‘s Nachts krijgen we weer bezoek van ons huisdier. We hebben nog altijd geen idee wat het is maar we vermoeden, af te lezen aan de geluiden die hij maakt, dat hij de palmbladeren van ons dak opeet. Door het geritsel en geknaag aan het dak is het ons volledig ontgaan dat gedurende de nacht een stevige wind is opgestoken. Als we rond 8 uur buiten komen op het strand staan er schuimkoppen op de golven in de baai en staan de bomen naast ons hutje behoorlijk schuin door de wind.

Aan het ontbijt treffen we alleen nog de bekende gasten want de nieuwerikken die gisteren met z’n 15-en zijn gekomen duiken pas in de middag en lijken dus lekker uit te slapen. We moeten wederom kiezen wat voor een ei we willen en Juriaan besluit de gekookte eieren eens te proberen en bestelt een 4-minuten ei. Als je hier een ei bestelt krijg je er 2 en als Marije haar sunny-side up eieren krijgt komen ook 2 gekookte eieren in een soepkom en bij wijze van eierdop een borrelglas. 4 Minuten blijkt wat optimistisch, de eieren zijn weliswaar warm maar verder volledig vloeibaar, dus we delen de sunny-side ups We geven nog even wat vuile was af bij de eigenares van het resort en ze heeft zelfs een tubetje cortison-zalf, tegen de inmiddels alweer aardig grote ontstekingen en andere nare plekken op Juriaans benen van alle beten. Onze eigen tube is na een week op, en het is prettig dat Juriaan kan blijven smeren want we weten uit ervaring dat die plekken heel naar kunnen worden als je ze niet goed verzorgt……

Rond 9.15 uur trekken we onze pakken (half) aan op de duikschool en vlak voor de briefing bij het kleine whiteboard wordt gegeven voelt Marije iets in haar duikschoen. Als ze hem uittrekt en omkeert komt er een kolonie rode mieren uit. Slechts 1 beet in haar voet valt erg mee en nog beter is het dat het niet Juriaans schoenen zijn want die heeft in het verleden enorme nare wonden van mierenbeten gehad (waardoor hij ook op een gegeven moment zijn voet een week niet nat mocht maken, en dat zou hier volstrekt onmogelijk zijn). Een van de gidsen gaat Marije haar schoenen uitspoelen en we luisteren naar de korte briefing die eigenlijk niet meer vertelt dan de naam van de duiksite (vandaag Boulder Rock en Three Sisters) en hoe lang het varen is. Vandaag is het 50 minuten varen. We lopen via het strand naar de drijvende steiger, klimmen aan boord, checken onze uitrusting, die hier ‘s nachts op de boot blijft, en installeren ons voor 50 minuten varen.

Als we de baai uit zijn blijkt dat de golven op open zee behoorlijk zijn! De boot schommelt, schudt en stampt zich een weg door de golven heen. Delen van de reis moeten we slalommen. Om te zorgen dat de boot geen water maakt en nog een beetje vooruit gaat en niet alleen omhoog en omlaag. Bij ons buureiland, overigens net als ons eiland en alle andere eilanden in deze Archipel onbewoond, liggen een aantal vissersboten. Zij zijn hoogstwaarschijnlijk de oorzaak van het feit dat we hier nauwelijks vissen zien van groter dan 30 cm, die zijn allemaal al opgevist door de netten of het dynamiet. Na 1,5 uur varen krijgen we de rots Boulder Rock, in zicht en maken we ons klaar. We zitten met 10 duikers en 3 gidsen op de boot en we gaan in 2 groepen het water in zodat we niet te lang aan de oppervlakte in de hoge golven hoeven wachten tot iedereen gesprongen is. Met het Duitse en Nederlandse stel waar we eigenlijk de hele week al mee gedoken hebben en de lokale gids (die we onderwater eigenlijk nooit zien omdat hij er als een haas van doorgaat) zijn wij groep 1 en we gaan bijna 2 uur nadat we zijn uitgevaren onder.

De stroming valt eigenlijk reuze mee, dat zag er vanaf boven spannender uit, en we drijven met een rustig gangetje langs de rotsen en koralen. Omdat we met ons 6-en 5 onderwater camera’s hebben, hebben we ook allemaal een ander tempo en na een kwartiertje zien we alleen elkaar nog onderwater, heerlijk rustig! En halverwege heeft Marije na jaren zoeken eindelijk Nemo gevonden: een anemoonvis met 1 vin, net als in de film Na een uurtje gaan we naar boven en worden we als 3 duo’s die toch nog wel een eind uit elkaar boven komen, opgepikt door de boot. We zetten direct koers naar de tweede duiksite van de ochtend, of inmiddels als middag. Als snack krijgen we, zoals iedere dag, fruit, en gelukkig heeft de speedboot niet alleen nieuwe gasten meegenomen maar ook fruit. Dus voor het eerst in dagen krijgen we geen Papaya maar Watermeloen, een heerlijk verfrissende smaak met al dat zout van de zee

Op de tweede duiksite zijn we (wederom) gewaarschuwd voor de stroming maar die blijkt ook hier erg mee (of tegen…. als je van stevige stroming houdt, zoals wij) te vallen. We gaan weer als eerste groep maar deze keer worden we al vrij snel ingehaald door de tweede groep. Eerst zien we de (nieuwe) Italianen langs sprinten en vervolgens voelen we vinnen op ons hoofd, een ander duo beweegt zich rechtop door het water en staat letterlijk op onze hoofden. Even wachten dus maar tot zij voorbij zijn….. Aan het einde van de duik vindt een van de Zwitserse gidsen een gigantische octopus en omdat de andere duikers om onduidelijke reden haast hebben om door te zwemmen hebben wij alle tijd voor foto’s. Als we boven komen is de wind wat gaan liggen en zijn de schuimkoppen op de golven duidelijk afgenomen en we varen in 20 minuten terug naar de baai.

We springen snel onder de buiten-douche en moeten dan haasten om voor 15.30 uur in het restaurant te zijn voor de lunch. Het is hier bijna onmogelijk om 3 duiken op een dag te doen want terwijl ons eerste drankje bij de lunch bestellen vaart de middagboot, met de nieuwerikken, uit voor hun duik. Als we om 16 uur ons installeren op onze strandbedjes is ook op het strand goed te zien dat de populatie op het eiland in 2 dagen tijd verdrievoudigd is. Overal lopen, zwemmen, frisbeeen en voetballen groepjes mensen. We zijn benieuwd of het restaurant nog meer gasten aan kan, de logistiek is nu al vaak rommelig

Als de zon achter de berg in het Westen wegzakt en onze strandbedjes, als eerste van het hele eiland, in de schaduw laat, komt de massage-dame aanlopen. We hebben allebei een Tennaka-massage (met een poeder/klei in plaats van olie) besteld. Marije is als eerste aan de beurt en gaat op het 1-persoons bed in ons huisje liggen (handig dat er een extra bed is, dan komt al dat spul niet in het gewone bed). De dame heeft enorme sterke vingers en met het duwen en drukken op haar rug en met name haar kuiten zit Marije meer da eens bijna tegen het plafond van de pijn. Maar uiteindelijk weet de dame een druk te vinden die te hanteren is en dan is het uitermate goed ontspannen. Als je na zo’n massage in de spiegel kijkt zie je eruit als een Birmese krijger met over je hele lichaam, maar vooral ook in je gezicht witte strepen en cirkels van het poeder. Volgens de lokalen werkt het poeder goed tegen de jeuk van de muggenbulten, en daar zit dan ook een extra stip poeder op, dus het is straks voorzichtig douchen, om de poeder op de bulten juist te laten zitten.

