Juriaan & Marije

We hadden een paar dagen geleden al geconstateerd dat het thema van Maratua Barracuda’s en schildpadden zijn. Vanochtend maken we samen met onze 2 Duitse bootgenoten onze laatste 2 duiken en we gaan naar 2 duiksites waar we al eerder veel Barracuda’s en schildpadden hebben gezien. Omdat we al eerder op deze sites zijn geweest besluiten we de groothoeklens voor de onderwatercamere mee te nemen, om mee te experimenteren, want “gewone” foto’s van deze duiksites hebben we dus al wel.

We vertrekken met z’n vieren en onze nieuwe gids Andreas naar Fussiliers Paradise, ten noorden van het resort en rekenen op grote scholen Barracuda’s, en we worden niet teleurgesteld. Maar eerst zien we een gigantische rog onder ons over de bodem vliegen. En al na een paar minuten zien we de schimmen van de enorme scholen Barracuda’s in de verte. Als we dichterbij komen splitst de school zich (wederom) in tweeën en Juriaan achtervolgt met camera de school die boven de drop off blijft hangen terwijl Marije mee zwemt met een groep die boven het vlakke deel van deze duiksite blijft hangen. Het blijft een indrukwekkend gezicht, een groep van honderden vissen die met hun zilveren schubben schitteren in het zonlicht dat nog net doordringt op 30 meter diepte en zich als een eenheid voortbeweegt. Juriaan maakt zoveel foto’s dat de camera eigenlijk iets te warm wordt en er wat condens ontstaat voor de lens, en op de foto’s van deze duik zien we later ook meteen een soort mist liggen, helaas….. Maar nog altijd is de omvang van de school goed zichtbaar, en sowieso staan deze scholen nog lang op ons netvlies.

We relaxen na de duik een uurtje op het eiland, waar vanochtend behalve wij vieren niemand is want de Japanners (die HongKong Chinezen blijken te zijn) en de Zwitsers (die wij Italianen noemen) zijn die ochtend naar Kakaban en de Spanjaarden en oudere Duitsers zijn weer op dagtocht naar Sangalaki. Heerlijk zo’n uurtje een beetje in de zon maar vooral in de schaduw napraten over de duik en een koud drankje.

De tweede duik maken we op de duiksite Turtle Traffic. Ook hier zijn we al 2 keer eerder geweest dus de groothoeklens gaat weer mee. Een paar dagen geleden telden we een record van 47 schildpadden in 1 duik, en Marije besluit vandaag opnieuw te gaan tellen (je moet toch wat als je geen camera meer hebt ). Al binnen een minuut of twee zit ze op 7 en dan hebben we nog zo’n 50 minuten te gaan. Zo af en toe trekt de stroming iets aan en wijst onze nieuwe gids op wat andere beesten dan de schilpadden, zoals nudibranches, flat worms, jaw fish en verschillende soorten shrimps, maar we hebben toch vooral oog voor de schildpadden. Na een klein uurtje duiken komen we boven en staat de teller op 72! Deze duik was letterlijk de overtreffende trap van wat we eerder onder water in 1 duik aan schilpadden hebben gezien. En dat was die van eerder die ochtend met betrekking tot de Barracuda’s ook al. Wat een passende laatste dag duiken hier op Maratua.

Voor de lunch spoelen we al ons spullen en hangen ze te drogen. We moeten toch altijd al betalen voor overbagage, en om nou extra te moeten betalen voor een paar liter water die nog in onze duikuitrustingen zit is ook een beetje onzin We lunchen samen met onze Duitse bootgenoten en gaan dan lekker een uurtje slapen in de schaduw van ons huisje, want het is buiten werkelijk bloedheet: vandaag geen regen, nauwelijks bewolking en geen wind……

’s Middags bekijken we de foto’s die Juriaan deze week heeft gemaakt en beginnen we voorzichtig met opruimen en inpakken. We moeten morgenochtend om 5.30 uur uitchecken en om 6 uur vertrekt de boot naar Berau (we hoeven dus gelukkig niet weer terug naar Tarakan, wat verder varen en een vreselijk stadje is). Als alles volgens plan verloopt zijn we tussen 9 en 10 uur in Berau. We vliegen dan om 12 uur naar Balikpapan, wat maar 40 minuten vliegen is. Daar moeten we vervolgens een uurtje of 4 wachten tot onze vlucht naar Singapore vertrekt. En in Singapore aangekomen hebben we dan weer een kleine 5 uur overstaptijd voor we naar Amsterdam vliegen, maar die tijd gaan we nuttig gebruiken: op zoek naar een nieuwe camera voor Marije. Voor onze volgende duiktrip, nu al zin in

Woensdag is onze laatste volle duikdag want donderdag kunnen we alleen 2 duikjes in de ochtend maken omdat we vrijdagochtend om 6 (!) uur vertrekken naar Berau en rond 11 uur vliegen naar Balikpapan. Het heeft overigens vrijwel de hele nacht gegoten van de regen maar gelukkig is het min of meer droog als we opstaan.

We zijn stipt om 8 uur klaar voor vertrek, wederom met de 6 Duitsers. We gaan naar een duiksite waar wij met z’n tweeën een paar dagen eerder zijn geweest en een grote groep Barracuda’s hebben gezien, de rest is hier nog niet geweest. En we worden vandaag niet teleurgesteld. De enorme groep Barracuda’s is er ook vandaag. Door het wat druk heen en weer zwemmen van deze toch wel grote groep worden de Barracuda’s in 2 groepen gesplitst. Maar gelukkig blijft een van de scholen Barracuda’s dicht bij ons hangen en iedereen leeft zich met zijn/haar camera’s uit op deze groep. Na een kwartiertje beginnen we tegen de decompressielimiet aan te lopen en we gaan langzaam omhoog. Het thema van Maratua lijkt zo langzamerhand scholen Barracuda’s, want die hebben we nu op verschillende plaatsen gezien. De tweede duik maken we net ten zuiden van ons resort om een plekje waar we nog niet eerder geweest zijn. Het is een relatief rustige duik met vooral kleurrijk koraal en kleine visjes en ander klein spul.

