Juriaan & Marije

Na een prachtige autorit dwars over Bali kwamen we in de loop van de middag aan in Tulamben om nog 3 dagen te duiken bij Tulamben Wreck Divers. Het was een klein hotel met 6 kamers en er waren 5 Nederlanders toen wij aankwamen. Met hen hebben we ervaringen over Indonesie uitgewisseld aan het zwembad met een biertje erbij. Omdat Tulamben Wreck Divers geen restaurant had vroegen we aan de staf om een suggestie voor een lokaal eettentje. 100 meter verderop zat een prima restaurantje waar we heerlijk Indonesisch gegeten hebben met noodle soep, nasi en psiang goreng.

De volgende ochtend stond er om 7 uur een mandje met ontbijt klaar buiten onze kamer met cornflakes, melk, gekookte eieren en fruit. Na het ontbijt op ons terras te hebbe genuttigd was het tijd om het water weer in te gaan: op weg naar de Liberty, een Amerikaans schip dat in de Tweede Wereldoorlog door de Japanners tot zinken was gebracht. We verzamelden onze spullen en deden onze pakken. De staf liep de straat op en rinkelde met een belletje en 2 minuten later kwamen er 2 dames die onze flessen naar het strand gingen sjouwen, op hun hoofd! Wij liepen er achteraan met onze vinnen, maskers en camera’s. Op het strand was het om 8 uur nog lekker rustig en we deden onze uitrusting aan en gingen door de branding over het stenen-strand het water in. Toen het water anderhalve meter diep was deden we onze vinnen aan, masker op en konden de duik beginnen. Na 50 meter zwemmen zagen we het wrak al liggen dat op een diepte van 6 tot 30 meter ligt. Het wrak is enorm groot, ruim 130 meter lang, en flink begroeid door koraal. Ondanks dat dit een hele populaire duikplek is zat er ook veel vis rond en in het wrak.

Toen we na een uur uit het water kwamen stonden de dames al weer klaar om onze spullen terug te brengen naar de duikschool. Daar doken we even het zwembad in om het zoute water af te spoelen. Een uurtje later verzamelden we opnieuw onze spullen en deze keer werden de flessen naar de Drop Off gebracht, 400 meter ten oosten van de duikschool. Het was inmiddels behoorlijk druk geworden op het strand met duikers, snorkelaars, vissers en lokale verkopers. Tijdens de afdaling hing er een enorme school Jack Fish waar we zeker 10 minuten lang foto’s van hebben genomen voor we verder langs het rif gingen zwemmen. Het rif zag er redelijk goed en gezond uit maar wat betreft wall-diving zouden we niet zo snel Tulamben aanraden, dan kan je echt beter naar Bunaken gaan. Maar Tulamben is dan ook vooral bekend om het grote wrak en niet om de andere duikplekken.

De volgende ochtend, weer na een ontbijtje uit een gevlochten mandje, gingen we opnieuw naar het wrak. Deze keer zwommen we in omgekeerde richting en gingen we eerst naar de Pygmee Seahorse op 30 meter. Na eindeloos veel oefening in de afgelopen 2 jaar lijkt het eindelijk gelukt om een paar goede foto’s van dit piepkleine beetsje (ongeveer zo groot als een pinknagel) te maken

Na de duik zag Juriaans voet er weer duidelijk slechter uit dan de dagen dat we uit het water waren geweest. Blijkbaar had het zeewater echt geen goede invloed op het herstel van de wonden. Omdat we ook die dag nog eens uit onze hotelkamer moesten en we als alternatief een piepklein kamertje aan de andere kant van het dorp kregen aangeboden besloten we onze reis niet in Tulamben te eindigen maar dan maar lekker nog 2 dagen naar een luxe hotel aan de oostkust te gaan. We konden diezelfde middag nog terecht en na een uurtje rijden waren we in Manggis, vlakbij het wat grotere dorp Candidasa. Het hotel (Alila) was een zusterhotel van ons eerste verblijf, begin juni in Ubud, en zag er net als dat hotel prachtig uit. We kregen een kamer met een balkon met uitzicht op zee en het zwembad en nadat we onze zeiknatte duikspullen uit hadden gehangen op het balkon zijn we heerlijk aan het zwembad gaan liggen.

