want binnen een minuut hebben we de eerst haai in het vizier. En gedurende de duik raken we bijna duizelig van de enorme scholen tropische vissen die over het algemeen soort bij soort zwemmen maar zo af en toe even mixen. Of netjes opzij gaan voor een haai (die gelukkig voor deze school geen honger had op dit moment).

We komen blij en opgetogen boven water, zelfs ondanks het enigszins beperkte zicht was dit een TOP-duik! En nog altijd schijnt de zon, dus dat is dubbel geluk We strijken even neer bij het zwembad, nemen een duik en een Iced Coffee, trekken droge spullen aan en gaan dan snel lunchen want om 14 uur moeten we alweer op de boot zitten voor de middagduik. We gaan bijna met dezelfde groep als van de ochtend op pad. Illy geeft een uitgebreide briefing voor we weg varen: we gaan een Channel-dive maken. Op deze plek stroomt de zee het Atol in of uit (afhankelijk van het getijde) en dit soort plekken staan bekend om de enorme stroming en de daarmee gepaard gaande grote vis.

On "the scene" Illy check the flow. This is as expected from the north and is strong to very strong. The less good news is that the view here is even more limited than in the morning dive. It takes some effort to master us in the right place, about 50 to 100 meters upstream from the open sea on the reef to drop, but after some maneuvering we can jump. With the whole group we descend quickly down and fins we hard against the current to ensure that we are exactly at the edge of the plateau at 30 meters out. We'd have our rifhaken behind a rock hooks and then "in the Blue" look out for big game. Would ...... For we see at one point the reef like mad to pass us. We can just grab a rock halfway between the reef and hang in there a few minutes in the flow: as a flag in a storm and calling our disappear horizontally with the flow (instead of their natural path to follow, right up to the surface) . We climb over some rocks to something near the Thila to come but there is no stopping it. And after 20 minutes we see the first buddy pair because they have been rising briskly through their air hit. After 30 minutes, we keep it also seen. But it's not so easy to quietly take off in the open sea: behind the reef, the flow behaves like a washing machine and the flow comes from all sides and brings us even now and then a little down. But eventually we arrive neatly to 5 meters and doing our safety stop. On the surface, as we blow out of the effort to pick up our boat. And the sun still shines stes (although there is a thunderstorm on the horizon is that later turns over happily around us or floats). Quiet (reef) diving, a beautiful fish with overcrowded Thila and a jet fighter flight in a Channel. Of everything in 48 hours. Just like the weather: wind, rain, sun, storm and calm

Illy is visibly relieved that we're all safely on board and he apologizes for the bad visibility (as if anything can do ). And then we can enjoy the pool, drinking a liter of cold water and then were again Juriaan hurry. He asked if he's allowed to cook in the kitchen for dinner. Something for 18 hours, he raised the bar by the Food & Beverage manager who takes him behind the scenes!

Het is de kortste dag van het jaar op het noordelijk halfrond. Nu merk je van de lengte van de dag niet zoveel op nog geen 4 graden boven de evenaar, maar het is vandaag zowaar een donkere dag. De zon is al wel op als we om 6.15 uur wakker worden, tenminste, dat nemen we aan want ze gaat schuil achter een dik pak grijze wolken. De temperatuur is desondanks zeer aangenaam, een graad of 28, maar zomers is anders. Ook in de ontbijt-zaal is het om 7 uur verrassend donker, ondanks alle knipperende kerstverlichting die in de afgelopen 48 uur op het eiland is ontstaan.

