Juriaan & Marije

Donderdagochtend gaat de wekker wederom voor dag en dauw, om 6.30 uur. We maken onze camera’s klaar en pakken een tasje voor een dagje op een boot om wederom te gaan duiken. We bestellen om 7.30 uur 2 bananen pannenkoeken voor ontbijt. De eerste arriveert na een kwartier en die delen we alvast. Dat is maar goed  ook want als de tweede komt worden we tegelijkertijd naar een busje gedirigeerd dat ons naar de pier brengt waar de duikboten vertrekken. Als we op de pier aankomen liggen er 3 boten van Sea Bees, onze liveaboard die vandaag weer voor 3 dagen uitvaart, een grote knalgele catamaran en een kleiner hout-met-geel-schip, de Runaway waar wij vandaag mee op pad gaan.

In ruim een uur varen met flink wat spray van de wind , want golven zijn er nauwelijks, arriveren we bij het wrak waar we de dag daarvoor ook al gedoken hebben, maar dat we allebei een heerlijke duiksite vonden, dus nog 2 duiken hier vinden we prima. Op de Runaway zijn wederom alleen maar Duitsers, 12 stuks, buiten ons. De eerste groep van 6 Duitsers doet er eindeloos over om zich klaar te maken en wij staan samen met een ander Duits stel (jawel, deze keer is er nog een vrouw aan boord buiten Marije) al te trappelen van ongeduld om ons natte pak aan te trekken en onder te gaan. Enn als de Duitsers in het water liggen gaan wij er meteen achteraan en we gaan vrijwel tegelijkertijd onder.  Onze Thaise duikgids Toy (zo heet hij waarschijnlijk niet in het echt en niemand heeft hem ook ooit uitgelegd dat dit in de ogen van westerlingen een suggestieve naam voor een Thaise jongen  gevonden kan worden….) neemt het andere  stel op sleeptouw want zij voelt zich duidelijk nog niet zo op haar gemak onder water. Wij doen lekker ons eigen ding en schieten tientallen foto’s van de school baby barracuda’s, een kleine octopus, vele nudi branches, dozijnen moray eels en het vele andere leven dat zich het wrak heeft toegeëigend. Als we na een uur weer boven komen zijn we wederom de laatste die aan boord gaan, het maakt blijkbaar niet uit of we als eerste of als laatste springen, we komen altijd als laatste boven.

Het oppervlakte interval van 1,5 uur brengen we door op het zonnedek van de boot, waar gelukkig wel een dakje boven is gemaakt want als de wind even wat minder wordt is het meteen bloedheet. Ook voor de tweede duik zijn we de tweede groep, van de drie, maar ook nu gaan we min of meer tegelijk met de 6 Duitsers onder water, die gelukkig meteen de andere kant op zwemmen. Zo’n wrak blijft leuk want het heeft allerlei hoeken en gaten waar verschillende beesten zich in verscholen kunnen houden. Het is vaak even goed kijken en zoeken maar werkelijk op elke vierkante meter van dit schip dat 25 jaar is gezonken (of tot zinken is gebracht) is leven ontstaan.

Na de tweede duik varen we met wind en golven mee terug en van de spray van de heenweg is ook niets meer te merken. Als we rond 16 uur terug zijn in ons resortje duiken we het zeer warme zwembad in en liggen we nog een uurtje of 2 op de strandstoelen langs het zwembad met een boekje en de laptop om de foto’s van de afgelopen dagen eens op een wat groter formaat te bekijken. Er zitten een paar goede bij, maar het blijkt toch altijd weer lastig om echte goede onderwater foto’s te maken, zeker als het water zo troebel is als op het wrak, waar het zicht maar zo’n 5 meter was en er heel veel deeltjes in het water dreven. Maar zo hebben we ook voor onze volgende duiken weer een doel….. Nog meer en mooiere foto’s maken

Vrijdagochtend staan we weer vroeg naast ons bed voor onze laatste duikdag deze trip. We gaan naar de Similan Islands, een groep van 9 eilanden 60 kilometer uit de kust van Khao Lak. We worden vandaag vervoerd met de knalgele catamaran, de Stingray. Zo’n 30 duikers gaan aan boord en als we bijna de haven uit zijn blijkt dat er te weinig adapters aan boord zijn, die over het algemeen alleen door Duitsers worden gebruikt om hun regulator aan hun tank te bevestigen. En met alleen maar Duitsers op de boot, buiten ons, heb je er dus snel te weinig. Na een kwartiertje komt er een klein bootje aan varen, worden de adapters aan gegeven en vertrekken we alsnog. De briefing over de boot wordt in 2 talen gedaan, in het Duits (uiteraard) en speciaal voor ons ook nog in het Engels. Zo trainen de Duitse gidsen hier hun Engels ook nog een beetje

Al snel beginnen de eerste mensen zeeziek te worden en overal liggen mensen plat met hun ogen dicht te hopen dat de reis van ongeveer 2 uur snel voorbij zal zijn. We krijgen een half uur voor we bij eiland 9, waar we vandaag gaan duiken, aankomen een briefing van onze (Zweedse) gids Mats. Hij verwacht sterke stroming maar die blijkt onder water enorm mee te vallen. Er is niet heel veel koraal onderwater maar des te indrukwekkender zijn de rotsformaties waar we omheen en doorheen zwemmen. Tijdens het oppervlakte interval legt de Stingray aan in een baai (die Donald Duck baai wordt genoemd omdat een van de rotsen op het land door erosie de vorm van een eend, dus Donald Duck, heeft gekregen) van eiland 9 waar meer boten liggen, zeker nu het rond lunchtijd is. Marije doet snel haar Sea Bands (badstoffen armbandjes met een drukpunt voor in je pols) weer om, om wat minder last te hebben van het schommelen en rollen van de boot. We liggen een uurtje in de schaduw op het dek en dan worden we al weer opgeroepen voor de 2^e duik. De 2^e duik is op de duiksite Turtle Rock, waar inderdaad weer een rots boven water uitsteekt in de vorm van een schildpad.

