Juriaan & Marije

De wekker gaat op dinsdagochtend om 4.15 uur. We poetsen onze tanden, kleden ons aan en stoppen de laatste dingen in onze loodzware duiktassen. Om 4.30 uur zetten we de tassen op onze veranda en de bootjongens vaan Alor Divers komen ze ophalen en sjouwen ze naar de gammele kano. Met de kano peddelen ze de bagage naar de speedboot. Wij drinken nog een kop (oplos)koffie in het restaurant en Marije besluit nog even met de jonge hond Moose te spelen. Niet zo’n heel slim plan want de hond weet van geen ophouden en na 10 minuten spelen bijt de hond zich stevig vast in haar enkel. Met een paar flinke, bloedende, krassen en tandafdrukken tot gevolg. Wondjes helen in dit vochtige warme klimaat, zeker als je regelmatig de zee in gaat, maar zeer langzaam, en de wondjes zullen dus wel tot het einde van de vakantie zichtbaar blijven. Niet alleen van duiken word je lelijk, maar ook van spelen met de lokale hond.
Om 5 uur zitten we met z’n allen in de speedboot op weg naar de jetty waar de auto klaar staat om ons naar de luchthaven van Alor te brengen. De dag ziet er verder als volgt uit:

20 minuten met de boot
40 minuten met de auto naar de luchthaven
60 minuten wachten op de luchthaven
40 minuten vliegen naar Kupang
15 minuten met de auto naar een hotel in Kupang (waar we ontbijten)
240 minuten wachten in het hotel Kupang
15 minuten met de auto naar de luchthaven van Kupang
60 minuten wachten op de luchthaven van Kupang
120 minuten vliegen naar Surabaya
390 minuten wachten op de luchthaven van Surabaya (inclusief het ruime uur vertraging dat ons vlucht heeft)
70 minuten vliegen naar Balikpapan
15 minuten met de auto naar een hotel in Balikpapan

En dan zijn we in Balikpapan en is het 22 uur en zijn we dus 18 uur en, hemelsbreed, maar een paar honderd kilometer, verder. En we weten dat we de volgende dag nog weer een reisdag voor de boeg hebben.

Tijdens al die uren wachten lezen we wat, kopen we op de luchthaven van Surabaya nog een paar nieuwe boeken en werken we de weblog en onze email bij. We constateren tot onze verrassing ook dat we geen regen hebben gehad op Alor. Deze conclusie trekken we als het begint te stortregenen op de luchthaven van Kupang vlak voor we moeten instappen voor onze vlucht naar Surabaya. We lopen door diepe plassen naar het vliegtuig. Dat het niet geregend heeft in Alor mag een wonder heten, want vrijwel op alle locaties waar we de afgelopen 5 jaar in Azië zijn geweest heeft het geregend. We grappen dan ook regelmatig dat wij in te huren zijn om te reizen naar zeer droge gebieden, want we lijken regen aan te trekken

We overnachten in het Novotel in Balikpapan watt een chique hotel genoemd mag worden. We nemen op de luchthaven een taxi die ons er in 10 minuten naar toe scheurt, alsof we in een autorace-spelletje zitten. De vlucht naar Balikpapan was al interessant (in een vliegtuig dat vanwege “operational issues and technical checks” ruim een uur vertraging had en waar het vervolgens tijdens de vlucht ijskoud was in het vliegtuig. Maar deze autorit zullen we ons ook nog wel een tijdje herinneren.

