Op vrijdagochtend maken we ons op voor de laatste duik van de vakantie. We vertrekken keurig voor 9.30 uur met 2 Nederlanders en een Franstalige Zwitser. In de baai waait het nauwelijks en staan er ook geen golven, maar zodra we op open zee komen golft het flink. We stuiteren in 45 minuten naar South Rock, in plaats van de geplande 20 minuten. En als wij daar als eerste in het water springen kunnen we elkaar nauwelijks zien tussen de golven door. Dus we dalen snel af, en op 5 meter diepte is de deining al vrijwel niet meer voelbaar. We duiken heerlijk met z’n tweeën eerst over de koraalformaties in de zandbodem en dan langzaam via de rotswand omhoog. Als we na een uur boven komen zit het er qua duiken op voor dit jaar en deze vakantie.

De boot maakt tussen de 2 duiken door een tussenstop op de steiger om ons, en onze uitrustingen af te zetten. En we hebben het rijk alleen op de duikschool om onze spullen te spoelen en uit te hangen. We zijn ook vroeg bij de lunch waar het dus ook bijzonder rustig is. Rond 15 uur verschansen we ons met een boek op de veranda en later doet Marije nog even een klein middagdutje, want het wordt voor eilandbegrippen een lange avond, deze Oudejaarsavond.

Rond 19 uur komen we bij de bar en die is duidelijk drukker dan op andere avonden. We bestellen een fles witte wijn en raken in gesprek met het Nederlandse stel waarmee we eerder deze dag gedoken hebben. Het Nederlandse stel waar we de rest van de tijd mee gedoken hebben komen er bij staan aan de bar en we besluiten vanavond onze tafels aan elkaar te schuiven en met z’n vieren te eten. Als we aan tafel gaan blijkt dat we een Birmese variant van Chinees fondue en steengrillen hebben vanavond. Tussen de tafels in staan Chinese fondue-pannen waar bovenop gegrild kan worden. En in het restaurant staat een buffet met vis en vlees om te grillen en groenten en noodles om in de bouillon te doen. We bestellen nog een fles wijn en knutselen onze eigen maaltijd.

Rond 22 uur is iedereen al van tafel en naar het strand gegaan waar een groot vuur wordt ontstoken. Tegen 23 uur gaan wij ook die kant op. En met een fles Prosecco staan we heerlijk met onze voeten in het zand uit te kijken over de baai en het vuur. Om 23.30 uur barst ineens het vuurwerk los op de live aboard boot die in onze baai ligt aangemeerd sinds de middag. Zij zitten blijkbaar nog op Thaise tijd en hebben de klok dus niet oals wij een half uur terug gezet. Als hun vuurwerk, afgewisseld met noodpijlen die de baai een prachtige rode gloed geven, is afgelopen krijgen wij allemaal pijlen in onze handen geduwd. En zo omstreeks middernacht, er wordt niet echt afgeteld, steken wij onze
pijlen aan en wordt de baai gekleurd door ons eigen vuurwerk.

Als tegen 1 uur onze Prosecco op is overwegen we te gaan slapen. Maar we raken in gesprek met de allenreizende Duitse dame en bestellen nog maar een glas Prosecco. Inmiddels is er muziek aangezet op het strand en de kaatste gasten maar vooral de staf verzamelen zich rond de op het strand geïmproviseerde bar. Als ook de Prosecco per glas op is zouden we eigenlijk moeten gaan slapen, maar Marije gaat nog even dansen in het zand met de tattoo-jongen van de bar. Als we rond 3 uur om ons heen kijken zijn alleen de eigenaren, de gidsen, wat andere staf, de Duitse dame en wij er nog. Maar de muziek blijft aan, er wordt zo af en toe wat gedanst in het zand en de Prosecco is vervangen door blikjes bier, dus we blijven nog even Om 4.30 uur is iedereen die er nog is verstandig en gaat slapen, wij moeten dan ook 2 uur later alweer opstaan om onze tassen te pakken en terug te reizen naar Phuket.