Het restaurant bij het hotel was bijzonder goed! ‘s Avonds hebben we dan ook heerlijk gegeten van de kaart met een combinatie van Westerse en lokale gerechten waarvoor vrijwel alle ingredienten uit een eigen moestuin kwamen. Onze laatste dag op Bali hebben we weinig gedaan behalve lekker liggen en lezen aan het zwembad, zwemmen en heerlijk lunchen. ‘s Avonds was een een optreden van Balinese dansers en daarna een seafood barbeque in de tuin, dus we konden toch nog eindigen met een stukje lokale cultuur;-)

‘s Ochtends hadden we onszelf nog verwend met een Sunrise Breakfast aan zee met champagne! Omdat we toch om 10 uur moesten vertrekken en onze spullen nog moesten pakken zijn we vroeg opgestaan en zaten we om 7.30 uur aan de champagne.

Na ruim 2 uur rijden waren we op de luchthaven en vlogen we naar Singapore. Aan het einde van de middag waren we bij Sanne, Robert Jan, Juli en Olle. Vooral Juli was erg blij om Juriaan weer te zien en klom meteen bij hem op schoot. Toen de kinderen in bed lagen zijn we heerlijk met Sanne en Robert Jan gaan eten bij The Cliff: een chic restaurant op Sentosa. De volgende ochtend gingen we met z’n allen naar de dierentuin, waar we 4 maanden daarvoor ook al geweest waren. Aan het einde van de middag gingen we vervolgens naar het strand om een hapje te eten. Helaas hadden meer Singaporezen dat idee gehad en het was even lastig om een parkeerplek te vinden maar daarna zaten we prima met onze voeten in het zand aan het bier en de Italiaanse hapjes.

Onze laatste 2 dagen hebben we besteed aan wat laatste inkopen, een uurtje tennissen met de tennisvriendinnen van Sanne en een rondje golf. En toen zat het er echt op…. Na een vlucht van 13 uur stonden Marijes moeder, Babette met Roos en Willemijn op Schiphol om ons welkom te heten, erg gezellig!

4 Maanden zijn voorbij gevlogen! We hebben genoten van elke dag en van iedere plek. Iedereen vraagt ons wat we het mooist of het leukst vonden, maar we kunnen niet kiezen! Het duiken was weer heerlijk en ieder eiland had wel weer wat anders wat mooi of bijzonder was. Elke stad is anders en we hebben overal heel verschillende dingen gezien en gedaan. Dus eigenlijk was alles de moeite waard! We raden dan ook iedereen aan die ooit in de gelegenheid is om zo’n lange reis te maken dat te doen. En als wij ooit weer de kans krijgen dan gaan we weer! En waarschijnlijk ook weer naar Azie want we hebben er van genoten, zijn nog lang niet uitgekeken en gedoken daar en er zijn ook weer plekken waar we graag nog een keer naar terug gaan.

Nu is het een kwestie van opruimen, foto’s bewerken en op de site zetten. Dat zal nog wel een paar weken duren maar daarmee bezig zijn is ook weer een goede reden om terug te kijken op de afgelopen 4 maanden. Dus binnenkort staan de foto’s waar de andere foto’s van onze vakanties van de afgelopen 4 jaar staan: http://www.juriaanenmarije.nl/duikfotos/

Na de voet van Juriaan nog een paar dagen aangekeken te hebben besloten we na een week in onze villa met prive-zwembad in Seminyak om een paar dagen te gaan golfen aan de westkust van Bali. Juriaan kon al veel beter lopen maar de voet mocht nog altijd niet nat worden. En na een paar dagen pootje baden met 1 voet uit het water of op zijn rug in het ondiepe deel van ons zwembad liggen met 1 voet op de kant hadden we allebei wel weer zin om wat actiever te worden. Op woensdag hebben we ons op laten halen door Le Meridien Nirwana Golf & Spa Resort. Daar hadden we een pakketje geboekt van 3 nachten 2 keer 18 holes golfen. Het hotel is enorm groot met meerdere zwembaden, een Spa, 4 restaurants en ligt naast een van de mooiste golfbanen van Azie. We zijn meteen ‘s woensdags naar de golfbaan gegaan om een beetje in te komen op de driving range. En dat viel na 4 maanden niet golfen voor Juriaan en meer dan een jaar voor Marije (op 9 holes in de Cameron Highlands) niet mee.