Als we net goed en wel terug zijn op het resort en even wat droogs aantrekken voor de lunch staat onze gids voor de deur van ons huisje. We moeten opschieten want we vertrekken in tegenstelling tot eerdere berichten niet om 14.30 maar om 13.30 uur en dat is al over ene uur en we moeten nog lunchen. Tijdens de lunch laten onze bootgenoten de film zien die ze van de Barracuda’s hebben gemaakt eerder die ochtend. Prachtige beelden! Maar gelukkig hebben wij inmiddels ook gezien dat op Juriaans camera ook een paar hele mooie shots staan van de school. Direct na de lunch maken we Juriaans camera klaar voor wat men hier zegt dat de meest spectaculaire duik van de omgeving is: The Channel.

The Channel is letterlijk een smal kanaal aan de achterkant van Maratua, naar de opening van de lagune toe. Omdat de opening tussen de walls (die overigens niet boven water uitkomen) smal is, is de stroming hier over het algemeen extreem en dat trekt weer groot wild aan. We krijgen een uitgebreide briefing over wat we allemaal wel en niet moeten doen en verwachten. We moeten als een baksteen naar beneden zakken vanaf de boot want aan het begin staat vaak een sterke up-current. Vervolgens moeten we op 30 meter diepte dicht langs de muur zwemmen om niet naar buiten geslingerd te worden door de stroming langs de muur. En dan moeten we onze rifhaken uitslaan in de volle stroming op 26-28 meter en de open zee in kijken, want daar schijnt het te gebeuren. Tot slot moeten we dan over de rotsen en het koraal klimmen naar 15 en later 5 meter waar we de duik zullen eindigen. De spanning is duidelijk af te lezen aan de gezichten van onze bootgenoten en iedereen pakt nog snel even 1 of 2 extra kilo’s lood om snel af te kunnen dalen.

Na een half uur varen zijn we bij The Channel. Je kan aan het wateroppervlak zien dat de stroming inderdaad sterk is. Het water kolkt alle kanten op. We vallen met z’n 6-en (de Duitste bootgenoten, een van de Zwitsers (de andere heeft na de briefing besloten om niet mee te gaan, het klonk hem te heftig), de gids en wij) achterover en storten ons de diepte in. De up-current lijkt mee te vallen en we kunnen er tegenin zwemmen naar 30 meter diepte. Vervolgens komen we bij het plateau op 26-28 meter en haken ons vast aan een rots en zien haaien, tonijnen, makrelen, eagle rays en een gigantische potato grouper langstrekken. Zo’n beetje elke minuut verplaatsen we ons een paar meter en de stroming trekt aan, met halverwege het plateau een stukje flinke stroming tegen waardoor we ons min of meer moeten voortrekken aan de stenen en het koraal op de bodem om vooruit te komen. Iets verderop hebben we de stroming weer mee en verschijnt er een school met hele grote Barracuda’s. De school is kleiner dan die van die ochtend maar de Barracuda’s zelf zijn aanzienlijk groter van formaat. Ze blijven een tijdje vlak voor en boven ons hangen.

De tweede helft van de duik kenmerkt zich door dat we van rots naar rots moeten grijpen om in de stroming te kunnen blijven hangen. Bijna grijpt Marije in een scorpion fish, die zich uitstekend vermomd heeft tot stuk steen, maar Juriaan kan haar daar net op tijd op wijzen door aan haar tank te gaan hangen. Na 40 minuten zijn de eerste flessen bijna leeg en maken we onze safety stop op 5 meter en gaan daarna naar de oppervlakte. Wat een duik! We snappen nu wel waarom we zo’n uitgebreide briefing kregen en de oudere Duitsers niet mee zijn gegaan. Dit zijn echt wel heftige duiken

Rond 15.30 uur zijn we terug op het resort en we zijn behoorlijk moe van de fysieke inspanning en gaan lekker even een uurtje liggen (lezen respectievelijk slapen). En rond 17.30 uur douchen we en nemen we ons eerste biertje op onze veranda. Een zeer wel verdiend biertje!

Morgen nog 2 duiken en dan zit het er alweer op voor dit jaar…. En hebben we alleen nog een thuisreis van zo’n 33 uur voor de boeg, maar daarover later meer

Maandagmiddag zijn er 6 Japanners aangekomen, en het begint dus behoorlijk druk te worden in het resort met 6 Duitsers, 2 Zwitsers, 6 Spanjaarden, 6 Japanners en wij. Dat betekent ook dat de bootindeling door elkaar wordt gehusseld omdat er momenteel maar 3 divemasters zijn. Wij worden met onze 2 Duitse bootgenoten ingedeeld bij de andere 4 Duitsers, 2 stellen van ruim 60+.

