Juriaan & Marije

Normaal gesproken moet je eerst een oriëntatieduik doen bij Atlantis, zodat ze kunnen inschatten of je een beetje kunt duiken en hoeveel lucht je verbruikt. Maar omdat er vandaag een dagtocht naar Apo Island is en wij al bij Atlantis hadden gedoken in Puerto Galera mogen we mee. Apo is een eiland, of eigenlijk een gedoofde vulkaan, dat je vanaf ons terras kunt zien liggen, iets ten zuiden van ons resort. We vertrekken even voor 8 uur en na een nat half uurtje varen, want de boot is weliswaar snel maar maakt wel veel water tijdens het varen, maken we onze uitrustingen klaar. In de korte briefing voor de duik worden we gewaarschuwd voor de stroming. Maar op mijn vraag of het net zo sterk stroomt als wij enkele dagen daarvoor in de Canyons hebben meegemaakt beginnen de gidsen te lachen, zo veel stroming als bij de Canyons is er maar op weinig plaatsen…..

Als we met onze gids WingWing en een Amerikaanse dame het water in zijn gegaan lijkt de stroming eerst wel mee te vallen, maar iets verder trekt het toch wel wat aan. We vliegen langs het rif tussen de vele vissen door. Het is een heerlijke duik, maar wel wat te veel stroming om fatsoenlijk te kunnen fotograferen. Op de boot krijgen we cakejes en koffie en na precies een uur liggen we aan de andere kant van het eiland al weer in het water. Wederom met een stevige stroming, heerlijk!

Na de tweede duik krijgen we de meegebrachte lunch die we nuttigen in de baai waar ook het kantoortje van de Marine Sanctuary is gevestigd. Op het strand verzamelen zich direct een tiental vrouwen die ons graag t-shirts en sarongs willen verkopen. Wij bekijken het schouwspel hoe ze bij iedere boot die aankomt razendsnel hun boeltje pakken om precies waar de toeristen aan land komen hun waar weer te tonen. Na een kleine anderhalve uur trekken we onze, door de zon opgewarmde, pakken aan en gaan we het water weer in. Deze keer is de duiksite beschermd tegen de stroming doordat het in een baai ligt. We zwemmen langzaam langs de prachtige wand met vele nudibranches, eels en een zeeslang en hebben ruim gelegenheid om foto’s te maken. Na een uur en 10 minuten zijn we terug bij de boot en gaan we aan boord voor de terugtocht. Een prima eerste duikdag vanuit Dumaguete.

Nadat we onze spullen hebben gespoeld en opgeruimd trekken we droge zwemkleding aan en verschansen we ons op ons terras met zeezicht en een hangmat Na het douchen blijkt echter dat “even lekker opwarmen in de zon op boot na 2 duiken” een slecht plan was. Marije haar rug is een aantal tinten verschoten, tenminste dat deel waar haar haar niet voor hing, want een mooie zichtbare witte streep is goed te zien tussen haar schouderbladen. Dat zal wel voorzichtig draaien worden in bed en morgen de hele dag het duikpak aanhouden of niet in de zon

Op maandagochtend vertrekken we om 8.30 uur met 2 semi-professionele Amerikaanse onderwaterfotografen en een Italiaans stel naar onze eerste duiksite die “Cars” heet. In Dumaguete is met name (zwart) zand op de bodem met een enkele natuurlijke koraalformatie. Met autowrakken en autobanden zijn op verschillende plaatsen in de laatste decennia kunstmatige riffen gemaakt. In het zand leven sowieso de meest wonderlijke beesten, en de iets grotere beesten zoeken een schuilplaats in de kunstmatige riffen. De autowrakken op 24 tot 28 meter diepte zijn volledig begroeid en bieden inderdaad een schuilplaats voor vele vissen, krabben, garnaal-achtigen, etc. We zien een oranje frog fish niet veel groter dan een speldenknop maar ook een grotere witte variant met rode en bruine vlekken. Deze vissen zijn perfect gecamoufleerd voor de omgeving waarin ze leven, dus het is nog niet zo eenvoudig om ze te vinden, al lijkt het onze gids Marco nauwelijks moeite te kosten. Naast de frog fish zien we robust ghost pipe fish, ornate ghost pipe fish, harlekyn ghost pipefish en de zeer zeldzame winged ghost pipe fish, om maar eens een paar benamingen te noemen van de beesten die we op 1 duik aantreffen.