De volgende ochtend hadden we een tee time van 7.30 uur. Dat leek heel gunstig omdat je dan rond lunchtijd en dus voor de allerergste hitte terug bent. Maar het bleek eigenlijk niet nodig want het was zwaar bewolkt en regende zelfs van tijd tot tijd een beetje. We zagen op het bord bij de golfbaan dat we samen moesten spelen met 2 anderen en dat zagen we eigenlijk allebei niet zo zitten. Dus met even zeuren bij de starter mochten we toch met z’n tweeen gaan spelen. Nou ja, met z’n tweeen en voor ieder een eigen caddy. En uiteraard gata hier alles met een golfkarretje dus van de ruim 6,5 kilometer die de baan lang is loop je er maar een stuk op 2. Het wilde op de eerste paar holes nog niet echt lukken en we waren al snel zo’n 6 ballen kwijt die niet meer terug te vinden waren in de rijstvelden en in de riviertjes die de golfbaan doorkruisten. Maar toen wisten we nog niet dat we het ergste nog lang niet gehad hadden. De 6e hole ligt namelijk direct aan zee en je moet vanaf de afslag over een zeearm slaan om op de green te komen. Dit kostte alweer zo’n 5 ballen De caddies waren gelukkig erg geduldig, moesten soms wel om ons lachen en gaven zelfs hele nuttige tips over ons spel en de baan. Na een uurtje of 4, waarvan een paar holes aan het einde al aanzienlijk beter gingen, kwamen we moe maar redelijk voldaan aan bij het clubhuis. Daar kon je heerlijk lunchen met uitzicht op de afslag van hole 5 die het moeilijkst was van de hele baan. Omdat we het zo leuk hadden gevonden en we nog een dag of 3 geen plan hadden voor we vanaf de 18e toch nog een paar dagen wilden gaan duiken op Bali, hebben we nog maar zo’n pakketje van 3 nachten en 2 keer 18 holes geboekt.

De volgende ochtend startten we om 7.40 uur maar weer was het bewolkt en regenachtig. De eerste 9 holes waren voor Marije echt een drama. De ballen rolden alle kanten op (want de slagen waren zo slecht dat er van vliegen al helemaal geen sprake was) en na 9 holes twijfelde ze zelfs even of ze de volgende 9 nog wilde spelen. En heel even had ze ook spijt dat ze na deze dag nog 2 keer 18 holes had geboekt. Maar met Juriaan ging het best lekker die ochtend dus we besloten toch maar door te spelen. De tweede helft van de baan ging het gelukkig beter maar we hadden al wel het idee om de volgende dag maar een uurtje les te nemen.

Op zaterdag konden we geen les nemen omdat de hele baan was afgehuurd door een grote groep. Dus dat werd een dagje aan het zwembad en in de Spa. En gelukkig was het deze dag ook weer eens een beetje zonnig en droog. Juriaan had zijn voet nog altijd in het verband dus van zwemmen was nog geen sprake maar lekker op een strandstoel met een vers vruchtensapje en later op de dag een biertje was ook geen straf

Zondagochtend namen we eerst een uurtje les, waarvan ons spel in eerste instantie niet veel beter leek te worden. Maar toen we ‘s middags de baan op gingen, ging het toch aanzienlijk beter dan de dagen daarvoor en waren en zelfs een aantal holes die we par konden spelen!

Maandag was onze laatste golfdag en weer was onze starttijd vroeg in de ochtend, om 7.20 uur. Het ging met ups-en-downs maar weer konden we allebei een paar holes par spelen, dus we mochten niet klagen.