Woensdagochtend worden we in onze hotelkamer wakker gebeld door de agent van Maratua resort die ons er aan wil herinneren dat we om 11 uur op de luchthaven moeten zijn. We gaan eerst uitgebreid ontbijten. Een zeer uitgebreid ontbijtbuffet wacht op ons, met echte dubbele espresso. Dat hebben we allebei best gemist de afgelopen week. Dan nemen we een taxi naar de luchthaven. Deze keer is de kofferbak van de taxi te klein voor onze tassen en er gaat er 1 op de voorstoel, 1 op de achterbank en wij beide ernaast. Deze taxichauffeur heeft een tegenovergestelde rijstijl dan die van de avond ervoor. We sukkelen langzaam door het verkeer van Balikpapan maar we zijn keurig om 11 uur op de luchthaven. Daar staat de agent vaan Maratua ons op te wachten en geeft ons de tickets naar Tarakan! We zouden naar Berau vliegen om vanaf daar de boot te nemen naar Maratua, maar we vliegen naar Tarakan en nemen vanaf daar de boot. We zijn 5 jaar geleden in Tarakan geweest (toen we van Sipadan naar Sangalaki reisden met lokale ferries) en hebben Tarakan toen uitgeroepen tot de meest onprettige en vieze stad van Indonesië, of misschien we de wereld, en gezworen daar nooit meer te komen….. Maar dit belofte aan onszelf kunnen we dus niet waarmaken Ondertussen heeft onze vlucht van Balikpapan naar Tarakan al een half uur vertraging voordat we ingecheckt zijn, dus dat zou zomaar weer eens een hele lange dag kunnen worden.

We landen rond 14 uur in Tarakan. We zijn 5 jaar geleden alleen met de boot aangekomen en vertrokken vanuit Tarakan, dus de luchthaven is nieuw voor ons. En die valt reuze mee. De herinnering die wij aan Tarakan hebben is van een vieze en onverzorgde stad (open riool, stank, krotten, etc.) maar de luchthaven is nieuw, opgeruimd en stinkt niet. We worden met 2 auto’s opgehaald want we reizen met nog 4 anderen, een Duits stel en 2 Italianen, naar Maratua. Vlakbij de haven worden we afgezet en we lopen via kruip-door-sluip-door steigers (een zogenaamde Kampung) naar onze boot, iets wat we wel herkennen van 5 jaar geleden: een oude ferry-boot. Als we instappen rond 15.15 uur wordt ons verteld dat het 3 uur varen is en we gaan zitten en vertrekken. Als het om 18.30 uur donker wordt, in en om de boot, zijn we er nog altijd niet. De lokale bevolking die ook op deze boot naar Maratua reist (waar overigens 7 dorpjes zijn met in totaal 3200 inwoners) zit continue met hun mobiele telefoons te checken of ze al ontvangst hebben (want er staat sinds een paar maanden een gsm-paal op Maratua), en zodra ze beginnen te bellen en sms-en weten we dat we binnen een straal van 15 kilometer van het eiland moeten zijn. Om 19.30 uur legt de boot aan, het bleek dus 4 uur varen in plaats van 3, ach de Indonesiers nemen het niet zo nauw met de tijd.

Stijf van het urenlang zitten op plastic banken stappen we uit op de jetty van Maratua Paradise Resort. Het ziet er, zeker in vergelijking met Alor, zeer luxe uit. We checken in en worden naar ons Beach Chalet gebracht. Het hutje is wel 3 keer groter dan dat op Alor, en heeft zelfs een bad! Na een snelle douche zijn we rond 20 uur in het restaurant aan het einde van de jetty waar we een welverdiend koud biertje nemen en wat te eten halen van het buffet. We zijn al met al 38 uur bezig geweest om van Alor naar Maratua te komen, nog geen 1100 kilometer hemelsbreed (een gemiddelde brommer haalt zo’n afstand makkelijk in 38 uur ).

We krijgen na het eten een korte briefing waarin het wederom strakke dagprogramma dat ook op dit duikeiland geldt uit de doeken wordt gedaan. 7.30 uur ontbijt, 8.30 uur vertrek voor de eerste duik, 11 uur de tweede duik, 12.30 uur lunch, 15.30 uur de derde duik en om 17.30 of 18.30 uur de vierde duik! We zijn waarschijnlijk niet zo fanatiek dat we elke dag 4 duiken gaan maken, maar er is dus keuze genoeg

Het werden dus inderdaad 2 lange dagen en ons zitvlees en geduld zijn aardig op de proef gesteld. Maar een eerste aanblik van Maratua wekt de indruk dat het het allemaal waard zou kunnen zijn. Nu morgen nog even zien hoe het hier onder water is