De wekker gaat om 7 uur en we voelen ons ronduit slecht…. Het nieuwe jaar begint al met spijt van de avond ervoor: van het gebrek aan ruggengraat dat we allebei hebben om op tijd weg te gaan op een feestje. Maar we vermannen ons, pakken onze tassen, werken tegen heug en meug een gebakken ei weg en nemen afscheid van de eigenaren en de staf. We reizen met dezelfde groep terug als waar we mee gekomen zijn, plus de Duitse dame. Verder gaat het Engelse gezin van de jongen met de schouder uit de kom mee op de speedboot. Een van de zoons van het gezin is zijn slippers vergeten en we wachten nog weer een kwartiertje tot hij ze gezocht, gevonden en gehaald heeft. En dan starten de motoren, zwaait de staf op het strand en zoeken wij een houding op de redelijk volle boot waarin we misschien nog een uurtje kunnen slapen. Na ruim 2 uur varen leggen we aan de Birmese haven aan de grens en ontstaat er een mannetje die onze paspoorten komt brengen.

We moeten overstappen in een holle boomstam, deze keer de cabrio-versie, zonder dak, en met de golven op het stukje zee dat we moeten oversteken hebben de mensen die aan de verkeerde kant van de boot zitten, waaronder Marije, al snel een nat pak. Er worden 2 paraplu’s te voorschijn getoverd en we houden de paraplu’s vast als een scherm tegen het opspattende water. We zijn rond 13 uur in de Thaise haven en moeten weer langs het douane-kantoortje. En als we daar klaar zijn en onze horloges weer op Thaise tijd zetten constateren we dat het voor de Nederlanders en de Duitse krap gaat worden om op tijd op de luchthaven te zijn om hun vluchten van rond 18 uur te halen. De chauffeur neemt de krappe tijd zeer serieus en zet een race tegen de klok in. Marije vecht tegen de misselijkheid en Juriaan zakt iedere paar minuten even weg in een lichte slaap. Het is een zware dag met zo weinig slaap, nog de nodige alcohol in ons bloed en het gestuiter van de boten en het busje….. Bij een deel van de mensen die om 18 uur moeten vliegen slaat de stress toe, of ze het wel halen. En bij de sanitaire stop halverwege de rit. An Ranong naar Phuket worden we ook flink opgejaagd om snel weer in te stappen en de strijd tegen de klok voort te zetten.

We zijn om 17.15 uur op de luchthaven en de 5 mensen die direct doorvliegen haasten zich naar binnen. Wij zoeken een taxi en laten ons naar ons hotel in Kamala rijden. We zijn blij als we rond 18 uur eindelijk vaste grond onder onze voeten hebben en uitgebreid kunnen douchen. We kunnen ook voor het eerst in 2 weken weer op internet en ons mobieltjes doen het weer, dus we lezen even snel wat mails en sms-en en publiceren de stukjes die we op het eiland wel geschreven hebben maar niet konden plaatsen op onze blog. Als we rond 20.30 uur een hapje gaan eten voelen we de kater, de reisdag en de korte nacht erg goed. We houden het bij een quick bite en maken er een alcohol-loze dag van! En we gaan op tijd slapen want morgen zitten we ook al weer om 8 uur in de taxi naar de luchthaven om naar Kuala Lumpur te vliegen. En daar gaan we zeker voor het eerst deze vakantie eens lekker uitslapen

Vandaag gaat er een boot op dagtrip, maar wij gaan niet mee. We zijn al 2 keer op die duiklocaties geweest en wij hebben ons ingeschreven, samen met het Nederlandse stel waar we de hele tijd al mee duiken en een nieuw Nederlands stel, voor 2 duiken in de buurt. Als we rond 7.30 uur op de veranda komen zien we dat de dagboot nog lang niet klaar is om uit te varen. De gasten staan weliswaar op de drijvende steiger maar het eten staan nog op het strand en de staf is ook nog niet voltallig aanwezig. De Zwitserse gids staat aanwijzingen te geven op het strand in gebrekkig Engels die allemaal glimlachend genegeerd worden. Of dit komt door zijn matige Engels, dat van de lokale staf, of dat ze er vandaag gewoon niet zo’n zin in hebben is vanaf afstand niet helemaal duidelijk. Met een hoop handgebaren en het nodige overleg in het Birmees vertrekt de boot even voor 8 uur. Maar wat schetst onze verbazing….. als wij om 8.10 uur het strand oplopen voor het ontbijt ligt de boot nog altijd in de baai. Dat wordt een latertje voor de dagboot, want als je met een rustige zee, en zo ziet het er na een paar dagen veel wind wel uit vandaag, op tijd vertrekt dan ben je ook al niet voor 17 uur terug.