Nadat we tussen de duiken door de batterijen van onze camera’s hebben verwisseld gaan we het water in recht voor de deur van ons resort, het zogenaamde huisrif. Hier ligt een verzameling autobanden op 15 tot 20 meter diepte die ook volledig overwoekerd zijn door het leven in de zee. Het is een rustige duik en we hebben tijd genoeg om de bodem af te struinen op zoek naar leven. Na de duik douchen we snel en trekken droge kleren aan om vervolgens aan de altijd overdadige lunch te gaan. De wind is wel flink aangetrokken, maar dat is maar lekker ook, anders was het hier ruim boven de 30 graden geweest en dus erg warm. Wel een vreemd idee als we even later op internet lezen dat extreme vrieskou Nederland treft. -15 graden, daar kunnen wij ons hier in onze korte broek en met zeewater van een graad of 28 weinig bij voorstellen

Na een uurtje lezen en slapen in de hangmat staan we om 16 uur klaar voor onze derde duik van de dag. We gaan naar een site met de illustere naam San Miguels tires, dus weer een kunstmatig rif van autobanden. Hier is nog meer leven dan op de autobanden-site waar we eerder waren. Overal zitten frog fish en pipefish en die worden omringd met cleaning stations waar poetsvissen grotere vissen ontdoen van parasieten. Met een volle geheugenkaart en lege batterijen (en de Italiaan die met ons mee duikt ook nog eens met een volle lege tank ) komen we even na 17 uur boven. Wederom een heerlijk dagje duiken, nog maar 4 te gaan deze vakantie

We nemen een lekkere warme douche en checken onze mail terwijl de batterijen in de oplader liggen voor een nieuwe dag morgen!

We staan om 5.30 uur op en na een snelle douche pakken we ons nog enigszins natte duikuitrustingen in. Gelukkig worden onze loodzware tassen door de Security mannen de trappen afgedragen naar de receptie. In het restaurant krijgen we een ontbijt-pakketje mee voor onderweg maar is er gelukkig nog wel tijd voor een espresso. We schrijven bij de espresso nog een kaart aan Marije haar oma en Juriaans moeder en dan vertrekken we. Het is bijzonder laag water dus we moeten door een paar achteraf steegjes naar een iets dieper deel van de baai waar onze banga (een traditionele Filippijnse boot met zijliggers) dichterbij het strand kan komen. Met een piepklein bootje worden we met onze tassen opgehaald op het strand en naar de banga gebracht. Na een uurtje varen zijn we in Batangas, het stadje op de zuidpunt van Luzon, waar onze chauffeur al staat te wachten. We moeten zo vroeg vertrekken om onze vlucht van 14.40 uur te halen omdat de verkeersdrukte Manila in zeer onvoorspelbaar schijnt te zijn. Maar op deze vroege zaterdagochtend valt het allezins mee en we staan om 9.30 uur voor de vertrekhal, 5 uur voor onze vlucht. Als we onze tassen hebben ingecheckt, wat gelukkig zo lang voor de vlucht toch al kon, gaan we door de safety checks en dan op zoek naar een kop koffie. En dan begint het wachten op onze vlucht……

Na 5 uur wachten op de zeer comfortabele maar ijskoude (ze zijn erg trots op de airco lijkt wel) luchthaven stappen we in het vliegtuig voor een vlucht van een uurtje naar Dumaguete (op de noordpunt van het eiland Negros). Als we landen staan er uiteraard (;-)) mannetjes van Atlantis op ons te wachten en binnen een paar minuten hebben zij onze tassen en zitten we in het busje naar het resort. Als we daar aankomen, na een ritje van een half uur, blijkt het in Dumaguete een stuk drukker te zijn dan het in Puerto Galera was, er zijn hier ruim 50 duikers….

Na de traditionele plichtplegingen (papierwerk, een welkomstdrankje en een korte nekmassage) worden we begeleid naar onze Seaview Room met een prachtig uitzicht op zee en op Apo Island. Apo Island is een eiland een uurtje varen waar het duiken spectaculair schijnt te zijn, en we gaan meteen morgen op dagtocht naar Apo!

