Juriaan & Marije

Na een vlucht van maar 35 minuten waren we vanuit Phnom Penh in Siem Reap aangekomen. Volgens ons oorspronkelijke plan, om met de boot te gaan, had dit meer dan 6 uur geduurd, dus eigenlijk hadden we een halve dag gewonnen. Op de piepkleine luchthaven stond een mannetje met onze namen op een briefje te wachten van het hotel dat we via Internet geboekt hadden. Het hotel: Angkorland had in een artikel in een tijdschrift in Maleisie gestaan en op basis daarvan hadden we voor 3 nachten een kamer geboekt. Bij het artikel stonden prachtige foto’s en ook de website zag er prima uit en ze hadden een goede aanbieding omdat het echt laagseizoen is in Cambodje (vanwege de warme natte tijd die van mei tot augustus is). Bij aankomst bij het hotel zagen we al dat het nodige geretoucheerd moest zijn aan de foto’s in het tijdschrift en op internet want de gelijkenis tussen het hotel en de plaatjes die we gezien hadden hield niet over. Na de kookles in Chang Mai en de enorme regen (en modder) in Bangkok waren onze kleren wel aan een wasbeurt toe dus voor we even gingen afkoelen in het zewembad wilden we de was bij het hotel inleveren. Er stond in de informatiemap van het hotel dat je daarvoor Housekeeping moest bellen, maar helaas deed de telefoon in onze kamer het niet en we brachten de was maar even naar de balie. Toen we net lekker bij het zwembad lagen kwam er iemand naar ons toe om te vertellen dat de telefoon in onze kamer inderdaad stuk was en dat we naar een andere kamer moesten verhuizen. Gelukkig hadden we buiten de vuile was en onze zwemkleding nog niet veel uitgepakt. Onze nieuwe kamer bleek een enorme Executive Suite te zijn: we waren weer eens ge-upgrade!

Na de lunch huurden 2 fietsen en gingen op weg naar de eeuwenoude tempels van Angkor Wat, een kilometer of 6 ten noorden van het dorp. We hadden niet erg goed op de kaart gekeken en toen we na 3 kwartier nog geen ticket office noch tempel hadden gezien zijn we terug gefietst tot waar er bordjes naar Angkor Wat stonden, we waren inderdaad verkeerd! Tegen 16 uur stonden we inmiddels al flink bezweet van het fietsen en de warmte voor de tempels van Angkor Wat. Het hele gebied rond Siem Reap kent tientallen Budhistische en Hinduistische tempels maar de bekendste van allemaal is Angkor Wat (waar de film Tomb Raider ook is opgenomen). Tegen de zwaar bewolkte lucht stak de tempel minder indrukwekkend af dan we op basis van alles wat we gelezen hadden, hadden verwacht, maar het was nog altijd een mooi gezicht. Na ruim een uur door Angkor Wat te hebben gelopen stapten we op onze fiets naar een andere tempel Phnom Bakeng, iets verderop, vanaf waar de zonsonderdag erg mooi scheen te zijn. Phnom Bakeng ligt op een heuvel en van de oorspronkelijke trappen naar boven is niet veel meer overgebleven. We klauterden over de stenen en boomwortels samen met tientallen anderen naar boven om de zonsondergang te zien. Helaas was het nog altijd zwaar bewolkt en was het boven op de berg stampvol. Na het uitzicht op Angkor Wat te hebben bewonderd besloten wij voor de grote menigte maar vast weer naar beneden te klauteren en naar het dorp te fietsen, want buiten dat het snel donker zou worden zag het er ook naar uit dat het flink zou gaan regenen. We stapten op de fiets en in een grote stroom auto’s, bussen, brommers en tuktuks reden we naar het dorp. Net toen we onze fietsen hadden ingeleverd (het was toen al pikkedonker en straatverlichting is er niet in Siem Reap en er zat ook geen licht op onze fiets) barstte een onweersbui los: we waren redelijk droog overgekomen. De enige teleurstelling was dat onze Executive Suite geen warm water had…. Nou zitten we niet te wachten op een hele warme douche maar het was echt lekkerder geweest als je een klein beetje warm bij het koude water had kunnen mengen. Als we, nadat de ergste regen is opgehouden, het hotel verlaten om een hapje te gaan eten, blijkt dat het personeel van het hotel nauwelijks Engels te spreken en het kost ons het nodige geduld en handen- en voetenwerk om uit te leggen dat het warme water het niet doet.