Op zaterdag maken we de eerste duik vrijwel op open zee, tenminste zo ziet het er aan de oppervlakte uit. Maar als we onderwater gaan zien we dat de boot geankerd ligt op een soort onderwater zandbank en dat iets verder een wand van koraal de diepte in gaat. Langs de wand zwemmen we verder de zee op en dan trekt de stroming aan en komen we bij een hoek. Precies op die hoek is de stroming wederom te sterk om tegen in te zwemmen. We grijpen allemaal een stuk steen aan de bovenrand van de wand en bekijken het schouwspel in de diepte. Honderden, misschien wel duizenden, vissen trekken aan ons voorbij. Het is alsof we in een aquarium liggen. Tonijnen, haaien, bumphead parrotfish, trigger fish, en nog vele andere soorten, in grotere of kleinere scholen, lijken zich moeiteloos tegen de stroming in te bewegen.
Na een half uurtje moeten we toch iets minder diep, vanwege de stikstof die je opneemt tijdens het ademen onder water, maar op een meter of 12 vinden we opnieuw een rots om ons aan vast te houden en liggen nu voor een school van tientallen batfish. De batfish lijken geen last te hebben van de stroming en poseren eindeloos voor de 3 foto-camera’s en de videocamera die we zeker een kwartier op ze gericht houden. Wat een prachtige duik!

’s Middags besluit Marije niet mee te gaan. De hoofdpijn van het koppen van de boot 2 dagen geleden is na de duik van vanochtend, waar we toch weer een flinke fysieke inspanning hebben moeten plegen en met een diepte van bijna 30 meter, flink erger geworden. Ze gaat ’s middags een paar uur plat terwijl Juriaan met de Fransen weer de zee op gaat. Ook nu treffen ze weer een duiksite met erg veel vissen, maar ook weer stroming…. Dat laatste is onlosmakelijk verbonden met Alor!

Zondagochtend is de hoofdpijn van Marije niet weggetrokken en het lijkt ons verstandig, met het oog op de tweede helft van onze vakantie waar we ook nog willen duiken, om het lot niet te tarten en nog maar een duikje over te slaan. Om 8.15 uur loopt Juriaan naar de kano die hem, nu alleen nog met het Franse stel, want Guillaume gaat vanmiddag weg, naar de volgende duiklocatie brengt. De ochtendduik was al vanouds: veel stroming maar dus ook veel vis.

Na de lunch besluit Marije het, met een dubbele dosis Ibuprofen, het toch te gaan proberen want we gaan naar een baai waar weinig stroming staat en er dus minder hard gezwommen hoeft te worden. Eerst zetten we Guillaume af op de steiger waar we ook opgepikt zijn, zwaaien hem uit en wensen hem een goede reis naar de Perhentian Islands. Wij draaien daarna met de boot de bocht om en gaan in een baai het water in. Er is ons een muck dive beloofd (een duik op een zwarte zandbodem met over het algemeen iets kouder water, minder goed zicht en kleine beesten die zich verstoppen in het zand) en die belofte wordt waargemaakt. Er zijn vooral veel baby bat fish die nogal schichtig zijn maar wel prachtig om te zien, veel Nemo’s, veel krabbetjes en garnaal-achtigen en moray eels. Een prima duikje dus weer. Als we boven komen is de stroming toch weer flink aangetrokken. We hadden afgesproken naar de boot te zwemmen, die in de baai aan een van de andere boten die er liggen aan zou leggen, maar er is geen beginnen aan om tegen de stroming in te zwemmen. Hoe hard we ook trappen, we komen geen centimeter vooruit. Na een paar minuten snappen ook de bootmannen dat Mohamed niet naar de berg komt dus de berg maar naar Mohamed moet varen
Na een heerlijke warme douche zitten we nog een uurtje op onze veranda tot het avondeten geserveerd wordt.

De laatste ochtend kunnen we nog 2 duiken maken. Maar het gesprek bij het ontbijt gaat over de vuren die op verschillende plaatsen aan de overkant van de baai zijn ontstoken gisteravond. De bevolking zet het land in brand om er na de regentijd, die nu elk moment kan beginnen, een betere oogst van hoofdzakelijk mais op te kunnen verbouwen. Een ander gespreksonderwerp is de aardbeving van die ochtend. Wij hebben er niets van gevoeld maar de rest blijkbaar wel. Marije slaat de eerste duik over omdat de hoofdpijn nog altijd niet gezakt is en zeker als er hard tegen de stroming ingezwommen moet worden het alleen maar erger wordt. Juriaan gaat wel en heeft inderdaad een hele sterke stroming maar wel een prachtige duik met 6 Eagle Rays, verschillende (soorten) haaien, barracuda’s, tonijnen, jacks, trevally, etc. Om 10.30 uur gaan we onze laatste duik maken op Alor: op het huisrif van Alor Divers, recht voor de deur. De stroming valt mee en we hebben rustig de tijd om foto’s te maken en van de prachtige wand te genieten.