We drinken een paar biertjes op het zwarte zandstrand (dat belooft veel goeds, want zwart zand is vaak een garantie voor een wonderlijke onderwater wereld, zoals ook in Lembeh in Sulawesi) en gaan aan tafel. Het diner-concept is hetzelfde als in Puerto Galera: keuze uit 2 voorgerechten en 4 hoofdgerechten en daarna een dessert. En we toppen dan altijd nog even af met een espresso aan de bar  

We zijn wel redelijk afgedraaid van de lange reisdag en vooral het hangen en wachten dus we vertrekken op tijd naar ons hutje. Morgen weer het water in, het klinkt wat verwend maar zo’n niet-duikdag voelt toch altijd als een gemiste vakantiedag

De dagen lijken op elkaar hier, maar ze zijn zonder uitzondering allemaal heerlijk. Maandag, dinsdag en woensdag duiken we met een vaste groep met 1 Italiaan, 1 Spanjaard en een Brits-Filipijns stel dat in Maleisie woont. We zijn allemaal ervaren duikers en duiken allemaal met Nitrox dus de duiken zijn lekker lang en heel relaxed. We bezoeken de meest beroemde duikspots en genieten volop.

Het dagritme is wel behoorlijk strak met om 7.30 uur ontbijt, 8.45 uur de briefing en dan om 9 uur in de boot. De duiksites zijn tussen 2 en 10 minuten varen dus rond 9.15 uur liggen we gegarandeerd in het water. Rond 10.30 uur zijn we terug op het resort, drinken water (of als we het koud hebben koffie en thee) en dan hebben we om 10.50 uur de volgende briefing. En liggen we rond 11.15 uur weer op een andere plek in het water. Als we rond 12.30 uur terug komen kunnen we meteen aan tafel voor de lunch (die hier altijd bestaat uit een voorgerecht, een keuze uit 4 hoofdgerechten en een dessert). Rond 13.45 uur trekken we dan onze pakken weer aan en varen we even later weer uit voor de 3e duik. Sommige fanatici gaan dan om 15.45 uur nog een duik maken en af en toe maakt iemand daarna nog een nachtduik om 18 uur, maar die laatste 2 opties laten wij lekker voor wat ze zijn. 

Om een uur of 19 uur zit iedereen (lees: de 12 duikers, een enkele walk-in-guest en de duikstaf van een man of 15) aan de bar voor een biertje en wat stoere duikverhalen. Het diner bestaat ook uit een voorgerecht, keuze uit 4 hoofdgerechten en een dessert, en het smaakt ons na de inspanningen onderwater en het ontspannen boven water prima.

Op oudjaarsdag gaan we voor de 1e duik naar de Canyons, een van de meest fameuze duiken hier. We zijn daar al eerder in de week geweest maar toen was het zicht erg matig en stond er geen enkele stroming. Hoe anders is dat deze ochtend! De stroming jaagt ons, met z’n 4-en (want omdat er een 7e duiker in onze groep is gekomen duiken we in 2 deelgroepen, wel vanaf dezelfde boot) met onze gids Norm langs het rif. Als we bij de eerste van de 3 Canyons aankomen haalt onze andere groep ons in. Wij blijven hangen op de rand van de Canyon om naar de vissen te kijken die zich in de straffe stroming proberen te handhaven op 1 plaats. We hangen met 1 vinger (en Marije met haar rifhaak) aan een stukje dood koraal want we willen niets beschadigen. Als we loslaten worden we meteen naar de 2e Canyon geblazen en die biedt iets meer bescherming tegen de stroming dus daar kunnen we “zonder handen” een paar minuten blijven hangen. Als we bij de 3e Canyon aankomen moeten we ons weer vastgrijpen om niet de open zee opgeduwd te worden. We zien daar een wat verdwaasde duiker rondspartelen. Gids Norm schrijft op zijn leitje “Lost” en we glimlachen, met onze regulators in, naar elkaar: het zal je gebeuren dat je met deze stroming je groep kwijt raakt en wat verdwaasd op 30 meter diepte hangt. Als het tijd is om onze safety stop te gaan doen nemen we de duiker, een Japanner, mee. Hij heeft de grootste moeite om rustig te stijgen en op een gegeven moment zien we hem zelfs weer wat dieper zakken. De Brit uit ons groepje zwemt naar hem toe en helpt hem om zijn surface boei op te blazen. Hij lijkt nog altijd wat verward. Maar begint wonderlijk genoeg onderwater foto’s van ons te maken….. Als we aan de oppervlakte komen blijkt hij bij een duikschool een paar huizen verder dan de onze te duiken. De boot van die duikschool ligt een flink eind verderop en wij varen er langs om te vertellen dat wij hun verloren duiker hebben opgepikt en dat we hem in de baai zullen afleveren. De bootcrew van de andere duikschool lijkt hem niet eens gemist te hebben…..