.
We vertrekken dinsdagochtend vroeg naar Kakaban, het eiland hier 20 minuten varen vandaan met het Jelly Fish Lake in het midden van het eiland. Als we bij het eiland zijn maken we ons klaar voor de eerste duik. Nu blijkt dat de oudere Duitsers wat meer tijd nodig hebben om hun vinnen en vesten aan te trekken en klaar te zitten op de rand van de boot om achterover het water in te rollen. Wij zitten minutenlang met onze flessen op onze rug op het randje van de boot te wachten. En dan wegen die flessen wel wat….. Als we eindelijk allemaal het water in gaan blijkt dat de Duitsers de briefing niet helemaal goed begrepen hebben en ze blijven tussen 5 en 10 meter hangen, aan een rotsblok in de stevige stroming, terwijl wij met de andere 2 Duitsers en de gids inmiddels al op 25 meter hangen. Het vraagt de nodige tijd en tikken op zijn tank door de gids voor de Duisters snappen dat ze omlaag moeten komen. We worden door de stroming gegrepen en vliegen langs het rif. Op het 30 meter pakken we onze rifhaken en zoeken een stuk steen om ons aan vast te haken. Er zijn niet veel stukken rots aan de rand waar we goed uitzicht hebben op de open zee waar de barracuda’s zonder ogenschijnlijke inspanning tegen de stroming voorbij trekken. Dus we grijpen lange stengels die uit de grond steken en in de stroming wapperen. Ze houden het gewicht van Marije maar die Juriaan grijpt laat los uit de bodem en hij moet een ander plekje voor zijn rifhaak zoeken. We hangen in de stroming als strakke vlaggen in de storm en zien 2 haaien langzaam voorbij zwemmen, precies op ooghoogte. De gids ziet dat de oudere Duitsers het lastig hebben in de stroming en gebaart dat we langzaam langs het rif naar boven gaan om straks de hoek om te gaan, buiten de stroming. Als wij de groep bijna uit het zicht zijn verloren besluiten we opnieuw onze rifhaken uit te slaan en even te wachten. Nog geen minuut later komen er 2 Duitsers recht op ons af gevlogen. We duiken allebei diep weg maar krijgen nog altijd een paar dreunen in ons gezicht, op ons hoofd en rug als de Duitsers over ons heen stuiteren. Om de hoek is het water rustig en wij maken onze duik rustig af op de wand, hoewel we daar ook nog een aantal keer een Duitser die niet op andere duikers let moeten ontwijken op klappen van wild rondzwaaiende armen of vinnen incasseren.

Tijdens het oppervlakte-interval vertrekken de gids en alle 6 Duitsers naar het Jelly Fish Lake. Wij zijn daar inmiddels al 2 keer geweest en geloven het wel. We liggen heerlijk een uurtje te dobberen op de boot en water te drinken en meloen en mierzoete Indonesische koekjes te eten.

De tweede duik doen we op Turtle Traffic, de laatste duiksite op Maratua voor je bij de inham naar de lagune komt. Daar hebben we gisteren 47 schilpadden geteld, maar ook daar was de stroming aan het begin van de duik stevig. Wederom duurt het even voor iedereen klaar is om het water in te vallen en ook nu heeft niet iedereen het makkelijk in de stroming. We besluiten voorop te gaan zoodat we altijd kunnen ontsnappen als er weer een ongecontroleerde mede-duiker op ons af komt. Het aantal schildpadden is vandaag niet wat het gisteren was, maar we tellen er nog altijd meer dan 20. Aan het einde van de duik krijgt Marije nog een kopstoot van een Duitser die met een noodvaart op haar in komt zwemmen, en dan zijn we het voor vandaag wel even zat. We besluiten niet mee te gaan op de derde duik die middag, de groep is ons te groot (zeker na onze privé-duikervaring van de dag ervoor) en hebben wel even genoeg van het wachten en continu ontwijken van andere duikers.

Na de lunch gaan we heerlijk een uurtje slapen (en Juriaan 3 uur) en lezen allebei een boek uit, want het regent vrijwel de hele middag. Tegen zonsondergang, die ook vandaag door de bewolking niet zichtbaar is, halen we een ijskoud biertje (hoewel… tje, het zijn flessen van 660 ml) die we op onze veranda soldaat maken. En dan is het alweer tijd voor het avondeten. Wat vliegt de tijd toch op vakantie

Tijdens het avondeten constateren we dat het weer een mooie bonte verzameling mensen is op zo’n duikresort.

De Japanners komen volstrekt ongegeneerd in alleen een zwembroek aan het diner. Ze halen tot 4 keer toe soep en spreken, op een van hen na, volstrekt geen woord Engels. Als hun gids Rivi, die tot gisteren onze gids was, probeert uit te leggen wat het plan voor de volgende dag is moet de Engels sprekende Japanner alles vertalen voor de andere 5.

Onze gids komt ons vertellen dat we morgenmiddag naar The Channel gaan, een opening in de lagune waar met hoogwater grote beesten, zoals haaien, tonijn en barracuda’s rondhangen maar waar de stroming navenant groots is. Deze duik wilden we al de hele week maken maar we moesten wachten tot hoogwater op een gunstig moment op de dag is, en dat is morgen rond 15.30 uur. Onze gids vertelt ook dat hij de oudere Duitsers moet gaan uitleggen dat ze niet mee kunnen omdat hun duikervaring onvoldoende is en hij vandaag zag hoeveel moeite ze met stroming hebben. Dat zal geen gemakkelijk gesprek worden……

Een paar van de Spanjaarden lopen trots in t-shirts van dit duikresort met groot op hun buik geschreven “Gefeliciteerd” met respectievelijk 400 en 900 duiken. En tot slot maken de Zwitsers, en dan de oudste van de 2 in het bijzonder, lawaai voor 10 en oefenen de 20 woorden die ze in het Bahasa kennen tot in den treure op de staf, die beleefd glimlachen maar achter de schermen hun wenkbrauwen lijken op te trekken en over de Zwitsers lijken te roddelen.

Zo kom je nog eens wat mensen tegen van diverse pluimage

Zondagavond besluiten we tijdens het eten om de volgende dag niet weer mee te gaan op dagtocht naar Sangalaki. Er waren de dag ervoor geen Manta’s en de kans lijkt erg klein dat ze er 2 dagen later wel zijn. En buiten dat hebben wij fantastische herinneringen aan de enorme hoeveelheid Manta’s die wij er 5 jaar geleden hebben gezien toen we een week op Sangalaki zaten. Onze gids, Rivi, vertelt ons dat we dan de volgende dag met de 6 Spanjaarden mee moeten om te duiken rond Maratua, wat ons betreft prima.

