Juriaan & Marije

Na een rustige laatste ochtend in Dumaguete waarin we onze duikuitrustingen laten drogen en daarna onze tassen inpakken genieten we nog 1 keer van de uitstekende keuken van Atlantis en dan begint onze reis naar Hong Kong. We zijn ruim op tijd op de luchthaven van Dumaguete, die uit een kleine hal bestaat met een paar stoelen, want er komen per slot van rekening maar 4 vliegtuigen per dag aan. Om 16.30 uur stijgen we op en een uurtje later zijn we op de luchthaven van Manila. Helaas is er geen plek meer op de vlucht naar Manila van 20 uur, dus we moeten wachten op de vlucht van 23 uur. En na 5 uur wachten stappen we in en even voor 1 uur in de ochtend zijn we in Hong Kong. De tassen komen snel en we stappen om iets over 2 uur uit de taxi bij ons hotel: JIA. We hebben een zeer ruime suite op de 22^e etage, en we rollen moe het heerlijke zachte bed in.

Op zondag zijn we net op tijd beneden voor het doe-het-zelf-ontbijt. In de lobby van het hotel is een keukentje waar je zelf je ontbijtje kan maken: croissantjes, muffins, yoghurt, vruchtensap en er staat een goede espresso-machine. Het weer is redelijk goed (18 graden en licht bewolkt) en we lopen rond het middaguur onze wijk in: Causeway Bay. Op straat is het nog redelijk rustig en we slenteren door de straatjes en lopen enkele winkels en kleine shopping malls in. In de loop van de middag nemen we de metro (die hier fantastisch efficiënt en schoon is) naar de Peak Tram, die ons naar het uitzichtpunt op Hong Kong Island, The Peak, brengt. We hebben van Marije haar vader zijn oude metro-passen gekregen die hij in 2002 en 2003 gebruikte toen hij vaak in Hong Kong was. We moeten de passen even opnieuw laten activeren, maar dan doen ze het weer. We laden wat geldt op de kaarten en mogen vervolgens bij de Peak Tram de rij om een kaartje te kopen overslaan, want met deze Octopus-passen kan je niet alleen in de metro maar ook in deze oude tram.

Bovenop de Peak is het toch wel behoorlijk fris. Het uitzicht is indrukwekkend de Hong Kongers hebben werkelijk een enorme stad gebouwd op een piepklein stukje grond en alles gaat tientallen verdiepingen de lucht in. Als we beneden komen met de tram slenteren we naar het district Central: het luxe-mall-gebied. We lopen door een paar malls die met all-weather-walkways aan elkaar zijn verbonden naar de  Star Ferry, de boot die ons in een paar minuten naar de overkant, naar Kowloon, brengt. Vanaf die kant heb je om 20 uur het beste uitzicht op de Symphony of Lights: een lichtshow die iedere avond plaats vindt en waar 24 (hoge) gebouwen op Hong Kong Island en Kowloon aan deelnemen. De boulevard is afgeladen vol met toeristen die de lichtshow komen bekijken. En buiten de neon-verlichting en lasers is het dus ook een flink geflits van alle camera’s. Na de show lopen we naar het Intercontinental Hotel waar we in de lobby heerlijk een biertje, wijn en canape’s nemen.  Best vermoeiend zo’n dag in de stad na 2 weken relatieve rust op een duikeiland

Op maandagochtend regent het! Heel Hong Kong loopt met een paraplu. En omdat de Hong Kongers wat kleiner zijn dan wij moeten we op straat goed opletten dat ze onze ogen niet letterlijk uitsteken met hun paraplu’s. We nemen de metro naar Mongkok waar we op zoek gaan naar de mall met de electronica. Maar we zijn zo even voor 11 uur in de ochtend duidelijk te vroeg: de meeste winkeltjes zijn nog dicht en de mall (of eigenlijk een soort 6 verdiepingen hoge overdekte markt) is nog leeg. Door de regen steken we over naar een Westerse mall waar we eerst maar eens een goede kop koffie nemen. We gaan vanavond eten in een chic restaurant, Aqua, en daar moeten we onze kleding nog wel even op aanpassen dus we gaan op zoek naar een overhemd voor Juriaan. De mode hier is over het algemeen wel modern maar een tikje Aziatisch, dus met de nodige glitters en opgenaaide  stripfiguren, zoals Hello Kitty. Rond 13 uur begint het droog te worden en we doen een nieuwe poging bij de elelctronica-mall. Maar we komen al snel tot de conclusie dat het allemaal niet eens zoveel goedkoper is in Hong Kong dan in Nederland, meestal scheelt het minder dan 10% in prijs, en aangezien we stevig zullen moeten betalen voor onze (duik)overbagage kan dat eigenlijk nauwelijks uit. Dus onverrichter zaken nemen we de metro nog wat verder noordelijk naar de Festival Walk, een shopping mall die helemaal Feng Sui is ingericht. De mall is inderdaad prachtig en er is een overdaad aan high fashion winkels en dure labels. We lunchen bij een grappig Italiaans restaurant waar tientallen verschillende kroonluchters hangen en slenteren daarna door naar de volgende verdiepingen in de zeer moderne mall.

