Juriaan & Marije

Normaal gesproken moet je eerst een oriëntatieduik doen bij Atlantis, zodat ze kunnen inschatten of je een beetje kunt duiken en hoeveel lucht je verbruikt. Maar omdat er vandaag een dagtocht naar Apo Island is en wij al bij Atlantis hadden gedoken in Puerto Galera mogen we mee. Apo is een eiland, of eigenlijk een gedoofde vulkaan, dat je vanaf ons terras kunt zien liggen, iets ten zuiden van ons resort. We vertrekken even voor 8 uur en na een nat half uurtje varen, want de boot is weliswaar snel maar maakt wel veel water tijdens het varen, maken we onze uitrustingen klaar. In de korte briefing voor de duik worden we gewaarschuwd voor de stroming. Maar op mijn vraag of het net zo sterk stroomt als wij enkele dagen daarvoor in de Canyons hebben meegemaakt beginnen de gidsen te lachen, zo veel stroming als bij de Canyons is er maar op weinig plaatsen…..

Als we met onze gids WingWing en een Amerikaanse dame het water in zijn gegaan lijkt de stroming eerst wel mee te vallen, maar iets verder trekt het toch wel wat aan. We vliegen langs het rif tussen de vele vissen door. Het is een heerlijke duik, maar wel wat te veel stroming om fatsoenlijk te kunnen fotograferen. Op de boot krijgen we cakejes en koffie en na precies een uur liggen we aan de andere kant van het eiland al weer in het water. Wederom met een stevige stroming, heerlijk!

Na de tweede duik krijgen we de meegebrachte lunch die we nuttigen in de baai waar ook het kantoortje van de Marine Sanctuary is gevestigd. Op het strand verzamelen zich direct een tiental vrouwen die ons graag t-shirts en sarongs willen verkopen. Wij bekijken het schouwspel hoe ze bij iedere boot die aankomt razendsnel hun boeltje pakken om precies waar de toeristen aan land komen hun waar weer te tonen. Na een kleine anderhalve uur trekken we onze, door de zon opgewarmde, pakken aan en gaan we het water weer in. Deze keer is de duiksite beschermd tegen de stroming doordat het in een baai ligt. We zwemmen langzaam langs de prachtige wand met vele nudibranches, eels en een zeeslang en hebben ruim gelegenheid om foto’s te maken. Na een uur en 10 minuten zijn we terug bij de boot en gaan we aan boord voor de terugtocht. Een prima eerste duikdag vanuit Dumaguete.

Nadat we onze spullen hebben gespoeld en opgeruimd trekken we droge zwemkleding aan en verschansen we ons op ons terras met zeezicht en een hangmat Na het douchen blijkt echter dat “even lekker opwarmen in de zon op boot na 2 duiken” een slecht plan was. Marije haar rug is een aantal tinten verschoten, tenminste dat deel waar haar haar niet voor hing, want een mooie zichtbare witte streep is goed te zien tussen haar schouderbladen. Dat zal wel voorzichtig draaien worden in bed en morgen de hele dag het duikpak aanhouden of niet in de zon

Op maandagochtend vertrekken we om 8.30 uur met 2 semi-professionele Amerikaanse onderwaterfotografen en een Italiaans stel naar onze eerste duiksite die “Cars” heet. In Dumaguete is met name (zwart) zand op de bodem met een enkele natuurlijke koraalformatie. Met autowrakken en autobanden zijn op verschillende plaatsen in de laatste decennia kunstmatige riffen gemaakt. In het zand leven sowieso de meest wonderlijke beesten, en de iets grotere beesten zoeken een schuilplaats in de kunstmatige riffen. De autowrakken op 24 tot 28 meter diepte zijn volledig begroeid en bieden inderdaad een schuilplaats voor vele vissen, krabben, garnaal-achtigen, etc. We zien een oranje frog fish niet veel groter dan een speldenknop maar ook een grotere witte variant met rode en bruine vlekken. Deze vissen zijn perfect gecamoufleerd voor de omgeving waarin ze leven, dus het is nog niet zo eenvoudig om ze te vinden, al lijkt het onze gids Marco nauwelijks moeite te kosten. Naast de frog fish zien we robust ghost pipe fish, ornate ghost pipe fish, harlekyn ghost pipefish en de zeer zeldzame winged ghost pipe fish, om maar eens een paar benamingen te noemen van de beesten die we op 1 duik aantreffen.

Nadat we tussen de duiken door de batterijen van onze camera’s hebben verwisseld gaan we het water in recht voor de deur van ons resort, het zogenaamde huisrif. Hier ligt een verzameling autobanden op 15 tot 20 meter diepte die ook volledig overwoekerd zijn door het leven in de zee. Het is een rustige duik en we hebben tijd genoeg om de bodem af te struinen op zoek naar leven. Na de duik douchen we snel en trekken droge kleren aan om vervolgens aan de altijd overdadige lunch te gaan. De wind is wel flink aangetrokken, maar dat is maar lekker ook, anders was het hier ruim boven de 30 graden geweest en dus erg warm. Wel een vreemd idee als we even later op internet lezen dat extreme vrieskou Nederland treft. -15 graden, daar kunnen wij ons hier in onze korte broek en met zeewater van een graad of 28 weinig bij voorstellen

Na een uurtje lezen en slapen in de hangmat staan we om 16 uur klaar voor onze derde duik van de dag. We gaan naar een site met de illustere naam San Miguels tires, dus weer een kunstmatig rif van autobanden. Hier is nog meer leven dan op de autobanden-site waar we eerder waren. Overal zitten frog fish en pipefish en die worden omringd met cleaning stations waar poetsvissen grotere vissen ontdoen van parasieten. Met een volle geheugenkaart en lege batterijen (en de Italiaan die met ons mee duikt ook nog eens met een volle lege tank ) komen we even na 17 uur boven. Wederom een heerlijk dagje duiken, nog maar 4 te gaan deze vakantie

We nemen een lekkere warme douche en checken onze mail terwijl de batterijen in de oplader liggen voor een nieuwe dag morgen!