Onderwater wederom een zandbodem op een diepte van 30 tot 40 meter en daarop een doolhof van rotsen. Onze gids heeft jarenlang op een liveaboard gewerkt die altijd naar de Similan Islands ging en kent de duiksite als zijn broekzak. Hij neemt ons mee naar eindeloze swim-througs, kleine grote en spleten in de rotsen waar je door heen kan zwemmen. Op sommige plaatsen is het behoorlijk nauw maar we passen wonderwel door alle gangen in dit stelsel. In de grotten en spleten hangen scholen vis te schuilen voor de stroming en het water is op sommige plaatsen uitzonderlijk helder. Wederom een heerlijke duik!

We varen in ongeveer 2 uur terug naar de haven en voor ons zit het duiken er voor deze keer op. We gaan met de auto terug naar ons resort en daar spoelen we onze duikuitrustingen uit. Morgen een dagje (in de schaduw) aan het zwembad en dan zit deze trip naar Thailand er weer op. Maar we zijn na ruim een week van huis ook wel weer erg benieuwd hoe de vorderingen zijn in ons nieuwe huis, dus dat is ook iets om naar uit te kijken

Na een vlucht van een uurtje en een auto-rit van nog eens een uur zijn we rond 19 uur in het Palm Garden Resort in Khao Lak, de thuisbasis van Sea Bees diving waarmee we op een liveaboard gaan. We checken in in ons hutje en brengen onze duikuitrusting naar de duikschool waar de kratten met spullen voor de boot worden klaar gezet. Vervolgens maken we ook een tasje met spullen die we mee willen nemen de komende 3 dagen, de rest laten we achter bij het resort. We eten daarna nog een hapje en duiken dan lekker ons bed in.

Om 7 uur staan we klaar voor vertrek. Er moet nog een hoop heen en weer gelopen en gepraat worden maar om 8 uur hebben we onze bagage die we niet mee willen nemen weggezet in de duikschool en stappen we in het busje dat ons naar de pier brengt, een kwartiertje ten zuiden van Khao Lak. Op de boot ontdekken we al snel dat we de enige niet-Duitsers van het 10-koppige gezelschap zijn en dat Marije ook nog eens de enige vrouw is. We krijgen hut 6 toebedeeld en kijken een beetje beteuterd als blijkt dat de boot alleen stapelbedden heeft in piepkleine hutten waar je letterlijk je kont niet in kan keren als de schuifdeur dicht is.

Als we de haven uitvaren voert de bemanning een ritueel uit om de geesten gunstig te stemmen en wordt er vuurwerk afgestoken op de voorplecht. Bovendeks krijgen we een uitgebreid ontbijt en een briefing over de boot en de route van de trip. Rond 12 uur zijn we aangekomen bij onze eerste duikplaats, Koh Bon. Normaal gesproken duiken ze hier pas op de terugweg van de 3-daagse reis, maar ze hebben gehoord dat er Manta’s zijn, dus de route wordt een beetje veranderd. En er zijn Manta’s! Een prima eerste duik, hoewel we nu wel meteen verwend zijn. Wij duiken met onze Britse gids Cheryl en 2 Duitsers (kan ook niet anders, er zijn geen andere nationaliteiten aan boord dan Duitsers;-)). Na de eerste duik besluiten we unaniem dat we op deze plaats ook de tweede duik doen maar eerst krijgen we een uitgebreide lunch. Zoals nu al blijkt bestaat het leven op een liveaboard uit duiken, eten en slapen (dive, doze and dine stond op de website van Sea Bees). Ook tijdens de 2^e duik zijn er Manta’s, eentje komt zo dichtbij dat ze bijna met het puntje van haar vleugel het hoofd van Cheryl raakt

Als we weer aan boord komen gaan meteen de motoren aan en zetten we koers naar Koh Tachai waar we een nachtduik gaan maken. Juriaan is over het algemeen niet dol op nachtduiken maar deze is prima: de zee is rustig en we hebben de duiksite voor onszelf. Na de nachtduik nemen een snelle (koude) douche op het achterdek en staat het diner al weer klaar. Iedereen is doodmoe van de lange dag en het excitement van de Manta’s en rond 22 uur vertrekt iedereen naar zijn hut.