Ook de tweede duik op Oudjaarsdag is een lange en we besluiten daarom om niet te haasten bij de lunch en om de duik van 16 uur te doen in plaats van die van 14 uur. Heerlijk relaxed lezen we nog een boekje op een zonnebedje bij het zwembad en daarna gaan we het water in voor onze laatste duik van 2009.

Aan de bar is voor het eten de sfeer al uitgelaten en feestelijk. Als wij rond 20 uur aan tafel gaan nodigen we een alleen reizende Duitser die in Engeland woont uit om aan te schuiven. Met een echt feest-buffet en de fles champagne is het een zeer gezellig oudjaars-diner. Rond 23 uur heeft iedereen zich weer verzameld bij de 50 bar en het vuurwerk in de baai en aan de overkant (16 mijl afstand) in de stad Batangas is al in volle gang. Wat we kunnen zien van Batangas doet bijna denken aan een oorlogsgebied: zoveel lichtflitsen zien we van deze grote afstand. Om middernacht tellen we af en dan barst het vuurwerk in de baai echt los. We kijken vanaf de trap naar het strand, want op het strand zelf kan je niet staan: het is vloed en het water staat bijna tot de onderste trede. Het vuurwerk duurt een half uurtje en dan gaat de muziek in de bar harder en besluiten wij over te gaan van bier (na de champagne en nog een flesje witte wijn bij het eten) op coacktails: dat blijkt de volgende ochtend een onverstandig besluit Tegen 2.30 uur verlaten we het feestje dat dan ook al wel op zijn einde loopt. Gelukkig hebben we gezegd dat we de duik van 9 uur in de ochtend aan ons voorbij laten gaan.

Juriaan staat rond 9.30 uur op en gaat ontbijten om de duik van 11 uur te kunnen maken. Marije is niet wakker te krijgen en gaat deze duik niet mee. Rond de lunch zijn we allemaal weer redelijk fit en om 14 uur maakt ook Marije haar Nieuwjaarsduik, die ondanks dat het hier op Nieuwjaarsdag bewolkt is, vast minder koud is dan de duik die ze enkele uren later in Scheveningen zullen maken

Na de duik slepen we onze duikspullen naar onze kamer om ze daar te laten drogen en in te pakken, want op zaterdag vertrekken we om 6.30 uur (!) voor onze transfer naar onze 2e duikstek: Dumaguete. Vele gidsen zijn ook al eens in Dumaguete geweest (daar zit ook een resort van dezelfde eigenaar) en zijn bijna een beetje jaloers: dus wij zijn benieuwd naar wat we daar zullen aantreffen!

Zondagmiddag zagen we na onze duik ineens een groot mariene schip liggen, halverwege tussen ons eiland (Mindoro) en het eiland waar Manilla op ligt (Luzon). Aangekomen op de duikschool was het rustig. Er zijn sowieso maar weinig duikers, 12 op het moment terwijl 40 in deze tijd van het jaar normaal is en de duikschool tot 70 duikers tegelijk aan kan. Alle divemasters die ‘”vrij” waren, waren ingezet bij een Search & Recovery actie. Het mariene schip lag er omdat er die ochtend een veerboot gezonken was, wat hier wel vaker voorkomt. En de lokale duikscholen waren met hun boten en personeel ingezet om te zoeken naar overlevenden….. Een naar idee!

Aan de bar hoorden we ’s avonds dat de lokale overheid probeerde om het zinken van de veerboot stil te houden om onrust en paniek te voorkomen. Van paniek was op ons resortje geen sprake, maar het nieuws had inmiddels wel de website van de BBC en Nu.nl bereikt. Met internet is weinig stil te houden…..

De maandagochtend begon vroeg. Hoewel dat in vergelijking tot andere duikresorts wel meevalt: de eerste duik is hier om 9 uur. Maar daarna houden ze een straf tempo aan: om 9 uur uitvaren, rond 10.15 uur terug, om 11 uur weer uitvaren en dan rond 12.15 uur terug. Er is dan wat extra tijd om te lunchen en daarna vaar je om 14 uur weer uit om tegen 15.15 uur weer terug te zijn. Er is dan de mogelijkheid om ook om 16 uur nog een duik te maken en daarna nog een nachtduik (rond 18 uur want dan is het hier pikkedonker). Maar die 2 opties hebben wij tot nu toe gelaten voor wat ze zijn. Juriaan geeft er de voorkeur aan om rond 16.30 uur een uurtje gemasseerd te worden terwijl Marije in haar boek over de Vastgoedfraude duikt.