Rond 17 uur nemen we de metro terug naar ons hotel om de schade aan onze voeten te bekijken en wat leukers aan te trekken voor ons diner in Aqua. We belanden middenin de avondspits in de metro en het is verrassend hoeveel mensen in een metro passen in Hong Kong. Bovenop elkaar gestapeld reizen we ondergronds richting Hong Kong Island waar ons hotel is. Wat verder opvalt is dat de lokalen ongeloofelijk langzaam lopen. Het is al stampvol ondergronds en vervolgens trappen wij continue op de hakken van onze voorgangers omdat ze meer schuifelen dan lopen en ook middenin een stroom mensen niet aarzelen om eens rustig stil te gaan staan en om zich heen te kijken. Of soms zelfs om hun spelletje op hun mobiele telefoon te gaan spelen. Overal waar je kijkt zie je in de metro en op straat Hong Kongers met hun mobiele telefoon in hun hand een spelletje Patience, Snake of iets vergelijkbaars spelen.

We hebben om 19.30 uur een tafel in Aqua, op de 29^e verdieping van het gebouw One Peking Road. We hebben een tafel aan het raam en het uitzicht op de Symphony of Lights, die we op deze plaats dus nog een keer kunnen zien, is nog beter dan de avond ervoor op de boulevard. Het restaurant zit zelfs op maandagavond helemaal vol en het eten, Italiaans en Japans is erg goed! Als we rond 23 uur ons hotel in strompelen kunnen we nauwelijks meer lopen van de blaren op onze voeten. Allebei zijn we opgelucht als we onze schoenen uit en onze benen omhoog kunnen doen. We prikken nog even wat blaren door, want we hebben morgen nog een hele dag te lopen door Hong Kong, en rollen dan ons bed in.

Dinsdagochtend (de zon schijnt!)  gaan we na het ontbijt onze tassen inpakken. Het hotel is volgeboekt en we kunnen geen late check out krijgen dus we moeten de kamer om 12 uur verlaten. We laten onze spullen achter in het hotel en gaan dan de stad in. We vliegen rond middernacht, dus ergens na het avondeten gaan we onze tassen wel ophalen en richting de luchthaven. Maar nu eerst nog met de escalator naar de Mid Levels, naar de film in het iMax theater en vast ook nog wel een beetje meer shoppen. En dan zijn we over ruim 24 uur weer in het koude Nederland

Onze laatste dag duiken is aangebroken, helaas…… We staan zoals iedere ochtend om 6.30 uur naast ons bed. We smeren ons van top tot teen in met zonnebrand en doen dan de gordijnen open….. Bewolkt! Vervolgens verbinden we Juriaans voet zodat daar niet meer schade aan ontstaat tijdens het duiken dan de schade die er nu al is: flinke zwelling, vuurrood en enkele nare plekjes van waar de insect in kwestie enkele dagen geleden heeft toegeslagen. Dan op naar het ontbijt en vooral naar het water.

De eerste duiksite van de dag is San Miguel Reef, we hebben al een aantal keer op de autobanden en het zand naast deze site gedoken maar het rif nog niet eerder bekeken. Als we afdalen komen we in het zand een anemoon tegen met een familie clown-vissen (Nemo’s) erin. De grootste 2 Nemo’s zijn bijzonder agressief en vallen tot meters buiten hun territorium Marije haar automaat en Juriaans masker aan. Zo geestig dat deze piepkleine beestjes denken dat ze een kans maken om ons met fysiek geweld weg te jagen. Maar na een paar minuten vertrekken we toch. De Nemo’s hebben een nest eieren en verdedigen dat met hand en tand (als ze heel dichtbij komen zie je hun piepkleine tandjes ook echt) en wij willen ze ook niet al te lang storen, en er is nog meer moois in de zee.