Als we maandagochtend even voor 8-en aan het ontbijt zitten lopen onze bootgenoten van de afgelopen dagen en de 4 Duitsers naar de grote boot om zich klaar te maken voor vertrek. Dan ineens staan de Spanjaarden ook op en haasten zich naar de steiger. Het is een drukte van jewelste op de steiger terwijl wij rustig ons omeletje eten. De Spanjaarden springen ook op de grote boot en de boot vertrekt, voor de tocht van 2 uur naar Sangalaki. En wij blijven met z’n tweeën achter op het eiland. Als we een kwartiertje later naar de duikschool lopen zien we onze eigen gids daar nog zitten. Hij is gebleven om met ons te duiken en onze bootgenoten zullen het moeten doen met de gids van de Duitsers of Spanjaarden, met gemiddeld dus 8 duikers per gids…. Terwijl wij onze eigen gids hebben vandaag, wat een luxe

Als we om 8.30 uur wegvaren zien we aan het oppervlak van het water dat er vandaag stevige stroming staat. Als we afdalen merken we dat ook meteen. We worden tijdens de afdaling met een flinke vaart langs het rif gejaagd. Als we op 30 meter onze rifhaak achter een rots haken zien we een tweetal kleine scholen Barracuda’s boven ons cirkelen, een prachtig gezicht. Na een minuut of 10 hangen in de stroming beginnen we langzaam wat te stijgen. En dan begint onze gids hard op zijn tank te tikken en wijst in de verte. Nog geen minuut later hangen we valk voor een gigantische school Barracuda’s, Marije probeert ze te tellen terwijl Juriaan de batterij van zijn fototoestel en flitser op de proef stelt door heel veel foto’s te maken. Het is lastig tellen zo’n grote school, die ook nog een zwemt en wat door elkaar heen draait, maar het moeten er zeker meer dan 200 zijn. Helemaal verrukt maken we onze duik af langs het rif. Wat een goede keuze om vandaag lekker op Maratua te blijven. Wij hebben onze eerste duik al achter de rug en we weten dat de boot nog niet eens aangekomen is bij Sangalaki…..

Tijdens de tweede duik is de stroming nog wat meer aangetrokken. We gaan naar een duiksite die Turtle Traffic heet, en we schieten op 20 meter diepte met een noodvaart langs het rif en af en toe zien we een turtle rustig op of onder een rots liggen. De stroming stuurt ons vooral langs het rif, maar zo af en toe ook flink omhoog (up current) of omlaag (down current), dus het blijft wel even opletten. We zijn al heel blij als we na een half uur zo’n 12 schilpadden hebben gezien, maar de stroming is veel te sterk om even stil te houden bij een schilpad voor een foto. Maar dan zit er een kleine bocht in het rif en de stroming is na de bocht vrijwel weg. En dat blijkt ook de plek waar de schildpadden zich in echte grote getale ophouden. Na 10 minuten buiten de stroming gebaart Marije dat ze inmiddels 22 schildpadden heeft geteld. Sommige lekker op het rif en worden door kleine visjes schoon gemaakt (zij eten parasieten van de schilpad af), anderen zwemmen naar boven om hun hap lucht te halen die ze ongeveer eens in de 2 uur nodig hebben. We kijken onze ogen uit en blijven wijzen naar de schildpadden die we zien, om sommige momenten zien we er wel 6 tegelijk. En dat terwijl schilpadden bij uitstek solo-beesten zijn en ze elkaar dus over het algemeen niet opzoeken. Als we bovenkomen staat de teller op 47 schildpadden tijdens 1 duik, voor ons een absoluut record!

Normaal gesproken wordt de lunch in buffet vorm geserveerd maar omdat wij vandaag dus helemaal alleen zijn worden er verschillende borden op onze tafel gezet en hoeven we onze stoel niet eens uit voor het buffet, het wordt ons gewoon gebracht. Met heerlijke vis, kip, salade, gewokte groente, rijst en friet. En uiteraard een bordje fruit als toetje. We voelen ons een beetje bezwaard door de enorme hoeveelheid eten op onze tafel en doen flink ons best om er een deuk in te eten. Met als gevolg dat we allebei daarna wel een after-lunch-dip hebben. We gaan naar ons hutje en Marije slaapt een uurtje terwijl Juriaan zijn boek leest onder de fan die vandaag overuren moet maken. Want zo nat als het gisteren was, zo droog, heet en windstil is het vandaag.

De derde duik kent wederom een sterke stroming en we hebben daarom goede hoop dat we in onze 4e poging deze week om de Tresher Shark te vinden die regelmatig aan het einde van de middag op Mid Reef, vrijwel voor de deur van het resort, rondzwemt. Maar helaas. Wederom geen Tresher Shark. En de stroming bij de wand waar de Tresher Shark vaak schijnt te zijn valt ook reuze mee, misschien ligt het daaraan. Maar als we de duik vervolgen trekt de stroming wederom enorm aan en we zitten weer in een soort rollercoaster die ons langs het rif stuurt. Best lekker om zo door de stroming voortgestuwd te worden. Om onduidelijke redenen wordt onze gids minder door de stroming gegrepen dan wij, dus zo af en toe moeten wij even op hem wachten, en dan helpen de rifhaken enorm om even stil te liggen. Als je dan tegen de stroming inkijkt voel je je masker schudden en de slangen van de regulator en octopus tegen je wangen klapperen.