In het hotel waren ‘s avonds allerlei activiteiten maar wij vermaakten ons over het algemeen het beste met een paar drankjes in de lounge bar en dan een hapje eten in een van de restaurants, of door lekker room service te bestellen en de Formule 1 Grand Prix van Frankrijk lekker lui vanaf de bank in onze excutive suite te bekijken.

Vandaag reizen we door naar Tulamben om nog 3 dagen te gaan duiken op de Liberty, een groot Amerikaans wrak voor de oostkust van Bali bij Tulamben Wreck Divers. En dan vliegen we de 22e naar Singapore om nog een paar dagen door te brengen bij Sanne, Robert-Jan, Juli en Olle. We hebben vandaag nog precies een week te gaan van onze 4 maanden. De tijd is voorbij gevlogen en we zouden er zo nog een paar maanden aan vast willen plakken, maar helaas dat gaat niet. En ach, aan de andere kant is het ook wel weer leuk om naar huis te gaan en daar de draad weer op te pakken. Maar tot die tijd eerst nog een week genieten van het duiken en Singapore!

Na aankomst in Ubud bleek dat de buikpijn van Marije toch iets ernstiger was van gedacht (namelijk een maag-darm-ontsteking) en na een bezoek aan het ziekenhuis gingen we terug naar ons hotel met een flinke antibiotica-kuur en het advies om een paar dagen veel rust te nemen. Nu hadden we een heerlijke villa dus dat was een prima plek om af en toe even bij te slapen in het hemelbed of op het balkon met uitzicht op de heuvels en het zwembad te zitten.

Helaas bleek de volgende dag dat Juriaan een oorontsteking had (op zich hadden we gevreesd dat een van ons dat wel eerder zou krijgen gezien de hoeveelheid tijd die we in en onder water door hebben gebracht) en ook hij kreeg antibiotica.

Na een paar dagen, toen de ergste klachten bij beide wel over waren, zijn we Ubud maar eens in gegaan. Ubud is een dorpje met veel kunstenaars en kunstateliers, zilversmeden, winkeltjes met de prachtigste zijde en eindeloos veel cafe’s, barretjes en restaurants. Het was dan ook niet moeilijk om een dagje door Ubud te slenteren, sfeer te proeven maar vooral ieder uur ergens te gaan zitten voor een hapje of een drankje. Maar omdat we beiden nog niet helemaal top-fit waren hebben we een dagtocht verder het binnenland in naar de vulkanen en watervallen helaas aan ons voorbij laten gaan.

Op woensdag zijn we vanuit Ubud naar Seminyak gegaan, een dorpje aan de noordkant aan het zeer toeristische Kuta. We hadden daar een designhotel gevonden dat een bijzonder aantrekkelijke aanbieding had en daarnaast was het handig om dichtbij de luchthaven te zitten omdat we vrijdagochtend om 7 uur naar Wakatobi zouden vliegen. Het hotel, the Elysian, is adembenemend! Er zijn 26 villa’s met allemaal een prive zwembad! De villa zelf is heel ruim (een heerlijke woonkamer, een grote slaapkamer bijna met een soort walk-in-closet, een enorme badkamer en een terras met ligstoelen aan je eigen zwembad), mooi ingericht en heeft weer een ipod! Dus bij binnenkomst hebben we meteen onze ipod aangesloten op de boxen en lekker muziek geluisterd vanuit ons eigen zwembad In verschillende boekjes die we over Bali hadden gevonden stonden de Hu’u bar en restaurant / bar KuDeTa als echte aanraders aanbevolen dus de eerste avond hebben we ons naar Hu’u bar laten brengen, een kilometer of 3 van ons hotel. Met een tafeltje aan de vijver en een jazz-zangeres live op de achtergrond hebben we heerlijk en heel romantisch gegeten.