Even later worden we door onze gids WingWing met grootse handgebaren en flink wat getik op zijn tank geroepen: hij heeft een Flamboyant Cuttlefish gevonden! Over dit kleine beestje wordt zowel hier in Dumaguete als eerder in Puerto Galera continue gesproken. Het is een Sepia die razendsnel van kleur verandert: het ziet eruit alsof er een stroompje door zijn lichaam loopt die de kleurverandering veroorzaakt. Gebiologeerd kijken we minuten lang naar de cuttlefish en maken een paar foto’s. Daarna laten we de cuttlefish aan Mike & Jody, een semi-professionele filmer en fotografe. Vlak voor we na ruim een uur naar boven gaan nog weer wat ghost pipefish en dan zit de eerste duik van de laatste dag er echt op.

We drinken koffie in het duikcentrum (de restaurant-staf komt zodra de boten aankomen bestellingen opnemen, en ze hebben hier een heus espresso-/capuccino-apparaat. En klimmen dan snel de boot weer in voor de tweede duik. Nog geen 10 minuten na het begin van de duik vindt Juriaan wederom een flamboyant cuttlefish, 2 op 1 dag! Deze verkleurt nog wat sneller en sterker dan die eerder vandaag, dus hopelijk nog betere foto’s Op de boot horen we later dat dit mogelijk een lichte aardbeving is geweest, dit hadden ze een week of 3 geleden ook. Boven de zandbodem komen we een eenzame duiker tegen die met zijn vinnen door het zand sleept en een flink zandgordijn optrekt. Jody is geïrriteerd en tilt een van zijn vinnen op. De duiker reageert woedend met woeste gebaren. We horen op een gegeven moment een flinke dreun die je onder water ook echt voelt. Als we boven komen ligt naast onze boot een boot van een ander resort, waar de eenzame duiker bij hoort, want zijn buddies zijn al boven en zijn hem kwijt. Aan de bellen aan de oppervlakte kunnen we zien waar hij ongeveer zit en na een paar minuten komt hij onze kant op. Als hij aan boord is geklommen van zijn eigen boot legt Jody hem nog even fijntjes uit waarom ze aan zijn vinnen trok. De man is niet voor rede vatbaar en begint te tieren en te schreeuwen. Zijn buddies kijken beschaamd en geven hardop toe dat ze ook al eens iets van zijn duikkwaliteiten hebben gezegd maar dat hij niet luistert. Een interessant schouwspel waarbij wij ons maar op de achtergrond houden want aan 2 Amerikanen in een verhitte discussie kunnen we niet zoveel toevoegen…. Op de terugweg heeft de boot wat startproblemen maar na een paar minuten tikken met een blok lood tegen de startmotor slaat hij toch aan

Na de lunch is het dan echt tijd voor de laatste duik van deze trip. Met Jody en Marco, de divemaster op deze duik en tevens Marine Biologist, vertrekken we naar Dauin North. We zijn nog niet op de bodem, op een meter of 10 diepte of het spelletje dat Marco met ons gaat spelen deze duik (hij schrijft een beest, dat hij al heeft gezien, op zijn leitje en laat ons zoeken tot we het gevonden hebben) begint: seahorse. Onderaan de boei waar onze boot aan vast ligt zit een zeepaardje met zijn staart om een stukje zeegras, cool! Verderop kijken we naar de Jawfish die in hun holletje zitten met alleen hun kop zichtbaar die als je dichtbij komt hun holletje uitkomen en soms zelf naar een ander holletje zwemmen om daar weer tail-first in te zakken. Marco laat ons ook nog Ornate Ghost Pipefish zoeken en een Sea Moth. Marco is onder water bijzonder geestig: naast het spelletje hoor je hem van afstand al giechelen als hij iets interessants heeft gevonden. En als zee-bioloog vindt hij heel wat dus het is een bijna constant gegiechel onder water. Aan het einde van de duik nog een zeepaardje en dan zit het er op voor deze vakantie…… Boven water vraagt Marco aan iedereen hoeveel lucht ze nog hebben, Marije heeft nog 80 bar, Juriaan nog 37 en Jody kijkt op haar meter en constateert dat ze slechts 50 bar over heeft, dat gebeurt haar niet vaak zegt ze. Marco blijkt volledig leeg te zijn, we hebben deze laatste duik er echt uitgehaald wat er in zat!