Tijdens een van de duiken vandaag liet onze gids een Christmas Tree Worm zien. Op zich niets bijzonders want Christmas Trees zijn op veel plaatsen te vinden (even los van het seizoen, want momenteel is alles hier op de Filippijnen in opperste Kerstversiering gestoken met kerstbomen, ballen, slingers en vooral veel lampjes die in willekeurige ritmes knipperen). Maar deze Christmas Tree Worm was uit zijn holletje in het koraal losgeraakt en zweefde in vol ornaat (dus niet alleen het boompje maar ook de 10 centimeter lange worm die normaal schuil gaat in het koraal) boven het koraal. De gids, Henry, schreef op zijn onderwater leitje dat dit een Christmas Tree Worm was. Maar hij was nog niet klaar met schrijven of er was een vis onder Marije doorgezwommen die de worm in 1 hap tot zich had genomen. Alleen het boompje hing nog wat verlaten in het water. Dat is de natuur zullen we maar zeggen…..

Na het duiken en de massage was het tijd voor de bar. Het was volle bak vanavond bij Fifty Bar, maar dan vooral met de staf want er zijn maar weinig gasten. Vrijwel alle stafleden spreken goed Engels en de gesprekken zijn geanimeerd Aan de bar hangt een bel, die zoals op veel plekken waar een bel aan de bar hangt, recht geeft op een gratis rondje voor iedereen aan de bar, als iemand de bel luidt. Op onze eerste avond was het klinken van de bel schering en inslag: een aantal stafleden en de eigenaar zijn Britten en het was per slot van rekening Boxing Day. Op de tweede avond hingen vooral 4 dronken Russen een aantal keren aan de bel. En ook vanavond was het in anderhalf uur tijd 2 keer raak. En nu hakt een biertje er na een dag duiken toch wel in, maar met alle deze gratis refills gaat het helemaal hard. En zo rond 22 uur houden we het dan ook voor deze dag maar voor gezien. Morgen weer onder water!

Na een uitgebreid diner op Kerstavond en een snel ontbijt op 1^e Kerstdag zijn we door de sneeuw naar de tram geglibberd en met de trein naar Schiphol gegaan. Op Schiphol bleek 1^e Kerstdag een populaire reisdag met lange rijen. Met een beetje bluf mochten we langs de rij wachtenden en uiteindelijk waren we binnen een kwartier onze tassen kwijt, zonder bij te betalen zelfs, ondanks dat we ruim 10 kg teveel meeslepen over de wereld

We hadden ons ook flink wat voorgesteld van vliegen met Cathay Pacific, maar ondanks dat we stoelen hadden bij de emergency exit hadden was de vlucht niet bijzonder. Het eten was wat je verwacht van vliegtuig-eten, maar ook niet meer dan dat. Na een kleine 11 uur, met relatief weinig slaap, landden we rond 7 uur in de ochtend van de 2^e kerstdag in Hong Kong. Omdat we op Schiphol onze bagage niet direct door konden sturen naar Manilla moesten we door de douane, onze bagage ophalen en opnieuw inchecken bij CebuPacificAir. Maar dat ging ondanks de overbagage redelijk vlekkeloos waardoor we nog ruim tijd hadden voor een dubbele espresso.

Rond 13 uur hadden we onze bagage opgepikt op de luchthaven in Manilla en troffen we het mannetje met onze naam op een bordje van Atlantis duikresort. Met een gekoeld flesje water troffen we onze auto-trip naar Batangas aan. De eerste anderhalf uur verliepen redelijk snel, ondanks dat onze chauffeur dacht dat we bij ieder benzine-station naar het toilet wilden. In Batangas-city kwamen we een half uurtje vast te zitten in druk verkeer. Daarna was het nog een kwartiertje de stad uit naar de haven. In de haven lag een comfortabele het boot met traditionele dwarsliggers langs beide kanten voor de stabiliteit. Met het gedein van de golven vielen we allebei meteen in slaap en een uurtje later legden we aan in Sabang Bay, Puerto Galera op Mindoro Oriental. Na een korte wandeling over het strand waren we in ons resort: Atlantis Hotel. Met een welkomstdrankje en een gekoeld handdoekje deden we het benodigde papier-werk en konden we daarna heerlijk douchen.