We stappen om 7.45 uur op de boot voor onze 2 tank dive. De gids Satoki (Japanner) legt kort uit dat we 3 kwartier moeten varen naar de eerste duiksite maar de captain valt hem meteen in de reden: nee hoor, dit is de snelle boot, binnen een half uur zijn we er. Satoki neemt alle 11 duikers mee naar het zonnedek boven op de boot, ofwel de “loof” zoals hij het Engelse woord voor dak uitspreekt. Ook tijdens de bliefing moeten wij regelmatig ons lachen in houden van het klinkt toch lachwekkend wanneer we het hebben over “negative entlies”, “keep the leef on your light shouldel”, “come up with at least 50 bal” en “inflate youl surlface markel bouy”. Maar we denken het te begrijpen en glimlachen en hem alleen af en toe vriendelijk toe

Inderdaad binnen een half uur krijgen we het signaal dat we ons klaar moeten maken en Satoki checkt nog een keer de richting en sterkte van de stroming. Als hij weer aan boord klautert bedankt hij iedereen voor de 4e keer, op deze nog jonge ochtend, voor het wachten, en dan kunnen we het water in. Ook nu is de stroming weer zeer mild maar de andere duikers hebben haast en verdwijnen binnen enkele minuten uit het zicht. En dan hebben we dit gigantische rif, voor zover het zicht reikt, dat helaas bij bewolkt weer ook maar beperkt is tot een meter of 20, voor onszelf! Binnen 10 minuten hebben we een schildpad en een aantal white tip reef sharks gevonden en zwemmen we tussen tientallen vissen. Ondanks het matige weer en beperkte zicht & licht toch een prima duik.

Tijdens het oppervlakte-interval varen we naar Lucky Rock, onze tweede duikstek van de ochtend net ten westen van ons eiland Vilamendhoo. Met een kop sterke thee en een paar stukjes sinaasappel in de hand stuiteren we over de golven. De lucht is inmiddels nog meer betrokken en de wolken zijn niet meer vriendelijk lichtgrijs maar eerder dreigend donkergrijs. Na een uur hebben we onze pakken weer aan en de tanks weer op onze rug en kunnen we het water in. We springen nu letterlijk in een rijk gevulde vissoep: overal vissen voor zo ver we kunnen zien (al is het zicht inmiddels beperkt tot 15 meter). Als Marije na een kwartiertje omhoog kijkt komt er een schildpad die net een hap adem heeft genomen aan de oppervlakte als een komeet naar beneden gedoken, recht op ons af. Wat een prachtig beeld (en gelukkig net op tijd om de video-camera aan te zetten):

We drijven rustig verder en zien veel “gewone” reef vissen maar ook diverse bijzondere exemplaren die we van dichterbij bekijken en op onze digitale camera's vastleggen. Na 45 minuten hebben we de top van het rif bereikt en daar komen we deze vriendelijke haai tegen die gezellig een paar rondjes zwemt voor onze neuzen:

En dan is het al weer tijd voor de safety stop en de surface marker bouy. We zijn verrast dat het ondanks de nog altijd zeer dreigende lucht droog is, maar dat lijkt op deze dag vlak voor Kerst niet lang meer te kunnen duren…..

Tot de lunch houden we het droog maar als we een espresso willen bestellen bij de Sunset Bar (van die zonsondergang zullen we overigens vandaag niets te zien krijgen vermoeden we) barst de bui los. We gaan binnen in een Loungebank zitten en kijken naar de stortregen boven zee. Een dappere gast gaat gebruik maken van de aanzwellende wind om te laten zien dat hij kan windsurfen. Het is behoorlijk wat geklooi aan het materiaal en de jongens van de watersport-club zijn doorweekt als hij eindelijk klaar is om het ruime sop te kiezen. De start is nog even lastig (en het valt ook niet mee als er inmiddels 20 vreemden naar je staan te kijken) maar dan haakt hij zijn trapeze aan en stuift weg over zee. Toch leuk als je dat goed kan…. Maar wij kunnen iets anders verzuchten we met een brede glimlach.

Als het na een half uurtje iets minder heftig is gaan regenen lopen we naar ons huisje waar Juriaan een power nap gaat doen en Marije de gemaakt onder water filmpjes nog eens kritisch bekijkt (op filmen moet nog wel iets meer geoefend worden ). De hele middag blijft het stormachtig, dreigend en donker. En even voor 17 uur barst dan het onweer en de stortbui los die de hele dag al in de lucht leek te hangen. Binnen enkele minuten staat het strand en het zandpad helemaal blank en kunnen we op nog geen 20 meter van de zee vanaf onze veranda de zee niet eens meer zien. Een grijs gordijn van water schermt de hele buitenwereld af. Dit zou, als het koud was geweest, het moment zijn om naar binnen te gaan en de open haard aan te steken. Maar in de huisjes zit geen open haard en het is ook niet koud