Na de lunch wordt onze duikuitrusting op onze veranda gelegd en we hangen de boel te drogen want morgenochtend om 5 (!) uur vertrekken we. Het worden weer 2 dagen reizen. Eerst met de boot van het resort naar Alor Kecil (half uurtje), dan met de auto naar de luchthaven (3 kwartier), dan een vlucht van Alor naar Kupang (50 minuten), vervolgens 4 uur wachten in Kupang om dan in 2 uur naar Surabaya te vliegen. In Surabaya moeten we weer 3 uur wachten en dan vliegen we in anderhalf uur naar Balikpapan (op Kalimantan). We overnachten in Balikpapan en vliegen dan de volgende dag naar Berau (een uur) en gaan dan met de boot naar Maratua (3 uur). Dus dat wordt weer veel reizen en vooral wachten. We zijn benieuwd naar ons volgende duikeilandje!

De stroming van de duik van de eerste dag was een voorspellende factor voor de duiken die zouden volgen….

Na de eerste nacht op Alor worden we om 7 uur aan het ontbijt verwacht. Nea, de vrouw van Gilles, heeft heerlijk brood gebakken en er zijn gebakken eieren, ondanks het vroege uur dus een prima start van de dag. We zitten om 8.15 uur in een gammele kano die door 2 personeelsleden van Alor naar de speedboot wordt gepeddeld en dan vertrekken we naar de eerste duiksite van de dag. Als we in het water liggen blijkt de stroming wederom stevig. Het Franse stel, Guillaume en gids Gilles blijven zeker een half uur dapper tegen de stroom in zwemmen, wij houden het na een kwartier spartelen voor gezien en keren om en laten ons heerlijk met de stroom mee drijven over een prachtige slope. Als we na ruim een uur, wonderlijk genoeg allemaal weer dichtbij elkaar, boven komen krijgen we een preek van Gilles. Op Alor moet je tegen de stroom in zwemmen, onze vinnen zijn niet stevig genoeg en de andere Fransman doet er een schepje bovenop door te zeggen dat de mooiste duiken tegen de stroom in zijn, wat een onzin.

’s Middags probeert Juriaan op aandringen van Gilles toch een ander paar vinnen, maar het goede nieuws is dat er op de duiksite van de middag vrijwel geen stroming staat. Het is een echte Muck-dive met zwart vulkaanzand en wonderlijke beesten die veelal over de bodem kruipen in plaats van zwemmen, een beetje zoals het duiken op Lembeh. Prima om rustig te fotograferen en een lange duik te maken. Na de tweede duik is het 16.30 uur en we gaan douchen en zitten heerlijk wat te lezen met ons eigen muziekje op de achtergrond. Als we de ipod met bijbehorende mini-stereo niet hadden meegenomen was het hier wel erg stil geweest Om 19 uur is het etenstijd en dan blijkt wederom dat Gilles meer van duiken en de natuur houdt dan van mensen die zijn duikresort bezoeken. Hij zwijgt in alle talen, zelfs in het Frans terwijl 3 van de 5 gasten Fransen zijn. Om 20 uur gaat het Franse stel naar hun hutje en ook Gilles, Nea en hun dochtertje Mali verdwijnen. Het is oorverdovend rustig in het resort. Als wij later, tegelijk met Giullaume, ook vertrekken komt er meteen iemand van de staf die de lichten uit doet in het restaurant en het resort is pikkedonker! Goed dat we op het laatste moment een zaklamp in onze tas hebben gedaan….