De volgende dag hadden we heerlijk een dagje niets doen aan ons zwembad gepland, liep dat even anders….. Juriaan had sinds Bunaken een aantal insectenbeten (waarschijnlijk van mieren) aan zijn voet en de wondjes werden steeds groter en deden ook steeds meer pijn. Omdat we de volgende dag naar Wakatobi zouden gaan dat bijzonder afgelegen ligt, leek het toch verstandig even door een arts naar zijn voet te laten kijken. Nou die arts schrok behoorlijk! De infectie aan zijn voet was vrij ernstig en na uur behandelen (we besparen jullie de medische handelingen, maar het was erg pijnlijk en geen pretje om te zien) kreeg Juriaan een antibiotica-injectie, een antibiotica-kuur van 5 dagen en het zeer dringende advies om de voet volledig droog te houden gedurende minimaal een week en om de 2 dagen terug te komen in de kliniek om de wonden te bekijken en opnieuw te laten verbinden. Daar hadden we met het geplande vertrek naar Wakatobi de volgende ochtend even geen rekening mee gehouden. Na een paar telefoontjes met mensen van het duikresort op Wakatobi, onze huisarts in Nederland en de verzekering hebben we moeten besluiten om niet naar Wakatobi te gaan. De dichtsbijzijnde medische hulp op Wakatobi was 22 uur varen of nadat je een prive-vliegtuig gecharterd had nog 3 uur vliegen (namelijk op Bali) en daarnaast zou Juriaan van de 11 dagen die we op Wakatobi zouden gaan duiken er zeker 7 niet het water in mogen. Het was even slikken om de knoop door te hakken want we hadden allebei erg veel zin om naar Wakatobi te gaan, maar het was gewoon niet verstandig.

Omdat Juriaan zijn voet niet mocht belasten konden we even geen kant op en zijn we aan het einde van de middag toen we alles afgezegd hadden en uitgebreid met onze verzekering hadden gebeld aan ons zwembad gaan liggen. We besloten om in ieder geval een paar dagen langer in dit heerlijke hotel te blijven en verder plannen te maken nadat we zaterdags terug waren geweest bij de arts. Door de antibiotica en het feit dat de wonden heel grondig waren behandeld nam de pijn na een dag wel af. En vrijdagavond voelde Juriaan zich in ieder geval weer goed genoeg om in KuDeTa te gaan eten. We hebben eerst van een aperitief genoten op de lounge-bedden aan zee en daarna heerlijk gegeten.

Zaterdags kwam de arts met goed nieuws, de wonden zagen er al aanmerkelijk beter uit en Juriaan hoefde niet nog een keer terug te komen. We mogen nu zelf het verband vervangen, dus Marije moest goed opletten toen de arts Juriaans voet verbond. Wel moet hij de voet nog niet te veel belasten, rust blijven nemen zolang hij de antibiotica slikt en zijn voet absoluut niet nat maken. Dus dat blijft nog even douchen met een plastic zak maar we kunnen wel weer plannen gaan maken wat we in de laatste 2 weken die we nog hebben willen gaan doen. Maar daarover de volgende keer meer, want we zijn er nog niet uit

Na 3 weken geen internet-toegang op Bunaken en Lembeh (dat was voor ons als internet-junkies echt even afkicken) zijn we min of meer terug in de bewoonde wereld: in Ubud op Bali. De internetverbinding is helaas niet stabiel en al helemaal niet snel dus op de foto’s is het nog wat langer wachten

Vanuit Cambodja vlogen we via Kuala Lumpur, met 1 overnachting in het hotel waar we al eerder gezeten hadden, naar Bali. Onderweg vlogen we over Java en konden we de vulkaan Mount Merapi boven de wolken grijze as zien uitspuwen. Zelfs van zo’n afstand al een indrukwekkend gezicht! Op Bali hadden we onszelf verwend met een superdeluxe hotel voor 3 nachtjes op Bali: het Alila Ubud Hotel. Het resort was inderdaad prachtig met een adembenemend zwembad met uitzicht op de heuvels en rijstvelden. Ook de kamers waren met veel zorg ingericht: zonder tv maar met een ipod met boxjes zodat je wel de hele dag muziek had. En gelukkig paste onze eigen ipod ook in het docking station dus konden we zelfs onze eigen muziek luisteren. Onze kamer had uitzicht op de heuvels rond de rivier en een traditionele Balinese badkamer, namelijk een douche buiten. De keuken van het restaurant was bijzonder goed en we hebben ons dan ook tegoed gedaan aan een heerlijke traditionele Indonesische rijsttafel en de meest lekkere toetjes: pannekoekjes met gecaramelizeerde bananen en chocolade fondant!