Het is volle bak bij het diner: 37 gasten, dat is toch flink meer dan toe wij hier aankwamen en we met 14 toeristen het eiland bevolkten. De logistiek in het restaurant moet nog een beetje op stoom komen. Maar het voordeel is zeker dat de 4 gangen in een iets minder razende vaart geserveerd worden Na het eten kijken we vanaf de bar naar de baai en zien dat deze helverlicht is door een flink aantal vissersboten die met grote hoeveelheden felle gloeilampen het water verlichten. Hiermee hopen ze de vissen te verwarren en de indruk te wekken dat het dag is, zodat de dagvissen gaan zwemmen en zo in hun netten terecht komen. Waarschijnlijk een effectieve manier van vissen want veel boten doen het zo, maar ook een effectieve manier om de visstand hier fiks omlaag te brengen

We zitten om 6.45 uur met z’n zevenen bij het ontbijt, alle duikers die mee gaan op dagtocht, of long distance trip zoals ze het hier noemen. De ober in het restaurant heeft moeite om het in z’n eentje te rooien. Koffie en thee laten lang op zich wachten, en de thee komt zelfs pas als we al onze reguliere after-breakfast espresso hebben besteld. Ook de diverse bestelling van eieren, vragen wat geduld. Zonder dat we het afgesproken hebben heeft iedereen ook een ander soort ei besteld. En het Duitse stel maakt tijdens het wachten al grappen over dat ze benieuwd zijn hoe hun 4-minuten ei zal zijn na zo lang wachten Om even voor half 8 is iedereen klaar om de spullen te pakken en via de duikschool, waar we alleen onze pakken en schoenen moeten oppikken naar de boot te gaan.

We gaan vandaag met de nieuwe boot waar de afgelopen dagen hard aan is geklust. De boot is wat ruimer dan de andere boten, net geschilderd en volgens een van de gidsen ook sneller. We komen er al snel achter dat ie vooral ook ruim lijkt omdat onze uitrustingen er nog niet op liggen. We stoppen in de baai nog even bij de oude boot om alle uitrustingen over te laden en het is dan ook bijna 8 uur als we de baai achter ons laten. De zon schijnt al weer stevig en we zoeken allemaal een plekje om de komende 2 uur door te brengen. Marije maakt van haar duikpak een matje waarop het iets comfortabeler liggen is dan op de houten planken op het voordek. Juriaan nestelt zich op een bankje met een boek. Na anderhalf uur krijgen we het signaal dat we over een kwartier het water in kunnen. Maar dat betekent dus eerst, op ons verzoek, een korte tussenstop om te plassen. Tot hilariteit van de crew springen we alle zeven het water in en na een paar minuten kunnen we verder.

De zee is spiegelglad als we het water inspringen boven de onder water Pinnacle Sea Fan Forrest. Maar een gladde zee blijkt maar weer weinig te zeggen over de condities onder water. Het zicht is werkelijk briljant maar de stroming is vrij stevig. We blazen langs de sea fans en genieten van het heldere blauwe water en de prachtige lichtinval tussen de rotsen door. Na een uurtje zijn we boven en zet de boot koers naar Western Rocky, een half uurtje varen en zichtbaar aan de oppervlakte. We krijgen bij wijze van snack (wederom) Papaya gepresenteerd. Bij het zien van onze afkeurdende blikken legt een van de gidsen uit dat later vandaag de speedboot terug komt van het vasteland met vers fruit, en andere aangevulde voorraden. Dat is een goed vooruitzicht!

Na precies een uur gaan we weer onder. Dit is de plek waar we eerder deze week onze duik moesten afbreken vanwege materiaal-pech van Juriaan. Maar deze keer is alles OK en kunnen we volop genieten van de werkelijk prachtige duiksite met eindeloos veel koraal, klein spul en wederom cuttlefish. Aan het einde van de duik vindt Juriaan nog een grote octopus en dan zit ons uur bodemtijd er al weer op. We moeten even tellen maar waarschijnlijk was dit Juriaans 500e duik! De derde duik doen we ook bij Western Rocky, maar dan aan de andere kant van de rots. Dus we dobberen lekker bij het eiland terwijl we de meegebrachte nasi als lunch geserveerd krijgen. En ook de derde duik, die Juriaan 3 dagen geleden ook niet heeft kunnen maken, is heerlijk. We merken wel aan onze computers dat we al 2 lange en diepe duiken achter de rug hebben en we moeten na een half uur al op minder dan 10 meter diepte zitten om niet in deco te raken. Maar gelukkig is er ook ondieper voldoende te zien!

De terugreis met de nieuwe (en snellere?) boot duurt nog altijd 2,5 uur en we schuifelen allemaal eindeloos heen en weer om maar onze houten kont wat minder te voelen. En als we rond 17.30 uur de bamboe-steiger op stappen begint het al voorzichtig te schemeren. Dit is het tijdstip dat de muggen op zoek gaan naar een maaltijd dus we spoelen snel onze pakken en besluiten dan in ons hutje te douchen en niet onder de boom, waar de muggen in grote kluwen zichtbaar zijn. En na een dag zon en zout is wat zoet en warm ook wel erg lekker!

Als we, zo altijd behalve op 1e Kerstavond, even voor 20 uur bij het restaurant komen zijn we heel duidelijk de allerlaatsten. En er zijn 15(!) nieuwe gasten, dus het aantal tafels is op het terras is meer dan verdubbeld. We zitten nog niet of de salades worden voor ons neergezet. Er is geen tijd te verliezen Als we direct daarna onze soep geserveerd krijgen beginnen we het te begrijpen. Ze proberen ons in het ritme van de andere tafels te krijgen die er duidelijk al een half uur of langer zaten. Daarom krijgen wij ons eten altijd zo snel….. Als wij ons hoofdgerecht krijgen, en de biertjes ook eindelijk gearriveerd zijn, wordt bij de andere tafels het dessert uitgeserveerd, we lopen dus nog maar 1 gang achter. En na de chicken-curry volgt de banana pancake ook al snel. En binnen 40 minuten hebben ze ons alle 4 gangen voorgeschoteld. We bestellen nog een espresso aan de bar en dan gaan we naar ons huisje. Marije is bezig in een boek (Touching the Void van Joe Simpson) over een dramatische bergbeklimming in de Andes die ze graag wil uitlezen. Met de playlist die we de afgelopen dagen hebben gemaakt op de iPad op de achtergrond leest zij haar boek uit en begint Juriaan aan een nieuw boek. Een heerlijk relaxte avond op onze veranda. Met als extra achtergrond-geluid de rollende golven. Een bijzonder 2e Kerstdag!