Duikvakanties blinken over het algemeen uit in regelmaat en zo ook hier. Ook op donderdag gaat de wekker om 6.30 uur en zitten we even na 7 uur aan het ontbijt en om 8.15 uur weer in de gammele kano. De ochtendduik is wederom op een plek met flinke stroming. Maar deze keer houdt de rest het na een kwartier tegen de stroming in trappen het ook voor gezien en drijven we nog 3 kwartier langs een wand en slope, die minimaal net zo mooi zijn als de wand waar we ons tegen de stroming in moesten vechten. Na de ochtendduik zijn we rond 11 uur terug en gaan we lekker op de veranda van ons hutje zitten waar het door de wind redelijk uit te houden is, want verder, zeker uit de wind, is het hier weer onvervalst tropsich qua temperatuur!

De middagduik verloopt voor Marije iets anders dan gepland. Als we het water in gaan staan er flinke golven en blijkt de stroming nog iets toegenomen te zijn. Marije gaat als eerste het water in en trekt zich aan een lijn langs de zijkant van de boot naar voren, tegen de stroming in en door de golven heen. Aan de voorkant ligt de boot aan een anker en via de ankerlijk zullen we afdalen. Het is echter nog wel een paar meter zwemmen van de lijn aan de oppervlakte naar de ankerlijn. Halverwege deze paar meter komt er een grote golf die de boot optilt, en als de golf voorbij is landt de boot bovenop Marijes hoofd. Gevolg: sterretjes en zwarte vlekken, voor de ogen welteverstaan. Marije worstelt zich een weg terug naar het trapje aan de achterkant van de boot en breekt de duik, die eigenlijk nog nauwelijks begonnen was, af. Een flinke buil bovenop haar hoofd en een dreunende hoofdpijn zijn het gevolg. Juriaan en de Fransen (4 stuks, inclusief de gids Gilles) zetten de duik voort. Na ruim een half uurtje zijn ze terug. Onder water was het een wasmachine: de stroming kwam van alle kanten en bij vlagen verdwenen de bubbels niet naar boven, zoals normaal is, maar naar beneden, als er een flinke down current stond. Uitgeput en met helemaal lege flessen zijn we 3 kwartier nadat we het water in gingen al weer op de terugweg.

Voor de vrijdag ziet het programma er iets anders uit: we gaan 2 duiken in de ochtend maken en blijven tussendoor op de boot. We vertrekken stipt om 8 uur en varen naar het zuiden. We zijn gewaarschuwd dat het water aan de andere kant van het smalle kanaal tussen 2 eilanden door iets kouder kan zijn. De waarschuwing blijkt terecht: geen 28 graden maar slechts 21. En als je langere tijd in het water ligt, wat bij duiken uiteraard het geval is, dan voel je het verschil wel. De duik is relatief ontspannen met relatief weinig stroming. Dat wil zeggen: ten opzichte van wat we hier tot nu toe gewend zijn. Bij vlagen is het nog steeds heel hard tegen de stroming inzwemmen zonder dat je het gevoel hebt veel vooruit te komen, maar dat is steeds maar een paar minuten en dat zakt de stroming wat weg of kan je schuilen in een inham in de wand. Na een klein uurtje komen we behoorlijk verkleumd boven. Het duurt ook zeker een half uur, in de brandende tropische zon, tot we weer enigszins een normale lichaamtemperatuur hebben. Maar dan begint het feestje vrijwel meteen weer: we gaan ons klaarmaken voor de tweede duik, een paar honderd meter verderop aan de kust van het andere eiland waar het eerder genoemde kanaal langs loopt. We vallen het water in en bejubelen aan de oppervlakte dat de kou wel meevalt. Nog geen 2 minuten later hebben we allemaal spijt van dit optimisme: het water is op 4 meter diepte nog maar 15 (!) graden. De kou snijdt in ons gezicht en wederom trekt de stroming flink aan. Het goede nieuws is nu dat je warm wordt van veel bewegen, want hard zwemmen moeten we weer…..