Na de derde duik bekijken we de foto’s van de ochtendduiken, daar zitten wel weer een paar goede bij waarvoor we lijstjes zullen moeten kopen om ze te printen en straks in ons nieuwe huis op te hangen. Of ze aan Juriaans moeder geven die ze na schildert, zoals ze al eerder met een paar van onze onderwater foto’s heeft gedaan, met een prachtig resultaat! We lezen daarna lekker een boekje bij de ondergaande zon. Helaas wordt die iedere avond precies rond zonsondergang versluierd door een aantal wolken die dan aan de horizon opkomen. Dus we zien de zon niet echt in de zee zakken, maar de lucht kleurt prachtig rood. Wat een heerlijk dagje zo met z’n tweeën, met een eigen gids een eiland voor onszelf alleen!

Zondagochtend worden we weer om 8 uur verwacht voor vertrek. We gaan 2 duiken maken op het nabij gelegen eiland Kakaban. Dit eiland is min of meer driehoekig van vorm en in het midden van de driehoek is een brak meer met heel veel kwallen, ofwel Jelly Fish Lake. We zijn hier 5 jaar geleden ook geweest en herinneren ons de stevige stroming tijdens de duiken aan de buitenzijde van Kakaban en het bizarre gezicht van duizenden kwallen in het meer.

Tijdens de eerste duik dalen we snel of naar 30 meter en haken onszelf, met een rifhaak, vast aan een rots met uitzicht op het diepe water. Al snel komt er een grote Grey Reef Shark voor ons hangen tegen de stroming in. Met ogenschijnlijk gemak blijft het flinke beest hier minutenlang hangen terwijl wij als vlaggen in de storm aan een lijntje en een haak aan de rotsen zijn vastgeklonken om maar niet met een noodvaart voorbij te schieten. Als we de grenzen van decompressie bereiken vechten we ons schuin tegen de stroming in een we omhoog langs de slope. Halverwege stuiten we nog op een Leopard Shark van een meter of 2 die kalm op een stuk zand ligt. Het beest ligt er uitermate fotogeniek bij en het Duitse stel en Juriaan zoeken een goed plekje om plaatjes te schieten. Op een meter of 15 diepte kunnen we de bocht van het eiland om en daar is de stroming vrijwel weg. En we eindigen onze duik dus rustig langs een wand, terwijl we in de diepte nogmaals een Leopard Shark zien langs zwemmen.

Als we boven komen is het wederom gaan regenen, en ook niet een beetje. We horen het onweer in de verte en het hoost! We besluiten onze duikpakken aan te houden want samen met onze gids Rivi en het Duitse stel gaan we ons oppervlakte-interval besteden aan snorkelen in Jelly Fish Lake. Omdat het laag water is moeten we eerst een flink eind zwemmen naar de kust en als het te ondiep wordt verder lopen naar de steiger die speciaal voor bezoekers aan Jelly fish Lake is gebouwd. We klimmen de eindeloos trapjes op naar het hoogste punt van Kakaban en gaan vervolgens met de trappen aan de andere kant van de heuvel weer naar beneden. Als we bijna bij het meer zijn hangt het onweer recht boven ons, en dat lijkt ons niet het meest slimme moment om het water in te gaan. Gelukkig is er een afdakje waar we een kwartiertje onder kunnen schuilen, uit de slagregen, om te wachten tot het onweer een beetje overgetrokken is. Onze gids lijkt er angstig voor het onweer en schuilt op zijn hurken onder het afdakje met zijn vingers in zijn oren en zijn vinnen boven zijn hoofd uitgestoken als bliksemafleiders. Na een kwartier is het wewliswaar verre van droog maar er zitten nu in ieder geval weer een paar tellen tussen de flits en de knall, dus we gaan het water in. We snorkelen tussen de duizenden kwallen en maken foto’s. Helaas is het zicht, dat sowieso niet zo heel erg goed is in dit van de zee afgesloten brakke meer, door de regen nog minder. Maar zelfs in de 4 meter die je onder water kan kijken zie je tientallen kwallen tegelijk.

Ook als we terug gaan naar de zee, wederom via de inmiddels spekgladde, trappen, regent het nog altijd. Als we terug zijn op de boot zien de bootmannen en de 2 Zwitserse Italianen er zo niet nnog verkleumder uitt dan wij. We maken ons klaar voor de 2e duik en we gaan op dezelfde plek het water in. De stroming is ten opzichte van eerder die ochtend nog iets verder aangetrokken en we dalen dan ook snel af naar een plek op een meter of 30 diepte waar we de rifhaken weer aan een rots vast kunnen haken om in de stroming naar alle voorbijtrekkende vissen te kijken. Het blijft in een indrukwekkend gezicht om te zien met hoeveel gemak ze tegen de stroming in zwemmen. Ook nu komen we op weg naar boven en de wand om de bocht weer een Leopard Shark tegen en Barracuda’s en schildpadden. Als we na een klein uur boven komen van de tweede duik is het in ieder geval droog en lijkt de zon een poging te doen om door het wolkendek heen te prikken. Nog niet met al te veel succes, maar het is in ieder geval een stuk lichter dan eerder die ochtend.

Rond 12.30 uur zitten we aan de lunch met het Duitse stel en constateert Marije dat de tweede duik van die ochtend haar 400e duik was! Als we na de lunch even lekker op de veranda van onze water bungalow gaan liggen steekt de wind weer op en begint het weer zachtjes te regenen. De regentijd hoort eigenlijk pas volgende maand te beginnen, maar hier lijkt die af en toe al in volle hevigheid te zijn gestart. Na ee paar minuten is het gestopt met zachtjes regenen, het giet! Juriaan ligt op bed en slaapt en krijgt weinig mee van de stortbui terwijl Marije alle droge spullen die buiten hingen probeert veilig te stellen.