We besloten na de douche meteen naar de bar te gaan die hier fifty bar heet (duikgrapje: met 50 bar in je fles wordt je als duiker geacht naar boven te komen, voor de golfers onder ons: 50 bar is zoiets als de 19^e hole). Na de eerste 2 San Miguels bleven de eigenaren aan de bel trekken voor gratis rondjes (want het was per slot van rekening Boxing Day, ofwel 2^e Kerstdag). Met 6 biertjes achter de kiezen, en nauwelijks slaap in de eerste 24 uur van onze vakantie togen we naar het diner. En na het eten ging bij ons beide al snel het lampje uit.

Op zondag zaten we rond 7.30 uur aan het ontbijt en begon onze briefing om 8.15 uur, een half uur later dan onze gids Norm graag had gewild. Om 9 uur zaten we met z’n tweeen en onze gids op de boot voor onze orientation dive. Wat was het heerlijk om weer in het water te liggen. Met 2 duiken voor de lunch en 1 daarna hebben we het met 3 duiken op een dag voor gezien gehouden en heeft Juriaan meteen een nek-en-rug-massage genomen.

Toen we om 18 uur bij fifty bar aankwamen zaten de usual suspect er al, inclusief 4 Russen die met open armen en als verloren zonen resp. dochters  waren ontvangen. We bestelden een biertje en raakten aan de praat met een Britse instructeur die mee was op onze 3^e duik en net uit Dumagute komt, onze volgende bestemming. Toen we na 2 biertjes wilden gaan eten hingen de Russen aan de bel en kregen we wederom een extra biertje.  We zijn na 36 uur al echt op vakantie!

Na bijna 3 weken genieten van de Filipijnse onderwaterwereld, de heerlijke “resorts”, wuivende palmen en vriendelijke mensen hebben we gisteren de Filipijnen verlaten en zijn we inmiddels (letterlijk en figuurlijk) geland op Borneo.

Nadat we de vorige keer onze website konden bijwerken in een op zonne-energie draaiend internet-cafe midden op een piepklein Filipijns eiland zitten we nu in een airco internet-cafe met breedbandverbinding in Kota Kinabalu, de hoofdstad van Sabah (een Maleisische provincie van Borneo).

Het resort (Polaris Beach & Dive Resort) was wat groter dan Magic Island en kon dan ook ongeveer 25 gasten hebben (Magic Island maar 12). Er was genoeg ruimte in het restaurant en het zwembad voor 25 gasten maar er waren eigenlijk te weinig tanks voor het duiken, waardoor we regelmatig een duik een uurtje moesten uitstellen om de staf de gelegenheid te geven voldoende tanks te vullen. De eerste paar dagen zaten we slechts met 11 gasten: een groep van 5: (vader, moeder, dochter, haar vriend en nog een losse vrouw waarvan we de relatie tot de andere 4 niet helemaal helder hebben gekregen), een ouder stel dat al voor de 8e keer op Cabilao was en een ander stel (hij was bijna kaal maar had in zijn nek een dun vlechtje tot op zijn heupen….), allemaal Duitsers. Na een dag of 6 kwam er een safari terug van een duikclub uit Duitsland, 11 man sterk. De groep van 5 vertrok toen maar het werd toen wel echt duidelijk drukker en voller op het resort. Gelukkig ging de groep van 11 apart duiken van de rest dus met meer dan 7 duikers hebben we nooit tegelijk in het water gelegen.

Het duiken op Cabilao was heerlijk! Over het algemeen was het zicht goed en was er geen of slechts een klein beetje stroming. Dat heeft zo zijn voordelen want dat maakt het duiken eenvoudig en erg ontspannen en is er ruim de tijd en gelegenheid tot het maken van mooie onderwater foto’s. Maar het nadeel is dat er over het algemeen minder grote beesten (lees: vis) te zien zijn want die leven juist in sterk stromend water waar de kleine visjes bij wijze van spreken rechtstreeks hun bek in stromen.