Als we aan het ontbijt zitten, waar het rustig is want de Engelse familie met de jongen met de schouder uit de kom (die overigens even na middernacht toch weer terug in de kom is gezet), de alleenreizende Duitse, het Duitse stel en alle gasten van de dagboot zijn er nog niet of al geweest, komt de dagboot weer terug de baai in varen….. Dominic, de Zwitserse gids, staat te schreeuwen en schelden op het strand dat hij toch gezegd had dat ze alles, en dan ook alles, moesten checken. De dagboot legt aan bij een andere duikboot en na een paar minuten vertrekt hij dan eindelijk.

Wij ontbijten rustig en gaan naar de duikschool voor onze op een na laatste duikdag dit jaar (dat kan ook niet anders want het is 30 december ). Strak om 9.30 uur varen we uit op weg naar Pink Canyon, een half uurtje varen. Op de boot vertelt Dominic aan Marije, wederom in zeer beperkt Engels met wat Duits tussendoor, wat er die ochtend allemaal misging. De staf was niet op tijd klaar met de voorbereidingen op de boot, de tank-jongen (die op de boot de tanks klaar zet en je vinnen aantrekt als je klaar staat om het water in te stappen) had de verkeerde vinnen meegenomen en de kapitein wilde naar niets of niemand luisteren die ochtend. Wij hadden ook al ervaren dat deze tank-jongen minder handig en scherp was dan die we vandaag weer meenemen. En de tank-jongen op de dagboot zal aan het einde van de dag dan ook een demotie krijgen en mag niet meer mee op de boot maar moet klusjes op het land gaan doen (denk aan sjouwen, bladeren rapen, etc.). Een mooi staaltje slechte logistiek zo op de vroege Birmese decemberochtend.

Wij liggen even na 10 uur in het water en het zicht is goed! In het zand vinden we het ene dier na het andere. Je merkt toch dat je na 20 duiken toch nog weer beter weet waar je je oog op moet laten vallen. Dus bijna jammer dat er na deze duik nog maar 2 komen dit jaar en deze vakantie….. We varen na de duik rustig terug naar de baai waar we aan de buitenkant aan de oostzijde de tweede duik maken. Het zicht is beduidend minder, maar met een beetje goed kijken zie je ook hier overal leven. We zwemmen met het rif aan onze rechterschouder (geen idee overigens waarom ze in de briefing altijd uitleggen aan welke schouder je het rif moet houden, en niet aan welke arm of hand….). We komen bij een Pinnacle waar we omheen zwemmen. We zijn door de tijd die we nemen om te fotograferen de andere duikers allang uit het oog verloren. Marije zwemt voorop en als ze Juriaan ziet twijfelen krijgen we het onderwater gesprek (letterlijk met handen, voeten en gekke bekken trekken) over welke kant we op moeten dat we elke vakantie wel een keer hebben. Marije wijst de ene kant op, Juriaan precies de andere. Ervaringen uit het verleden leren dat Marije haar richtingsgevoel zeer onderontwikkeld is dus we volgen Juriaans richting. Na een paar minuten twijfelt Marije toch nog even en kijkt op het kleine kompas dat in Juriaans duikpak zit. Maar ook dan is ze nog altijd in verwarring…. Dus we houden Juriaans richting aan. Een verstandige keuze blijkt na een paar minuten als we in de verte bellen van andere duikers zien. En aangezien we op het enige resort in heel Myanmar zitten moeten dat wel bootgenoten van ons zijn. Juriaan heeft toch weer gelijk gehad, Marije had toch ooit die navigatie specialty moeten doen……