Op de ochtend van eerste Kerstdag is het toch weer stralend weer! We doen ons ochtendritueel als alle andere ochtenden (insmeren, een halve fles water drinken, camera’s klaar maken en onbijten) en om 9.15 uur staan we onze wetsuits alweer aan de trekken. Die hebben de avond en nacht buiten gehangen en zijn na de bui nog niet helemaal droog en zitten onder het opgespatte zand. We gooien ze in de spoelbakken bij de duikschool en trekken ze maar nat aan.

We hoeven vanochtend maar een half uurtje te varen naar de eerste duiksite en we liggen ruim voor 10 uur in het water. Er staat een stevige stroming en niet iedereen op de boot (we noemen geen namen, slechts nationaliteiten, het zijn weer de Italianen ) is even vlot en we hangen aan onze ritualen op een meter of 15 diepte te wachten, als vlaggen in een stevige wind. Als iedereen beneden is haken we los en laten we ons door de stroming langs het prachtige rif blazen. Om de hoek neemt de stroming wat af en kunnen we de tweede helft van de duik het wat rustiger aan doen en ook wat meer foto’s maken. Vlak voor het einde van de duik horen, en voelen, we een enorme dreun onder water. Er wordt net dynamiet gevist in de buurt! We kijken elkaar en het Nederlandse stel dat binnen oogafstand is aan en als ook de echo van de dreun is weggetrokken maken we onze duik af.

Aan de oppervlakte varen we naar een baai van een nabij gelegen eiland / rots. Daar liggen 3 boten van Sea Gipsies. Dat zullen we vissers zijn. We zien ze ook netten uitleggen in de baai. Wat zonde! Aan de andere kant, deze mensen moeten ook eten en leven, dus het is maar de vraag of het terecht is dat wij er een mening over hebben….. Na een uurtje dobberen, vriendelijk weigeren van de aangeboden Papaya en een klein stukje zwemmen (tot ook hier het stinging plankton en kleine kwalletjes te pijnlijk worden) kunnen we ons opmaken voor de tweede duik. We worden in de stevige golfslag aan vlakbij een rots te water gelaten en gaan snel naar beneden om niet tegen de rotsen opgeduwd te worden door het water. Ook hier weer een prachtig rif, maar helaas wordt het zicht gedurende de duik wel steeds minder goed en we eindigen in een wolk van deeltjes met zicht van een meter of 8.

Terug op de duikschool doen we ons vaste middagritueel: onder de hogedruk douche buiten bij de duikschool, droge bikini resp. zwembroek aan en naar de lunch. We bestellen een banana juice maar helaas de bananen zijn op. Dt verwacht je toch niet in zo’n bananen-republiek Dan maar een colaatje, want van de hele dag alleen maar water heb je op een gegeven moment ook wel genoeg. En na de Sea Food Salad, de Crispy Chicken en de Fruit Plate die we iedere middag bestellen (zonder Papaya uiteraard!) kunnen we weer onderuit op ons strandbedje.

Om 16.45 uur springt Marije snel onder de douche want Juriaan heeft om 17 uur een massage besteld en bij gebrek aan Spa op dit eiland vindt dat plaats in je eigen huisje. De massage waarvoor Juriaan heeft gekozen is een Tenaka-massage: een massage zonder olie maar met een soort poeder dat de lokalen hier ook op hun gezicht dragen, als een soort make-up, of oorlogsuitdossing. Na 3 kwartier is hij wit uitgeslagen maar wel helemaal relaxed en voelt hij de jeuk van de muggenbeten helemaal niet meer (die ook allemaal nog iets dikker zijn besmeerd met het poeder dan de rest van zijn lichaam). En de muggenbeten van Juriaan nemen weer angstaanjagende vormen aan (ontstekingen, rode kringen, grote rode plekken) dus dat de jeuk even weg is, is erg prettig.

Het is vanavond Kerstdiner, en er staan in het restaurant inmiddels ook 2 piepkleine kerstboompjes met nepsneeuw. Maar ondanks dat zijn we hier in de tropen nooit echt in Kerstsfeer gekomen, maar daar missen we allebei maar weinig aan. We nemen ons wel voor om deze keer niet als allerlaatste te verschijnen in het restaurant dus vlak voor 19 uur besluiten we de fles witte wijn die we vanavond gaan drinken maar aan de bar open te laten maken. Dan zijn we in ieder geval een beetje bijtijds aan tafel

Aan de bar blijken nog een aantal andere gasten te zitten (de Franse familie en de Duitse alleen-reizende dame) en aan de boxen hangt een mp3 speler met lokale muziek. Na wat oppervlakkige gesprekjes aan de bar met de andere gasten en de Zwitserse Batman gaat iedereen stipt om 19 uur aan tafel. Het voorgerechten-buffet is nog niet klaar gezet dus wij blijven nog een glaasje wijn langer aan de bar ziftten. Als de voorgerechten gerangschikt zijn nemen wij het laatste tafeltje en begint het Kerstdiner. Er staan zeker 10 verschillende voorgerechten waaronder sushi (Japan is hier niet echt om de hoek), shrimps in de thousand Islands saus (de VS zijn ook ver weg) en tomaten-mozarella salade (en Italië is ook niet naast de deur). Dus weinig lokaals bij de voorgerechten. De knoflooksoep heeft wel een lokaal smaakje en de Birmese gebakken Tiger Prawns smaken ook echt van hier. Het dessertbuffet heeft weer weinig te maken met de keuken van Myanmar met crème caramel, cup cakes en chocolade-taart. Met name aan de laatste doet Juriaan zich te goed

We hadden verwacht dat iedereen wat langer zou natafelen bij het Kerstdiner, maar om 21 uur zijn alle tafels weer leeg, behalve die van ons. We bestellen nog een espresso (wat een genot dat de eigenaar van het resort van goede koffie houdt en hier dus een echt goed espresso-apparaat heeft laten aanrukken! Maar ook wij gaan het niet laat maken. Morgen weer op dagtocht dus een wekker die voor 6 uur al gaat, ontbijt om 6.45 uur en uitvaren voor 7.30 uur. Dat zouden we thuis op 2e Kerstdag nooit bedacht hebben