De volgende ochtend besloten we geen gewone fiets meer te huren maar een Electric Bicycle: een kruising tussen een scootertje en een Sparta-Met: ideaal. We gingen eerst op weg naar een wat verder weggelegen tempel: Ta Prom die nog gedeeltelijk in de staat was zoals de Franse kolonisten het hele gebied rond 1860 aantroffen: begroeid met jungle. De rit naar de tempel was mooi en de tempel zelf prachtig en indrukwekkend. Vooral de delen waar de bomen echt door de tempel heen waren gegroeid in de loop der eeuwen. Na Ta Prom gingen we op onze elektrische fietsen terug naar Angkor Wat. Omdat het weer veel beter en de lucht veel helderder was dan de dag ervoor zag Angkor Wat er ook veel mooier uit. Na een korte lunch break reden we door naar Angkor Thom, het grootse tempel-complex van het gebied. Bij alle tempels moet je lopend naar binnen maar vanwege omvang van Angkor Thom (ongeveer 3 bij 3 kilometer) is er een weggetje doorheen aangelegd. We reden door de zuidelijke toegangspoort naar binnen en toen we bijna bij de tempelcomplexen in het midden waren aangekomen hield Juriaans fiets er mee op. De batterij was leeg. Voor de toegangspoort zat een Electric Bike Station waar je nieuwe batterijen kon halen dus Marije ging met Juriaans lege batterij terug naar de poort. Na een klein kwartiertje deed ook Juriaans fiets het weer, maar we gingen eerst te tempel bekijken waar we recht voor stonden toen de fiets er mee ophield: Bayon. Een prachtig complex met overal waar je kijkt grote beelden van gezichten van goden (of andere heiligen). Toen we weer op onze fiets stapten bleek dat de batterij van Juriaans fiets helemaal los zat en het ook niet erg goed deed. Een meisje wist ons te vertellen dat er net om de bocht weer een Electric Bike Station zat. Daar hebben we voor Juriaan een nieuwe fiets gekregen. Na een rondje door het hele complex van Angkor Thom hadden we het warm en was het ook wel weer genoeg geweest met de tempels en ruines en we gingen terug naar ons hotel om heerlijk te zwemmen en te douchen (echt warm is het water nog altijd niet maar de ijzige kou lijkt er wel vanaf te zijn, of misschien zijn we er aan gewend geraakt ) en daarna het dorp in te gaan voor een Tomb Raider cocktail (de favoriete cocktail van Angelina Jolie tijdens haar opnames van de gelijknamige film: lekker commercieel) en een hapje eten. We eten bij een heel bijzonder restaurantje dat gespecialiseerd is in fushion cooking tussen Europees en Khmer (Cambodjaans): heerlijk!

Onze laatste hele dag in Siem Reap besteden we ’s ochtends aan een tempel die 30 kilometer van Angkor Wat ligt maar in alle lijstjes, boekjes en gidsjes wordt beschreven als een “must see”. We regelen een busje in ons hotel en na een uurtje hobbelen en sukkelen (zelfs als de weg leeg is en het wegdek redelijk goed wordt hier om onduidelijke redenen niet sneller gereden van 40 km/uur) stonden we inderdaad voor een kleine maar hele mooie tempel waarvan de beelden en bewerkingen van de muren in hele goede staat waren gebleven. ’s Middags zwemmen we en gaan we lunchen bij FCC Angkor, onderdeel van de groep die ook ons hotel in Phnom Penh runde, maar de vestiging hier is veel sjieker dan die in Phnom Penh met een enorme kunstgallerie en een spa. Waar we onze laatste avond gaan eten weten we nog niet maar we halen vooral veel inspiratie uit een gidsje dat goede beschrijvingen van hotels, restaurants, bars, etc. heeft voor verschillende gebieden van Cambodja (de Cambodia Pocket Guide) en daar staat vast wel weer wat leuks in want aan restaurants en barretjes hier geen gebrek. Wat wel sneu is voor de horeca en andere groepen die van het toerisme moeten leven is dat het erg rustig is in Siem Reap. In ons hotel zitten misschien nog 8 andere gasten (en er zijn 70 kamers) en bij de restaurantjes waar we eten gemiddeld 2 of 4 andere gasten. Alleen bij de zonsondergang op Phnom Bakeng onze eerste avond was het redelijk druk, verder is het (soms uitzonderlijk) rustig: we hopen voor de Cambodjanen dat dat komt door het seizoen (juni schijnt de warmste en een van de natste maanden te zijn dus dat is ook niet zo gunstig voor geklauter over tempels in de jungle).