Maar voor wie, net als ons, ooit is wijsgemaakt dat tropische buien maar even duren….. Onzin! Het regent en waait hier inmiddels al 6 uur onafgebroken. Het zandpad en strand zijn veranderd in modderpoels, alle gasten slepen paraplu's mee en het voelt zelfs wat fris aan. Volgens de weersvoorspellingen (maar wij twijfelen hoe goed die hier eigenlijk zijn want er was 20 mm in 3 dagen voorspeld en we zitten na 1 dag al over de 20 mm heen….) is het morgen ook nog bar en boos en zien we de zon pas zaterdag weer. Maar ach, als het niet onweert kunnen we morgen gewoon het water in (het maakt op een gegeven moment ook niet meer uit hoe doorweekt je bent…..), en anders onszelf maar eens een goede massage in de Spa cadeau doen morgen

Een typische “donkere dag voor Kerst” op de Malediven, en er zijn nog een paar dagen te gaan tot Kerst, we zijn benieuwd!

Again, the alarm call just after 6 o'clock, so we know it: a self-inflickted wound, but no less start-up problems early. After a quick shower (because we are about a half hour again into the sea) we walk with cameras and dive into the bag Funama restaurant opens at 7 am for early birds (read: diving). There are just after 7 hours 10 people and indeed we find exactly those 10 to 7.45 am also on the dive. On the boat, however, are 11 boxes, but at 8 o'clock, after we have put together our sets and our equipment at the request of the directory only once have checked for completeness, is the 11th crate on the dock and put us leave without This latecomer / afhaker.

Het is een half uurtje varen naar Thinfushi Thila, een onderwater berg in een channel tussen 2 eilanden aan de rand van ons Atol. Thila is het Maledivische woord voor berg, op zich wonderlijk dat ze hier op de Malediven iets een berg noemen als je weet dat het hoogste punt van het land 1,5 meter boven zeeniveau ligt en het land naar alle waarschijnlijkheid op afzienbare termijn helemaal zal verdwijnen als de zeespiegel ook nog maar iets stijgt….. We worden gewaarschuwd voor een medium tot sterke stroming en moeten met een negative entry (zonder lucht in je vest direct van de boot de diepte in zakken zonder eerst aan de oppervlakte te komen) het water in. We stoppen allebei een extra kilootje lood in ons vest, dat daalt wel zo lekker snel Maar eenmaal onder blijkt de stroming erg mee te vallen, we drijven op een acceptabele snelheid naar de onderwater berg en ook langs de berg is de stroming goed te doen. De omgeving is wel flink visrijk en het is bij vlagen alsof we door een aquarium zwemmen. Maar door de flinke diepte van de berg (het meest ondiepe punt is op een meter of 15 onder de oppervlakte) is na 50 minuten Juriaan wel zo'n beetje door zijn lucht heen. Als we na 55 minuten boven komen blijkt maar weer eens dat we toch min of meer het langst onder water zijn geweest van de boot en dat we daarbij veruit het minste meters hebben gezwommen. Met onze camera's zijn we inderdaad behoorlijk traag en hangen we soms minutenlang op 1 plek waar iets te fotograferen of te filmen valt.

Aan boord houdt iedereen zijn duikpak aan want het is behoorlijk betrokken. Wij hebben echter in al die jaren gemerkt dat je juist afkoelt als je een uur lang een nat wetsuit aanhoudt, dus wij trekken onze pakken gewoon uit en drogen ons even stevig af, daar warm je wel van op. Maar het roept wel de nodige vragen op bij onze mededuikers, die in duikpak met handdoeken en enkelen zelfs met daar overheen een windjack aan zitten, of we het niet koud hebben. We weten zeker dat wij het minder koud hebben dan zij. Behalve dan op het moment dat wij ons nog natte pak weer aantrekken voor de tweede duik….. Dat is een moment dat we altijd even moeten slikken en doorbijten We doen het tijdens de tweede duik lekker rustig aan: we nemen de tijd om te kijken, fotograferen en filmen. Het is een kleine duiksite en na ruim een half uur worden we alweer achterop gekomen door onze mede-duikers. Zij maken allemaal duidelijk meer meters maar wij hebben de tijd om lekker lang voor de ingang van een grot te hangen om de nerveus rondzwemmende whitetip reef shark te bewonderen. Na een uur zijn we ook weer de laatste die aan boord klimmen en varen we terug naar Vilamendhoo.