De volgende ochtend worden we om 6.30 uur gewekt en zitten we om 7 uur al klaar voor de briefing. We zijn ’s nachts voor anker gegaan voor Koh Tachai en daar maken we dan ook de eerste duik van de ochtend. Om 7.30 uur zijn we echt wakker, want dan liggen we al in het water. Deze keer geen Manta’s maar wel 6 Leopard Sharks. Eerst 2 stuks die een paar meter uit elkaar liggen op de bodem en later nog 4 die duidelijk aan het spelen zijn: ze spelen een soort tikkertje en bijten elkaar in de staart

Terwijl het ontbijt wordt geserveerd zijn we al op weg naar Richelieu Rock, een rots die bij laag water net boven het water uitsteekt en door Jacques Cousteau himself is ontdekt. Als wij rond 11 uur aankomen bij Richelieu Rock is het hoog water, dus aan de oppervlakte zie je niets, behalve dan de andere 6 liveaboard boten, we zijn verbaasd dat het hier zo druk is midden op zee. We gaan het water in en de duiksite is inderdaad adembenemend mooi. Een aantal rotspunten onder de wateroppervlakte waar veel leven om heen is. Tijdens deze eerste duik helaas ook relatief veel duikers, maar we hebben hier nog 2 duiken te gaan….. Na de duik eerst weer eten (lunch) en een uurtje slapen op de bankjes op het dek en dan weer het water in. Inmiddels zijn er nog maar 3 boten buiten die van ons, maar de andere boten hebben een ander schema, dus onder water hebben we de rotspartij voor onszelf. We hebben na de eerste duik op Richelieu Rock besloten om niet alleen een tweede maar ook een derde duik hier te maken. De derde duik is een sunset dive, we gaan 3 kwartier voor zonsondergang het water in zodat we precies met zonsondergang boven komen. De derde duik  is werkelijk prachtig: de vissen en beesten die overdag leven hebben zich massaal verzameld om de nacht in de beschutting van de rotsen door te brengen en de nachtbeesten komen hun schuilplaatsen al uit. Het is bijna als zwemmen in vissoep. Overal zijn vissen, garnalen, octopussen en het koraal en de feather stars staan al helemaal open om zich in de nacht te voeden.

Na het duiken douchen we ons weer met koud water (een resort met warm water is zo gek nog niet ) en varen we terug naar Koh Tachai waar we de nacht zullen doorbrengen. Als wij boven komen na het duiken zitten de Duitsers die geen zin hadden in een sunset dive allemaal naar een dvd van de Blues Brothers te kijken, een wonderlijke gewaarwording zo midden op zee. Als we bij Koh Tachai voor anker gaan wordt het diner geserveerd. We praten nog wat na met Cheryl en haar vriend Nederlandse vriend/man Gov (Govert), een van de andere gidsen en drinken een biertje. 4 duiken op een dag is voor ons zelfs een record, dus om 22 uur gaat het lampje wel uit en kruipen we ons stapelbedje weer in.

Ook op de derde dag worden we om 6.30 uur gewekt en liggen we om 7.30 uur in het water bij Koh Tachai. Tijdens het ontbijt varen we naar Koh Bon, waar we ook onze eerste duik van deze trip hebben gemaakt, maar als we aankomen schatten we de kans op Manta’s klein in: er liggen een paar liveaboards maar ook een flink aantal dagboten, want dit is minder dan 2 uur varen vanaf Khao Lak. Onder water blijkt het inderdaad erg druk, overal grote groepen Japanners (of Koreanen, of Chinezen of Singaporezen, maar wij noemen ze voor het gemak maar allemaal Japanners) en fluoriscerende duikpakken met enorm camera’s die zich van de kwetsbaarheid van het onderwater leven weinig aantrekken en continue in het koraal grijpen. Als we bij de hoek van het koraal aankomen blijkt de stroming aan de andere kant van het eiland enorm, we komen er niet tegenin om de hoek om te gaan, dus we keren om en maken onze duik af aan de kant waar we begonnen waren. Ook aan de oppervlakte moeten we een kwartiertje wachten tot er voldoende ruimte is voor onze boot om ons op te pikken tussen alle andere boten die duikers droppen op ophalen.

Onze laatste duik van de liveaboard is op een wrak, een half uur varen van Khao Lak. Op het wrak is het wonderlijk rustig, geen andere boten dus we hebben met z’n tienen (plus onze 3 gidsen) het wrak voor onszelf. Qua constructie is het wrak flink vergaan sinds het zonk in 1984 (overigens geen spannend verhaal: geen rif in de wijde omtrek waar het opgevaren kan zijn en ook geen aanvaring met een ander schip, dus waarschijnlijk verzekeringsfraude), er verschillende monsoon-seizoenen overheen zijn getrokken en het ook door de tsunami in 2004 nog eens flink is opgeschud. Maar des te meer leven op het wrak: het wrak is een kraamkamer voor dit deel van de zee geworden en van alle denkbare soorten onderwaterleven vind je hier baby-varianten. Zoals een enorms school baby-barracuda’s, piepkleine lionfish, kleine octopussen, etc. Een waar paradijs voor ons met onze camera’s en macro-lens! We duiken deze dagen ook nog eens met Nitrox (perslucht met extra zuurstof en dus een lager stikstof-gehalte) waardoor we langer dan wie dan ook op het wrak op 20 meter kunnen blijven, de andere duikers moeten na een half uurtje naar boven om geen decompressie-ziekte op te lopen, wij maken de maximale tijd die we op deze boot mogen duiken van een uur vol!

Als we rond 17 uur terug in de haven van Tap Lamu zijn is het een komen en gaan van dagboten en liveaboards. Wij laden onze spullen uit en stappen in een lokale taxi terug naar het Palm Garden Resort in Khao Lak. De taxi is letterlijk een rijdend blik en behalve het onderstel is dan ook alles van blik en rammelt en schudt het open busje stevig onder het gewicht van 8 Duitsers en ons. In het resort horen  we dat de dagboot waar we de komende dagen nog mee gaan duiken morgen weer naar het wrak gaat voor 2 duiken (jippie!) en de dag erna naar de Similan Islands, ook die stonden nog op onze wensenlijst. Dat zijn goede vooruitzichten!