Jur werd na een paar dagen op Cabliao wat verkouden en zelfs een beetje grieperig dus hij heeft op een van de dagen het duiken maar even gelaten voor wat het was en is lekker met een boekje in een hangmat onder de palmbomen gaan liggen. Dat was nou net de dag dat er wel een stevige stroming stond…. En ja hoor, daar was ook meteen een grote school barracuda’s die minuten lang naast ons bleef hangen terwijl de duikers (we waren deze duik slechts met 2 toeristen en 1 gids) als een wapperende vlag in de stroming (met 1 hand de rotsen vasthoudend en de fotocamera in de andere) hingen. Een indrukwekkend gezicht, uiteraard zouden we graag de foto’s van de school barracuda’s op de site zetten, maar dat gaat helaas niet….
De camera waarmee Marije de foto’s van de barracuda’s heeft gemaakt heeft ze 2 dagen later vol laten lopen met water (vergeten de o-ring die het onderwaterhuis afsluit voor water in de camera te doen, STOM!). De dag na het incident met de volgelopen camera hebben we de camera getest (nadat we hem hadden afgedroogd en een dag te drogen hadden gelegd). Heel even ging de display aan maar daarna werd alles zwart… We hopen dat de camera zelf op een soort beveiliging is gesprongen maar we vrezen dat dit het einde is van de oude camera. We proberen het over een paar dagen nog een keer. We weten wel dat de foto’s die op de geheugenkaart stonden het overleefd hebben (dit mochten we testen op een computer van een Duitser op Cabilao), maar we hebben nu dus geen camera om aan de computer te hangen.

Tot op heden zijn de problemen met de oude camera eigenlijk de enige tegenvaller. Uiteraard loopt niet alles met Hollandse efficientie maar dat kan je eigenlijk geen tegenvallers noemen, dat hoort er gewoon bij in dit deel van de wereld. Zoals die keer dat we na ruim een uur duiken boven kwamen en er in de verre omtrek geen boot te bekennen was om ons op te pikken. Het waaide die dag stevig en de golven waren dan ook aardig hoog. Net toen we na een minuut of 20 grappen tegen elkaar begonnen te maken of de anderen (een wat ouder Duits stel die al voor het 8e jaar terug waren gekomen naar Cabilao en de Filipijnse gids) de film ” Open Water” ook hadden gezien zagen we de boot in de verte vertrekken bij het resort op weg naar ons. Wij waren echter door de golven al een flink eind van de duikplek weggedreven en het kostte dan ook nog het nodige geschreeuw en gezwaai om de aandacht van de bootcrew te trekken. En uiteindelijk een dik half uur nadat we boven waren gekomen was de boot bij ons. Waarschijnlijk omdat de gids erg van de situatie baalde hebben we deze duik gratis gekregen…

Samengevat was Cabilao heerlijk ontspannen duiken, goed eten (maar zeker niet zo goed als wat ze er bij Magic Island van wisten te maken), veel Duitsers (maar dat zal wel aan de Duitse eigenaar van het resort liggen), lekkere hangmatten onder de palmbomen en een relaxed sfeertje: heerlijk dus.

Daar zitten we dan, dinsdag 11 april in een internet-cafe dat draait op zonne-energie midden op het piepkleine eiland Cabilao, 25 minuten lopen door de bleodhitte vanaf ons resort.

We zijn hier zondag aangekomen en die dag hebben we lekker gerelaxed. Polaris Dive (www.polaris-dive.com) is een resort met zo’n 12 huisjes en is wat groter van opzet dan Magic Island was, maar de Duitse eigenaar Franz zit er dan ook al weer 10 jaar. Verder is het resort bijna een beetje overgedimensioneerd, er is satteliet-televisie, een pool-tafel, een compleet ingericht openlucht fitness-centrum, een tuinhuisje middenin een vijver met daarin een massage-tafel…. Erg geestig allemaal, maar behalve het zwembad, waarvan de bodem opnieuw geverfd moet worden, het restaurant, de bar aan zee en het duikcentrum zullen we waarschijnlijk niet zo veel gebruik maken van alle andere faciliteiten, hoewel Jur een massage wel overweegt.

In de afgelopen 2 dagen hebben we 4 prachtige lange duiken gemaakt, het zicht onder water is aan deze kant wat beter dan het in de buurt van Moalboal was. Er zit niet erg veel groot leven onder water maar des te meer klein spul zoals frog fish, leaf fish, ghost pipe fish, stargazers, etc. We hebben hier nog ruim een week te gaan, dus dat is een heerlijk vooruitzicht.

Wat grappig is te merken is dat een resort dat door Nederlanders wordt gerund, zoals Magic Island relatief veel Nederlanders trekt (daar zaten we met alleen Nederlanders en gedurende enkele dagen 2 Duitsers) en een resort dat door Duitsers wordt gerund dus veel Duitsers. Wij zijn hier, van de 11 gasten zijn wij de enige Nederlanders, zijn er 7 Duitsers en 2 Oostenrijkers.