Helaas was het tijdens ons hele verblijf in dit fantastische hotel heel slecht weer met enorm veel regen. Dus hebben we het er maar van genomen en een middagje in de Spa doorgebracht met een Balinese massage en een Hot Stone Massage. Op onze laatste middag werd het na de lunch heel even droog en zijn we naar onze kamer gerend om zwemkleding aan te trekken zodat we in ieder geval nog even in dat prachtige zwembad hadden gezwommen. Met het onderwaterhuis om de camera heen zelfs nog een paar mooie foto’s kunnen maken. Na nog geen 3 kwartier begon het opnieuw te stortregenen en werden we door de staf van de bar met handdoeken en afternoon tea opgewacht. Ook de laatste avond was het min of meer droog. We hadden een “romance by the river” dinertje geboekt wat inhield dat we een 5 gangen diner (exclusief de amuses en de spoom tussendoor) voor 2 hadden aan een tafeltje ver weg van het restaurant bij de rivier met een prive butler. Superchic en inderdaad superromantisch!

Na Bali vlogen we, via Makassar, naar Manado waar we werden opgepikt door Two Fish Divers, waar we in september van het vorige jaar ook al waren geweest. Bij Two Fish was weinig veranderd. Tijdens onze eerste paar dagen was het druk bij Two Fish en waren er mensen van over de hele wereld: Zwitsers, Zweden, Singaporezen, Engelsen, Hongaren, Italianen, een Braziliaan en een Ierse. Wij doken met Renata een hele leuke Zwiterse die tussen 2 banen in een maand alleen op reis was en haar man in Zwisterland had achtergelaten. Onze gids Risco, die wij nog kenden van vorig jaar, bleek een meester in het vinden van (met name hele kleine) bijzondere beesten in de wanden en het bijzonder heldere water rond Bunaken. Behalve de ochtend nadat hij met een paar flessen Arak (rijstwijn) achter de kiezen nog even bij ons in de bar kwam zitten. Die ochtend was hij voor het duiken niet in staat om uberhaupt al te praten en we vragen ons nog steeds af of hij tijdens de eerste duik zijn ogen wel heeft open gedaan want nadat een enorm Napoleon Wrasse (tussen 1,5 en 2 meter lang) een minuut of 5 met ons had mee gezommen zag Risco hem pas voor het eerst.

In de loop van de week werd het rustiger bij Two Fish en zaten we met steeds minder mensen op de boot, heel luxe. Echter bij een van de duiken verloor Juriaan zijn duikcomputer bij het uittrekken en aangeven van zijn BCD na de duik. We zijn voor de tweede duik die ochtend terug gegaan naar dezelfde plek en zijn met z’n vijfen gaan zoeken, maar helaas. Het enige geluk bij dit ongeluk was dat Sanne 3 dagen later naar Bunaken zou komen vanuit Singapore en dat zij dus een nieuwe computer voor Juriaan kon kopen en meenemen. Renata maakte een uitstapje naar het vasteland van 3 dagen maar sms-te ons al snel dat ze terug kwam naar Bunaken omdat het op het vasteland nog veel meer regende dan op Bunaken, en daar had het al flink geregend! Donderdag kwamen Sofie en Jocelyn aan op Bunaken en omdat Sanne pas vrijdagmiddag aan zou komen zijn we vrijdagochtend met z’n 4-en nog met Two Fish gaan duiken / snorkelen. Na de lunch hebben ook wij onze spullen ingepakt en zijn we naar Bunaken Village Resort verhuisd, dat echt letterlijk naast Two Fish lag. Nadat Sanne was aangekomen heerlijk bijgekletst, biertjes gedronken in/aan het zwembad, Juriaans nieuwe duikcomputer bewonderd en geklaverjast en getoept De volgende ochtend werden voor het duiken en snorkelen opgehaald door de duikschool waarme het resort een deal had. Echter na 2 duikjes stond het water te laag om bij ons resort te komen dus werden we op de steiger in het dorp afgezet en moesten we 20 minuten door de regen teruglopen… ‘s Middags ook weer lekker lui zitten kletsen hoewel het door de regen geen weer was voor biertjes in of aan het zwembad Om te zorgen dat we allemaal tot middernacht wakker konden blijven werd er fanatiek gekaart en werden de Bintangs gewoon aan tafel verorberd, want om 12 uur was Jocelyn jarig! Nadat Jocelyn en Sofie naar hun huisje waren gegaan hebben Sanne en wij ballonnen opgeblazen en opgehangen zodat het er ‘s ochtends ook een beetje feestelijk uit zou zien.