We staan om 5.30 uur op en na een snelle douche pakken we ons nog enigszins natte duikuitrustingen in. Gelukkig worden onze loodzware tassen door de Security mannen de trappen afgedragen naar de receptie. In het restaurant krijgen we een ontbijt-pakketje mee voor onderweg maar is er gelukkig nog wel tijd voor een espresso. We schrijven bij de espresso nog een kaart aan Marije haar oma en Juriaans moeder en dan vertrekken we. Het is bijzonder laag water dus we moeten door een paar achteraf steegjes naar een iets dieper deel van de baai waar onze banga (een traditionele Filippijnse boot met zijliggers) dichterbij het strand kan komen. Met een piepklein bootje worden we met onze tassen opgehaald op het strand en naar de banga gebracht. Na een uurtje varen zijn we in Batangas, het stadje op de zuidpunt van Luzon, waar onze chauffeur al staat te wachten. We moeten zo vroeg vertrekken om onze vlucht van 14.40 uur te halen omdat de verkeersdrukte Manila in zeer onvoorspelbaar schijnt te zijn. Maar op deze vroege zaterdagochtend valt het allezins mee en we staan om 9.30 uur voor de vertrekhal, 5 uur voor onze vlucht. Als we onze tassen hebben ingecheckt, wat gelukkig zo lang voor de vlucht toch al kon, gaan we door de safety checks en dan op zoek naar een kop koffie. En dan begint het wachten op onze vlucht……

Na 5 uur wachten op de zeer comfortabele maar ijskoude (ze zijn erg trots op de airco lijkt wel) luchthaven stappen we in het vliegtuig voor een vlucht van een uurtje naar Dumaguete (op de noordpunt van het eiland Negros). Als we landen staan er uiteraard (;-)) mannetjes van Atlantis op ons te wachten en binnen een paar minuten hebben zij onze tassen en zitten we in het busje naar het resort. Als we daar aankomen, na een ritje van een half uur, blijkt het in Dumaguete een stuk drukker te zijn dan het in Puerto Galera was, er zijn hier ruim 50 duikers….

Na de traditionele plichtplegingen (papierwerk, een welkomstdrankje en een korte nekmassage) worden we begeleid naar onze Seaview Room met een prachtig uitzicht op zee en op Apo Island. Apo Island is een eiland een uurtje varen waar het duiken spectaculair schijnt te zijn, en we gaan meteen morgen op dagtocht naar Apo!

We drinken een paar biertjes op het zwarte zandstrand (dat belooft veel goeds, want zwart zand is vaak een garantie voor een wonderlijke onderwater wereld, zoals ook in Lembeh in Sulawesi) en gaan aan tafel. Het diner-concept is hetzelfde als in Puerto Galera: keuze uit 2 voorgerechten en 4 hoofdgerechten en daarna een dessert. En we toppen dan altijd nog even af met een espresso aan de bar  

We zijn wel redelijk afgedraaid van de lange reisdag en vooral het hangen en wachten dus we vertrekken op tijd naar ons hutje. Morgen weer het water in, het klinkt wat verwend maar zo’n niet-duikdag voelt toch altijd als een gemiste vakantiedag

De dagen lijken op elkaar hier, maar ze zijn zonder uitzondering allemaal heerlijk. Maandag, dinsdag en woensdag duiken we met een vaste groep met 1 Italiaan, 1 Spanjaard en een Brits-Filipijns stel dat in Maleisie woont. We zijn allemaal ervaren duikers en duiken allemaal met Nitrox dus de duiken zijn lekker lang en heel relaxed. We bezoeken de meest beroemde duikspots en genieten volop.

Het dagritme is wel behoorlijk strak met om 7.30 uur ontbijt, 8.45 uur de briefing en dan om 9 uur in de boot. De duiksites zijn tussen 2 en 10 minuten varen dus rond 9.15 uur liggen we gegarandeerd in het water. Rond 10.30 uur zijn we terug op het resort, drinken water (of als we het koud hebben koffie en thee) en dan hebben we om 10.50 uur de volgende briefing. En liggen we rond 11.15 uur weer op een andere plek in het water. Als we rond 12.30 uur terug komen kunnen we meteen aan tafel voor de lunch (die hier altijd bestaat uit een voorgerecht, een keuze uit 4 hoofdgerechten en een dessert). Rond 13.45 uur trekken we dan onze pakken weer aan en varen we even later weer uit voor de 3e duik. Sommige fanatici gaan dan om 15.45 uur nog een duik maken en af en toe maakt iemand daarna nog een nachtduik om 18 uur, maar die laatste 2 opties laten wij lekker voor wat ze zijn. 

Om een uur of 19 uur zit iedereen (lees: de 12 duikers, een enkele walk-in-guest en de duikstaf van een man of 15) aan de bar voor een biertje en wat stoere duikverhalen. Het diner bestaat ook uit een voorgerecht, keuze uit 4 hoofdgerechten en een dessert, en het smaakt ons na de inspanningen onderwater en het ontspannen boven water prima.

