Juriaan & Marije

Wakatobi zit er voor ons al bijna weer op! Helaas! Het resort is heerlijk comfortabel en op sommige punten zelfs echt luxe met fantastische lunch- en dinerbuffetten (met zo niet nog betere toetsjes-buffetten waar vooral Juriaan iedere dag naar uit keek en van genoot), warm water douches en een ongeloofelijk vriendelijke staf.

Helaas was Juriaan maandag ziek. Zondagavond werd hij al verkouden en toen hij maandagochtend wakker werd had de verkoudheid in alle hevigheid toegeslagen. Er werden hier grappen gemaakt dat het zou komen door de zeer ontspannen voetmassage die hij zondagmiddag had gehad in de “spa” van het resort. Maar oorzaak en gevolg zijn ons nooit echt duidelijk geworden. Maar desondanks werd maandag dus een dagje in bed in het airco-hutje terwijl Marije wel ging duiken.

De duiken op of eigenlijk rond Wakatobi zijn mooi en afwisselend: soms enorme stroming en dat vlieg je letterlijk langs de koraalwanden en op andere plekken en momenten rustiger water waarin je tijd hebt om naar de bijzondere beesten te zoeken in het koraal of het zand of mee te zwemmen met een schildpad.

We brengen de avonden, en die beginnen hier net onder de evenaar vroeg, door met biertjes op de Jetty en eten met een aantal andere gasten zoals: Erica (Australische), Markus (Duitser), Tienie en Esmee (Zuid Afrikanen), onze gids Deni, de Amerikaanse zusjes Noel en Blase, Pepe (een Mexicaanse New Yorker), Pete & Cheryl (een stel uit Chicago) en Jesse (uit LA). Met name met de eerste 4 trekken we veel op (min of meer vanaf het ontbijt om 6.45 uur tot we tussen 22 en 23 uur gaan slapen). De grappen worden in de loop van 10 dagen wel steeds flauwer maar af en toe ook scherper, zeker met de enorm humoristische Tienie en Erica met haar scherpe tong.

Morgen vliegen we, via Timor, terug naar Bali. We gaan dan ’s avonds nog een keer met Erica, Markus, Tienie en Esmee eten bij Kudeta en daarna lekker 2 dagen golfen. Even uit het water, want daarna gaan we nog weer een paar dagen duiken aan de oostkust van Bali, op zoek naar de Mola-Mola….

We kwamen aan met het Wakatobi-prive vliegtuig en landden op het eiland Tomoia (of zoiets). Daar stonden de meest gammele minivans klaar die we ooit gezien hadden. Marije zat voorin en moest de deur, door het raam heen, vast houden anders zwaaide hij bij elke hobbel (en ook dat waren er nogal wat) helemaal open. We werden afgezet bovenaan een trap en onderaan trap was de steiger. Aan de steiger lag een klein bootje klaar dat ons naar de grote boot moest brengen. Doordat eerder die dag een schip was vastgelopen op de rand van de vaargeul (of wel een geul in het rif) konden grotere boten de steiger, en daarmee het eiland, niet meer bereiken. Na 2 keer heen en weer varen zaten we allemaal op de grote boot en was het nog 20 minuten varen naar Wakatobi Dive Resort.

We werden ontvangen in het restaurant met een welkomstdrankje, een briefing over het resort en kregen ons huisje toegewezen: een prima houten huisje met een groot bed, een veranda, een badkamer met warm (!) water en airco. Voor onze begrippen dus heel chic! Omdat we pas rond 15 uur bij het resort waren werd er op de eerste dag niet meer gedoken, helaas.

De volgende ochtend werden we naar ons boot, Wakatobi V, gebracht met een klein bootje vanaf het strand. De kleine bootjes noemen ze hier taxi’s. En als je een duik wil maken op het huisrif neem je dus de taxi heen en zwem jezelf terug. Zeer luxe allemaal.

Op de Wakatobi V zitten we met 12 duikers en 2 gidsen. Onze gids is Deni, een Indonesische jongen afkomstig van Java die hier al een aantal jaar werkt. Wij duiken samen met een Australisch-Duits stel en een Zuid Afrikaans stel. De overige 6 duikers op onze boot zijn Amerikanen (2 mannen die beide alleen zijn gekomen, een stel uit Chicago en 2 zeer lawaaierige zusjes uit Californie waarvan de jongst het direct heeft aangelegd met de andere gids op onze boot, Erwin: een kiwi met Nederlandse ouders).

Het zicht onder water valt een beetje tegen maar de riffen zijn prachtig en er leeft hier genoeg onder water om ons 3 keer per dag 70 minuten mee zoet te houden.

We doen elke ochtend 2 duiken en dan ’s middags na de lunch nog 1, of in plaats van de middag duik een nachtduik. Juriaan is daar normaal gesproken niet zo dol op maar hij besluit het toch weer een keer te proberen, en achteraf vindt hij het zelfs wel leuk! Op de terugweg van de nachtduik doet de kapitein alle lichtjes op de boot uit zodat hij beter kan navigeren. En het geeft ons de gelegenheid om de sterren goed te zien, zoveel sterren: een magisch en romantisch gezicht.

Op vrijdagochtend staat er een straffe wind en wanneer we in de taxi willen stappen slaan de golven over de taxi heen en binnen een minuut moeten we snel uitstappen om te voorkomen dat de taxi echt zinkt. De staf begint als een razende emmers te zoeken en te hozen en met een vertraging van een kwartiertje proberen we nog een keer in de taxi te stappen, deze keer via een trap aan de jetty, en dat werkt wel.

Tijdens de oppervlakte-intervallen hebben wij een prima tijd met ons eigen groepje van 6 en kunnen we ons ook uitstekend vermaken door grappen te maken met (en over) de Amerikaanse zusjes, ze brengen in ieder geval wel een hoop gespreksstogf en entertainment met zich mee.

Zaterdagavond verzamelen we met de Australische, Duitser en de Zuid Afrikanen bij een van de huisjes en drinken we gin-tonics, gin-bitter lemons en gin-ginger ales. We zijn blij dat we met hen op de boot en in het duikgroepje zitten, bijna alle andere gasten (op nog 4 andere Duitsers na) zijn Amerikanen waarvan er zo’n 20 bij 1 groep horen.

Het zicht onder water wordt in de loop van de dagen beter, alleen nu komen langzaam de fysieke klachtjes die toch bij duiken altijd de kop op steken naar voren. Marije is de nagel van haar grote teen verloren, een pijnlijke toestand zeker omdat er nog geen nagel onder zat. En we hebben beide wel wat last van onze oren na een duikdag. Dus vanmiddag nemen we lekker “vrij” en krijgt Juriaan een massage in de piepkleine Spa op het resort.

We vermaken ons dus weer uitstekend. De internet-verbinding is niet snel en stabiel genoeg om ook wat eerste foto’s te plaatsen dus dat volgt in de loop van volgende week wel weer.