We hoeven op de dag voor Kerst niet zo vroeg op dus de wekker gaat om iets voor 8 uur. En na het ochtendritueel van volledig insmeren met zonnebrand en het klaarmaken van de camera’s om mee onder water te gaan kunnen we naar het ontbijt. Vers fruit, een sapje (uit een pak) een koffie voor Juriaan en een thee voor Marije (die de gekookte koffie weigert te drinken), geroosterd brood en iedere dag weer kiezen wat voor een ei we willen…. Vandaag een roerei. Om 9.15 uur zijn we op de duikschool. Er gaan vandaag 2 boten omdat we met teveel (11) zijn voor 1 boot. We krijgen op de duikschool een ultra-korte briefing en dan kunnen we vertrekken: 50 minuten varen naar Parsons Rock. Wij zitten alleen met het Nederlandse stel op de boot en cruisen soms voor, soms achter en soms naast de andere boot. Als de gids aangeeft dat we over 10 minuten het water in kunnen laten we de boot nog even stoppen voor een plaspauze. De andere boot wacht ook en kijkt verwonderd hoe wij met z’n tweeën nog zonder duikpak het water inspringen en een minuut later weer aan boord klimmen. En dan kunnen we meteen onze uitrustingen aan doen voor de duik, Marije haar 500e!

Omdat het vloed is, is de rots vanaf de oppervlakte niet te zien, met eb steekt deze net boven het water uit, maar omdat het bijna hoogtij is zien we niets aan de oppervlakte, behalve de sporen van stroming rond de rots. We gaan het water in, snel na elkaar deze keer in verband met mogelijke sterke stroming. Onderwater is geen hand voor ogen te zien. Het water is troebel, groen….. Net het Oostvoornse Meer op een gemiddelde voorjaarsdag….. De gids gebaart in welke richting we moeten afdalen en na een paar minuten vinden we op 25 meter diepte inderdaad rotsen. Ook bij de rotsen is het zicht slecht, om niet te zeggen dat er een dikke mist hangt. We drijven met de stroming mee langs de rots in de hoop (en verwachting) dat het verderop beter gaat worden. We moeten goed opletten elkaar niet kwijt te raken onder water, maar wij zijn met onze duiktraining in Nederland wel wat gewend. Maar behalve elkaar zien we al vrij snel niemand anders meer. Als onze computers op 27 meter diepte aangeven dat we wat onderdieper moeten gaan om niet in deco te komen zien we nergens meer rotsen. We zwemmen op de gok de kant op die Juriaan aangeeft en hij heeft gelijk. Hij is sowieso de betere navigator van ons tweeden en ook deze keer vindt hij de rots terug. Het zicht wordt heel iets beter, maar met slechts 5 tot 8 meter wordt het de hele duik lang niet geweldig en na een uurtje is het mooi geweest. E waren mooiere plaatsen geweest om de 500e duik op te doen, maar het is zoals het is.

Aan boord zetten de boten direct koers naar North Rock, onze tweede bestemming van de ochtend. We krijgen een bak Papaya gepresenteerd als snack die we aan ons voorbij laten gaan. En als we na dik 3 kwartier varen aankomen bij North Rock kunnen we ons meteen klaar maken voor de tweede duik. Er wordt hier geen tijd verspild aan oppervlakte-intervallen, we liggen altijd precies na een uur weer in het water, soms zelfs een paar minuten eerder. We zien aan de oppervlakte al dat het zicht een stuk beter is dus vol goede moed dalen we af. Een werkelijk prachtige rotsformatie, voor een groot deel begroeid met koraal en het tehuis van veel vissen is een prima plek voor de 501e duik van Marije (en de 497e van Juriaan).

Als we aan de oppervlakte komen ligt de andere boot dichterbij ons dan onze eigen, die ook nog bezig is de andere Nederlanders uit het water te halen. Onder stevig aandringen stappen we maar in, in de andere boot en die brengt ons keurig naar het eiland. Daar springen we onder de douche van de duikschool: een gigantische buis die aan een boom is bevestigd waar het zoete water met donderend geweld uitkomt, zoveel waterdruk hebben we zelfs thuis niet. Heerlijk en effectief om het zout weg te spoelen. Na de lunch strijken we neer op de strandbedden voor ons hutje en vallen we allebei toch weer even in slaap. Blijkbaar toch vermoeiend voor lichaam en geest dat onder water zijn. Als we rond 16 uur wakker worden is het nog altijd flink warm en we duiken even de zee in terwijl een zeilschip aanmeert in onze baai. Walk in guests….. Dt verwacht je hier in de middle of nowhere toch niet. Als de muggen om 17.30 uur massaal opduiken duiken wij onder de douche en spuiten ons in met anti-mug. Helaas weer iets te laat want we hebben inmiddels wel een aardige hoeveelheid bulten. Die helaas bij Juriaan weer flink aan het ontsteken zijn. Dus we druppelen alcohol en hij slikt anti-histamine.

Als we tussen 18 en 19 uur op onze veranda zitten zien we in de verte bliksem. Dat hebben we al eerder gezien deze week maar nu steekt er een stevige wind op. Dat voorspelt een bui….. En na een paar minuten begint het te spetteren. We gaan de matrassen van ons strandbedden nog even binnenhalen en een paar minuten is het zachtjes regenen afgelopen en giet het! We halen de spullen die hangen te drogen over onze veranda binnen, hoewel ze met al het zout erin toch al nauwelijks droog worden, maar ze helemaal doorweekt te laten worden is ook weer zo wat. We moeten ons tussen 19 en 20 uur melden voor het diner en het is dan 19.30 uur, we gokken erop dat het in het komende half uur droger wordt en anders missen we het eten Het is ons ook nog niet duidelijk of het Kerstdiner nu vanavond, Kerstavond, of morgen is. Maar dat merken we dan vanavond wel

Als we om even voor 20 uur, de deadline voor het diner, binnen komen staat er zoals nog maar 1 leeg tafeltje. En die is voor ons. We gaan zitten bestellen een flesje Chardonnay maar voordat ze de fles, de wijnkoeler en het ijs hebben gevonden hebben wij ons voorgerecht al op…. En wanneer wij aan de soep beginnen gaat tafeltje voor tafeltje al weg. We vragen ons af hoe oudejaarsavond eruit gaan zien als iedereen tussen 20 en 21 uur zich terugtrekt in hun hutje. Maar dat weten we over een week, eerst morgen het Kerstdiner We eten rustig ons diner en drinken onze fles wijn. Om 20.30 uur zijn we echt nog de enige gasten, de rest is weg! Als we rond 22 uur naar ons huisje lopen is het min of meer droog en is de wind gaan liggen. Tropische buien waaien dus echt gewoon voorbij op een gegeven moment (al denk je dat niet als het echt tekeer gaat). We blijken bedroevend (of juist prettig) weinig Kerst-muziek op de iPad te hebben en de 3 nummers die we hebben draaien we dan ook maar een keertje, om toch nog een beetje in Kerstsfeer te komen