Maar eerst na 3 dagen weer eens lekker lang onder een warme douche, vanavond  eten met vaste grond onder onze voeten, en even geen Duits spreken…. Heerlijk

Een paar maanden na de aankondiging van het voorgenomen huwelijk van Marijes broertje Joost met zijn vriendin Tata, stappen we 28 januari dan ook echt in het vliegtuig naar Bangkok. Normaal gesproken slepen we  op onze duikreizen al vele kilo’s (over)bagage mee de wereld over, maar deze keer moeten naast de duiktas dus ook nog wat setjes nette (feest)kleding en schoenen mee.

Na een overstap in Singapore komen we donderdag de 29^e rond 10 uur in de ochtend in Bangkok aan. Voor ons gevoel is het dan 2 uur ’s nachts, helemaal omdat we beide nauwelijks hebben kunnen slapen in het vliegtuig. In het hotel zijn Aly & Dirk de vorige dag al ingecheckt, maar zij blijken mee te zijn naar het burgerlijk huwelijk van Joost en Tata als wij aankomen. Het burgerlijk huwelijk is een Thailand slechts een administratieve handeling en daar wordt verder ook geen feest aan verbonden. Maar als Aly en Dirk in de loop van de middag terug zijn in het hotel laten ze toch enkele foto’s zien van de handtekeningen-ceremonie, waar Joost en Tata een tiental keer hun krabbel hebben gezet, de beide moeders als getuige ook een paar keer maar er vooral veel stempels zijn gezet door de ambtenaar.

Joost en Tata komen mee naar het hotel waar we allemaal het verkoelende zwembad induiken, even in de jacuzzi in de Spa gaan liggen en een dutje doen op een strandbedje langs het zwembad. Vervolgens gaan we met het bruidspaar, want dat zijn ze officieel na de handtekeningen,en  Aly en Dirk Thais eten in de stad. Tata zoekt het restaurant uit en bestelt de gerechten die we met z’n allen delen. Ook moeten we nog even wijn en champagne inkopen voor het feest van zaterdag, dat hoeft hier niet verplicht bij het hotel waar het feest is, en in de grootste shopping mall van Bangkok vinden we Moet&Chandon en wat flessen goede Chardonnay.

Vrijdagochtend moeten wij nog wat klusjes doen in de stad zoals een reserve batterij kopen voor Marije haar nieuwe camera. Ook slaat Marije even flink schoenen in bij Nine west, haar favoriete schoenenwinkel die helaas geen vestiging heeft op het Europese vasteland. Aan het einde van de middag duiken we nog even het zwembad in en dan maken we ons toilet voor een diner met Tata’s ouders. In een Thais restaurant aan de rivier eten we wederom heerlijke Thaise gerechten en maken we kennis met Tata’s ouders. Na het eten maken we nog een oversteek met de pont naar een lokale avondmarkt aan de andere kant van de rivier waar Tata ons rondleidt. Terug in het hotel drinken we nog een borrel in de Mets, de nachtclub van ons hotel. Juriaan bestelt een Bloody Berry, een zoete variant van een Bloody Mary terwijl Aly en Marije aan de Caipirinha gaan en Dirk een gals rode wijn bestelt. De bestelling van de Bloody Berry is niet goed doorgekomen dat uitleggen aan de nauwelijks Engels sprekende staf van de club door de stampende muziek heen lukt ook niet erg goed. Marije besluit de Bloody Mary voor haar rekening te nemen en de Caipirinha aan Juriaan te geven. Helaas is de Bloody Mary ook niet erg goed gelukt, er zit meer Tabasco dan Tomatensap in en na een klein slokje staat haar mond, slokdarm en onderlip in lichterlaaie. De volgende ronde houdt iedereen het voor het gemak bij Caipirinha’s en rode wijn.

Zaterdagochtend moet Marije haar speech voor tijdens het huwelijksfeest nog schrijven en we besluiten dit in de schaduw aan het zwembad te doen. Als het verhaal klaar is vragen we bij het Business Center van het hotel of ze het handgeschreven verhaal in het Thai kunnen vertalen zodat we een kopie van het verhaal aan de niet Engels sprekende familieleden van Tata kunnen laten lezen.  In de tussentijd gaan Dirk en Juriaan naar het hotel waar het feest is om de techniek voor onze karaoke-act van later die dag te testen. Na een middagje zweten is rond 17.30 uur de vertaling van Marijes speech klaar en maken we ons op voor vertrek naar het hotel waar het feest rond 18 uur begint. Het hotel ligt in dezelfde straat als waar ons hotel is maar het is bloedheet en we dragen een pak respectievelijk jurkjes met hooggehakte schoenen dus we besluiten toch een taxi te nemen. Uiteindelijk moet de taxi 3 keer heen en weer want Dirk kan zijn speech, die hij in Nederland al gemaakt had niet vinden, en mogelijk staat er een versie op de memorie-stick die voor de karaoke-act alvast naar het feesthotel is gebracht. Dirk komt echter onverrichter zaken terug en wij springen in dezelfde taxi om niet erg te laat te komen.