Vanuit Chang Mai vliegen we in iets meer dan een uur naar Bangkok waar we rond lunchtijd aankomen. Vanaf de luchthaven is het nog een klein uur met de auto naar de stad. We zien na een minuut of 20 ons hotel al, wat overigens eenvoudig is want we hebben voor deze ene nacht die we in Bangkok zijn een kamer in het hoogste hotel van Zuid Oost Azie geboekt. En de Bayioke Tower, waar ons hotel in zit zie je al van verre. Het verkeer in Bangkok is echter inderdaad zo druk en ongeorganiseerd als dat we al gehoord hadden. We staan eerst eindeloos stil, dan rijden we weg van het hotel en vervolgens moeten we in een soort U-turn midden op een drukke straat proberen in te voegen. Al met al rijden we zo’n half uur min of meer om ons hotel heen en als de taxichauffeur stopt blijkt ook nog eens dat hij ons bij een hotel met bijna dezelfde naam maar 500 meter verder van het hotel dat wij geboekt hadden heeft afgezet. Omdat we het niet zien zitten om nog een paar rondjes rond het hotel te rijden besluiten we met de rugzakken op ons een weg te banen door een drukke winkelstraat annex markt die ons van ons eigen hotel scheidt.

De lobby van het Bayioke Sky Hotel ligt op de 18e verdieping, daar checken we in en krijgen we een upgrade naar een Superior Suite op de 55e verdieping. De hoogste kamers zijn op de 76e verdieping dus uiteindelijk valt het relatief mee hoe hoog we zitten . De superior suite heeft een kleine uitbouw en we kunnen bij 180 graden over Bangkok uitkijken vanuit onze eigen woonkamer (die de suite uiteraard heeft naast een slaapkamer en een badkamer). Het is inmiddels weer begonnen met regenen dus echt goede foto’s kunnen we door het raam niet maken van een grauw Bangkok.

We besluiten eerst even te gaan lunchen en dan naar het grootste zee-aquarium-museum van Azie te gaan dat op een kwartier lopen van ons hotel ligt. We eten snel een broodje en als het doog is worstelen we ons door de smalle straatjes vol met marktkraampjes en een straatvoetbal-toernooi heen. Naast het aquarium is er in hetzelfde gebouw een Imax-theater waar op het moment dat wij aankomen net een 3D-film over haaien gaat beginnen, dus dat doen we eerst. We hebben al ruim 2 weken niet meer gedoken en we hebben wel weer even zin in wat zeebeelden. Met een 3D-bril op kijken we naar een uur durende film over verschillende haaiensoorten die wordt voorzien van commentaar in het Engels door een schildpad die overal in de film opduikt. Na de film gaan we naar het zee-aquarium dat inderdaad wel groot is maar niet zo indrukwekkend als dat de folders en de website ons hadden doen geloven. Na een uurtje zijn we er doorheen. Omdat we de volgende ochtend om 7 uur naar Phnom Penh vliegen, en dus om 4.30 uur door een taxi opgehaald worden besluiten we room service in onze hotelkamer te bestellen en eten met uitzicht op een verlicht Bangkok.

De vlucht naar Phnom Penh duurt maar een uurtje en de taxirit naar de stad een half uur, dus om een uur of 9 zijn we in ons hotel: de Foreign Correspondents Club . FCC staat vooral bekend als bar en restaurant maar ze hebben ook 3 kamers waarvan wij er een geboekt hebben voor 2 nachten. We gaan eerst ontbijten en dat is echt smullen: verse croissantjes, verse jus d’orange, yoghurt en pannekoeken met banaan en honing. Zelfs in het ontbijt zie je de Franse koloniale tijd al terug. De hotelkamer is enorm en prachtig ingericht. FCC adverteert met het spectaculaire uitzicht over de rivier (waar de Sap en de Mekong samen komen) maar helaas wordt de voorkant van het hotel opnieuw geschilderd en er staat een enorme steiger die is afgedekt met groen doek zodat we geen uitzicht hebben. Maar verder is het hotel helemaal top!

Na het ontbijt lopen we langs de rivier naar de Centrale Markt dat ook weer in een prachtig koloniaal gebouw is gehuisvest. De hele stad staat vol met Medditerane huizen en de enige gebouwen die hoger zijn dan 4 verdiepingen zijn een handvol grote hotels aan de rand van het centrum. De stad heeft dus een compleet ander gezicht dan Bangkok, Kuala Lumpur en Singapore, de andere hoofdsteden die we tot nu toe bezocht hebben. Het is bijzonder warm en het is voor de verandering nog altijd droog (als het nu nog 16 uur droog blijft dan is Phnom Penh na Cebu op de Filipijnen de tweede plek waar we geen regen hebben gehad;-)). Vanaf de Centrale Markt nemen we een Tuk Tuk naar de Russische Markt helemaal in het zuiden van de stad. De Centrale Markt had met name kleding, horloges en sieraden, de Russische Markt heeft bijzonder veel CD en DVD-stalletjes. We kopen alleen een paraplu, omdat we tot op heden al verschillende keren erg nat zijn geworden door een plotselinge of langdurige bui, en gaan terug naar de rivier. Vanaf de rivier lopen we naar een restaurantje dat wordt gerund door (voormalig) straatkinderen: Friends . Ze serveren hier heerlijke tapas in Westerse en Camodjaanse stijl. We nemen een een aantal hapjes en wat drankjes en eindigen met een chocolade cake en een lemon-blueberry cake. Het was heerlijk en we laten een flinke fooi achter voor de kinderen die in het restaurant werken en opgeleid worden.