Als we boven komen is het bewolkt. We hadden onderwater al zo’n vermoeden want het was relatief donker, zelfs ondiep. We varen in een paar minuten terug naar de duikschool en we zijn eerder terug dan ze verwacht hadden op het eiland want aan het einde van de steiger moeten we wachten tot de steiger-man de steiger via de lijn weer enkele tientallen meters dichter naar het strand heeft getrokken. En daarna houdt hij, zoals iedere dag, de ladder vast die anders onder het gewicht van een duiker met spullen in zijn handen gegarandeerd omklapt. We spoelen snel onze pakken en schoenen en springen onder de boom-douche. Onze Nederlandse duikmaatjes spoelen hun volledige uitrusting want zij duiken op Oudejaarsdag niet meer. Wij doen op de laatste dag van het jaar, en de laatste van ons verblijf hier nog 1 duikje, om het af te leren

We delen de 4 gerechten van onze 4 gangen lunch: fish fingers in chili saus, maleisische noodles, mixed fruit Plate (zonder Papaya, waar de staf nu ook iedere dag een grap over maakt) en toe een Cake of the Day, tot Juriaans grote genoegen een chocolade-noten-cake. We gaan rond 15 uur naar ons huisje en besluiten vanwege de bewolking maar vooral ook vanwege de enorme hoeveelheid beten van de zandvlooien, om niet op de strandbedjes te gaan liggen. Juriaan gaat 2 uur plat op bed binnen, voor een beauty sleep en Marije strijkt op de veranda neer met iPad en boek. Rond 16 uur komt de speedboot aan en vanaf onze veranda heb je een geweldig uitzicht op de hectiek op de steiger als de speedboot aanlegt. Allereerst staan de eigenaren wild te zwaaien want er komen familieleden uit Zwitserland om oud en nieuw te vieren. En verder brengt de speedboot altijd voorraad mee. 10 stafleden trekken de steiger naar het strand en de familie wordt welkom geheten. Daarna laten de stafleden zien wel degelijk logistiek onderlegd te zijn. Met vereende krachten wordt alle bagage van de familie en alle voorraden van boord gehaald. Koffers worden op de schouders van zowel manlijke als vrouwelijke stafleden door het mulle zand naar de bar gebracht. Tonnen diesel worden in zee gegooid en het strand op gerold. Eindeloze hoeveelheden plastic zakjes etenswaren, waarschijnlijk van de markt in Ranong, worden in emmers geladen die aan touwen aan stokken worden gehangen en door 2 stafleden naar de keuken gesjouwd. De tattoo bar-man komt zich ontfermen over de drank die is meegekomen en sjouwt de treetjes frisdrank naar de bar terwijl iemand anders de dozen Prosecco, bij wijze van bubbels voor oud en nieuw, naar de koelkast in het staf-restaurant brengt. En na een klein uurtje is de boot leeg. Ons huisje, de laatste van het rijtje huisjes en het dichtst bij de duikschool, ligt recht voor de steiger (we noemen het ook al het huisje aan de haven) en geeft dus een uitstekend uitzicht op alles wat er op en rond de steiger gebeurt

Om 18 uur is de dagboot nog altijd niet terug, precies zoals we al verwacht hadden. Het is inmiddels wel bijna donker dus we blijven nog maar even een half uurtje op onze veranda zitten. Want een stampvolle boot die na een hele lange dag aankomt in het donker moet ook wel leuk zijn om met een drankje in de hand gade te slaan Als de boot er om 19 uur nog niet is gaan we toch maar naar de bar voor een biertje. Daar horen we dat de dagboot motorpech heeft en net een van de andere boten vertrokken is om hem te halen en te slepen. We praten wat aan de bar met de andere Nederlanders waarmee we gedoken hebben vandaag en gaan dan aan tafel. Bij iedereen is er een soort routine ingeslopen en we gaan weer aan onze vaste tafel zitten naast het andere Nederlandse stel. Tussen de gangen beschouwen we het leven op dit eiland, en het leven in Nederland met onze buurtafel. En tegen 20.30 uur zien we in de verte 2 lampjes aankomen: de sleepboot met de dagboot erachter. Om 21 uur nemen we na onze espresso nog een biertje en een capirinha voor we tegen 22.15 uur ook maar eens terug gaan naar ons hutje. De bar is dan inmiddels ook leeg….. Morgen onze laatste duik van het jaar en deze vakantie En uiteraard het oud en nieuw feest waarvoor inmiddels de voorbereidingen zijn getroffen met het inslaan van de de Prosecco en het bouwen van een houten stellage waar we morgen een kampvuur hebben op het strand.