Op oudjaarsdag gaan we voor de 1e duik naar de Canyons, een van de meest fameuze duiken hier. We zijn daar al eerder in de week geweest maar toen was het zicht erg matig en stond er geen enkele stroming. Hoe anders is dat deze ochtend! De stroming jaagt ons, met z’n 4-en (want omdat er een 7e duiker in onze groep is gekomen duiken we in 2 deelgroepen, wel vanaf dezelfde boot) met onze gids Norm langs het rif. Als we bij de eerste van de 3 Canyons aankomen haalt onze andere groep ons in. Wij blijven hangen op de rand van de Canyon om naar de vissen te kijken die zich in de straffe stroming proberen te handhaven op 1 plaats. We hangen met 1 vinger (en Marije met haar rifhaak) aan een stukje dood koraal want we willen niets beschadigen. Als we loslaten worden we meteen naar de 2e Canyon geblazen en die biedt iets meer bescherming tegen de stroming dus daar kunnen we “zonder handen” een paar minuten blijven hangen. Als we bij de 3e Canyon aankomen moeten we ons weer vastgrijpen om niet de open zee opgeduwd te worden. We zien daar een wat verdwaasde duiker rondspartelen. Gids Norm schrijft op zijn leitje “Lost” en we glimlachen, met onze regulators in, naar elkaar: het zal je gebeuren dat je met deze stroming je groep kwijt raakt en wat verdwaasd op 30 meter diepte hangt. Als het tijd is om onze safety stop te gaan doen nemen we de duiker, een Japanner, mee. Hij heeft de grootste moeite om rustig te stijgen en op een gegeven moment zien we hem zelfs weer wat dieper zakken. De Brit uit ons groepje zwemt naar hem toe en helpt hem om zijn surface boei op te blazen. Hij lijkt nog altijd wat verward. Maar begint wonderlijk genoeg onderwater foto’s van ons te maken….. Als we aan de oppervlakte komen blijkt hij bij een duikschool een paar huizen verder dan de onze te duiken. De boot van die duikschool ligt een flink eind verderop en wij varen er langs om te vertellen dat wij hun verloren duiker hebben opgepikt en dat we hem in de baai zullen afleveren. De bootcrew van de andere duikschool lijkt hem niet eens gemist te hebben…..

Ook de tweede duik op Oudjaarsdag is een lange en we besluiten daarom om niet te haasten bij de lunch en om de duik van 16 uur te doen in plaats van die van 14 uur. Heerlijk relaxed lezen we nog een boekje op een zonnebedje bij het zwembad en daarna gaan we het water in voor onze laatste duik van 2009.

Aan de bar is voor het eten de sfeer al uitgelaten en feestelijk. Als wij rond 20 uur aan tafel gaan nodigen we een alleen reizende Duitser die in Engeland woont uit om aan te schuiven. Met een echt feest-buffet en de fles champagne is het een zeer gezellig oudjaars-diner. Rond 23 uur heeft iedereen zich weer verzameld bij de 50 bar en het vuurwerk in de baai en aan de overkant (16 mijl afstand) in de stad Batangas is al in volle gang. Wat we kunnen zien van Batangas doet bijna denken aan een oorlogsgebied: zoveel lichtflitsen zien we van deze grote afstand. Om middernacht tellen we af en dan barst het vuurwerk in de baai echt los. We kijken vanaf de trap naar het strand, want op het strand zelf kan je niet staan: het is vloed en het water staat bijna tot de onderste trede. Het vuurwerk duurt een half uurtje en dan gaat de muziek in de bar harder en besluiten wij over te gaan van bier (na de champagne en nog een flesje witte wijn bij het eten) op coacktails: dat blijkt de volgende ochtend een onverstandig besluit Tegen 2.30 uur verlaten we het feestje dat dan ook al wel op zijn einde loopt. Gelukkig hebben we gezegd dat we de duik van 9 uur in de ochtend aan ons voorbij laten gaan.

Juriaan staat rond 9.30 uur op en gaat ontbijten om de duik van 11 uur te kunnen maken. Marije is niet wakker te krijgen en gaat deze duik niet mee. Rond de lunch zijn we allemaal weer redelijk fit en om 14 uur maakt ook Marije haar Nieuwjaarsduik, die ondanks dat het hier op Nieuwjaarsdag bewolkt is, vast minder koud is dan de duik die ze enkele uren later in Scheveningen zullen maken

Na de duik slepen we onze duikspullen naar onze kamer om ze daar te laten drogen en in te pakken, want op zaterdag vertrekken we om 6.30 uur (!) voor onze transfer naar onze 2e duikstek: Dumaguete. Vele gidsen zijn ook al eens in Dumaguete geweest (daar zit ook een resort van dezelfde eigenaar) en zijn bijna een beetje jaloers: dus wij zijn benieuwd naar wat we daar zullen aantreffen!

Zondagmiddag zagen we na onze duik ineens een groot mariene schip liggen, halverwege tussen ons eiland (Mindoro) en het eiland waar Manilla op ligt (Luzon). Aangekomen op de duikschool was het rustig. Er zijn sowieso maar weinig duikers, 12 op het moment terwijl 40 in deze tijd van het jaar normaal is en de duikschool tot 70 duikers tegelijk aan kan. Alle divemasters die ‘”vrij” waren, waren ingezet bij een Search & Recovery actie. Het mariene schip lag er omdat er die ochtend een veerboot gezonken was, wat hier wel vaker voorkomt. En de lokale duikscholen waren met hun boten en personeel ingezet om te zoeken naar overlevenden….. Een naar idee!

Aan de bar hoorden we ’s avonds dat de lokale overheid probeerde om het zinken van de veerboot stil te houden om onrust en paniek te voorkomen. Van paniek was op ons resortje geen sprake, maar het nieuws had inmiddels wel de website van de BBC en Nu.nl bereikt. Met internet is weinig stil te houden…..

De maandagochtend begon vroeg. Hoewel dat in vergelijking tot andere duikresorts wel meevalt: de eerste duik is hier om 9 uur. Maar daarna houden ze een straf tempo aan: om 9 uur uitvaren, rond 10.15 uur terug, om 11 uur weer uitvaren en dan rond 12.15 uur terug. Er is dan wat extra tijd om te lunchen en daarna vaar je om 14 uur weer uit om tegen 15.15 uur weer terug te zijn. Er is dan de mogelijkheid om ook om 16 uur nog een duik te maken en daarna nog een nachtduik (rond 18 uur want dan is het hier pikkedonker). Maar die 2 opties hebben wij tot nu toe gelaten voor wat ze zijn. Juriaan geeft er de voorkeur aan om rond 16.30 uur een uurtje gemasseerd te worden terwijl Marije in haar boek over de Vastgoedfraude duikt.