Of toch niet….. want de motor heeft het nu echt begeven. Eindeloos tikken en kloppen met een blok lood helpt niet meer. Dus pakt Marco zijn mobiele telefoon uit zijn waterdichte koffertje en belt het resort voor hulp. Na een kwartiertje wachten in de regen (de bewolking van de ochtend was dus echt een voorbode van ander weer) komt de kleine speedboot van ons resort en die sleept ons terug. Terug in het duikcentrum worden onze spullen gespoeld door de boat crew en wij kunnen rustig alles ophangen om te laten drogen. Juriaan moet haasten want het is bijna tijd voor zijn, inmiddels dagelijkse, massage en Marije gaat lekker opwarmen onder de warme douche. Het waren weer 2 heerlijke duikweken!!!

Na een heerlijke massage waar we allebei volledig relaxed uitkwamen gaan we tegen 19 uur maar weer op ons vaste plekje aan de bar zitten voor een welverdiend biertje. Als we aankomen lopen worden de biertjes alvast gepakt en klaar gezet. Het is inmiddels niet zo druk meer in het resort en met zo’n 25 gasten weet de zeer attente staf na een paar dagen wie wat drinkt en op welk kamernummer de bestelling gefactureerd moet worden. We laten ons voor het diner adviseren door hoofd-ober Edward, hij geeft ons iedere avond aan wat de lokale specials uit het menu zijn, en vaak neemt in ieder geval een van ons zijn suggesties over. Het eten is voor een duikresort van een bijzonder goed niveau, en de porties zijn meer dan ruim

We gaan vanavond niet te laat slapen want we gaan de volgende dag op “dagtocht” naar het nabij gelegen eiland Siquijor, wat de lokale naam is van wat in de volksmond Magic Island heet. Vroeger werd, volgens de overlevering, het eiland verlicht door miljoenen vuurvliegjes en de bevolking geloofde dat dat regelrechte magie was, vandaar de naam.

We staan om 6 uur ’s ochtends naast ons bed omdat we om 7.30 uur in onze duikpakken worden verwacht om te vertrekken naar Siquijor. En voor die tijd moeten we Juriaans voet goed inpakken zodat de blaasjes en wondjes op zijn voet niet opengaan bij het dragen van zijn duikschoenen en vinnen. Want als wondjes hier open gaan ligt een nog ergere ontsteking al snel op de loer in het warme vochtige klimaat en wanneer je ruim 3 uur per dag in het zeewater vol plankton en andere beestjes zit. We krijgen in het duikcentrum een korte briefing waarin we te horen krijgen dat het duiken op Siquijor wand-duiken wordt. Dat is voor dit gebied vrij uitzonderlijk omdat behalve bij Apo en Siquijor het zandstrand de zee in loopt en er dus met name sprake is van muck-diving (duiken boven zandbodems, vaak donker zand, afkomstig van de vele vulkanen in de omgeving) of sloping reef duiken (een geleidelijk aflopend rif). Na een uurtje varen liggen we ruim voor 9 uur voor het eerst in het water. De gidsen zijn er van overtuigd dat de pygmee seahorse die ze hier enkele weken geleden hebben gezien er nog zit. We zijn met 3 boten van Atlantis overgestoken naar Siquijor maar als wij het water in gaan blijkt onze captain het best te kunnen navigeren: we liggen recht boven het fan-koraal waar de pygmees zich meestal in verstoppen. Met een snelle afdaling naar 30 meter en een minuut zoeken door onze gids Jess hebben we de usual suspect gevonden. Het beestje zit midden in de fan en dat maakt een foto een vrij kansloze exercitie, want de camera weet niet waarop het moet inzoomen, het nog geen centimeter hoge beestje in precies dezelfde kleurschakeringen als de achtergrond of de pygmee seahorse zelf. Marije begint er niet eens aan en achteraf lijkt de poging van Juriaan, met macrolens wat de kansen vergroot op een geslaagde foto, ook niet erg goed uit te pakken. We laten ons door de zachte stroming meevoeren langs de wand vol met koraal en beestjes en zijn na ruim een uur boven.