Het is wat heiig op woensdagochtend en het zand op het strand voelt zelfs koud aan als we naar het ontbijt lopen. Maar verder is het een ochtend zoals we inmiddels gewend zijn. Alleen om onduidelijke redenen zijn onze duikgenoten iedere ochtend iets vroeger bij de duikschool. Vandaag zien we het laatste stel om 9.05 uur al langs ons huisje lopen. Dat is het voordeel van in het laatste huisje zitten. Wij sluiten gewoon aan als de laatste langsloopt, en dan zijn we niet eens heel veel te laat. We worstelen ons in ons pak, nadat we onze schoenen eerst hebben uitgespoeld sinds daar een paar dagen geleden een hele rode mieren-familie in was gaan wonen. En om 9.20 uur staan we met 8 duikers en de 2 gidsen op de steiger. We worden door de “shuttle service” (de andere duikboot) naar onze boot gebracht en glijden rustig de baai uit.

Als we op open water komen blijken er toch weer stevige golven te staan en de transfer tijd naar Paradise Rock is zeker 45 minuten, in plaats van de beloofde 30. Aan de oppervlakte bij de duiklocatie staan ook fikse golven en we verdwijnen zo snel mogelijk uit de deining, naar beneden. Bij de bodem en het rif staat vrijwel geen stroming dus we nemen onze tijd om de Mantis Shrimp en de grote hoeveelheden nudibranches te fotograferen. Juriaan heeft weer wat materiaalpech onder water als zijn computer weigert te vertellen hoeveel lucht er nog in zijn tank zit, onhandig. Hij hangt even aan de octopus van Marije, we draaien onder water zijn tank een keer open en dicht maar het lost het probleem alleen maar tijdelijk op. De infra-rood ontvangst tussen de tank en computer doet het vandaag maar matig en eens in de zoveel minuten moet Juriaan met zijn arm waar zijn computer om zit achter zijn hoofd zwemmen. Na 40 minuten komen de anderen ons tegemoet zwemmen: de stroming bij de hoek is te sterk om tegenin te zwemmen dus we keren om en doen een heen-en-weertje op het rif en komen vrijwel op dezelfde plaats boven als waar we onder gingen. Als Marije haar surface balloon oplaat ontstaan ineens ook alle andere duikers, die we alleen als tegenliggers nog even hadden gezien maar verder volledig uit het oog waren verloren. En we komen met 8 duikers gezamenlijk boven terwijl de gidsen 50 meter verderop net uit het water worden gehaald door de boot. Op zich wonderlijk dat de toeristen bij elkaar eindigen en de gidsen volledig hun eigen route zwemmen……

We varen terug naar de baai waar we het Duitse stel afzetten die vandaag maar 1 duik willen doen. En dan zetten we meteen koers naar The Crack, onze tweede bestemming van de dag. The Crack ligt in de luwte van ons eiland en de golven aan de oppervlakte zijn stukken lager dan verderop op zee. We dalen op ons gemak af en voelen weer nauwelijks stroming. De communicatie tussen Juriaans computer en de tank is nog altijd instabiel en hij zwemt de halve duik met zijn handen achter zijn hoofd om de computer maar zo dicht mogelijk bij de ontvanger te houden. Hij heeft weinig gelegenheid om foto’s te maken maar dat heeft dan weer als voordeel dat hij minder met z’n neus in het rif ligt en de schichtige schildpad nog snel weg ziet zwemmen. Wederom komen de gidsen ons tegemoet zwemmen, verderop is er weer te veel stroming, dus ook deze duik wordt een heen-en-weertje. Op de weg terug komen we een zeeslang tegen op zoek naar eten: hij duikt elk holletje in om te zien of er wat te halen valt, en Marije zet haar camera snel op filmen en schiet 30 seconden van de slang op zoek naar voedsel. Als ze stopt met filmen zwemt de slang plotseling naar boven over het rif en schiet op enkele centimeters van de hand van de Nederlandse langs die haar duiklamp op een octopus schijnt. De kreet van verrassing die ze slaakt als ze de slang onder zich door ziet zwemmen is ondanks de regulator in haar mond goed te horen