Tijdens een van de duiken vandaag liet onze gids een Christmas Tree Worm zien. Op zich niets bijzonders want Christmas Trees zijn op veel plaatsen te vinden (even los van het seizoen, want momenteel is alles hier op de Filippijnen in opperste Kerstversiering gestoken met kerstbomen, ballen, slingers en vooral veel lampjes die in willekeurige ritmes knipperen). Maar deze Christmas Tree Worm was uit zijn holletje in het koraal losgeraakt en zweefde in vol ornaat (dus niet alleen het boompje maar ook de 10 centimeter lange worm die normaal schuil gaat in het koraal) boven het koraal. De gids, Henry, schreef op zijn onderwater leitje dat dit een Christmas Tree Worm was. Maar hij was nog niet klaar met schrijven of er was een vis onder Marije doorgezwommen die de worm in 1 hap tot zich had genomen. Alleen het boompje hing nog wat verlaten in het water. Dat is de natuur zullen we maar zeggen…..

Na het duiken en de massage was het tijd voor de bar. Het was volle bak vanavond bij Fifty Bar, maar dan vooral met de staf want er zijn maar weinig gasten. Vrijwel alle stafleden spreken goed Engels en de gesprekken zijn geanimeerd Aan de bar hangt een bel, die zoals op veel plekken waar een bel aan de bar hangt, recht geeft op een gratis rondje voor iedereen aan de bar, als iemand de bel luidt. Op onze eerste avond was het klinken van de bel schering en inslag: een aantal stafleden en de eigenaar zijn Britten en het was per slot van rekening Boxing Day. Op de tweede avond hingen vooral 4 dronken Russen een aantal keren aan de bel. En ook vanavond was het in anderhalf uur tijd 2 keer raak. En nu hakt een biertje er na een dag duiken toch wel in, maar met alle deze gratis refills gaat het helemaal hard. En zo rond 22 uur houden we het dan ook voor deze dag maar voor gezien. Morgen weer onder water!

Na een uitgebreid diner op Kerstavond en een snel ontbijt op 1^e Kerstdag zijn we door de sneeuw naar de tram geglibberd en met de trein naar Schiphol gegaan. Op Schiphol bleek 1^e Kerstdag een populaire reisdag met lange rijen. Met een beetje bluf mochten we langs de rij wachtenden en uiteindelijk waren we binnen een kwartier onze tassen kwijt, zonder bij te betalen zelfs, ondanks dat we ruim 10 kg teveel meeslepen over de wereld

We hadden ons ook flink wat voorgesteld van vliegen met Cathay Pacific, maar ondanks dat we stoelen hadden bij de emergency exit hadden was de vlucht niet bijzonder. Het eten was wat je verwacht van vliegtuig-eten, maar ook niet meer dan dat. Na een kleine 11 uur, met relatief weinig slaap, landden we rond 7 uur in de ochtend van de 2^e kerstdag in Hong Kong. Omdat we op Schiphol onze bagage niet direct door konden sturen naar Manilla moesten we door de douane, onze bagage ophalen en opnieuw inchecken bij CebuPacificAir. Maar dat ging ondanks de overbagage redelijk vlekkeloos waardoor we nog ruim tijd hadden voor een dubbele espresso.

Rond 13 uur hadden we onze bagage opgepikt op de luchthaven in Manilla en troffen we het mannetje met onze naam op een bordje van Atlantis duikresort. Met een gekoeld flesje water troffen we onze auto-trip naar Batangas aan. De eerste anderhalf uur verliepen redelijk snel, ondanks dat onze chauffeur dacht dat we bij ieder benzine-station naar het toilet wilden. In Batangas-city kwamen we een half uurtje vast te zitten in druk verkeer. Daarna was het nog een kwartiertje de stad uit naar de haven. In de haven lag een comfortabele het boot met traditionele dwarsliggers langs beide kanten voor de stabiliteit. Met het gedein van de golven vielen we allebei meteen in slaap en een uurtje later legden we aan in Sabang Bay, Puerto Galera op Mindoro Oriental. Na een korte wandeling over het strand waren we in ons resort: Atlantis Hotel. Met een welkomstdrankje en een gekoeld handdoekje deden we het benodigde papier-werk en konden we daarna heerlijk douchen.

We besloten na de douche meteen naar de bar te gaan die hier fifty bar heet (duikgrapje: met 50 bar in je fles wordt je als duiker geacht naar boven te komen, voor de golfers onder ons: 50 bar is zoiets als de 19^e hole). Na de eerste 2 San Miguels bleven de eigenaren aan de bel trekken voor gratis rondjes (want het was per slot van rekening Boxing Day, ofwel 2^e Kerstdag). Met 6 biertjes achter de kiezen, en nauwelijks slaap in de eerste 24 uur van onze vakantie togen we naar het diner. En na het eten ging bij ons beide al snel het lampje uit.

Op zondag zaten we rond 7.30 uur aan het ontbijt en begon onze briefing om 8.15 uur, een half uur later dan onze gids Norm graag had gewild. Om 9 uur zaten we met z’n tweeen en onze gids op de boot voor onze orientation dive. Wat was het heerlijk om weer in het water te liggen. Met 2 duiken voor de lunch en 1 daarna hebben we het met 3 duiken op een dag voor gezien gehouden en heeft Juriaan meteen een nek-en-rug-massage genomen.

Toen we om 18 uur bij fifty bar aankwamen zaten de usual suspect er al, inclusief 4 Russen die met open armen en als verloren zonen resp. dochters  waren ontvangen. We bestelden een biertje en raakten aan de praat met een Britse instructeur die mee was op onze 3^e duik en net uit Dumagute komt, onze volgende bestemming. Toen we na 2 biertjes wilden gaan eten hingen de Russen aan de bel en kregen we wederom een extra biertje.  We zijn na 36 uur al echt op vakantie!

De verbouwingspagina is nu up-to-date. Er staan nieuwe filmpjes bij en wat foto’s van hoe het geworden is. Sommige zelfs met meubels en schilderijen aan de muur Veel kijkplezier!