We nemen een douche en gaan dan lunchen. Zo'n rustig duikje na 2 dagen voor dag en dauw opstaan bevalt wel en we besluiten 's middags eens even helemaal niets te gaan doen. En dat betekent hier: zwemmen, lezen, een middagdutje op een strandbedje en daarna een biertje. Maar net als we ons op het strandbedje hebben geinstalleerd en een espresso hebben besteld barst een enorme bui los. We schuilen, net als wat andere stellen onder onze parasol en de goeiige ober komt ons zelfs door de stromende regen onze koffie brengen…. Na een kwartiertje wordt het droog en als we na een klein hazenslaapje wakker worden is het al weer een stuk lichter geworden. En de middag eindigt zelfs met een mooie zonsondergang. Heerlijk zo'n middag in een lagere versnelling!

Na weer een douche (ja, je doucht wat af op een tropisch eiland) gaan we eten en daarna nog even een borrel drinken in de grote bar waar ze op maandagavond altijd een onderwater film tonen (promotiemateriaal van de duikschool). We raken op het terras aan de praat met de Noorse duikinstructeur die 18 jaar in Nederland heeft gewoond. En we kunnen hem zelfs nog wat goede duiklocaties adviseren waar hij nog niet geweest is

Ook de dinsdag houden we de lagere versnelling nog even vast. We slapen een beetje uit en lopen even na 9.30 uur naar het ontbijt. Te laat! Ontbijten kan tot 9.30 uur en we kunnen nog net een paar broodjes en een bakje yoghurt bij elkaar graaien voor het buffet geheel is afgeruimd. Het voordeel van (te) laat ontbijten is wel dat de Sunset Bar naast ons restaurant bijna opengaat en Muaz onze ober wel 2 espresso's voor ons kan regelen

En na het snelle ontbijt (want niet alleen het buffet wordt afgeruimd, het restaurant wordt ook afgesloten) gaan we onze spullen verzamelen om samen een rustig duikje op het huisrif te maken. Hussein, een van de duikgidsen, heeft ons geadviseerd om bij exit 10 (aan de noordoost-punt van het eiland) het water in te gaan want er zou incoming current moeten zijn. Onze sets en vinnen worden op een wagentje gezet dat door 2 duikschool-jongens naar het houten bankje bij exit 10 wordt geduwd. We doen daar onze set op onze rug en lopen het water in. Als we over de rand van het rif zwemmen zien we meteen aan de vissen onder ons dat er inderdaad een stevige incoming current staat. We laten ons heerlijk langs het rif voeren en stoppen af en toe (door tegen de stroming in te gaan hangen en flink hard te vinnen) voor een foto of een filmpje. Als de stroming net voorbij exit 9 wat minder wordt stuiten we op een briljante schildpad. De schildpad neemt happen uit het koraal en gebruikt zijn poten/vinnen om het afgebroken stuk vast te houden terwijl hij er stukken afscheurt en bijt met zijn tanden. Dit is echt genieten! Na een uurtje komen we bij exit 8 boven, laten onze tanks achter onder de houten tafel en lopen dwars door het staf-dorp terug naar de duikschool. Een heerlijke duik rijker!