We zijn op tijd terug op de duikschool en na een douche kunnen we rustig gaan lunchen. We zijn de laatste en nemen alle tijd voor onze Chicken-Coconut-soup, Grilled Chicken Salad en Fruit Plate (die we uiteraard altijd zonder Papaya bestellen). Nog een Banana Juice als toetje en dan kunnen we rustig onderuit op de strandbedjes. Juriaan leest wat en Marije slaapt met haar iPod op lekker in de schaduw van de boom naast de bedjes. Rond 16.30 uur voelen we ineens weer overal steken. En even goed kijken leert ons dat het zandvlooien zijn: piepkleine zwarte beestjes die blijkbaar ook op strandbedden kunnen springen of klimmen. We trekken ons terug op onze veranda en steken de Mosquito-coil aan. Marije heeft vanochtend de beten op haar benen geteld en dat waren er zonder deze zandvlooien als 61, dus alle reden om te kijken hoe we het aantal extra beten kunnen beperken.

Als we aan het douchen zijn worden we vanaf buiten geroepen: of we dokters zijn…. Helaas voor de Britse mevrouw van het huisje naast ons die het vraagt, dat zijn we niet. Haar zoon, die een kwartier daarvoor nog fanatiek stond te beach volleyballen heeft zijn arm uit de kom. Er ontstaat een flinke oploop van toeristen en staf om de jongen heen. En gelukkig voor hem is het op een plek op het strand gebeurt die verlicht wordt door een van de weinige felle lampen die in de bomen hangen. Er blijven continue minimaal 15 mensen om de jongen heen staan, dus wij besluiten ons er voorlopig niet mee te gaan bemoeien. We hebben allebei nog nooit een arm weer in de kom gekregen, en dit lijkt ons niet het moment om dat eens uit te gaan proberen. We horen af en toe een schreeuw van de jongen als er blijkbaar iemand een poging doet om de arm terug te krijgen op zijn plaats, maar gezien het feit dat hij blijft liggen lijken alle poging tot dan toen nog op niets uit te lopen.

Aan de bar horen we het verhaal van de eigenares Doris: ze wilden graag helpen maar de familie wist het zelf allemaal beter, dus na een uurtje proberen te helpen heeft iedereen het opgegeven. Wij drinken een biertje aan de bar terwijl de rest van de gasten al aan tafel gaat. Het is een resort van gewoontes dus er is ook nog maar 1 tafeltje vrij als we in het restaurant komen (op de tafel van de familie van de gewonde jongen na, die zijn er allemaal nog niet) en daar gaan we plichtsgetrouw dus zitten. Het eten is zoals alle avonden prima met een asperge-salade, een ondefinieerbaar soepje, gegrilde squid en prawns en een bananen-cake toe. Op het moment dat we opstaan van tafel loopt het meisje van de receptie al naar de espresso-machine en onze espresso’s worden gemaakt. We drinken de espresso’s en daarna nog een biertje aan de bar terwijl de Duitse alleenreizende dame en daarna een van de Zwitserse gidsen ons vertellen over de nachtduik die ze net gemaakt hebben en wat foto’s laten zien. Wederom een heerlijk dagje, nu maar hopen dat ze de schouder van onze buurjongen hebben weten te fixen.

Vanwege de grote hoeveelheid nieuwerikken en het feit dat er voor het eerst in dagen weer 2 boten uit duiken gaan, laten we de wekker een keer minder snoozen en we zitten om 8.10 uur aan het ontbijt. We zitten duidelijk in de eerste batch gasten en de koffie, thee en eieren komen sneller dan we de afgelopen dagen gewend waren. Na ons ochtend-espressootje gaan we ook maar eens bijtijds naar de duikschool. Dat hadden alle andere gasten ook bedacht want om 9.10 uur is het al een drukke bedoeling in het houten huisje dat we duikschool noemen. De andere boot, met alle nieuwerikken, krijgt eerst de briefing en dan zijn wij aan de beurt. We gaan vandaag naar In The Middle en The Arch. Als we naar de steiger lopen zien we dat de boten er nog niet liggen. Met 17 duikers, 3 gidsen en de steigerman wachten we op de 2 boten. En wonder boven wonder houdt de steiger het