Op de boot wordt thee en koffie voor ons gemaakt en doen we ons tegoed aan de meegebrachte banana-cake en chocolate cupcakes. Na de koffie-break gaan we weer onder water. Met de zachte stroming mee drijven we langzaam langs de wand. Na al het zandduiken van de afgelopen dagen heeft zo’n kleurrijke wand ook zeker wel weer wat. Zeker als we op een meter of 20 diep een slapende schildpad in een klein grotje vinden. Met 2 Remora’s (zuigvissen) op zijn schild ligt hij een dutje te doen. Als Marije zich met haar camera voor de schildpad positioneert gaat langzaam 1 oog open. Met de flitser hebben we hem vermoedelijk wakker gemaakt…. Nog een paar plaatjes kunnen we schieten en dan besluit de schildpad voor ons dat het genoeg is geweest en met een paart slagen met zijn voorpoten is hij langs ons geschoten, op weg naar de oppervlakte om een hap lucht te halen.

Terug op de boot krijgen we de picknick-lunch die ’s ochtends is ingeladen. De kip smaakt afgekoeld ook prima! Dat geldt maar in beperkte mate voor de rijst die niet meer dan dezelfde temperatuur als de omgeving heeft, dus een graadje of 30. Het oppervlakte-interval tijdens de lunch is altijd 1,5 uur, in plaats van het uur dat tussen de 1e en 2e duik zit. En we luieren dus nog lekker wat op de boot voordat we ons weer in onze zongedroogde pakken hijsen. Juriaan moet voorzichtig zijn pak over zijn voet trekken om te zorgen dat het zorgvuldig aangebrachte verband op zijn plaats blijft.

De 3e duik van de dag gaat minder diep en na een half uurtje zweven we dan ook al boven het sloping reef aan de bovenkant van de muur. Kleurrijke zachte koralen bewegen mee met de deining die je op een meter of 8 al wel voelt. Behoorlijk moe van het vroege opstaan en 3 duiken installeren we ons voor de terugweg. We houden onze pakken aan want met de golven die vanaf de zijkant komen krijgen we een uur lang een zout water douche

 Terug op het resort moet Juriaan zich een beetje haasten om op tijd bij zijn massage te zijn. Maar eenmaal op zijn buik op de massage tafel vergeet hij de vermoeidheid en de haast en na een uur komt hij volledig soepel en relaxed terug bij het huisje. Het is afzien hoor zo’n duikvakantie

Voor het ongetrainde oog doen de duiksites hier op het eerste gezicht wat twijfelachtig en wonderlijk aan: iedere duik aan de kust start met een zandbodem of zeegras. Dit lijkt voor veel mensen niet de ideale onderwaterwereld, maar wij weten inmiddels hoeveel dieren leven in en op het zand en tussen de sprieten van het zeegras. We raken na al onze duiken al zo getraind dat we bij het afdalen  zelf een robust ghost pipe fish herkennen, die er voor andere mensen misschien uitziet als een brede en platte grasspriet. Maar wanneer je heel dichtbij komt zie je duidelijk de ogen en de kieuwen van het beestje, dat overigens 80% van zijn leven op de kop in het water hangt. Verderop in het zand verstoppen zich snake eels, sea moths, dragonettes en frog fish. Het is dan ook een sport om zelf zoveel mogelijk leven te vinden, buiten wat de gidsen aanwijzen. En zij zien nog veel meer, en van grotere afstand, dan wijzelf. Sommige beesten hier zijn echt heel bijzonder en zeldzaam zoals de Hairy Frog Fish. Voor zover bekend is er hier maar 1 gezien de laatste maanden en wij zijn vandaag de gelukkigen om hem te vinden. Met alle “haren” is het beest perfect gecamoufleerd om in het zand en tussen de takjes, bladeren en begroeide mooring lijnen te leven…..

Op enkele duiksites is het niet alleen zand en zeegras maar zijn er ook koraalformaties die op natuurlijk rif leven of op kunstmatige riffen zoals autowrakken en autobanden. Het nadeel van de zandbodems is dat de duikers om ons heen, en wij vermoedelijk ook wel, regelmatig zand opschoppen bij het maken van vinslagen en dan reduceert het zicht meteen tot slechts een paar meter.

We genieten van iedere duik en zijn steeds nieuwsgierig naar het resultaat van onze foto’s aan het einde van de dag. We worden beide langzaam aan wel beter in het onderwaterfotograferen, maar er zitten nog altijd onscherpe examplaren tussen. Ondanks dat we beide goede camera’s hebben blijft het lastig op het juiste stipje te focussen, zeker als de beesten heel erg klein zijn, zoals veel van het onderwaterleven op en in het zand.