Na een douche en lunch gaan we in de middag nog een keer op eigen gelegenheid onder water, nu bij exit 3. We hopen op outgoing current om richting exit 1of 2 te gaan. En volgens ons zou dat ook logisch zijn want het is inmiddels 5 uur nadat we voor de eerste keer het water in gingen en je verwacht toch dat de getijden ongeveer 6 uur duren. Maar er blijkt maar weer eens hoe slecht we zijn in het voorspellen van stroming want er staat nog altijd een incoming current. Dus dan maar met het rif aan de rechterschouder (geen idee overigens waarom ze dat rechterschouder en niet rechterhand noemen onder water, maar goed) richting exit 4 die recht voor de duikschool is. Na een uurtje rustig zwemmen met zo af en toe toch ook onverwacht een beetje stroming tegen, komen we boven en zit deze, voor ons doen, zeer rustige, duikdag erop.

Nog even nagenieten aan het zwembad met een boekje, iPad, iPhone en drankje en dan kan de avond van deze rustige dag beginnen

Op zaterdagochtend gaan we na het ontbijt op onze eerste bootduik. We staan keurig om 8.45 uur klaar (een tijdstip waarop we normaal gesproken op zaterdag nog lang niet actief zijn) en om even na 9 uur zijn de tanks aangesloten, alle spullen aan boord gecheckt en varen we uit. De duiksite is een zogenaamde “all level” dive dus duikers van alle niveaus mogen mee. Over het algemeen betekent dit een duik met weinig stroming. Voor de zekerheid checkt de gids nog even welke kant het water op gaat. Hij komt boven met een licht bezorgde blik. De stroming staat precies de andere kant op dan hij gedacht had en is ook nog eens flink sterker dan verwacht. We springen aan de westkant het water in en worden meteen over het rif heen geduwd. Voor ons inmiddels een koud kunstje om de juiste plek te vinden waar het water wat rustiger is maar we zien anderen flink worstelen.

Achter de wand is een luwte waar we prima kunnen duiken en we drijven heerlijk langs het koraal en de vissen. Bij de bocht blijkt de stroming op meer open zee te sterk om tegenin te zwemmen dus we keren om en zigzaggen aan de oostkant van het rif langzaam omhoog. En na een uur zijn we weer aan de oppervlakte, precies zoals de opdracht was. Terug op de boot zitten we beide flink te gapen en we gaan lekker aan het zwembad liggen. Het is bijna lunchtijd (de dagen rijgen zich hier namelijk aaneen van eten, duiken, eten, duiken, zwemmen, borrelen en eten) en na de lunch besluiten we lekker lui boven water te blijven deze middag en bij het zwembad wat te lezen, slapen, uiteraard zwemmen en borrelen.

Daar knapt een mens behoorlijk van op, zo'n middagdutje en fitter dan normaal zitten we rond 19 uur bij de Sunset Bar voor een biertje en een wijntje. Na het eten lopen we nog even naar de andere bar, de Bonthi Bar, waar vanavond gasten-karaoke is en wij lusten nog wel een espresso. De jongens van het animatie-team bijten het spits af bij met karaoke en na een kwartier stapt de eerste toerist het podium op. De muziek-keuze is wat belegen maar deze meneer zingt niet onverdienstelijk, en ieder geval heel veel beter dan de animatie-jongens. We horen nog een paar gasten aan maar dan vinden we het tijd om dit vermaak achter ons te laten, en de wekker gaat ook al weer om 6.30 uur want we gaan op full day trip, naar de Whale Shark Sanctuary, het gebied waar we in juni onze eerste walvishaai hebben gezien!

De wekker valt even niet mee, maar als we eenmaal opgestaan zijn weten we weer waarom we onze vakanties op deze manier doorbrengen: we hebben zin om te duiken en hopen op een Whale Shark. Omdat de boot om 8 uur uit vaart moeten we vroeger ontbijten dan ons restaurant open is, maar de vroege duikers mogen dan in het andere restaurant eten, dat om 7 uur open is. Aan de ontbijttafels zitten alleen duikers en een enkele vertrekkende gast die zo op het watervliegtuig stapt. Met een stevig ontbijt achter de kiezen zijn wij er klaar voor! Het is een klein uurtje varen en we dommelen nog even weg op het dek. Rond 9 uur varen we het Atol uit tussen 2 eilandjes door waar de afgelopen dagen Whale Sharks zijn gezien. En we hebben vrijwel meteen geluk. We rukken onze schoenen, vinnen, masker, snorkel en camera uit ons krat en kunnen beginnen met een snorkel-kwartiertje met een prachtige walvishaai! Helaas kan Marije op haar onderwater video-apparaat niet terug kijken welke beelden ze heeft geschoten dus of de filmpjes gelukt zijn blijft nog even spannend. En als we geen mini USB kabel kunnen lenen (want die zijn we zelf vergeten……) dan zullen we tot thuis of Dubai moeten wachten om het resultaat te zien.