Logistiek is ook vandaag, ondanks het soepele ontbijt, niet de specialiteit van dit resort. Er komt 1 boot waar we allemaal op moeten, die vaart vervolgens naar onze boot die midden in de baai op ons wacht en wij stappen over. En dan begint het balletje-balletje met de uitrustingen. Vinnen, BCD’s en tanks worden over en weer gegeven. Marije mengt zich niet in het gedoe en wacht lekker in de zon in een hoekje tot we uitvaren. Vanuit haar ooghoek heeft ze haar en Juriaans spullen al gezien. Als we na een kwartiertje varen het signaal krijgen om ons klaar te maken raakt de materiaalman in lichte paniek. Hij heeft 2 verschillende vinnen in zijn hand. We gebaren dan de bijbehorende helften voorin de boot liggen, maar hij is er pas gerust op als hij alle vinnen in setjes achterop bij elkaar heeft gelegd.

We gaan op GPS-navigatie naar de duiksite: een rif dat op z’n hoogste punt op 12 meter onder de oppervlakte ligt. We gaan onder in het enigszins troebele water en zo waar….. we zijn exact op de juiste plaats afgezet. Het zicht blijft matig, tot maximaal een meter of 10 maar met je neus min of meer in het rif is er voldoende te zien en te fotograferen. Als je tenminste je camera hebt aangezet voor je hem in het onderwater-huis doet. En dat is Juriaan vergeten en de camera open schuiven kan niet als ie in het huis zit. Dus dat wordt een fotoloze duik voor Juriaan. We maken een behoorlijk diepe duik en na 35 minuten eisen onze computers dat we een safety stop gaan maken op 5 meter om te voorkomen dat we in deco komen. We volgen de instructies op en na 46 minuten zijn we aan de oppervlakte, voor ons doen een zeer korte duik. Maar dat geldt voor iedereen die naar 30+ meter is gegaan.

We varen naar de luwte van het buureiland, want er staan toch weer aardige golven en behoorlijk wat wind, waar we ons oppervlakte-interval doorbrengen in de zon, met Papaya (die niet op gaat want niemand schijnt er echt van te houden) en watermeloen. De tweede duik doen we op The Arch waar we helemaal aan het begin ook geweest zijn. Ook hier is het zicht niet geweldig maar wel iets beter dan op de eerste site. De groep dwarrelt al vrij snel weer uit elkaar omdat iedereen met zichzelf, zijn eigen buddy en voor al hun camera bezig is (tot de Zwitserse gidsen aan toe). Alleen bij de grote Eagle Ray die probeert zich onder een rots te verschuilen komen we elkaar nog even tegen. Op deze duiksite is een ravijn in de rots waar je door heen kan zwemmen, en als wij er in zwemmen komt het Duitse stel ons van de andere kant tegemoet. Zij hebben dus duidelijk een andere route gezwommen dan wij. Na een uur gaan we naar 5 meter en komen daar de gidsen tegen die aan hun surface balloon hangen. Wij nemen de ballon over als zij naar de oppervlakte gaan en maken onze 3 minuten vol.

We zijn uitzonderlijk vroeg terug in de baai, het is pas als 13.30 uur als we de steiger op stappen. Dt betekent een vroege lunch en nog iets langer van de zon en zee genieten tot de zon achter de heuvel in het westen wegzakt, en de muggen komen. We zitten helemaal in het lokale ritme: laag tempo, vaste rituelen (ontbijten, duiken, oppervlakte-interval, duiken, douchen, lunchen, slapen en lezen op een strandbedje, douchen (als de muggen komen), biertje op de veranda, naar de bar, eten, naar de bar en slapen). Een prima routine voor de vakanties, maar we moeten er allebei niet aan denken dat dit echt dag in dag uit je leven is, zoals van het Zwitserse stel dat hier de tent al 4 jaar runt. We gaan er nog 3 dagen met volle teugen van genieten maar vinden het ook wel lekker om dan terug te gaan naar de luxe van Phuket, de hectiek van Kuala Lumpur en uiteindelijk naar ons huis en leven in Den Haag. Maar eerst nog 3 dagen duiken, 1 dag reizen, 1 nachtje luxe op Phuket, vliegen naar Kuala Lumpur en 5 dagen de stad in, in KL.