In de hal van het hotel staan Joost en Tata onder een grote bloemenboog de gasten te verwelkomen: zo’n 120 Thai en 4 Nederlanders (wij). Wij worden geacht om in de hal te blijven want de 4 fotografen en de video-man roepen ons in verschillende gezelschappen steeds weer op om er bij te komen op de foto. Andere gasten die welkom zijn geheten en 1 keer op de foto zijn gezet verdwijnen de trap op naar boven, en als wij daar een uur later ook komen blijkt dat het de gewoonte is dat de gasten zelf het buffet vast openen, en zo’n 100 Thai zitten als smakelijk te eten. Op het podium wisselen Tata en Joost ringen uit en snijden ze de enorme wedding-cake met een grote sabel aan. Aansluitend worden wij met z’n vieren het podium opgeroepen. Dirk spreekt Tata en Joost toe vanuit de aantekeningen die hij tussen de fotoshoots door op een paar losse blaadjes die hij uit zijn agenda heeft gescheurd. Vervolgens is het Marijes beurt en we hebben geen tijd om op adem te komen want direct hierna wordt onze verrassings-act aangekondigd: een karaoke-versie van de YMCA waar we zelf tekst op hebben gemaakt. Een groot scherm komt uit het plafond naar beneden en een aantal tafels zingen direct uit volle borst met ons mee!

Na de karaoke-act wordt ook aan onze tafel eten geserveerd, terwijl een aantal vrienden en familieleden van Tata de karaoke-activiteiten direct  voortzetten met de karaoke-machine die op het podium staat. Na een aantal Thaise nummers hebben wij ons eten op en worden er meer en meer Engelstalige nummers ingezet waarbij een van ons een microfoon in de handen geduwd krijgt. Het wordt een groot feest, zeker wanneer de beide vaders Yesterday ten gehore brengen en Marije meerdere nummers samen met Tata’s jongste tante uitvoert. Na het feest nemen we nog een afzakkertje in de nachtclub van ons hotel, waar de muziek iets zachter staat dan de avond ervoor, en we kunnen nog even napraten.

Op zondagochtend ontbijten we met z’n vieren in ons hotel en daarna pakken wij onze tas om naar Phuket te vliegen en vervolgens naar Khao Lak te reizen waar we maandagochtend vroeg aan boord gaan voor een 3-daagse liveaboard naar de noordelijkste wateren van Thailand.

[foto’s van het huwelijk van Joost en Tata volgen later, want met 4 fotografen en een video-man hebben wij onze camera’s maar in onze tassen gelaten deze dagen]     

Vanuit Chang Mai vliegen we in iets meer dan een uur naar Bangkok waar we rond lunchtijd aankomen. Vanaf de luchthaven is het nog een klein uur met de auto naar de stad. We zien na een minuut of 20 ons hotel al, wat overigens eenvoudig is want we hebben voor deze ene nacht die we in Bangkok zijn een kamer in het hoogste hotel van Zuid Oost Azie geboekt. En de Bayioke Tower, waar ons hotel in zit zie je al van verre. Het verkeer in Bangkok is echter inderdaad zo druk en ongeorganiseerd als dat we al gehoord hadden. We staan eerst eindeloos stil, dan rijden we weg van het hotel en vervolgens moeten we in een soort U-turn midden op een drukke straat proberen in te voegen. Al met al rijden we zo’n half uur min of meer om ons hotel heen en als de taxichauffeur stopt blijkt ook nog eens dat hij ons bij een hotel met bijna dezelfde naam maar 500 meter verder van het hotel dat wij geboekt hadden heeft afgezet. Omdat we het niet zien zitten om nog een paar rondjes rond het hotel te rijden besluiten we met de rugzakken op ons een weg te banen door een drukke winkelstraat annex markt die ons van ons eigen hotel scheidt.

De lobby van het Bayioke Sky Hotel ligt op de 18e verdieping, daar checken we in en krijgen we een upgrade naar een Superior Suite op de 55e verdieping. De hoogste kamers zijn op de 76e verdieping dus uiteindelijk valt het relatief mee hoe hoog we zitten . De superior suite heeft een kleine uitbouw en we kunnen bij 180 graden over Bangkok uitkijken vanuit onze eigen woonkamer (die de suite uiteraard heeft naast een slaapkamer en een badkamer). Het is inmiddels weer begonnen met regenen dus echt goede foto’s kunnen we door het raam niet maken van een grauw Bangkok.

We besluiten eerst even te gaan lunchen en dan naar het grootste zee-aquarium-museum van Azie te gaan dat op een kwartier lopen van ons hotel ligt. We eten snel een broodje en als het doog is worstelen we ons door de smalle straatjes vol met marktkraampjes en een straatvoetbal-toernooi heen. Naast het aquarium is er in hetzelfde gebouw een Imax-theater waar op het moment dat wij aankomen net een 3D-film over haaien gaat beginnen, dus dat doen we eerst. We hebben al ruim 2 weken niet meer gedoken en we hebben wel weer even zin in wat zeebeelden. Met een 3D-bril op kijken we naar een uur durende film over verschillende haaiensoorten die wordt voorzien van commentaar in het Engels door een schildpad die overal in de film opduikt. Na de film gaan we naar het zee-aquarium dat inderdaad wel groot is maar niet zo indrukwekkend als dat de folders en de website ons hadden doen geloven. Na een uurtje zijn we er doorheen. Omdat we de volgende ochtend om 7 uur naar Phnom Penh vliegen, en dus om 4.30 uur door een taxi opgehaald worden besluiten we room service in onze hotelkamer te bestellen en eten met uitzicht op een verlicht Bangkok.