Na het snorkelen trekken we onze duikuitrusting aan en we springen bijna letterlijk bovenop een Whake Shark, dus de pret is nog niet voorbij! De walvishaai zwemt langzaam uit beeld en wij vervolgen onze duik langs het rif en komen onderweg nog een white-tip reef shark en een schildpad tegen. Er is misschien wel geen officiële “big five” voor de onderwater wereld (zoals je die wel op safari's hebt) maar met deze duik hebben wij in ieder geval 3 van onze 5 favoriete beesten gezien, een Manta en dolfijnen zouden onze big five wel compleet maken. Tijdens het oppervlakte-interval van een uur komen we nog 7 Whale Sharks tegen die we vanaf de boot en snorkelend bewonderen. De teller van vandaag staat op 9, en zelfs de boat crew en duikgids zijn in extase! De tweede duik is een rustige duik langs het buitenrif van het zuidelijke Ari-Atol en dan is het tijd voor lunch. Terwijl de kapitein de boot richting de volgende duiksite stuurt zet de rest van de boat crew de lunch klaar, tot ze daar “wreed” in verstoord worden een school dolfijnen. De dolfijnen spelen in een flinke groep met elkaar en we zien zelfs een dolfijn een tonijn vangen (voor hun is het ook lunchtijd ) en de staart van de tonijn spartelt boven water nog even na….. En dan vallen wij aan op het lunch-buffet met noodles, beef, mini-pizza's, salade, brood, eieren en fruit. Toch weer knap wat ze je op zo'n boot voorschotelen.

Tegen het einde van de lunch trekt de lucht dicht en binnen een paar minuten stortregent het, maar gelukkig moeten we toch nog weer nat worden, en of water van boven of beneden komt maakt feitelijk weinig uit in deze tropische temperaturen. Als de regen wat wegtrekt zien we een Manta die even naast de boot blijft zwemmen! Ja hoor de big five is binnen! We trekken voor de derde keer onze duikuitrusting aan en gaan het water in waar we meteen een tweetal Rays tegenkomen. Eerst een die ligt te schuilen in de inham van een rots en daarna nog een hele grote die vlak over de bodem ons tegemoet komt zwemmen. Wat een TOP-dag!

Op het eiland springen we het zwembad in in het zout af te spoelen en bestellen we een biertje om te proosten op deze heerlijke dag! Whale Sharks (9 stuks!) White-tip reef sharks, een schildpad, dolfijnen, een Manta en “gewone” Rays. Wat wil een duiker nog meer! Nou….. Dit de komende 9 duikdagen bijvoorbeeld

De ochtend begint zoals vaker (same same) de eerste ochtend in de tropen: we hebben de airco toch weer te koud staan en het is zowaar fris in ons huisje. Maar de deur open (de voordeur naar de veranda of de achterdeur naar de openlucht badkamer) en we voelen meteen dat het buiten weer heerlijk tropisch is. We hebben geen haast want we hoeven pas om 10.15 uur op de duikschool te zijn voor onze Orientation Dive. Wat helaas ook hetzelfde is als vorige keer is dat de espresso machine in ons restaurant regelmatig kuren heeft, zo ook vanochtend. Dus geen espresso bij het ontbijt, maar Muaz gaat er achteraan om het apparaat te laten fixen voor morgenochtend.