Ons huis is gereed en we zijn verhuisd. Op de verbouwing pagina zijn een aantal nieuwe animaties te zien. Binnenkort meer, ook foto’s. We zijn nog druk doende het huis in te richten

Donderdagochtend gaat de wekker wederom voor dag en dauw, om 6.30 uur. We maken onze camera’s klaar en pakken een tasje voor een dagje op een boot om wederom te gaan duiken. We bestellen om 7.30 uur 2 bananen pannenkoeken voor ontbijt. De eerste arriveert na een kwartier en die delen we alvast. Dat is maar goed  ook want als de tweede komt worden we tegelijkertijd naar een busje gedirigeerd dat ons naar de pier brengt waar de duikboten vertrekken. Als we op de pier aankomen liggen er 3 boten van Sea Bees, onze liveaboard die vandaag weer voor 3 dagen uitvaart, een grote knalgele catamaran en een kleiner hout-met-geel-schip, de Runaway waar wij vandaag mee op pad gaan.

In ruim een uur varen met flink wat spray van de wind , want golven zijn er nauwelijks, arriveren we bij het wrak waar we de dag daarvoor ook al gedoken hebben, maar dat we allebei een heerlijke duiksite vonden, dus nog 2 duiken hier vinden we prima. Op de Runaway zijn wederom alleen maar Duitsers, 12 stuks, buiten ons. De eerste groep van 6 Duitsers doet er eindeloos over om zich klaar te maken en wij staan samen met een ander Duits stel (jawel, deze keer is er nog een vrouw aan boord buiten Marije) al te trappelen van ongeduld om ons natte pak aan te trekken en onder te gaan. Enn als de Duitsers in het water liggen gaan wij er meteen achteraan en we gaan vrijwel tegelijkertijd onder.  Onze Thaise duikgids Toy (zo heet hij waarschijnlijk niet in het echt en niemand heeft hem ook ooit uitgelegd dat dit in de ogen van westerlingen een suggestieve naam voor een Thaise jongen  gevonden kan worden….) neemt het andere  stel op sleeptouw want zij voelt zich duidelijk nog niet zo op haar gemak onder water. Wij doen lekker ons eigen ding en schieten tientallen foto’s van de school baby barracuda’s, een kleine octopus, vele nudi branches, dozijnen moray eels en het vele andere leven dat zich het wrak heeft toegeëigend. Als we na een uur weer boven komen zijn we wederom de laatste die aan boord gaan, het maakt blijkbaar niet uit of we als eerste of als laatste springen, we komen altijd als laatste boven.

Het oppervlakte interval van 1,5 uur brengen we door op het zonnedek van de boot, waar gelukkig wel een dakje boven is gemaakt want als de wind even wat minder wordt is het meteen bloedheet. Ook voor de tweede duik zijn we de tweede groep, van de drie, maar ook nu gaan we min of meer tegelijk met de 6 Duitsers onder water, die gelukkig meteen de andere kant op zwemmen. Zo’n wrak blijft leuk want het heeft allerlei hoeken en gaten waar verschillende beesten zich in verscholen kunnen houden. Het is vaak even goed kijken en zoeken maar werkelijk op elke vierkante meter van dit schip dat 25 jaar is gezonken (of tot zinken is gebracht) is leven ontstaan.

Na de tweede duik varen we met wind en golven mee terug en van de spray van de heenweg is ook niets meer te merken. Als we rond 16 uur terug zijn in ons resortje duiken we het zeer warme zwembad in en liggen we nog een uurtje of 2 op de strandstoelen langs het zwembad met een boekje en de laptop om de foto’s van de afgelopen dagen eens op een wat groter formaat te bekijken. Er zitten een paar goede bij, maar het blijkt toch altijd weer lastig om echte goede onderwater foto’s te maken, zeker als het water zo troebel is als op het wrak, waar het zicht maar zo’n 5 meter was en er heel veel deeltjes in het water dreven. Maar zo hebben we ook voor onze volgende duiken weer een doel….. Nog meer en mooiere foto’s maken

Vrijdagochtend staan we weer vroeg naast ons bed voor onze laatste duikdag deze trip. We gaan naar de Similan Islands, een groep van 9 eilanden 60 kilometer uit de kust van Khao Lak. We worden vandaag vervoerd met de knalgele catamaran, de Stingray. Zo’n 30 duikers gaan aan boord en als we bijna de haven uit zijn blijkt dat er te weinig adapters aan boord zijn, die over het algemeen alleen door Duitsers worden gebruikt om hun regulator aan hun tank te bevestigen. En met alleen maar Duitsers op de boot, buiten ons, heb je er dus snel te weinig. Na een kwartiertje komt er een klein bootje aan varen, worden de adapters aan gegeven en vertrekken we alsnog. De briefing over de boot wordt in 2 talen gedaan, in het Duits (uiteraard) en speciaal voor ons ook nog in het Engels. Zo trainen de Duitse gidsen hier hun Engels ook nog een beetje

Al snel beginnen de eerste mensen zeeziek te worden en overal liggen mensen plat met hun ogen dicht te hopen dat de reis van ongeveer 2 uur snel voorbij zal zijn. We krijgen een half uur voor we bij eiland 9, waar we vandaag gaan duiken, aankomen een briefing van onze (Zweedse) gids Mats. Hij verwacht sterke stroming maar die blijkt onder water enorm mee te vallen. Er is niet heel veel koraal onderwater maar des te indrukwekkender zijn de rotsformaties waar we omheen en doorheen zwemmen. Tijdens het oppervlakte interval legt de Stingray aan in een baai (die Donald Duck baai wordt genoemd omdat een van de rotsen op het land door erosie de vorm van een eend, dus Donald Duck, heeft gekregen) van eiland 9 waar meer boten liggen, zeker nu het rond lunchtijd is. Marije doet snel haar Sea Bands (badstoffen armbandjes met een drukpunt voor in je pols) weer om, om wat minder last te hebben van het schommelen en rollen van de boot. We liggen een uurtje in de schaduw op het dek en dan worden we al weer opgeroepen voor de 2^e duik. De 2^e duik is op de duiksite Turtle Rock, waar inderdaad weer een rots boven water uitsteekt in de vorm van een schildpad.