De vlucht naar Phnom Penh duurt maar een uurtje en de taxirit naar de stad een half uur, dus om een uur of 9 zijn we in ons hotel: de Foreign Correspondents Club . FCC staat vooral bekend als bar en restaurant maar ze hebben ook 3 kamers waarvan wij er een geboekt hebben voor 2 nachten. We gaan eerst ontbijten en dat is echt smullen: verse croissantjes, verse jus d’orange, yoghurt en pannekoeken met banaan en honing. Zelfs in het ontbijt zie je de Franse koloniale tijd al terug. De hotelkamer is enorm en prachtig ingericht. FCC adverteert met het spectaculaire uitzicht over de rivier (waar de Sap en de Mekong samen komen) maar helaas wordt de voorkant van het hotel opnieuw geschilderd en er staat een enorme steiger die is afgedekt met groen doek zodat we geen uitzicht hebben. Maar verder is het hotel helemaal top!

Na het ontbijt lopen we langs de rivier naar de Centrale Markt dat ook weer in een prachtig koloniaal gebouw is gehuisvest. De hele stad staat vol met Medditerane huizen en de enige gebouwen die hoger zijn dan 4 verdiepingen zijn een handvol grote hotels aan de rand van het centrum. De stad heeft dus een compleet ander gezicht dan Bangkok, Kuala Lumpur en Singapore, de andere hoofdsteden die we tot nu toe bezocht hebben. Het is bijzonder warm en het is voor de verandering nog altijd droog (als het nu nog 16 uur droog blijft dan is Phnom Penh na Cebu op de Filipijnen de tweede plek waar we geen regen hebben gehad;-)). Vanaf de Centrale Markt nemen we een Tuk Tuk naar de Russische Markt helemaal in het zuiden van de stad. De Centrale Markt had met name kleding, horloges en sieraden, de Russische Markt heeft bijzonder veel CD en DVD-stalletjes. We kopen alleen een paraplu, omdat we tot op heden al verschillende keren erg nat zijn geworden door een plotselinge of langdurige bui, en gaan terug naar de rivier. Vanaf de rivier lopen we naar een restaurantje dat wordt gerund door (voormalig) straatkinderen: Friends . Ze serveren hier heerlijke tapas in Westerse en Camodjaanse stijl. We nemen een een aantal hapjes en wat drankjes en eindigen met een chocolade cake en een lemon-blueberry cake. Het was heerlijk en we laten een flinke fooi achter voor de kinderen die in het restaurant werken en opgeleid worden.

Nadat we even gedoucht hebben in ons hotel gaan we naar de Rooftop Terrace Bar op de 3e verdieping waar we wel uitzicht hebben over de rivier want zo hoog is de steiger voor de schilderwerkzaamheden (die overigens aan het geluid te horen wel veel gebruik maken van hamers en boren) niet gebouwd. De zon gaat onder en de boulevard is vol met flanerende Cambodjanen en de straat ziet zwart van de brommertjes (met gemiddeld 3 personen per brommer). We nemen een paar cocktails en genieten van het uitzicht. Tegen 20 uur gaan we naar het restaurant op de 2e verdieping en gaan aan een tafeltje aan de achterkant zitten waar we tussen de koloniale huizen door uitzicht hebben op een park en het National Museum.

De volgende ochtend gaan we eerst achter vliegtickets naar Siem Reap voor de volgende dag aan. We wilden eigenlijk graag met de boot naar Siem Reap (ongeveer 6 uur varen, stroomopwaarts over de Tonle Sap rivier en het Tonle Sap meer) maar door de droogte van de afgelopen weken staat het water te laag en varen er geen boten. Op internet krijgen we steeds een foutmelding als we een ticket willen boeken dus we vragen het in het resibureautje in ons hotel. Een paar telefoontjes en emails later hebben we tickets naar Siem Reap. Dan nemen we een Tuk Tuk naar S21.

S21, ofwel Security Prison 21, is een voormalig schoolgebouw in Phnom Penh dat in de tijd van de Rode Khmer en Pol Pot in gebruik is genomen als gevangenis waar tegenstanders van het regime verhoord, gemarteld en vermoord werden. Het terrein bestaat uit een aantal schoolgebouwen van 3 verdiepingen die in vrijwel de originele staat zijn gelaten waarin de Vietnamezen, die Cambodja in 1979 van de Rode Khmer bevrijdden, het aantroffen. In het eerste gebouw zijn de martelkamers waarin de stalen bedden en martelwerktuigen vaak nog staan en liggen en waarin foto’s zijn opgehangen van de martelingen. In het 2e gebouw zijn de piepkleine cellen van de gevangenen waarin de kettingen waarmee ze aan de muur getekend zaten nog op de grond liggen en waarin honderden foto’s van voormalig gevangenen zijn tentoongesteld. Verder is er een tentoonstelling met foto’s en verhalen van familieleden van vermoordde gevangen. Heel aangrijpende verhalen! In het laatste gebouw zijn schilderijen en tekeningen van de gruwelijkheden die zich hier hebben afgespeeld tussen 1975 en 1979 (nog maar 25-30 jaar geleden!) en is een kast vol met schedels en botten. Het museum is zeer ontnuchterend en aangrijpend. We vinden het onbegrijpelijk dat dit nog maar relatief kort geleden hier heeft plaats gevonden, en dat de internationale gemeenschap het blijkbaar niet ernstig genoeg vond om in te grijpen in die tijd. We besluiten niet naar de Killing Fields, een gebied met massagraven waar veel gevangenen uit S21 uiteindelijk zijn begraven, buiten de stad te gaan. Hier hebben we het verhaal gelezen en de beelden gezien en dat was confronterend genoeg.