Na 10 dagen onderwater beginnen we ook te merken dat het menselijk lichaam, in ieder geval dat van ons, maar beperkt bedoelt is om zoveel in het zoute water te liggen. Marije begint last te krijgen bij het klaren als we afdalen, en enkele duiken later ook als we weer naar boven komen. Maar daar hebben we gelukkig (illegale Egyptische) pillen voor die dit probleem direct oplossen. Verder zitten we beide onder de krasjes en kleine wondjes van het aan boord klimmen op de boot en het verplaatsen van onze uitrustingen van en naar de boot. En met de hoge temperaturen zowel boven (30 graden of meer) als onder water (26 tot 28 graden) en de hoge concentraties plankton en zout in het water heelt hier niets. We smeren de hele dag alcohol-houdende zalf om echte ontstekingen te voorkomen. Met de kleine wondjes gaat dat best goed. Maar met de grote ontsteking die Juriaan aan zijn voet heeft zijn we minder succesvol in de bestrijding en behandeling. Net als bijna 4 jaar geleden toen we 4 maanden op duikreis waren heeft Juriaan weer een opgezwollen voet met tekenen van insectenbeten. We hebben geen idee wat hem gebeten heeft en wanneer maar we herkennen de zwelling en bulten onmiddellijk van 4 jaar geleden. Toen moest Juriaan een kleine operatie ondergaan in een Balinees ziekenhuis en daarna 10 dagen het water uit. Dat willen we nu voorkomen dus we vragen iemand van de staf om cortisonen-zalf in de stad te gaan halen. Nu maar smeren en schoon houden, en buiten de 2 of 3 duiken per dag ook droog houden, en dan maar hopen dat we het tot de laatste duikdag redden…..

We besluiten daarom om woensdagmiddag niet te gaan duiken maar beide een massage te boeken in de Spa. Zo houden we Juriaans voet droog en Marije haar oren op een constante druk totdat we morgen een dagtocht gaan maken naar Siquijor, een eiland een uur varen van ons resort waar het wandduiken en de koralen geweldig schijnen te zijn. Ook de dive masters hebben zin in deze trip, die ze zeker niet elke dag en soms zelfs niet elke week, organiseren. We zijn benieuwd. Maar nu eerst een middagje op het droge en in de Spa

De verbouwingspagina is nu up-to-date. Er staan nieuwe filmpjes bij en wat foto’s van hoe het geworden is. Sommige zelfs met meubels en schilderijen aan de muur Veel kijkplezier!

Ons huis is gereed en we zijn verhuisd. Op de verbouwing pagina zijn een aantal nieuwe animaties te zien. Binnenkort meer, ook foto’s. We zijn nog druk doende het huis in te richten

Na een vlucht van een uurtje en een auto-rit van nog eens een uur zijn we rond 19 uur in het Palm Garden Resort in Khao Lak, de thuisbasis van Sea Bees diving waarmee we op een liveaboard gaan. We checken in in ons hutje en brengen onze duikuitrusting naar de duikschool waar de kratten met spullen voor de boot worden klaar gezet. Vervolgens maken we ook een tasje met spullen die we mee willen nemen de komende 3 dagen, de rest laten we achter bij het resort. We eten daarna nog een hapje en duiken dan lekker ons bed in.

Om 7 uur staan we klaar voor vertrek. Er moet nog een hoop heen en weer gelopen en gepraat worden maar om 8 uur hebben we onze bagage die we niet mee willen nemen weggezet in de duikschool en stappen we in het busje dat ons naar de pier brengt, een kwartiertje ten zuiden van Khao Lak. Op de boot ontdekken we al snel dat we de enige niet-Duitsers van het 10-koppige gezelschap zijn en dat Marije ook nog eens de enige vrouw is. We krijgen hut 6 toebedeeld en kijken een beetje beteuterd als blijkt dat de boot alleen stapelbedden heeft in piepkleine hutten waar je letterlijk je kont niet in kan keren als de schuifdeur dicht is.