Onderwater wederom een zandbodem op een diepte van 30 tot 40 meter en daarop een doolhof van rotsen. Onze gids heeft jarenlang op een liveaboard gewerkt die altijd naar de Similan Islands ging en kent de duiksite als zijn broekzak. Hij neemt ons mee naar eindeloze swim-througs, kleine grote en spleten in de rotsen waar je door heen kan zwemmen. Op sommige plaatsen is het behoorlijk nauw maar we passen wonderwel door alle gangen in dit stelsel. In de grotten en spleten hangen scholen vis te schuilen voor de stroming en het water is op sommige plaatsen uitzonderlijk helder. Wederom een heerlijke duik!

We varen in ongeveer 2 uur terug naar de haven en voor ons zit het duiken er voor deze keer op. We gaan met de auto terug naar ons resort en daar spoelen we onze duikuitrustingen uit. Morgen een dagje (in de schaduw) aan het zwembad en dan zit deze trip naar Thailand er weer op. Maar we zijn na ruim een week van huis ook wel weer erg benieuwd hoe de vorderingen zijn in ons nieuwe huis, dus dat is ook iets om naar uit te kijken

Na een vlucht van een uurtje en een auto-rit van nog eens een uur zijn we rond 19 uur in het Palm Garden Resort in Khao Lak, de thuisbasis van Sea Bees diving waarmee we op een liveaboard gaan. We checken in in ons hutje en brengen onze duikuitrusting naar de duikschool waar de kratten met spullen voor de boot worden klaar gezet. Vervolgens maken we ook een tasje met spullen die we mee willen nemen de komende 3 dagen, de rest laten we achter bij het resort. We eten daarna nog een hapje en duiken dan lekker ons bed in.

Om 7 uur staan we klaar voor vertrek. Er moet nog een hoop heen en weer gelopen en gepraat worden maar om 8 uur hebben we onze bagage die we niet mee willen nemen weggezet in de duikschool en stappen we in het busje dat ons naar de pier brengt, een kwartiertje ten zuiden van Khao Lak. Op de boot ontdekken we al snel dat we de enige niet-Duitsers van het 10-koppige gezelschap zijn en dat Marije ook nog eens de enige vrouw is. We krijgen hut 6 toebedeeld en kijken een beetje beteuterd als blijkt dat de boot alleen stapelbedden heeft in piepkleine hutten waar je letterlijk je kont niet in kan keren als de schuifdeur dicht is.

Als we de haven uitvaren voert de bemanning een ritueel uit om de geesten gunstig te stemmen en wordt er vuurwerk afgestoken op de voorplecht. Bovendeks krijgen we een uitgebreid ontbijt en een briefing over de boot en de route van de trip. Rond 12 uur zijn we aangekomen bij onze eerste duikplaats, Koh Bon. Normaal gesproken duiken ze hier pas op de terugweg van de 3-daagse reis, maar ze hebben gehoord dat er Manta’s zijn, dus de route wordt een beetje veranderd. En er zijn Manta’s! Een prima eerste duik, hoewel we nu wel meteen verwend zijn. Wij duiken met onze Britse gids Cheryl en 2 Duitsers (kan ook niet anders, er zijn geen andere nationaliteiten aan boord dan Duitsers;-)). Na de eerste duik besluiten we unaniem dat we op deze plaats ook de tweede duik doen maar eerst krijgen we een uitgebreide lunch. Zoals nu al blijkt bestaat het leven op een liveaboard uit duiken, eten en slapen (dive, doze and dine stond op de website van Sea Bees). Ook tijdens de 2^e duik zijn er Manta’s, eentje komt zo dichtbij dat ze bijna met het puntje van haar vleugel het hoofd van Cheryl raakt

Als we weer aan boord komen gaan meteen de motoren aan en zetten we koers naar Koh Tachai waar we een nachtduik gaan maken. Juriaan is over het algemeen niet dol op nachtduiken maar deze is prima: de zee is rustig en we hebben de duiksite voor onszelf. Na de nachtduik nemen een snelle (koude) douche op het achterdek en staat het diner al weer klaar. Iedereen is doodmoe van de lange dag en het excitement van de Manta’s en rond 22 uur vertrekt iedereen naar zijn hut.

De volgende ochtend worden we om 6.30 uur gewekt en zitten we om 7 uur al klaar voor de briefing. We zijn ’s nachts voor anker gegaan voor Koh Tachai en daar maken we dan ook de eerste duik van de ochtend. Om 7.30 uur zijn we echt wakker, want dan liggen we al in het water. Deze keer geen Manta’s maar wel 6 Leopard Sharks. Eerst 2 stuks die een paar meter uit elkaar liggen op de bodem en later nog 4 die duidelijk aan het spelen zijn: ze spelen een soort tikkertje en bijten elkaar in de staart

Terwijl het ontbijt wordt geserveerd zijn we al op weg naar Richelieu Rock, een rots die bij laag water net boven het water uitsteekt en door Jacques Cousteau himself is ontdekt. Als wij rond 11 uur aankomen bij Richelieu Rock is het hoog water, dus aan de oppervlakte zie je niets, behalve dan de andere 6 liveaboard boten, we zijn verbaasd dat het hier zo druk is midden op zee. We gaan het water in en de duiksite is inderdaad adembenemend mooi. Een aantal rotspunten onder de wateroppervlakte waar veel leven om heen is. Tijdens deze eerste duik helaas ook relatief veel duikers, maar we hebben hier nog 2 duiken te gaan….. Na de duik eerst weer eten (lunch) en een uurtje slapen op de bankjes op het dek en dan weer het water in. Inmiddels zijn er nog maar 3 boten buiten die van ons, maar de andere boten hebben een ander schema, dus onder water hebben we de rotspartij voor onszelf. We hebben na de eerste duik op Richelieu Rock besloten om niet alleen een tweede maar ook een derde duik hier te maken. De derde duik is een sunset dive, we gaan 3 kwartier voor zonsondergang het water in zodat we precies met zonsondergang boven komen. De derde duik  is werkelijk prachtig: de vissen en beesten die overdag leven hebben zich massaal verzameld om de nacht in de beschutting van de rotsen door te brengen en de nachtbeesten komen hun schuilplaatsen al uit. Het is bijna als zwemmen in vissoep. Overal zijn vissen, garnalen, octopussen en het koraal en de feather stars staan al helemaal open om zich in de nacht te voeden.