We graaien onze uitrusting bij elkaar en gaan tegen 10.15 uur naar de duikschool. Er zijn vandaag veel (zeker een man of 12) eerste-dag-duikers (different). De “rondleiding” door de duikschool, die helaas niet facultatief is, duurt eindeloos en een wat ouder Oostenrijks echtpaar begint steeds luider te mopperen. Wij laten het maar gewoon gebeuren allemaal, een soort versnelde therapie om hier alle haast kwijt te raken en ons aan te passen aan het tropen-tempo Voor het eerst sinds we een Uwatec duikcomputer hebben weigert er eentje dienst (different), die van Marije. Als we op alle knoppen (achter elkaar en tegelijk) hebben gedrukt geven we het op en huren we een gauge die aan de set vast gemaakt moet worden om zodat Marije in ieder geval kan zien hoeveel lucht er nog in haar tank zit. Tegen 11.30 uur liggen we eindelijk in het water en na de verplichte kunstjes & trucjes kunnen we samen op pad langs het huisrif naar het noorden (same). Het huisrif ligt er net als in juni rustig bij, nauwelijks stroming aan de zuidkant van het eiland, maar helaas ook niet het grote schip aan de steiger waar de vorige keer een enorme school vis onder woonde. Same but different

Na een uurtje komen we bij exit 3 het water uit, laten de tank daar achter en gaan naar de duikschool om de rest van de uitrusting af te doen en uit te trekken en dan is het alweer tijd voor de lunch. We zijn een van de weinigen die bij het buffet altijd eerst even kijken wat er op de tafel met het lokale (Maledivisch en Indiaas) staat. Bij de kok die verse pasta staat te bereiden staat wel een rij, wat de boer niet kent eet men hier blijkbaar ook niet. En dat is jammer voor al die anderen want de curry's met vis, vlees en groente zijn heerlijk. Net als de garlic pickle, een scherp prutje met pepers en knoflook (duh) wat goed smaakt op (naan)-brood en de lokale tortilla-chips (en daarbij de luchtwegen lekker openhoudt, en dat is dan weer handig voor het duiken), waar Marije inmiddels het eerste ons wel weer van weggezet heeft (same).

Na de lunch nemen we de enige lounge-set in de schaduw bij de Sunset Bar in bezit en bestellen eindelijk onze eerste espresso van de dag, beter laat dan nooit! En dan gaan we op pad voor onze tweede duik van de dag: een huisrif-duik vanaf de duikschool richting het westen. Voor het eerst gaat de onder-water-video-camera mee (different), dus weer iets nieuws. Wat helaas ook nieuw is, is dat de Uwatec computer van Jur het onder water nu ook begeeft, en op 1 computer maken we onze duik af. Wat een teleurstelling, deze Uwatec-apparaten, en dat na al die jaren trouwe dienst #fail…… Terug op het land laten we ook bij Jur een gauge installeren en hij moet vanaf nu ook elke dag een computer huren (die van Marije geeft in ieder geval nog de diepte en duiktijd aan, die van Juriaan geeft alleen nog maar een foutmelding in het scherm ).

En rond 17 uur duiken we het zoete en zeer warme water van het zwembad in (same). Er hangen nog wat andere stellen (er zijn net als juni alleen maar stellen hier) aan de rand van de infinity pool, allemaal met een blauw drankje met een rietje, dat zal de cocktail van de dag wel zijn. Wij nemen lekker een koud biertje, veel beter voor de dorst en we schatten in ook veel lekkerder dan het chemisch blauwe goedje. Na zonsondergang nemen we een douche, die helaas koud is (dat was vroeger nooit zo, dus different!) maar gelukkig zakt de buitentemperatuur niet ver onder de 30 graden En we besluiten de “guest cocktail party” te laten voor wat ie is, een te grote kans op meer blauwe drankjes wat ons betreft, dan liever een koud wit wijntje!

Met de drukke dagen en weken voorafgaand aan de vakantie was inpakken er niet van gekomen. Dus we staan woensdag ochtend bijtijds op om onze duikuitrusting en vakantiespulletjes bij elkaar te zoeken. Als alles in 3 tassen zit zijn we toch weer blij dat we 10 kg extra bagage hebben bijgekocht (bovenop de toegestane 30 kg per persoon). We aaien Blue nog 1 keer over haar bol en stappen rond 11 uur in de taxi. Zoals altijd wanneer we met bagage een taxi naar het station nemen doet de chauffeur nog een poging om ons om te praten om hem door te laten rijden naar Schiphol. Maar met het herfstachtige weer staat er zelfs midden op de ochtend nog file dus we nemen de trein. Met onze berg spullen nemen we een klapstoel op het balkon want anders moet alles de trap op of af en door veel te smalle gangpaden.