Maandag 3 april kwamen we rond lunch-tijd aan in Cebu City op het eiland Cebu. Na de douane stond keurig een jongen klaar met een bordje van Magic Island, het resort waar we als eerste zouden neerstrijken. Omdat we voor onze vlucht van 20 april de tickets nog moesten ophalen in Cebu City leek het handig om de chauffeur te vragen “even” naar het kantoor van Malaysian Airlines in Ceby stad te rijden. Na een uur langzaam rijden en vooral stilstaan in het centrum van Cebu hadden we het gebouw van Malaysian nog altijd niet gevonden. Het is in de Filipijnen dan ook de gewoonte om geen huisnummers te gebruiken maar namen van gebouwen, en niemand kende het gebouw waar we moesten zijn. Marije begon al stevig wagenziek te worden dus hebben we het voor deze dag maar opgegeven en zijn we naar het zuiden gereden, op weg naar het dorpje Moalboal waar ons resort Magic Island is. De 90 kilometer van de luchthaven naar Moalboal duurde bijna 2,5 uur maar we werden hartelijk ontvangen door de Nederlandse eigenaar Arie met een koel drankje.

Magic Island is een klein en knus resort met 6 cottages, een restaurant, een bar en een duikcentrum. Arie en Desiree, de eigenaren zijn er in januari 2005 met hun resort gestart. Toen wij aankwamen was er nog een ander Nederlands stel, Wijnand en Sandra en een Duits stel. Wijnand was proef-bakker en was al dagen bezig om tussen het duiken door de Filipijnse keukenstaf de fijne kneepjes van het brood bakken en allerlei heerlijke zoetigheden bij te brengen. Het eten bij Magic Island werd op het buitenterras onder de sterrenhemel genuttigd bij kaarslicht, wat een heerlijke avond!

Wij hadden cottage nummer 1 gekregen, de honeymoon-suite met het grote bed en direct uitzicht op zee en warm en koud stromend water, een luxe in deze regio. Na een prima nacht en een ontbijt met overheerlijk vers bruin brood hebben we op het huisrif van Magic Island onze eerste duik gemaakt. Het zicht was niet zo heel erg goed en de zon scheen niet maar desondanks was de Filipijnse onderwaterwereld mooi! Na de lunch een tweede duik en omdat het een beetje regende af en toe aten we ons diner in het beach-huis, een rond open huisje direct boven de rotsen met een dakje tegen de regen. Mandelyn, de kokkin, gad die dag examen afgelegd bij Wijnand in het bakken van allerlei lekkers dus het toetje waren met gele room gevulde soesjes in chocolade-saus, om je vingers bij op te eten.

De dagen daarna hebben we lekker gedoken, meestal met z’n tweeen met een gids en de laatste dagen af en toe met 4 of 5 en het zicht werd steeds beter. Met name de duiken rond Pescador en op de locatie Fish Feeding (waar uiteraard geen vissen gevoerd mogen worden) zullen ons bijblijven, net als de nachtduik van ruim een uur op het huisrif.

Op onze laatste avond had de keukenploeg een heerlijke BBQ gemaakt met spiesjes met vlees en groente, kip en enormegamba’s, een prima afscheidsetentje.

Zondagochtend hebben we onze spullen ingepakt de andere gasten gedag gezegd en zijn we door Arie en Desiree naar Argao aan de Oostkust van Cebu gebracht. Daar lag een boot klaar om ons naar Polaris Dive op Cabilao over te varen. Het eerste duikresort ligt al weer achter ons en we hebben genoten! Magic Island (www.magicisland.nl) is echt een aanrader voor wie een keer naar de Filipijnen wil: mooi duiken, een geweldige keuken en heerlijk relaxed.

We zijn nog niet vertrokken, maar er zijn al wel wijzigingen in het plan. We gaan nu eerst naar MoalBoal op Cebu ipv Malapascua. Vooral ingegeven door de leuke contacten met het resort Magic Island en de minder leuke contacten met het eerder uigekozen resort. De reis komt nu echt dichtbij!

We hebben een ticket geboekt! We vertrekken op woensdag 29 maart en zijn op 26 juli weer terug in Nederland. Eerst een paar dagen naar vrienden in Singapore (even wennen aan het klimaat) en dan door naar Cebu op de Filipijnen. Vanaf Cebu gaan we door naar onze eerste duikstek: het eiland Malapascua.