We bezoeken ‘s middags een paar kleine winkeltjes met authentieke Cambodjaanse kunst en lunchen in een kleine Frans aandoende brasserie met baguettes, salades en gebakjes. Daarna gaan we naar het internet-cafe naast ons hotel. We zetten foto’s op CD’s en op de site en schrijven dit verhaal. Na een klein uurtje begint het te stortregenen! Nu is Cebu nog altijd de enige plaats waar we geen regen hebben gehad…. We zijn benieuwd of we het verder nog ergens droog gaan houden….misschien de komende dagen in Siem Reap in het noorden van Cambodja en anders daarna in Indonesie waar we zaterdag naar toe gaan….

Het is het begin van een schoolvakantie in Maleisie als we naar Chang Mai vliegen. De Low Cost Carrier Terminal in Kuala Lumpur is stampvol, Air Asia doet goede zaken! Na een kwartiertje in de rij blijkt dat je maar 15 kilo per persoon mee mag nemen met Air Asia en de weegschalen staan nogal strak afgesteld dus we hebben 8 kilo overbagage. En dan te bedenken dat we onze duiktas van zo’n 35 kilo in Kuala Lumpur hebben achtergelaten. Na weer een tijdje in de rij hebben we de boarding passen en kunnen we naar de grote loods die is ingericht als gecombineerde gate voor alle low cost carrier vluchten. De ene na de andere vlucht wordt omgeroepen en de mensen die op die vlucht willen gaan in een keurige rij staan voor ze naar het vliegtuig mogen lopen. Wij worden alsmaar niet omgeroepen en dan blijkt dat we een uur vertraging hebben. Iedereen gaat wel alvast in een soort rij staan bij Gate 7 waar vandaan we vertrekken. Onze rij wordt niet netjes en recht maar het wordt een grote kluit drukbewegende mensen die elkaar af en toe een flinke schouderduw of elleboogstoot geven. Na een minuut of 20 blijkt dat we naar Gate 1 moeten maar dat wordt eerst in het Maleisisch omgeroepen dus wij eindigen ergens achteraan in de rij. We lopen naar het vliegtuig en zelfs onderweg proberen velen nog een shortcut te nemen om eerder bij het vliegtuig te zijn. Als wij de trap oplopen hebben we de hoop voor stoelen naast elkaar al opgegeven. Maar dan wenkt de purser ons, omdat wij tot de langste mensen in het vliegtuig horen is de voorste rij vrijgehouden voor ons, een mooie meevaller

Na een kleine 3 uur vliegen landen we in Chang Mai en nemen we een taxi naar ons Guesthouse (http://www.galare.com), dat ons is aangeraden door Willemijn en Sofie die hier anderhalf jaar geleden hebben gezeten. Het guesthouse ziet er leuk uit en het is erg rustig omdat het echt laagseizoen (en regenseizoen) is in Thailand. We lunchen in het restaurantje van ons guesthouse en dan begint het te stortregenen. De regen houdt bijna 2 uur in volle hevigheid aan en de straten staan daarna blank. Als het wat droger wordt lopen we de stad in en bekijken de eerste tempels. Tegen 18 uur besluiten we naar de nachtmarkt te lopen. We lopen net de straat in waar alle stalletjes zijn opgesteld als het wederom begint te gieten van de regen. We schuilen op de trap voor een groot hotel, samen met zo’n 10 anderen die nog net niet helemaal doorweekt zijn. De markt valt stil. Maar als het na een half uur schuilen nog niet minder is gaan regenen wagen de eerste mensen het er toch maar weer op, je kunt moeilijk de hele avond onder afdakjes, tentdoeken of op de trap van een hotel staan. Wij hebben dorst gekregen en rennen door enkeldiepe plassen naar de dichtsbijzijnde kroeg en gaan aan het bier.

De volgende dag besteden de we aan de stad. We lopen in totaal langs zo’n 8 tempels waarvan we er 5 ook echt van dichtbij bekijken. Daarna struinen we wat over de markten heen en zoeken we een plekje om te lunchen. We vinden een klein restaurantje met een binnentuin middenin de stad en tanken lekker even bij. Als het ‘s middags weer begint te regenen besluiten we een voetmassage te nemen. Dat kan hier in Chang Mai letterlijk op elke straathoek. We zoeken er eentje uit met lekker stoelen want je moet toch een uur stilzitten… Bij sommige massage-winkeltjes staan rotan stoelen soms zelfs zonder kussens maar onze winkel heeft wit lederen Friends-stoelen (de tv-stoelen waar Joey en Chandler nogal wat afleveringen in door hebben gebracht voor de tv) dus we liggen lekker. Wat we ons niet zo gerealiseerd hadden is dat het na een voetmassage voelt alsof er een vrachtwagen over je voeten is gereden, dus we lopen naar een plein met veel cafeetjes en nemen een biertje. In het piepkleine cafe staat een pooltafel en Juriaan heeft nog nooit gepoold, dus dat gaan we proberen. Hij blijkt talent te hebben en wint alle 4 de potjes die we spelen.

Na het poolen en borrelen gaan we even douchen en lopen naar de overkant van de rivier en gaan eten in een restaurant aan het water. De bestelling is even lastig want alle gerechten die Juriaan heeft uitgezocht blijken vreemde dieren of orgaanvlees te bevatten waarvoor de bediening ons waarschuwt. Uiteindelijk bestellen we iets waar we niet voor gewaarschuwd worden en een half uurtje later staat onze tafel vol Noord-Thaise hapjes. Juriaan vindt het heerlijk maar een aantal dingen zijn voor Marije echt te spicy.