Om een uur of elf vallen plotseling alle lichten op de veranda en langs de paadjes op het resort uit en het is werkelijk pikdonker. Omdat het nog altijd zwaar bewolkt is, na de tropische bui, is er ook geen licht van de sterren of maan. En het is dan ook letterlijk zo donker als de nacht! Als we ons omdraaien zien we echt door de gordijnen van de deuren van ons hutje heen dat er binnen nog wel licht brandt. Er is blijkbaar geen totale blackout maar slechts een deel van de elektriciteit, waarschijnlijk 1 van de 2 generatoren op het eiland, is uitgevallen. Dat is wel zo handig want wij hebben geen zaklamp bij ons (slecht inpak-beleid ) en de zaklamp die we bij het schijnsel van de iPad in het hutje vinden hadden we eerst op moeten laden, en dat hadden we uiteraard niet eerder opgemerkt. Alle reden dus om deze Kerstavond vroegtijdig af te breken, al weten we vrijwel zeker dat we sowieso de laatsten op het eiland zijn die nog wakker zijn om 23.30 uur

Zeiden we eerder nog dat dit een luie gasten eiland was….. Op dagtocht is niets minder waar. De wekker gaat om 6 uur en we hebben nauwelijks tijd om nog even te snoozen want we worden om 6.45 uur uiterlijk aan het ontbijt verwacht. Deze keer zijn we, voor het eerst, niet de laatsten. Om 7.15 uur staan we bepakt en bezakt bij de duikschool met het inmiddels bekende Duitse en Nederlandse stel, en deze keer ook nog een Italiaans stel. We vertrekken stipt om 7.30 uur naar de vergelegen duiksite Sea Fan Forrest Pinnacle en Western Rocky. Op de boot installeren we ons voor 2 uur varen. Wij zitten prinsheerlijk op het dekje boven de motoren en hebben een goed uitzicht op de volstrekt lege Andaman-zee. Na 1,5 uur schommelen en trillen op de boot (van de motoren die niet heel soepel stationair draaien) moeten we heel nodig plassen. We vragen de kapitein een tussenstop te maken en de boot mindert meteen vaart. We krijgen vragende blikken van de andere gasten maar als wij het water inspringen en het trapje door de crew van het dak wordt gehaald volgen alle andere gasten ook. Dat was best een goed plan! En zo beginnen we duik straks ook relaxter

Nog geen 10 minuten nadat we weer doorgevaren zijn mindert de boot weer vaart, we zien niets (geen eiland, geen rots) en dan blijkt dat de Pinnacle met het Sea Fan Forrest geheel onder water te liggen en we liggen er recht boven. We trekken snel onze uitrustingen aan en gaan het water in. Een prachtige duiksite met briljant zicht en helderblauw water. Als we boven komen zijn we de lange bootreis op de weinig comfortabele boot al weer vergeten, dit is absoluut de moeite waard.

De boot zet koers naar wat rotsen in de verte want dat wordt onze tweede (en derde) duikstek. Na een oppervlakte-interval van een uurtje met wat fruit (we eten massaal alleen de watermeloen en laten de Papaya voor wat hij is), veel water drinken en weer een plas-pauze zijn we klaar voor de tweede duik. Als Juriaan in het water ligt blijkt dat zowel zijn automaat als zijn octopus stevig te free-flowen. Hij wil het toch gaan proberen in de hoop dat het minder zal worden op diepte door de druk. Helaas constateert hij op 26 meter diepte dat dit niet opschiet, zijn tank is al voor een kwart leeg en het duikt zichtbaar niet ontspannen. Juriaan gebaart naar Marije dat zij mee kan gaan met de groep en dat hij wel alleen naar boven gaat. Maar zo zijn we niet getrouwd! Samen uit samen thuis! Plus dat het bij duiken ook echt hoort dat je altijd een buddy bij de hand hebt, zeker als je niet zo ontspannen bent. We laten op 5 meter onze safety ballon op, doen een safety stop en een kwartier na aanvang van de duik klimmen we weer op de boot. Een korte inspectie van het materiaal wijst uit dat het echt gerepareerd moet worden of dat er een reserve-set aan te pas moet komen. Maar dat laatste hebben ze niet meegenomen op de boot. Dus het duiken voor Juriaan zit erop voor vandaag…… En we wachten samen de rest van het uur op de schommelende boot op de andere duikers. We beginnen na zoveel tijd op de boot al iedere paar minuten op de houten planken heen en weer te schuiven. Comfortabel is anders….. We hebben halverwege de dag al een houten kont

Als de rest ook klaar is met de tweede duik gaat een grote piepschuim box open en daar komt een nasi-maaltijd uit. We lunchen op de boot die nog altijd behoorlijk schommelt en schuin hangt als we het gewicht van de passagiers niet goed verdelen. Na de lunch trekt iedereen zijn of haar uitrusting weer aan, behalve arme Juriaan….. Marije gaat met de gids als buddy het water in. Dit had haar 500e duik moeten worden, maar we besluiten de eerder afgebroken duik niet mee te tellen, dus dit is nummer 499. Onder water staat een stevige stroming en ook de golven aan de oppervlakte maken het lastig om alle duikers op de juiste plaats, boven de ingang van een tunnel op 24 meter diepte, te droppen. Als de boot 3 keer heen en weer is gevaren ligt iedereen in het water en kunnen we onder. De tunnel is ruim, stromingsvrij en heeft een hele mooie lichtinval. Aan de andere kant van de tunnel is een mooie wand met veel klein spul dat het fotograferen waard is. Maar de gids zwemt stevig door en je blijft tijdens een duik bij je buddy dus veel foto’s kan Marije uiteindelijk niet maken zonder al te veel achterop te raken. Het Duitse stel maakt gebruik van Marije haar scherpe ogen en neemt wel de tijd om foto’s te maken van de gevonden nudibranches, eels, scorpionfish, shrimps en lobsters. Als we de safety stop doen op 5 meter met de hele groep gebeurt er iets wonderlijks. De Italiaanse dame komt ondersteboven vanaf de oppervlakte naar de gids zwemmen. Ze maakt een gebaar dat ze out of air is, haar hele tank is leeg. De gids geeft haar snel zijn octopus en ze doen samen de stop. Onderwater kijken de Duitsers en Nederlanders elkaar aan met vragende blikken. Tak leeg? Waarom kwam ze weer naar beneden, ze was al boven? Waarom vraagt ze geen lucht aan haar buddy? Wonderlijk tafereel…… Als de Italiaanse en de gids aan de oppervlakte komen knallen ze ook nog eens met hun tank op de rotsen en met een hoop gedoe klimt de dame aan boord en gaat stilletjes met grote ogen in een hoekje op de boot zitten. Juriaan heeft het tafereel vanaf de boot gade kunnen slaan en kijkt met Marije met vragende blik aan. We hebben allemaal geen idee hoe ze zo snel zonder lucht kwam te zitten en waarom ze onderwater deed wat ze deed….. Maar ze is duidelijk niet in de stemming om te praten dus we laten het erbij.