Nadat we even gedoucht hebben in ons hotel gaan we naar de Rooftop Terrace Bar op de 3e verdieping waar we wel uitzicht hebben over de rivier want zo hoog is de steiger voor de schilderwerkzaamheden (die overigens aan het geluid te horen wel veel gebruik maken van hamers en boren) niet gebouwd. De zon gaat onder en de boulevard is vol met flanerende Cambodjanen en de straat ziet zwart van de brommertjes (met gemiddeld 3 personen per brommer). We nemen een paar cocktails en genieten van het uitzicht. Tegen 20 uur gaan we naar het restaurant op de 2e verdieping en gaan aan een tafeltje aan de achterkant zitten waar we tussen de koloniale huizen door uitzicht hebben op een park en het National Museum.

De volgende ochtend gaan we eerst achter vliegtickets naar Siem Reap voor de volgende dag aan. We wilden eigenlijk graag met de boot naar Siem Reap (ongeveer 6 uur varen, stroomopwaarts over de Tonle Sap rivier en het Tonle Sap meer) maar door de droogte van de afgelopen weken staat het water te laag en varen er geen boten. Op internet krijgen we steeds een foutmelding als we een ticket willen boeken dus we vragen het in het resibureautje in ons hotel. Een paar telefoontjes en emails later hebben we tickets naar Siem Reap. Dan nemen we een Tuk Tuk naar S21.

S21, ofwel Security Prison 21, is een voormalig schoolgebouw in Phnom Penh dat in de tijd van de Rode Khmer en Pol Pot in gebruik is genomen als gevangenis waar tegenstanders van het regime verhoord, gemarteld en vermoord werden. Het terrein bestaat uit een aantal schoolgebouwen van 3 verdiepingen die in vrijwel de originele staat zijn gelaten waarin de Vietnamezen, die Cambodja in 1979 van de Rode Khmer bevrijdden, het aantroffen. In het eerste gebouw zijn de martelkamers waarin de stalen bedden en martelwerktuigen vaak nog staan en liggen en waarin foto’s zijn opgehangen van de martelingen. In het 2e gebouw zijn de piepkleine cellen van de gevangenen waarin de kettingen waarmee ze aan de muur getekend zaten nog op de grond liggen en waarin honderden foto’s van voormalig gevangenen zijn tentoongesteld. Verder is er een tentoonstelling met foto’s en verhalen van familieleden van vermoordde gevangen. Heel aangrijpende verhalen! In het laatste gebouw zijn schilderijen en tekeningen van de gruwelijkheden die zich hier hebben afgespeeld tussen 1975 en 1979 (nog maar 25-30 jaar geleden!) en is een kast vol met schedels en botten. Het museum is zeer ontnuchterend en aangrijpend. We vinden het onbegrijpelijk dat dit nog maar relatief kort geleden hier heeft plaats gevonden, en dat de internationale gemeenschap het blijkbaar niet ernstig genoeg vond om in te grijpen in die tijd. We besluiten niet naar de Killing Fields, een gebied met massagraven waar veel gevangenen uit S21 uiteindelijk zijn begraven, buiten de stad te gaan. Hier hebben we het verhaal gelezen en de beelden gezien en dat was confronterend genoeg.

We bezoeken ’s middags een paar kleine winkeltjes met authentieke Cambodjaanse kunst en lunchen in een kleine Frans aandoende brasserie met baguettes, salades en gebakjes. Daarna gaan we naar het internet-cafe naast ons hotel. We zetten foto’s op CD’s en op de site en schrijven dit verhaal. Na een klein uurtje begint het te stortregenen! Nu is Cebu nog altijd de enige plaats waar we geen regen hebben gehad…. We zijn benieuwd of we het verder nog ergens droog gaan houden….misschien de komende dagen in Siem Reap in het noorden van Cambodja en anders daarna in Indonesie waar we zaterdag naar toe gaan….