Als we de haven uitvaren voert de bemanning een ritueel uit om de geesten gunstig te stemmen en wordt er vuurwerk afgestoken op de voorplecht. Bovendeks krijgen we een uitgebreid ontbijt en een briefing over de boot en de route van de trip. Rond 12 uur zijn we aangekomen bij onze eerste duikplaats, Koh Bon. Normaal gesproken duiken ze hier pas op de terugweg van de 3-daagse reis, maar ze hebben gehoord dat er Manta’s zijn, dus de route wordt een beetje veranderd. En er zijn Manta’s! Een prima eerste duik, hoewel we nu wel meteen verwend zijn. Wij duiken met onze Britse gids Cheryl en 2 Duitsers (kan ook niet anders, er zijn geen andere nationaliteiten aan boord dan Duitsers;-)). Na de eerste duik besluiten we unaniem dat we op deze plaats ook de tweede duik doen maar eerst krijgen we een uitgebreide lunch. Zoals nu al blijkt bestaat het leven op een liveaboard uit duiken, eten en slapen (dive, doze and dine stond op de website van Sea Bees). Ook tijdens de 2^e duik zijn er Manta’s, eentje komt zo dichtbij dat ze bijna met het puntje van haar vleugel het hoofd van Cheryl raakt

Als we weer aan boord komen gaan meteen de motoren aan en zetten we koers naar Koh Tachai waar we een nachtduik gaan maken. Juriaan is over het algemeen niet dol op nachtduiken maar deze is prima: de zee is rustig en we hebben de duiksite voor onszelf. Na de nachtduik nemen een snelle (koude) douche op het achterdek en staat het diner al weer klaar. Iedereen is doodmoe van de lange dag en het excitement van de Manta’s en rond 22 uur vertrekt iedereen naar zijn hut.

De volgende ochtend worden we om 6.30 uur gewekt en zitten we om 7 uur al klaar voor de briefing. We zijn ’s nachts voor anker gegaan voor Koh Tachai en daar maken we dan ook de eerste duik van de ochtend. Om 7.30 uur zijn we echt wakker, want dan liggen we al in het water. Deze keer geen Manta’s maar wel 6 Leopard Sharks. Eerst 2 stuks die een paar meter uit elkaar liggen op de bodem en later nog 4 die duidelijk aan het spelen zijn: ze spelen een soort tikkertje en bijten elkaar in de staart

Terwijl het ontbijt wordt geserveerd zijn we al op weg naar Richelieu Rock, een rots die bij laag water net boven het water uitsteekt en door Jacques Cousteau himself is ontdekt. Als wij rond 11 uur aankomen bij Richelieu Rock is het hoog water, dus aan de oppervlakte zie je niets, behalve dan de andere 6 liveaboard boten, we zijn verbaasd dat het hier zo druk is midden op zee. We gaan het water in en de duiksite is inderdaad adembenemend mooi. Een aantal rotspunten onder de wateroppervlakte waar veel leven om heen is. Tijdens deze eerste duik helaas ook relatief veel duikers, maar we hebben hier nog 2 duiken te gaan….. Na de duik eerst weer eten (lunch) en een uurtje slapen op de bankjes op het dek en dan weer het water in. Inmiddels zijn er nog maar 3 boten buiten die van ons, maar de andere boten hebben een ander schema, dus onder water hebben we de rotspartij voor onszelf. We hebben na de eerste duik op Richelieu Rock besloten om niet alleen een tweede maar ook een derde duik hier te maken. De derde duik is een sunset dive, we gaan 3 kwartier voor zonsondergang het water in zodat we precies met zonsondergang boven komen. De derde duik  is werkelijk prachtig: de vissen en beesten die overdag leven hebben zich massaal verzameld om de nacht in de beschutting van de rotsen door te brengen en de nachtbeesten komen hun schuilplaatsen al uit. Het is bijna als zwemmen in vissoep. Overal zijn vissen, garnalen, octopussen en het koraal en de feather stars staan al helemaal open om zich in de nacht te voeden.

Na het duiken douchen we ons weer met koud water (een resort met warm water is zo gek nog niet ) en varen we terug naar Koh Tachai waar we de nacht zullen doorbrengen. Als wij boven komen na het duiken zitten de Duitsers die geen zin hadden in een sunset dive allemaal naar een dvd van de Blues Brothers te kijken, een wonderlijke gewaarwording zo midden op zee. Als we bij Koh Tachai voor anker gaan wordt het diner geserveerd. We praten nog wat na met Cheryl en haar vriend Nederlandse vriend/man Gov (Govert), een van de andere gidsen en drinken een biertje. 4 duiken op een dag is voor ons zelfs een record, dus om 22 uur gaat het lampje wel uit en kruipen we ons stapelbedje weer in.