We trekken onze spullen uit en de boot zet direct koers naar ons eiland dat we aan horizon kunnen zien liggen, maar waar we pas over ruim 2 uur zullen zijn. Iedereen probeerde een plekje op de houten planken te vinden waar hij of zij het de komende twee uur uit kan houden, maar we zijn allemaal behoorlijk stijf van een dagje op de boot en we staan zo af en toe op (maar kunnen niet vrij rondlopen want dan gaat de boot onherroepelijk op zijn zijkant), gaan op tassen liggen, gebruiken handdoeken als kussen en verzitten nog maar een keer. Rond 17.30 uur varen we de baai in, blij dat we op kunnen staan en even kunnen lopen.

Maar ondanks de ongemakken op de boot (geen zachte bankjes of kussen en geen toilet) en de materiaal-pech was het best een lekkere dag. En de dagtocht doen ze hier 2 keer in de week, dus misschien volgende week nog een poging? En dan is het tijd om lekker te douchen en een koud biertje!

We staan rond 8 uur op en de zon schijnt voorzichtig door de sluierbewolking. Aan het ontbijt zijn we weer de laatsten. Story of our (Birmese) lives Maar om 9 uur zijn we ruim op tijd op de duikschool. We varen vandaag uit eerst naar de duiksite South Rock, half uurtje varen. De meeste duiksites heten hier iets met “Rock”, waar dat anders vaak iets met “Reef” is. De duiksites hier zijn inderdaad vaak onderwater rotsformaties met metbname soft koraal, af en toe hard koraal en vooral “klein spul”. Rond 10.30 uur gaan we onder en binnen een minuut stuit Marije op een cuttlefish, ofwel een sepia. Een prachtig weekdier van enkele tientallen decimeters lengte met armen als van een octopus aan de voorkant van het lijf en een prachtig doorzichtig rokje waarmee hij zich voortbeweegt. De groep, het Duitse en het Nederlandse stel en 2 Zwitserse gidsen, valt direct na de afdaling uit elkaar en wij gaan gewoon lekker ons eigen ding doen. We komen na een kwartiertje 2 cuttlefish tegen en blijven hangen om te fotograferen. Verder zien we over al Christmas Trees, wormpjes die zich vermommen als piepkleine kerstbomen in alle kleuren van de regenboog: heel toepasselijk voor deze tijd van jaar

Na een kleine 3 kwartier komen we 3 cuttlefish tegen waarvan er 2 aan het paren zijn. Gaaf! We blijven zeker een kwartier fotograferen en filmen en dan is het alweer tijd om naar de oppervlakte te komen, de duiktijd is hier gelimiteerd op een uur….. Als we boven komen wordt duidelijk dat wij een volstrekt ander tempo volgen dan de rest. Wj hebben de rits (South Rock) slechts half gerond terwijl de rest er 2 keer helemaal omheen is gezwommen. De boot is nog bezig aan de andere kant van de rots de andere duikers aan boord te laten, dus tijd genoeg voor Marije om haar uitrusting aan de oppervlakte uit te trekken en een sanitaire stop te maken in de Andaman Sea

Als we aan boord zijn varen we meteen naar de tweede duiksite, Three Sisters, 3 rotsen die uit het water steken, vlak voor de ingang van de baai van ons resort. We liggen te dobberen tot het uur surface interval voorbij is en dan gaan we ons klaar maken voor de tweede duik van de ochtend. Aan de oppervlakte lijkt er een stevige stroming te staan, we zien draaikolken en bijzondere patronen. Onderwater blijkt het reuze mee te vallen. Ook nu zijn we binnen een paar minuten de rest van de groep kwijt en we doen lekker ons eigen ding. Het zicht is matig (to put it mildly) en we liggen letterlijk met onze neus in het rif waar we een overdosis aan scorpion fish aantreffen: giftig maar niet dodelijk, maar wel bijzonder goed gecamoufleerd. Onderweg weet zelfs Juriaan niet meer waar we zijn of welke kant we uit moeten. Maar per saldo maakt dat weinig uit want we laten na een uur duiken gewoon onze surface marker bouy op en dan vindt de boot ons wel als wij de boot niet hebben kunnen vinden. Vlak voor we naar boven gaan vinden we een gigantische Octopus die half in zijn (of haar?) holletje blijft zitten, dus slecht te fotograferen is.

Terug op het eiland springen we onder de douche (hoe heerlijk is zoetwater na een paar uur in de zee liggen!) en dan gaan we lunchen. Na de lunch, om 15 uur, hebben we “vrij”. We ploffen neer op de strandbedden bij ons huisje en vallen beide onherroepelijk in slaap. Als we na een uurtje wakker worden, omdat de zon onder de boom die schaduw geeft over de bedjes door komt en we het flink warm hebben gekregen, duiken we nog even de zee in. Al vrij snel daarna beginnen de muggen hun middagaanval en we gaan naar ons huisje, douchen en Deet-en. Als we bedenken dat we de muggen in het huisje willen verjagen door de airco even aan te zetten blijkt die stuk. En dat betekent hier niet repareren maar volledig vervangen. Dus er komen 2 mannetjes die de airco uit de (houten) wand halen, een gat achterlaten maar die binnen een half uur opvullen met een nieuwe airco.

We besluiten op tijd te gaan eten, maar om 19.40 uur zijn we nog altijd de laatste gasten die aanschuiven voor het diner. Vandaag lijkt ons een goed moment om een wijntje te gaan proberen. Er zijn 4 keuzes: 1 rode, 1 prosecco en 2 witte. We kiezen een witte. Dat blijkt een lastig verzoek. Er moet gezocht worden naar de wijn, daarna naar een wijnkoeler en dan nog naar ijs. Maar na een kwartiertje, en ruim na het eerste voorgerecht, hebben we een wijntje. En die smaakt goed! Als wij aan de soep beginnen zijn alle andere gasten al weg, het is 20.15 uur, zo rustig hebben we nog maar weinig resorts meegemaakt…..

Om 21 uur komt de manager van het resort ons “waarschuwen” dat we morgen om 6.45 uur moeten ontbijten om om 7.30 uur te kunnen vertrekken voor een dagtocht. Dat zijn de tijden die we normaal gesproken gewend zijn op duikeilanden We drinken ons wijntje op en gaan dan ook maar eens naar ons hutje. Wat een (rustig) paradijsje is dit! Morgen dus op tijd opstaan en de 500e duik voor Marije!