De duiksite is overigens prachtig, een bodem bedekt met grote rotsen en op de bodem en de rotsen groeien duizenden anemonen (van die koralen waar Nemo inwoont) en er zijn dus ook eindeloos veel Nemo’s. Na 3 kwartier hebben we nauwelijks foto’s gemaakt, daarvoor waren onze handen al snel te koud en de stroming wederom te heftig, maar zijn we blij dat we weer uit het water mogen om op te warmen

We zitten iets voor 14 uur op maandag de 29e in het vliegtuig van Singapore naar Surabaya. De luchthaven van Surabaya is weinig entertaining en we zijn dan ook blij als we na een kleine 2 uur overstaptijd weer in het vliegtuig zitten. De luchthaven van Kupang, op Timor, is zo niet nog minder interessant. Het enige dat nog wel interessant is dat er buiten het luchthavengebouw bordjes staan met de GPS-positie waar we ons op bevinden en we zitten op 10 graden Zuiderbreedte, best een eind van huis dus

Buiten staan drommen mensen voor het hek van de aankomsthal te wachten. Niemand heeft een bordje met onze naam in zijn hand, maar het blijkt eenvoudig om ons te vinden, want wij waren de enige ‘”witneuzen” in het vliegtuig en op de luchthaven. Een meneer komt naar ons toe en sleept onze flinke duiktassen naar een busje. De duiktassen zijn te groot om achter de achterste bank neer te zetten, dus de tassen gaan voor in de bus, en wij zitten wat verder naar achteren. We maken zachtjes grappen over de ongetwijfeld shabby guest house waar we naar toe gebracht zullen worden. Wat schetst echter een kwartier later onze verbazing…. We staan voor een redelijk luxe hotel, en hoewel het donker is schatten we in dat het hotel aan de rand van de stad ligt. Er is zelfs een zwembad, maar dat is helaas om 21 uur, als wij binnenkomen, al dicht. Wel kunnen we nog wat eten en we gaan in het helverlichte restaurant (met een enorme TV die flink hard staat en waar 5 personeelsleden naar staan te kijken) zitten en bestellen een Soto Ayam, een Mee Goreng en 2 biertjes. Het hotel oogt buiten ons volledig verlaten dus na het eten gaan we lekker douchen en slapen. Want om 4.45 uur gaat de wekker. We moeten om 5.15 uur naar het vliegveld om om 6.30 uur naar Alor te vliegen.

Op de luchthaven is het om 6.30 uur verrassend druk. Later blijkt dat er een stuk of 6 vluchten tussen 6 en 8 uur vertrekken. En als wij met een half uurtje vertraging vertrekken is de luchthaven verder ook vrijwel. Na een vluchtje van 40 minuten zetten we voet op Alor. Een nog kleinere luchthaven dan Kupang… Ook hier staat niemand met een bordje, maar wederom worden wij, samen met Guillaume (een Fransman die ook naar Alor Divers gaat) al snel gevonden. Onze tasssen verdwijnen in een busje en worden naar een goudkleurige taxi gedirigeerd. Tijdens het ritje van een dik half uur constateren we dat we echt weer in een verlaten gebied zijn. De huisjes zijn van hout, karton, golfplaten en een enkele van steen. We worden afgezet bij een stenen steiger aan het strand en na een klein uurtje komt er uit de verte een speedboot, de boot van Alor Divers. Eigenaar Gilles, die hier 2 jaar geleden gestart is, bestuurt de boot zelf. Als we tijdens de lunch met Gilles en zijn vrouw Nea praten blijkt dat ze vrijwel alles hier zelf (moeten) doen. Er zijn nog 2 andere gasten, ook Fransen (Gilles is van oorsprong ook Frans), dus we zijn met 5 gasten op het eiland, wat een luxe weer. De hutjes zijn basic maar prima. En na de lunch kunnen we dan eindelijk het water in.

Er staat een flinke stroming en we hangen eerst 10 minuten aan een touw achter de boot tot ook de andere duikers het water in zijn. Tijdens het afdalen merkt Marije wel even dat ze een flinke verkoudheid heeft, eerst alleen druk op haar oren en rond haar ogen, maar even later ook een bloedneus. Als het bloeden aan de oppervlakte gestopt is gaan we opnieuw naar beneden, deze keer met meer succes. De stroming is ook beneden stevig. De eerste 10 minuten hebben we de stroming mee maar daarna draait de stroming en knokken we ons er een half uur tegenin tot Gilles, die dus ook gids is, het teken geeft om om te keren en weer lekker met de stroming mee te dobberen. Dat is een stuk relaxter!

Na de duik gaan we lekker douchen en zitten we met de ipod in het stereo-apparaatje dat we meegenomen hebben, heerlijk op veranda. Helaas geen zonsondergang vanaf de veranda want de veranda ligt op het Oosten. Dus morgen dan maar een zonsopgang kijken