Speciaal voor Jocelyn hadden ze een feestontbijt gemaakt met bruin(!) brood, kaas, tomaatjes, sla, eieren en spek. Een heerlijke afwisseling na de boterhammen met pindakaas bij Two Fish en de (nog bijna rauwe) pannekoekjes bij Bunaken Village Resort. Na het feestontbijt werden we weer opgehaald voor nog een dagje duiken en snorkelen. Het was weer laag water bij terugkomst en de lucht zag er nog veel dreigender uit dan de dag ervoor, dus hebben we gevraagd om bij Two Fish afgezet te worden. Vlak voor Two Fish ligt een klein kanaal in het rif waardoor de boten wat dichter bij de kant kunnen komen. We moesten alsnog 200 meter door laag water lopen maar we waren nu net voor de bui binnen. En wat heeft het geregend die middag! Aan het einde van de middag klaarde het op em toen kon het feestmaal voor Jocelyns verjaardag beginnen. ‘s Ochtends hadden we al een witte zak op het strand zien liggen die nog bewoog en soms knorde en ‘s avonds hadden we een vers gebraden varken! En naast het varken waren en frietjes en zelfs een heuse verjaardagstaart! En Jocelyn was dan ook echt jarig!

De volgende ochtend vertrokken wij vroeg, terug naar Two Fish omdat we die dag naar het resort van Two Fish op Lembeh (eilandje ten oosten van Noord-Sulawesi) zouden verhuizen, Sanne vloog terug naar Singapore en Sofie en Jocelyn bleven lekker aan zee op het nabij gelegen eiland Siladen. Met een korte tussenstop in Manado (om een kop goede koffie te drinken en even wat geldzaken te regelen) werden we met een busje naar Bitung gereden en vanaf daar was het nog een kwartiertje met een bootje. Het resort van Two Fish was tot vorig jaar november een oester farm en is piepklein met 2 kamers met een eigen badkamer, 2 kamers met een gedeelde badkamer en een restaurantje dat helemaal buiten is met alleen een dak tegen de regen. Nou dat dak hadden we dan ook wel nodig! Binnen een half uur nadat we er waren en zaten te lunchen goot het van de regen en het is die dag ook niet veel beter geworden. De volgende ochtend was het wel droog maar waaide het flink wat het wat fris deed aanvoelen en helemaal toen we het water in gingen voor onze eerste duik: zeewater van 26 of 27 graden kan heel koud aanvoelen Maar de duiken op Lembeh zijn heel bijzonder. In tegenstelling tot Bunaken zijn het geen steile wanden begroeid met koraal maar duik je op een zandbodem van zwart vulkanisch zand. En de beesten die je er tegen komt zijn met geen pen te beschrijven…. het lijkt nog het meest op beesten die een atoomoorlog overleefd hebben, het zijn allemaal soort mutanten. Maar voor de afwisseling een absolute aanraden voor duikliefhebbers. Het duiken in Lembeh gaf Juriaan het gevoel van paaseieren zoeken: vlak over de bodem zwemmen, weten dat er beesten zijn maar toch steeds weer verrast zijn over wat je tegen komt.

Na 3 dagen duiken op Lembeh zijn we weer terug in Ubud op Bali, deze keer om wat meer te zien van de omgeving dan 3 weken geleden toen we alleen maar in ons superdeluxe resort hebben gezeten en moesten schuilen voor de regen. Deze keer hebben we ook weer een leuk hotel dat prachtig ligt in de heuvels aan de rivier: Bali Spirit Hotel.