Als we na een uurtje of 2 relaxen op onze veranda naar het restaurant lopen zijn we weer de allerlaatsten. De meeste tafels zijn al met hun hoofdgerecht (na de 2 voorgerechten) bezig of daar zelfs al meer klaar. Wij hebben geen haast, maar de bediening wel en worden in een moordend tempo op snelheid gebracht met de andere tafels. Binnen 10 minuten hebben we de 2 voorgerechten; een salade van thee-bladeren en een spinazie-achtige soep, achter de kiezen. En we hieven nog niet met onze ogen te knipperen en we hebben ook de seafood in saus met “gekookte sla” (niet echt onze favoriete groente in Azië) voor ons staan. Het is hier ‘s avonds ook aangenaam warm dus we kunnen langzaam eten zonder dat het koud wordt We sluiten af met een pineapple pancake en uiteraard daarna een espresso aan de bar. Om 22 uur heeft keerden zijn huisje opgezocht en ook wij gaan nog lekker even op onze veranda zitten. Een prima eerste (duik)dag. Rond middernacht kruipen we onder de klamboe met de airco uit (want die maakt het geluid van een opstijgend vliegtuig) en de fan (waar we het kettinkje afgehaald hebben, want dat rinkelde oorverdovend) aan. Rond 5 uur schrikt Marije wakker, behoorlijke herrie….. Ze vraagt, zonder te checken of Juriaan naast haar ligt, wat hij aan het doen is. Het klinkt alsof hij iets zoekt in zo’n typisch krakend plastic zakje. Maar nee, hij ligt gewoon naast haar in bed. Met het licht aan is er niets te zien, het zal wel een beest buiten zijn….. We zijn. Gewaarschuwd voor slangen, varanen en andere echte jungle-dieren, maar we hebben allebei geen zin om in pikkedonker buiten op zoek te gaan naar de lawaaipapegaai En we draaien ons gewoon maar weer om.

Op dinsdagochtend gaat de wekker (de enige functie die onze mobiele telefoon hier in the middle of nowhere heeft) om 7.30 uur. We hebben ruim de tijd want ochtendduiken begint hier pas om 9.30 uur. Het is echt een oord voor luie toeristen…. Zeker als we ontdekken dat wij de enige zijn die na de 2 duiken in de ochtend er ‘s middags nog een willen maken…. Iets voor 10 uur varen we uit naar Pink Canyon, een duiksite op een half uurtje varen. In de boten die wij gewend zijn zou het misschien 10 minuten geweest zijn, maar het tempo in Myanmar ligt (nog) lager dan we in andere delen van Azië al gewend waren. Na een uurtje heerlijk duiken varen we naar de tweede duiksite van de ochtend: The Arch. Een prachtige onderwater-rots met een tunnel op een meter of 14 diepte waar we doorheen kunnen zwemmen. We zijn net als bij de eerste duik de groep en de 2 gidsen al vrij snel kwijt geraakt. En als wij de tunnel gevonden hebben komen we de hele groep in eens weer tegen: als tegenliggers. Ze hebben blijkbaar een volledig andere route om de rots heen genomen dan wij. Wel lekker rustig duiken zo, ondanks de soms stevige stroming en up- en down-currents.

Na de duik varen we terug en heeft de rest van de op de boot (het Nederlandse en het Duitse stel waarmee we ook hiernaar toe zijn gereisd) de middag vrij. Wij niet, we moeten haasten. We hebben precies een uur om even een droge bikini / zwembroek aan te trekken en te lunchen voor we weer de boot op moeten. Ineens is alle gevoel van “lekker relaxed” weg, we hebben haast! 10 minuten te laat, maar een kniesoor die daar op let, zijn we weer op de duikschool voor de briefing voor de derde duik van de dag. We gaan naar North Rock, een grote rots aan het einde van onze baai. We moeten op het formulier waarop je je inschrijft voor het duiken aangeven of we wel of geen gids willen. In de ochtend hebben we daar niets ingevuld. Maar Juriaan heeft voor de middag (per ongeluk of met opzet?) aangegeven dat we geen gids willen. En dat nemen de heren (Zwitserse) gidsen bloedserieus: we zijn nog niet op 5 meter diepte en ze zijn als een razende weggezwommen. Wij doen lekker ons eigen ding in ons eigen tempo onderwater. We zien ze na (ruim) een uur weer op de boot.

Als we rond 17 uur terug zijn op het strand en onze pakken gaan spoelen en onder de geïmproviseerde douche op het strand bij de duikschool springen zitten er ook al weer hele kolonies muggen op ons te wachten. Na de eerste dag weten we nu wel beter en we “sprinten” van de buitendouche naar ons hutje (gelukkig min of meer naast de duikschool) en gaan daar nogmaals onder de douche (deze keer met shampoo en doucheschuim) en spuiten ons in met Deet. Met een koud biertje uit onze minibar (= grote koelkast) en de iPad op standje muziek is het prima ontspannen op onze veranda.

Als we net na 19.30 uur bij het restaurant aan komen zijn er 2 nieuwerikken en zijn we, hoe kan het ook anders na 3 dagen, de laatste die aan het diner gaan beginnen. We eten langzamer dan we normaal gewend zijn, alleen maar om te zorgen dat ze het record “toeristen voederen” niet gaan verbreken op ons. Maar het lukt ons met geen mogelijkheid om langer dan een half uurtje te doen over de asperge-salade, tomaten-kokos-soep, chicken curry en bananen-cocktail. En nog voor 20.30 uur zitten we alweer met onze espresso, die we nauwelijks meer hoeven bestellen, die komt vanzelf, aan de verlaten bar.

Morgen maar eens een dagje met alleen 2 duiken in de ochtend, dan kunnen we relaxen na de lunch Want het was best hard werken en haasten vandaag!

Om 6 uur op zondagochtend gaat de wekker. Onze hotelkamer ziet er na 36 uur verblijf alweer uit alsof er een bom is ontploft, dus we hebben wel weer wat te doen om alle spullen in de 3 tassen te proppen. Maar even na 7 uur is dat gelukt en kunnen de tassen weer dicht. We zetten de boel klaar voor de bellboy en gaan lekker ontbijten. Na het ontbijt nemen we nog een espresso aan de bar bij het zwembad en dan is het een kwestie van afrekenen en gaan. We stappen in de auto (ze noemen het een limo maar dat is sterk overdreven, onze 3 tassen passen niet eens in de achterbak….. Aan het einde van het weggetje naar ons hotel zien we het straatnaambordje: “The Millionaires Mile”. Mmmmm, hadden we dus toch weer een (te) sjiek hotel uitgezocht

Als we rond 8.45 uur op de luchthaven aankomen staat er een gigantische rij, tot ver buiten het gebouw, bij de departures, maar gelukkig vertrekken wij met een busje en niet met een vliegtuig. Dus zet de chauffeur ons beneden bij de arrivals af, waar we ons mannetje van Extra Divers en een Duits stel direct vinden. Het is nog een kwestie van wachten op de andere 4 gasten die nog moeten komen. We hebben om 9 uur afgesproken en rond 9.30 uur wordt de chauffeur toch wel nerveus. Na nog een rondje rondvragen blijkt het vliegtuig waarmee ze moeten komen vertraging te hebben. We worden met het Duitse stel in het busje geladen en even buiten het luchthaven bij een koffietentje gedropt. We worden over een paar uur opgehaald, dus gaan we maar weer aan de espresso en Twitteren nog wat, nu we nog mobiel bereik en zelfs wifi hebben. Om 11.30 uur is onze chauffeur terug en we stappen weer in. Na nog een kwartiertje wachten in het busje buiten het luchthaventerrein krijgen we “groen licht” en gaan we terug naar de aankomsthal. Al snel hebben we de 4 andere gasten gevonden (allen Nederlanders die last hebben gehad van de sneeuw in Nederland en meer dan een dag vertraging hebben).