Donderdag hebben we een trip buiten de stad geregeld. We vertrekken om 8.15 uur uit ons guesthouse, op weg naar de Elephant Conservation Center, anderhalf uur rijden ten zuiden van Chang Mai. Als we aankomen mogen we eerst een moeder en baby olifant eten geven. De moeder slikt de bananen in z’n geheel door maar de baby weet ze bijzonder handig te pellen en de schillen laat hij keurig op de grond vallen. Daarna komen er 16 olifanten aan die gaan badderen in een zijarmpje van de rivier. De olifantentrainers zitten elk op de rug van een olifant en de olifanten lopen het water in. De trainers schrobben de rug en kop van de olifant en na een minuut of 10 komen ze het water weer uit, op weg naar de demonstratie die ze zullen geven van hoe olifanten in Thailand vaak gebruikt werden in de houtindustrie. De olifanten laten zien hoe ze boomstammen kunnen duwen, wegtrappen, slepen en stapelen. Aan het einde van de demonstratie worden 2 schildersezels neergezet en 2 olifanten gaan aan de slag met verf en kwasten in hun slurf. De ene olifant maakt een abstract kunstwerk maar de andere schildert een olifant. Een beetje commercieel maar wel geestig! Na de demonstratie mogen we weer olifanten voeren en we kopen weer suikerriet en bananen. Bij het Conservation Center zit ook een ziekenhuis voor olifanten waar we nog even langs gaan. Er staan olifanten die ziek zijn maar vooral die in het grensgebied met Birma / Myanmar waar ze veel in de houtindustrie werden gebruikt op een landmijn zijn gestapt.

Na de olifanten rijden we door naar het stadje Lampang waar we een bijzondere tempel bezoeken. Onze gids weet ons veel te vertellen over de tempel en over bhudisme in het algemeen. Het is zonnig en bloedheet op het tempel-terrein waar we overigens ook de enige bezoekers zijn. We stappen na een half uurtje weer in de auto en rijden naar het dorpje Hang Chat waar we in een klein lokaal restaurant lunchen. We kunnen kiezen tussen een heldere- en een curry-noodlesoep die beide overigens heerlijk zijn. Dit restaurantje is volgens onze gids in Thailand op tv geweest vanwege de grote gehaktballen die in de heldere noodlesoep gaan. En die zijn inderdaad enorm (formaatje sinaasappel) . Na de korte break rijden we naar een volgende tempel. Deze tempel is al heel oud en op een heuvel gebouwd. Het grootste deel van de kapelletjes zijn van hout met fresco-achtige schilderingen die door dat de gebouwen geen muren hebben niet zo heel goed bewaard zijn gebleven. Na de tempel gaan we nog naar een lokale markt waar werkelijk van alles verkocht wordt. Van levende dieren die zowel als huisdier als voor het eten gebruikt kunnen worden tot lokale kunst, muziekinstrumenten en lokale lekkernijen zoals gefrituurde sprinkhanen en maden…..

Tegen 17 uur zijn we terug in het guesthouse en na de douche gaan we de stad weer in om een nieuwe poging te doen de nachtmarkt te bezoeken. De nachtmarkt bestaat uit een combinatie van nep-merkkleding en -horloges, zijde, lokale kunst en sieraden. Omdat we nog een kleine 8 weken onderweg zijn slaan we nog maar niet te veel in. Na een biertje vlakbij de markt nemen we een tuktuk naar The House Wine & Tapas Bar. Daar nemen we een goede fles witte wijn en bestellen heelijke tapas. Moe maar voldaan laten we ons na het eten door een tuktuk terugbrengen naar ons guesthouse.

Vrijdag staat in het teken van kookles, waar Juriaan al weken naar uitkijkt. We worden om 9.30 uur (ja, we konden uitslapen) opgehaald en naar het kantoor van de Thai Cookery School gebracht. Daar krijgen we boodschappen-briefjes en we gaan naar de markt. Op de markt krijgen we uitleg over de verschillende ingredienten die we moeten kopen voor de gerechten die we gaan maken. Na het boodschappen doen stappen we in een busje en rijden we de stad uit. In een buitenwijk van Chang Mai heeft de Thai Cookery School een soort landhuis waar een stuk of 20 workstations staan opgesteld waaraan wij kunnen koken en waar een klaslokaaltje is voor de demonstratie. We krijgen eerst een demonstratie van een noodle-gerecht dat we daarna zelf maken en direct opeten (noodles voor het ontbijt is in heel Azie volstrekt normaal). Daarna maken we 3 gerechten achter elkaar (steamed fish in banana leafs, yellow chicken curry en chicken with cashew nuts) die we daarna als lunch eten. Wij zitten aan tafel met 3 amerikanen die het er net als wij over eens zijn dat de steamed fish wel een heel sterke smaak heeft . Na de lunch maken we het toetje (banana in coconut milk) en een spicy prawn salad. Het laatste gerecht is meteen ook het hoogtepunt (of voor Marije die niet erg goed tegen heel scherp eten kan, het dieptepunt) in hoe spicy de Thaise keuken kan zijn. Tegen 15.30 uur is de kookles afgelopen en rijden we met een volle maag terug naar Chang Mai.