Juriaan & Marije

Donderdag 6 maart ben ik vertrokken naar Suriname waar mijn moeder al bijna 2 maanden zit om vrijwilligerswerk te doen bij de stichting Wiesje. De afgelopen weken hebben we elkaar een paar keer over de telefoon gesproken en via de mail nieuwtjes uitgewisseld maar ik heb haar belevenissen vooral ook kunnen volgen via haar weblog: http://alywolsink.waarbenjij.nu.

En nu ben ik dan in Paramaribo. Nog nooit eerder ben ik op het Zuid Amerikaans continent geweest en het vertoont een hoop verschillen, maar ook wel weer overeenkomsten, met mijn eigen recente bestemmingen in Azie. De taal is anders: iedereen spreekt hier Nederlandes, uiteraard met symapthieke Surinaamse tongval. Maar het tempo, het klimaat en vooral de regenval doen mij toch wel weer sterk denken aan de afgelopen trips naar Azie.

Donderdag stond mijn moeder met haar vaste taxichauffeur Stan op de luchthaven Zanderij op me te wachten. De vlucht was op tijd, maar daarmee is al het goede over deze KLM-vlucht ook wel weer gezegd: het was vol, het eten niet best, geen eigen entertainment-set (dus ouderwets een film op een schermpje in het gangpad waarvoor je jezelf een whiplash moet draaien om het te volgen) en een buurvrouw met een aandacht-tekort.

Stan bracht ons, na een rit van een uurtje naar het appartement van mijn moeder, daar heb ik snel iets zomers aangetrokken en toen zijn we gaan eten bij een van haar favoriete eettentjes: de Optimist. Prima eten en erg gezellig om weer face-to-face bij te kletsen. Maar een slechte stoel en nauwelijks slaap begon rond 22 uur wel op te breken, dus na het eten lekker naar bed.

Vrijdagochtend gingen we met de taxi naar Wiesje, de dagopvang voor dement(erend)e ouderen in Paramaribo. Ik had een flinke buit bij me: ziekenhuisjasjes, Arnhemse meisjes (koekjes) voor de leidinggevende, Rooibos-thee voor een van de medewerksters, paaseitjes (voor het personeel en de bewoners, inclusief de clienten met suikerziekte), paas-knutsel-spullen, kleurpotloden, etc. Het was erg leuk om mijn moeder in die omgeving te zien waar ze zichtbaar gewaardeerd werd door zowel het personeel als de clienten.

Tegen 14 uur gaan de bewoners naar huis (ze komen ook al om 7 uur ‘s ochtend binnen) en wij hebben ons lekker, via een korte toer door het huis van de leidinggevende van Wiesje, af laten zetten bij Torarica (het oudste en min of meer het meest luxe hotel van Paramaroibo) voor een prima lunch en 2 uurtjes aan het zwembad.

‘s Avonds lekker gegeten bij de Waag en op tijd naar huis want we worden zaterdagochtend om 6.45 uur opgehaald voor een dagtocht naar de plantages net buiten Paramaribo. Ik ben benieuwd!