Er is geen tijd te verliezen met chit-chat vindt de chauffeur, de douane gaat om 16 uur dicht, het is 12.30 uur en het is (minimaal) 3,5 uur rijden. Dus dat wordt krap. We worden vast voorbereid dat als we het niet halen we in Ranong moeten overnachten, een grensdorpje in Thailand. De chauffeur zet meteen de sokken erin en is vast van plan de nodige records te gaan breken. Allereerst het snelheids-record, hij rijdt bijna plankgas over de nog relatief brede wegen net buiten Phuket. Als de weg terug gaat van 4 baans naar 2 banen breken we het record “inhalen ondanks de doorgetrokken streep”. En nog verder naar het noorden doen we meerdere wedstrijdjes “chicken” met onze tegenliggers, en wij winnen Wij hebben veruit het beste uitzicht op alle record-pogingen van onze chauffeur: we zitten op de eerste rij in het busje. Maar wel met 3 stoelen voor ons tweeën, en we kunnen af en toe onze benen strekken tussen de bestuurders- en bijrijders-stoel.

Na 2 uur worden we 10 minuten uit het busje gelaten voor een sanitaire stop en om wat te drinken en te halen bij het benzinestation waar de chauffeur het busje bijtankt. We racen rond 14.30 uur weer verder en wonder boven wonder rijden we om 15.50 uur het dorp in waar de douane is. We worden bij de pier in het dorp met piepende banden afgezet en we kunnen op tijd ons paspoort laten afstempelen. Dan stappen we met onze bagage (en dat is voor 8 duikers met eigen uitrusting nogal wat) in een uitgeholde boomstam die ons met loeiende buitenboordmotor het dorp en de baai uitvaart en de oversteek maakt naar Birma, of Myanmar zoals iedereen het hier noemt en wat ook groot op het bord aan de haven staat.

De boomstam legt aan naast een polyester boot, de speedboot van ons resort. Er stapt een man aan boord die onze paspoorten en $ 110 pp inneemt en dan kunnen we de zee op. Met 8 toeristen met bagage en 3 man crew is het krap zitten maar we zijn allemaal blij dat we vandaag nog aan zullen komen, zeker het Nederlandse stel dat donderdagochtend vertrokken is, het is inmiddels zondag 17 uur….. Na ruim een uur varen mindert de boot vaart, zouden we….. Nee hoor, een marineschip waar de kapitein aan boord gaat. Er stapt nog een Birmees bij ons in en na een kwartiertje kunnen we verder. Weer 40 minuten later minderen we weer vaart, nu dan? Helaas….. Weer een marineschip waar ons mee-lifter uitstapt. Maar als onze boot dan omdraait zien we in verte lampjes. En in dit onbewoonde gebied kan dat maar 1 ding betekenen, we zijn er bijna!

We leggen in de baai bij de lampjes aan, aan een bamboe-steiger. Op het strand verzamelt zich een flink groep mensen en wanneer we opzij kijken zien we de jungle langzaam aan ons voorbij trekken. De mensen op het strand zijn van ons resort en ze slepen de drijvende steiger aan een lange lijn naar het strand. Vlakbij het strand moeten we het, kuitdiepe, water in en dan zijn we op het resort. Met een sapje en een korte briefing worden we welkom geheten. We moeten onze horloges een half (!) uur achteruit zetten, er is een half uur tijdverschil met Thailand, wonderlijk…. En dan krijgen we ons huisje. We vragen ons af waarom wij altijd het laatste huisje in het rijtje hebben (we hadden in Phuket ook al de verst weggelegen kamer, en dat gebeurt ons vaker….) maar het is een heerlijk huisje met een grote kamer, een flinke veranda en strandbedden onder een boom voor de deur.

We nemen een biertje op de veranda en een snelle douche en gaan dan net voor 20 uur eten, we zijn de laatsten, je moet hier tussen 19 en 20 uur aan tafel voor het diner. Het eten is prima: bananen-bloemen salade, kip-vis-soep, vlees in een oestersaus met rijst en groente en een worteltjes-cake. Er staat een goede espresso-machine achter de bar, dus we eindigen met een espresso! Om 22 uur zetten we de iPad met muziek aan op onze veranda en staren heerlijk uit over de baai, en het marineschip in de verte. Het was weer een hele onderneming om hier te komen, maar tot zover is het prima!

We mogen op maandag pas in de middag duiken want we moeten uiteraard eerst weer een hele papierwinkel afwerken en gebriefd worden over het duikcentrum, de boten en het duiken. Dus gaan we rustig, en wederom als laatste, ontbijten. Daarna lopen we naar de duikschool die naast ons huisje blijkt te liggen. We zitten deze keer dus weliswaar aan het einde van het rijtje huisje, maar voor ons ideaal naast de duikschool. We doen alle plichtplegingen en mogen om 14.30 uur terug komen voor onze eerste duik. We duiken de zee in, relaxen wat op onze strandbedjes en veranda en gaan dan maar lunchen. De lunch moet je ‘s ochtends bij het ontbijt al bestellen en we hebben een salade, noedels en een bord fruit besteld. Het smaakt wederom uitstekend.

En om 14.30 uur mogen we ons dan eindelijk klaar maken voor onze eerste duik. Via de bamboe-steiger klimmen we de boot in en we gaan naar East Corner, op de hoek van onze baai. Het zicht is niet heel erg goed aan het begin van de duik maar we zijn desondanks blij dat we weer onderwater zijn. Later tijdens de duik wordt het zicht beter en trekt de stroming aan. Een heerlijke eerste duik van 2 weken! Als we terug komen wordt de steiger wel weer naar het strand getrokken en we stappen bijna op het strand uit. Een andere goede uitvinding, naast de versleepbare steiger, is de douche op het strand waar je heerlijk al het zout kan afspoelen onder een stevige straal water. Wel moet je blote voeten in het drijfzand, dus even opletten dat je niet te ver weg zakt

Terwijl we onze pakken staan te spoelen, rond 16.30 uur worden we al flink gestoken dus we springen meteen onder de douche en nemen de Deet ter hand. En dan is het wederom tijd om te relaxen en het betere niets doen!