Tegen de tijd dat we ons voor de derde duik klaar maken is het redelijk opgeklaard en een stuk lichter, maar nog altijd is het het niet volledig droog. Op zich maakt dat natuurlijk ook niet uit want nat worden we toch wel van het duiken, maar het is prettig als het lekker licht is boven water want dan zie je onder water ook meer. We dalen voor de derde keer deze week af naar 30 meter op Mid Reef in de hoop op Tresher Sharks, helaas ook deze keer niet…. Wel de andere groep, die gisteravond is aangekomen, en nog al prominent aanwezig is onder water door enorm met alle mogelijke ledematen te bewegen en te zwaaien. Over een van de duikers maken we onder water grappen (het is overigens opvallend hoeveel je elkaar kan vertellen of duidelijk kan maken onder water met alleen handgebaren en gezichtsuitdrukkingen), hij looopt min of meer door het water en heeft het daardoor knap lastig tegen de stroming in.

Na de derde, en voor ons altijd laatste, duik van de dag halen we wat koude drankjes bij de bar die we heerlijk bij een ondergaande zon op onze veranda verorberen. Na een douche, wel warm water maar helaas zo weinig waterdruk dat het uitspoelen van shampoo gemiddeld een kwartier duurt, trekken we nog een biertje open en kijken we uit over de zee die langzaam gehuld gaat in het avonddonker. Straks lekker eten (want lekker is het hier zeker), vast weer 2 soorten vis, 2 soorten groente, salade, rijst en friet. En na het hoofdgerecht krijgen we altijd een bordje fruit geserveerd: verse ananas, mango of (water) meloen. En tot slot is er dan het toetje, waar Juriaan altijd erg naar uit kijkt. Zeker na de heerlijke tiramisu van 2 dagen geleden

Op zaterdag maken we een dagtrip met alle gasten (6 Duitsers, 2 Zwitsers die wij de Italianen noemen omdat ze Italiaans spreken en zich gedragen als lawaaierige Italianen, en wij) naar Sangalaki. Wij hebben 5 jaar geleden een week op Sangalaki gezeten, en vandaag gaan we dus terug. We gaan met een grote boot die de speedboot, die we normaal gesproken gebruiken voor het duiken, achter zich aansleept. De grote boot is aanzienlijk langzamer dan de speedboot. We doen bijna 2 uur over de trip naar Sangalaki, terwijl je het eiland na 20 minuten varen vanaf Maratua al kan zien liggen. Wij hebben hele goede herinneringen aan Sangalaki waar we op 1 duik zelfs 28 Manta’s hebben geteld. En de Manta’s (of eigenlijk de kans op Manta’s) zijn vandaag ook de reden dat we hier met z’n allen een dag naar toe gaan.

Na 2 uur varen trekken we onze spullen aan en de speedboot brengt ons naar de eerste duikstek: Manta Cleaning Station. 5 jaar geleden was dit de plek waar we tijdens 1 duik wel 28 Manta’s telden. Helaas zijn wij wel teruggekomen vandaag maar de Manta’s niet…. we drijven een uurtje mee met de stroming maar zien geen Manta’s, gelukkig wel veel andere vissen en schildpadden. Als we boven komen is het gelukkig opgehouden met regenen…. Tijdens de duik konden we de regen op het water horen vallen. Na de eerste duik hebben we een oppervlakte-interval van een uur en drinken water en eten mierzoete Indonesische koekjes.

Ook bij de tweede duik, op een plek die Manta Run heet, hebben we geen geluk. Wederom geen Manta’s, wel weer schildpadden en veel kleine en kleurrijke vis. We drijven weer heerlijk op de stroming en zien de zandbodem met verschillende koraalformaties onder ons voorbij trekken.

We lunchen op de boot. De keukenstaf heeft ’s ochtends vroeg een lunch gemaakt en aan de boot-crew meegegeven. Toch knap wat ze elke keer weer weten te maken: nasi, kippenpootjes, kroepoek, gekookte eieren en meloen. Het is inmiddels zinderend heet en iedereen zoekt beschutting in de schaduw binnen in de boot. Wij kiezen voor het achterdek waar we een half uurtje, zoals echte Indonesiers ook doen, zittend slapen. We worden door de crew wakker gemaakt dat het tijd is voor de derde duik. Deze duik doen we op de duiksite Manta Parade, en weer zijn de verwachtingen van velen hooggespannen, maar wij geloven er eerlijk gezegd al niet meer in dat we vandaag nog Manta’s zullen zien. En helaas krijgen wij gelijk. Maar ondanks het ontbreken van elk spoor van de Manta’s is het een prima duik, met een grote Eagle Ray die zich verstopt heeft onder een tafel-koraal, een octopus, schildpadden, batfish, 2 leaf scorpionfish die geduldig poseren voor de foto- en video-camera’s, en nog veel ander klein spul.

Meteen na de derde duik varen we terug naar Maratua. We zitten op het dak van de boot want zo rond 16.30 uur begint de zon al aardig te zakken en is de temperatuur weer houdbaar. We zien de zon ondergaan vanaf het dak van de boot en Sangalaki aan de horizon verdwijnen. Onze Duitse bootgenoten zijn er van overtuigd dat met volle maan, over 2 dagen, de Manta’s er wel zullen zijn en vragen om nog een dagtrip naar Sangalaki over 2 dagen. Wij weten nog niet of we dan mee gaan, maar aan de andere kant, het zal ons toch niet gebeuren dat zij de Manta’s zien en wij niet…..

P.S. De vertaling van de kop van dit verslagje is “Geen Manta’s”. Tidak betekent “nee” of “geen” en een meervoud in het Indonesisch is gewoon 2 keer het enkelvoud

’s Ochtends vroeg, nog voor 7 uur, prepareren we onze camera’s en vertrekken dan vanaf ons Beach Chalet naar het restaurant. Ons huisje ligt op het strand en we lopen langs het water en de andere huisjes naar de steiger die toch zeker 200 meter de zee in steekt. Aan het einde van de steiger zijn het restaurant en de duikschool.