Ook op de derde dag worden we om 6.30 uur gewekt en liggen we om 7.30 uur in het water bij Koh Tachai. Tijdens het ontbijt varen we naar Koh Bon, waar we ook onze eerste duik van deze trip hebben gemaakt, maar als we aankomen schatten we de kans op Manta’s klein in: er liggen een paar liveaboards maar ook een flink aantal dagboten, want dit is minder dan 2 uur varen vanaf Khao Lak. Onder water blijkt het inderdaad erg druk, overal grote groepen Japanners (of Koreanen, of Chinezen of Singaporezen, maar wij noemen ze voor het gemak maar allemaal Japanners) en fluoriscerende duikpakken met enorm camera’s die zich van de kwetsbaarheid van het onderwater leven weinig aantrekken en continue in het koraal grijpen. Als we bij de hoek van het koraal aankomen blijkt de stroming aan de andere kant van het eiland enorm, we komen er niet tegenin om de hoek om te gaan, dus we keren om en maken onze duik af aan de kant waar we begonnen waren. Ook aan de oppervlakte moeten we een kwartiertje wachten tot er voldoende ruimte is voor onze boot om ons op te pikken tussen alle andere boten die duikers droppen op ophalen.

Onze laatste duik van de liveaboard is op een wrak, een half uur varen van Khao Lak. Op het wrak is het wonderlijk rustig, geen andere boten dus we hebben met z’n tienen (plus onze 3 gidsen) het wrak voor onszelf. Qua constructie is het wrak flink vergaan sinds het zonk in 1984 (overigens geen spannend verhaal: geen rif in de wijde omtrek waar het opgevaren kan zijn en ook geen aanvaring met een ander schip, dus waarschijnlijk verzekeringsfraude), er verschillende monsoon-seizoenen overheen zijn getrokken en het ook door de tsunami in 2004 nog eens flink is opgeschud. Maar des te meer leven op het wrak: het wrak is een kraamkamer voor dit deel van de zee geworden en van alle denkbare soorten onderwaterleven vind je hier baby-varianten. Zoals een enorms school baby-barracuda’s, piepkleine lionfish, kleine octopussen, etc. Een waar paradijs voor ons met onze camera’s en macro-lens! We duiken deze dagen ook nog eens met Nitrox (perslucht met extra zuurstof en dus een lager stikstof-gehalte) waardoor we langer dan wie dan ook op het wrak op 20 meter kunnen blijven, de andere duikers moeten na een half uurtje naar boven om geen decompressie-ziekte op te lopen, wij maken de maximale tijd die we op deze boot mogen duiken van een uur vol!

Als we rond 17 uur terug in de haven van Tap Lamu zijn is het een komen en gaan van dagboten en liveaboards. Wij laden onze spullen uit en stappen in een lokale taxi terug naar het Palm Garden Resort in Khao Lak. De taxi is letterlijk een rijdend blik en behalve het onderstel is dan ook alles van blik en rammelt en schudt het open busje stevig onder het gewicht van 8 Duitsers en ons. In het resort horen  we dat de dagboot waar we de komende dagen nog mee gaan duiken morgen weer naar het wrak gaat voor 2 duiken (jippie!) en de dag erna naar de Similan Islands, ook die stonden nog op onze wensenlijst. Dat zijn goede vooruitzichten!

Maar eerst na 3 dagen weer eens lekker lang onder een warme douche, vanavond  eten met vaste grond onder onze voeten, en even geen Duits spreken…. Heerlijk

Onze website en blog was/is tot nu toe gehost bij Lycos.nl. Aangezien Lycos een Amerikaans bedrijf is en de Nederlandse tak niet voldoende winstgevend is, heeft Lycos de stekker uit het Nederlandse bedrijf getrokken. Zo makkelijk gaat dat dan. Wel hebben ze ons als klant een goede deal aangeboden bij een andere provider Strato.

Op dit moment zijn we bezig alles te verhuizen naar de nieuwe provider. Je zult dit merken doordat in de adresbalk van je internet browser niet alle links verwijzen naar http://www.juriaanenmarije.nl, maar naar http://51965889.nl.strato-hosting.eu. Maak je niet ongerust. Dit is geen fout, maar een tijdelijke oplossing totdat alles verhuisd is naar de nieuwe provider. Mocht je fouten in de site vinden, of niet bestaande koppelingen, laat het ons dan weten door een reactie op dit bericht te geven.