Na het duiken douchen we ons weer met koud water (een resort met warm water is zo gek nog niet ) en varen we terug naar Koh Tachai waar we de nacht zullen doorbrengen. Als wij boven komen na het duiken zitten de Duitsers die geen zin hadden in een sunset dive allemaal naar een dvd van de Blues Brothers te kijken, een wonderlijke gewaarwording zo midden op zee. Als we bij Koh Tachai voor anker gaan wordt het diner geserveerd. We praten nog wat na met Cheryl en haar vriend Nederlandse vriend/man Gov (Govert), een van de andere gidsen en drinken een biertje. 4 duiken op een dag is voor ons zelfs een record, dus om 22 uur gaat het lampje wel uit en kruipen we ons stapelbedje weer in.

Ook op de derde dag worden we om 6.30 uur gewekt en liggen we om 7.30 uur in het water bij Koh Tachai. Tijdens het ontbijt varen we naar Koh Bon, waar we ook onze eerste duik van deze trip hebben gemaakt, maar als we aankomen schatten we de kans op Manta’s klein in: er liggen een paar liveaboards maar ook een flink aantal dagboten, want dit is minder dan 2 uur varen vanaf Khao Lak. Onder water blijkt het inderdaad erg druk, overal grote groepen Japanners (of Koreanen, of Chinezen of Singaporezen, maar wij noemen ze voor het gemak maar allemaal Japanners) en fluoriscerende duikpakken met enorm camera’s die zich van de kwetsbaarheid van het onderwater leven weinig aantrekken en continue in het koraal grijpen. Als we bij de hoek van het koraal aankomen blijkt de stroming aan de andere kant van het eiland enorm, we komen er niet tegenin om de hoek om te gaan, dus we keren om en maken onze duik af aan de kant waar we begonnen waren. Ook aan de oppervlakte moeten we een kwartiertje wachten tot er voldoende ruimte is voor onze boot om ons op te pikken tussen alle andere boten die duikers droppen op ophalen.

Onze laatste duik van de liveaboard is op een wrak, een half uur varen van Khao Lak. Op het wrak is het wonderlijk rustig, geen andere boten dus we hebben met z’n tienen (plus onze 3 gidsen) het wrak voor onszelf. Qua constructie is het wrak flink vergaan sinds het zonk in 1984 (overigens geen spannend verhaal: geen rif in de wijde omtrek waar het opgevaren kan zijn en ook geen aanvaring met een ander schip, dus waarschijnlijk verzekeringsfraude), er verschillende monsoon-seizoenen overheen zijn getrokken en het ook door de tsunami in 2004 nog eens flink is opgeschud. Maar des te meer leven op het wrak: het wrak is een kraamkamer voor dit deel van de zee geworden en van alle denkbare soorten onderwaterleven vind je hier baby-varianten. Zoals een enorms school baby-barracuda’s, piepkleine lionfish, kleine octopussen, etc. Een waar paradijs voor ons met onze camera’s en macro-lens! We duiken deze dagen ook nog eens met Nitrox (perslucht met extra zuurstof en dus een lager stikstof-gehalte) waardoor we langer dan wie dan ook op het wrak op 20 meter kunnen blijven, de andere duikers moeten na een half uurtje naar boven om geen decompressie-ziekte op te lopen, wij maken de maximale tijd die we op deze boot mogen duiken van een uur vol!

Als we rond 17 uur terug in de haven van Tap Lamu zijn is het een komen en gaan van dagboten en liveaboards. Wij laden onze spullen uit en stappen in een lokale taxi terug naar het Palm Garden Resort in Khao Lak. De taxi is letterlijk een rijdend blik en behalve het onderstel is dan ook alles van blik en rammelt en schudt het open busje stevig onder het gewicht van 8 Duitsers en ons. In het resort horen  we dat de dagboot waar we de komende dagen nog mee gaan duiken morgen weer naar het wrak gaat voor 2 duiken (jippie!) en de dag erna naar de Similan Islands, ook die stonden nog op onze wensenlijst. Dat zijn goede vooruitzichten!

Maar eerst na 3 dagen weer eens lekker lang onder een warme douche, vanavond  eten met vaste grond onder onze voeten, en even geen Duits spreken…. Heerlijk

Een paar maanden na de aankondiging van het voorgenomen huwelijk van Marijes broertje Joost met zijn vriendin Tata, stappen we 28 januari dan ook echt in het vliegtuig naar Bangkok. Normaal gesproken slepen we  op onze duikreizen al vele kilo’s (over)bagage mee de wereld over, maar deze keer moeten naast de duiktas dus ook nog wat setjes nette (feest)kleding en schoenen mee.

Na een overstap in Singapore komen we donderdag de 29^e rond 10 uur in de ochtend in Bangkok aan. Voor ons gevoel is het dan 2 uur ’s nachts, helemaal omdat we beide nauwelijks hebben kunnen slapen in het vliegtuig. In het hotel zijn Aly & Dirk de vorige dag al ingecheckt, maar zij blijken mee te zijn naar het burgerlijk huwelijk van Joost en Tata als wij aankomen. Het burgerlijk huwelijk is een Thailand slechts een administratieve handeling en daar wordt verder ook geen feest aan verbonden. Maar als Aly en Dirk in de loop van de middag terug zijn in het hotel laten ze toch enkele foto’s zien van de handtekeningen-ceremonie, waar Joost en Tata een tiental keer hun krabbel hebben gezet, de beide moeders als getuige ook een paar keer maar er vooral veel stempels zijn gezet door de ambtenaar.