We gaan rustig ontbijten en na het ontbijt begint het te waaien en trekt de lucht helemaal dicht. We kunnen zien dat het een eind verder op zee al regent, maar we hopen dat het langs trekt. We krijgen met Ruth en Andreas (een Duits stel) en een van de 2 Italianen de briefing en gaan de boot op om 5 minuten later het water in te rollen.

Op een meter of 30 diep en na een kleine 10 minuten duiken constateert Marije dat er kleine waterdruppels aan de binnenkant van het onderwaterhuis zitten. Dat is niet de bedoeling! Een paar minuten later laat ze het aan Juriaan zijn, maar dan is het kwaad al geschied….. Er staat een plasje water in het onderwaterhuis en de camera doet het niet meer. En uit ervaring weten we dat hij het ook nooit meer zal doen. Weer een camera verzopen Als we na een uurtje duiken aan de oppervlakte komen blijkt ook dat de regen niet langs is getrokken, het giet! In de slagregen varen we terug naar de duikschool, waar we ruim een uur hebben tot onze volgende duik. Maar met dit weer droog je in een uurtje natuurlijk niet op.

Als we na de duik de schade aan de camera inspecteren blijkt dat de memory card nog redelijk droog is, dus wie weet zijn de foto’s van Alor en de eerste paar van Maratua bewaard gebleven, maar dat kunnen we niet testen want in de laptop past deze grote memory card niet….. De oorzaak van het verzuipen van de camera bleek een haar te zijn. Een haar van Marije zat tussen de O-ring en het onderwaterhuis, en hoe dun een haar ook is, dit is dus genoeg om het onderwaterhuis niet volledig waterdicht te laten zijn en de camera te verdrinken.

Om 11 uur vertrekken we alweer voor de tweede duik van de dag. Het is inmiddels opgeklaard en van de regen is geen spoor meer te bekennen: de lucht is strak blauw met hier en daar een vlaagje sluierbewolking en alles wat nat was door de regen is in de warmte hier ook in een mum van tijd weer droog. Tijdens de afdaling zien we al de eerste schildpad, daar waren we voor gekomen!

Na de tweede duik trekken we snel droge kleding (lees: zwembroek, bikini, t-shirtje) aan en gaan lekker lunchen. Het eten is uitstekend met keuze uit kip, tofu, verse vis, salade, gebakken groente, rijst en frietjes. En na de lunch krijgen we, net als gisteren bij het diner, een bordje vers fruit. Wat een luxe

Na de lunch hebben we nog 2 uur vrij tot de derde duik van de dag. Juriaan gaat lekker een uurtje slapen terwijl Marije een strandbed die voor het hutje staat de schaduw en sleept en daar wat smst (vooral om Arthuur te vragen te kijkennaar de prijs van een nieuwe camera met onderwaterhuis om te zien of het rendabel is om hier Singapore nog even voor in te gaan tijdens onze tussenstop van 4 uur op de terugweg) en leest. Om 15.30 uur staat de derde duik op het programma. We gaan naar een plek, vlak voor het resort, waar regelmatig Tresher Sharks worden gezien. We hangen tot onze decompressie-limiet in het water in de verte te staren, en uiteindelijk, als we echt omhoog moeten, komt er een Tresher Shark voorbij. Net wat te ver weg voor een foto, en we hebben natuurlijk ook nog maar 1 camera…..

Na de derde duik houden wij het die dag voor gezien. Het Duitse stel gaat nog een nachtduik maken, maar wij gaan lekker douchen en dan met een biertje van de zonsondergang genieten!

De wekker gaat op dinsdagochtend om 4.15 uur. We poetsen onze tanden, kleden ons aan en stoppen de laatste dingen in onze loodzware duiktassen. Om 4.30 uur zetten we de tassen op onze veranda en de bootjongens vaan Alor Divers komen ze ophalen en sjouwen ze naar de gammele kano. Met de kano peddelen ze de bagage naar de speedboot. Wij drinken nog een kop (oplos)koffie in het restaurant en Marije besluit nog even met de jonge hond Moose te spelen. Niet zo’n heel slim plan want de hond weet van geen ophouden en na 10 minuten spelen bijt de hond zich stevig vast in haar enkel. Met een paar flinke, bloedende, krassen en tandafdrukken tot gevolg. Wondjes helen in dit vochtige warme klimaat, zeker als je regelmatig de zee in gaat, maar zeer langzaam, en de wondjes zullen dus wel tot het einde van de vakantie zichtbaar blijven. Niet alleen van duiken word je lelijk, maar ook van spelen met de lokale hond.
Om 5 uur zitten we met z’n allen in de speedboot op weg naar de jetty waar de auto klaar staat om ons naar de luchthaven van Alor te brengen. De dag ziet er verder als volgt uit:

20 minuten met de boot
40 minuten met de auto naar de luchthaven
60 minuten wachten op de luchthaven
40 minuten vliegen naar Kupang
15 minuten met de auto naar een hotel in Kupang (waar we ontbijten)
240 minuten wachten in het hotel Kupang
15 minuten met de auto naar de luchthaven van Kupang
60 minuten wachten op de luchthaven van Kupang
120 minuten vliegen naar Surabaya
390 minuten wachten op de luchthaven van Surabaya (inclusief het ruime uur vertraging dat ons vlucht heeft)
70 minuten vliegen naar Balikpapan
15 minuten met de auto naar een hotel in Balikpapan

En dan zijn we in Balikpapan en is het 22 uur en zijn we dus 18 uur en, hemelsbreed, maar een paar honderd kilometer, verder. En we weten dat we de volgende dag nog weer een reisdag voor de boeg hebben.