Rond 12 uur checken we onze 74 kg ruimbagage in (toch nog 4 kg meer dan we gedacht en waarvoor we betaald hebben, maar dat zien ze door de vingers bij Emirates) en doet Marije nog wat werkmail en -telefoon. We zijn als een van de laatsten bij de gate maar omdat we toch een kleine vertraging hebben maakt dat weinig uit. En met onze stoelen direct achter de Business Class moeten we toch wachten met boarden. Maar even voor 15 uur zijn we airborne. En na een filmpje, een beetje slapen en wat eten landen we,na 2 rondjes boven de Perzische golf en Dubai in de wachtlus, rond middernacht lokale tijd. We moeten nog een extra geheugenkaart hebben voor onze camera's (net als de tassen ook 3 stuks) en duiken dan onze stam-wijnbar op de luchthaven in voor een Chardonnay.

Als we iets meer dan een half uur voor onze vertrektijd bij de gate aankomen (die voor ons wijntje op de borden stond) is er niemand te bekennen. Terug in de hal zien we dat er een gate change heeft plaats gevonden, we moeten niet bij 202 maar bij 142 zijn, en dat is een flink eind lopen….. Als we aankomen bij de gate zijn we officieel te laat maar samen met nog een handvol laatkomers mogen we nog mee met de bus naar het vliegtuig. Het is inmiddels 3 uur in de ochtend (middernacht Nederlandse tijd) dus we ploffen in onze stoel en proberen van de 3,5 uur vliegen nog een paar uurtjes slaap meet te pikken.

Om 9 uur staan we bij de bagageband op Malé en een kwartier later zitten we in de bus naar het watervliegtuig. En om 10 uur vouwen we ons als weer op in het watervliegtuigje. Uiteindelijk zijn we 20 uur onderweg als we het poederzachte zand tussen onze tenen voelen op Vilamendhoo. We zijn hier precies een half jaar geleden ook geweest en we worden herkend bij de receptie. Onze Jacuzzi Beach Villa ligt aan dezelfde kant als in juni, een paar huisjes dichterbij de duikschool. En als we onze tassen hebben leeggemaakt en onze vakantiekleding (bikini / jurkje & zwembroek / t-shirt) aan hebben is het lunchtijd! We krijgen dezelfde “personal waiter” als in juni, Muaz, die ons ook meteen herkend. Maar hij ziet ook wat er anders is dan een half jaar daarvoor: we hebben een all inclusive armbandje om (vorige keer waren wij de enige sukkels op het hele eiland die voor elk drankje moesten tekenen, en daar zijn we nu vanaf ).

Na een prima lunch dommelen we een uurtje weg op onze strandbedjes en hangmat (die hadden we bij het vorige huisje ook niet) en lopen we even de zee in. Rond 17 uur vallen er plotseling wat dikke druppels, maar deze tropische bui mag geen naam hebben en als de zon weer is doorgebroken gaan we ons maar eens inschrijven bij de duikschool. Ook daar zien ze dat we “repeaters” zijn, dus de papierwinkel kan relatief snel worden afgewikkeld. Dan is het tijd voor een biertje / wijntje bij de zonsondergang bij de Sunset Bar (waar anders) en daarna een lekkere douche. De man met de hamer komt na het reizen en beperkte slapen wel langs, dus even snel dineren en dan morgen duiken. Weliswaar eerst weer een Orientation Dive waarbij we weer een paar kunstjes moeten laten zien (masker af, automaat uit, surface marker bouy oplaten), maar dan zijn we in ieder geval weer onder water! En ach, zo houden we de tradities van de vorige keer gewoon vast: er verandert hier niets, of zoals de lokalen zeggen “same same”.