Joost en Tata komen mee naar het hotel waar we allemaal het verkoelende zwembad induiken, even in de jacuzzi in de Spa gaan liggen en een dutje doen op een strandbedje langs het zwembad. Vervolgens gaan we met het bruidspaar, want dat zijn ze officieel na de handtekeningen,en  Aly en Dirk Thais eten in de stad. Tata zoekt het restaurant uit en bestelt de gerechten die we met z’n allen delen. Ook moeten we nog even wijn en champagne inkopen voor het feest van zaterdag, dat hoeft hier niet verplicht bij het hotel waar het feest is, en in de grootste shopping mall van Bangkok vinden we Moet&Chandon en wat flessen goede Chardonnay.

Vrijdagochtend moeten wij nog wat klusjes doen in de stad zoals een reserve batterij kopen voor Marije haar nieuwe camera. Ook slaat Marije even flink schoenen in bij Nine west, haar favoriete schoenenwinkel die helaas geen vestiging heeft op het Europese vasteland. Aan het einde van de middag duiken we nog even het zwembad in en dan maken we ons toilet voor een diner met Tata’s ouders. In een Thais restaurant aan de rivier eten we wederom heerlijke Thaise gerechten en maken we kennis met Tata’s ouders. Na het eten maken we nog een oversteek met de pont naar een lokale avondmarkt aan de andere kant van de rivier waar Tata ons rondleidt. Terug in het hotel drinken we nog een borrel in de Mets, de nachtclub van ons hotel. Juriaan bestelt een Bloody Berry, een zoete variant van een Bloody Mary terwijl Aly en Marije aan de Caipirinha gaan en Dirk een gals rode wijn bestelt. De bestelling van de Bloody Berry is niet goed doorgekomen dat uitleggen aan de nauwelijks Engels sprekende staf van de club door de stampende muziek heen lukt ook niet erg goed. Marije besluit de Bloody Mary voor haar rekening te nemen en de Caipirinha aan Juriaan te geven. Helaas is de Bloody Mary ook niet erg goed gelukt, er zit meer Tabasco dan Tomatensap in en na een klein slokje staat haar mond, slokdarm en onderlip in lichterlaaie. De volgende ronde houdt iedereen het voor het gemak bij Caipirinha’s en rode wijn.

Zaterdagochtend moet Marije haar speech voor tijdens het huwelijksfeest nog schrijven en we besluiten dit in de schaduw aan het zwembad te doen. Als het verhaal klaar is vragen we bij het Business Center van het hotel of ze het handgeschreven verhaal in het Thai kunnen vertalen zodat we een kopie van het verhaal aan de niet Engels sprekende familieleden van Tata kunnen laten lezen.  In de tussentijd gaan Dirk en Juriaan naar het hotel waar het feest is om de techniek voor onze karaoke-act van later die dag te testen. Na een middagje zweten is rond 17.30 uur de vertaling van Marijes speech klaar en maken we ons op voor vertrek naar het hotel waar het feest rond 18 uur begint. Het hotel ligt in dezelfde straat als waar ons hotel is maar het is bloedheet en we dragen een pak respectievelijk jurkjes met hooggehakte schoenen dus we besluiten toch een taxi te nemen. Uiteindelijk moet de taxi 3 keer heen en weer want Dirk kan zijn speech, die hij in Nederland al gemaakt had niet vinden, en mogelijk staat er een versie op de memorie-stick die voor de karaoke-act alvast naar het feesthotel is gebracht. Dirk komt echter onverrichter zaken terug en wij springen in dezelfde taxi om niet erg te laat te komen.

In de hal van het hotel staan Joost en Tata onder een grote bloemenboog de gasten te verwelkomen: zo’n 120 Thai en 4 Nederlanders (wij). Wij worden geacht om in de hal te blijven want de 4 fotografen en de video-man roepen ons in verschillende gezelschappen steeds weer op om er bij te komen op de foto. Andere gasten die welkom zijn geheten en 1 keer op de foto zijn gezet verdwijnen de trap op naar boven, en als wij daar een uur later ook komen blijkt dat het de gewoonte is dat de gasten zelf het buffet vast openen, en zo’n 100 Thai zitten als smakelijk te eten. Op het podium wisselen Tata en Joost ringen uit en snijden ze de enorme wedding-cake met een grote sabel aan. Aansluitend worden wij met z’n vieren het podium opgeroepen. Dirk spreekt Tata en Joost toe vanuit de aantekeningen die hij tussen de fotoshoots door op een paar losse blaadjes die hij uit zijn agenda heeft gescheurd. Vervolgens is het Marijes beurt en we hebben geen tijd om op adem te komen want direct hierna wordt onze verrassings-act aangekondigd: een karaoke-versie van de YMCA waar we zelf tekst op hebben gemaakt. Een groot scherm komt uit het plafond naar beneden en een aantal tafels zingen direct uit volle borst met ons mee!

Na de karaoke-act wordt ook aan onze tafel eten geserveerd, terwijl een aantal vrienden en familieleden van Tata de karaoke-activiteiten direct  voortzetten met de karaoke-machine die op het podium staat. Na een aantal Thaise nummers hebben wij ons eten op en worden er meer en meer Engelstalige nummers ingezet waarbij een van ons een microfoon in de handen geduwd krijgt. Het wordt een groot feest, zeker wanneer de beide vaders Yesterday ten gehore brengen en Marije meerdere nummers samen met Tata’s jongste tante uitvoert. Na het feest nemen we nog een afzakkertje in de nachtclub van ons hotel, waar de muziek iets zachter staat dan de avond ervoor, en we kunnen nog even napraten.

Op zondagochtend ontbijten we met z’n vieren in ons hotel en daarna pakken wij onze tas om naar Phuket te vliegen en vervolgens naar Khao Lak te reizen waar we maandagochtend vroeg aan boord gaan voor een 3-daagse liveaboard naar de noordelijkste wateren van Thailand.

[foto’s van het huwelijk van Joost en Tata volgen later, want met 4 fotografen en een video-man hebben wij onze camera’s maar in onze tassen gelaten deze dagen]