Tijdens al die uren wachten lezen we wat, kopen we op de luchthaven van Surabaya nog een paar nieuwe boeken en werken we de weblog en onze email bij. We constateren tot onze verrassing ook dat we geen regen hebben gehad op Alor. Deze conclusie trekken we als het begint te stortregenen op de luchthaven van Kupang vlak voor we moeten instappen voor onze vlucht naar Surabaya. We lopen door diepe plassen naar het vliegtuig. Dat het niet geregend heeft in Alor mag een wonder heten, want vrijwel op alle locaties waar we de afgelopen 5 jaar in Azië zijn geweest heeft het geregend. We grappen dan ook regelmatig dat wij in te huren zijn om te reizen naar zeer droge gebieden, want we lijken regen aan te trekken

We overnachten in het Novotel in Balikpapan watt een chique hotel genoemd mag worden. We nemen op de luchthaven een taxi die ons er in 10 minuten naar toe scheurt, alsof we in een autorace-spelletje zitten. De vlucht naar Balikpapan was al interessant (in een vliegtuig dat vanwege “operational issues and technical checks” ruim een uur vertraging had en waar het vervolgens tijdens de vlucht ijskoud was in het vliegtuig. Maar deze autorit zullen we ons ook nog wel een tijdje herinneren.

Woensdagochtend worden we in onze hotelkamer wakker gebeld door de agent van Maratua resort die ons er aan wil herinneren dat we om 11 uur op de luchthaven moeten zijn. We gaan eerst uitgebreid ontbijten. Een zeer uitgebreid ontbijtbuffet wacht op ons, met echte dubbele espresso. Dat hebben we allebei best gemist de afgelopen week. Dan nemen we een taxi naar de luchthaven. Deze keer is de kofferbak van de taxi te klein voor onze tassen en er gaat er 1 op de voorstoel, 1 op de achterbank en wij beide ernaast. Deze taxichauffeur heeft een tegenovergestelde rijstijl dan die van de avond ervoor. We sukkelen langzaam door het verkeer van Balikpapan maar we zijn keurig om 11 uur op de luchthaven. Daar staat de agent vaan Maratua ons op te wachten en geeft ons de tickets naar Tarakan! We zouden naar Berau vliegen om vanaf daar de boot te nemen naar Maratua, maar we vliegen naar Tarakan en nemen vanaf daar de boot. We zijn 5 jaar geleden in Tarakan geweest (toen we van Sipadan naar Sangalaki reisden met lokale ferries) en hebben Tarakan toen uitgeroepen tot de meest onprettige en vieze stad van Indonesië, of misschien we de wereld, en gezworen daar nooit meer te komen….. Maar dit belofte aan onszelf kunnen we dus niet waarmaken Ondertussen heeft onze vlucht van Balikpapan naar Tarakan al een half uur vertraging voordat we ingecheckt zijn, dus dat zou zomaar weer eens een hele lange dag kunnen worden.

We landen rond 14 uur in Tarakan. We zijn 5 jaar geleden alleen met de boot aangekomen en vertrokken vanuit Tarakan, dus de luchthaven is nieuw voor ons. En die valt reuze mee. De herinnering die wij aan Tarakan hebben is van een vieze en onverzorgde stad (open riool, stank, krotten, etc.) maar de luchthaven is nieuw, opgeruimd en stinkt niet. We worden met 2 auto’s opgehaald want we reizen met nog 4 anderen, een Duits stel en 2 Italianen, naar Maratua. Vlakbij de haven worden we afgezet en we lopen via kruip-door-sluip-door steigers (een zogenaamde Kampung) naar onze boot, iets wat we wel herkennen van 5 jaar geleden: een oude ferry-boot. Als we instappen rond 15.15 uur wordt ons verteld dat het 3 uur varen is en we gaan zitten en vertrekken. Als het om 18.30 uur donker wordt, in en om de boot, zijn we er nog altijd niet. De lokale bevolking die ook op deze boot naar Maratua reist (waar overigens 7 dorpjes zijn met in totaal 3200 inwoners) zit continue met hun mobiele telefoons te checken of ze al ontvangst hebben (want er staat sinds een paar maanden een gsm-paal op Maratua), en zodra ze beginnen te bellen en sms-en weten we dat we binnen een straal van 15 kilometer van het eiland moeten zijn. Om 19.30 uur legt de boot aan, het bleek dus 4 uur varen in plaats van 3, ach de Indonesiers nemen het niet zo nauw met de tijd.

Stijf van het urenlang zitten op plastic banken stappen we uit op de jetty van Maratua Paradise Resort. Het ziet er, zeker in vergelijking met Alor, zeer luxe uit. We checken in en worden naar ons Beach Chalet gebracht. Het hutje is wel 3 keer groter dan dat op Alor, en heeft zelfs een bad! Na een snelle douche zijn we rond 20 uur in het restaurant aan het einde van de jetty waar we een welverdiend koud biertje nemen en wat te eten halen van het buffet. We zijn al met al 38 uur bezig geweest om van Alor naar Maratua te komen, nog geen 1100 kilometer hemelsbreed (een gemiddelde brommer haalt zo’n afstand makkelijk in 38 uur ).

We krijgen na het eten een korte briefing waarin het wederom strakke dagprogramma dat ook op dit duikeiland geldt uit de doeken wordt gedaan. 7.30 uur ontbijt, 8.30 uur vertrek voor de eerste duik, 11 uur de tweede duik, 12.30 uur lunch, 15.30 uur de derde duik en om 17.30 of 18.30 uur de vierde duik! We zijn waarschijnlijk niet zo fanatiek dat we elke dag 4 duiken gaan maken, maar er is dus keuze genoeg

Het werden dus inderdaad 2 lange dagen en ons zitvlees en geduld zijn aardig op de proef gesteld. Maar een eerste aanblik van Maratua wekt de indruk dat het het allemaal waard zou kunnen zijn. Nu morgen nog even zien hoe het hier onder water is