Op de dag van vertrek doen we het ‘s ochtends lekker in een vakantie tempo. Rustig ontbijten met 2 espresso’s en dan eens wat orde gaan scheppen in de chaos die we van het huisje hebben weten te maken in een week. Als je het huisje binnen stapt lijkt het een slagveld maar binnen een half uurtje zit alle 65 kilo bagage weer netjes in 2 duiktassen en een weekendtas. Het valt achteraf altijd mee…..

Om 10 uur wordt Jur in de Spa verwacht voor zijn Vilamendhoo Signature Massage. Ik ga met iPad, iPod en boek lekker aan het zwembad liggen waar vanochtend keuze genoeg is wat betreft de bedjes, want het is zwaar bewolkt. Na de massage liggen we nog even in het zwembad en spelen nog wat met de onderwater camera voordat we die ook inpakken. En net voor we besluiten te gaan lunchen steekt er weer een stevige wind op en binnen enkele minuten vallen de eerste druppels. Een prima dag, qua weer, om te vertrekken. En zo kunnen we alvast wennen aan het weer dat het in Nederland schijnt te zijn. Behalve dan dat het op de Malediven wel gewoon 30 graden is en blijft, ondanks de regen….

Bij de lunch krijgen we bijna het idee dat ze gedachten kunnen lezen. Op het evaluatie-formulier hadden we de suggestie gedaan dat ze Gazpacho moesten gaan serveren in het restaurant, en het is niet te geloven, maar bij onze afscheidslunch staat er een heerlijk kom Gazpacho op ons te wachten! Aan het einde van de lunch nemen we afscheid van Muaz, onze waiter van deze week, en nemen nog een espresso op het terras. Als we rond 14.30 uur bij de receptie komen worden we vermanend toegesproken: ze zaten op ons te wachten. De vlucht met het watervliegtuig is vervroegd naar 14.50 uur (ipv 15.05 uur)…. Ten eerste zijn we dan nog ruim op tijd want we moesten een kwartier voor vertrek aanwezig zijn, en dat zijn we zelfs voor de vervroegde vlucht nog steeds. En daarnaast: hoe hadden wij moeten raden dat de vlucht vroeger zou vertrekken, niet dat er ergens bordjes of briefjes hangen of dat iemand een poging doet om ons te zoeken (en waar we rond lunchtijd uithangen is op 1 vinger na te tellen, namelijk in het restaurant, de enige plek waar je op dat tijdstip eten kan krijgen)….. De staf op het eiland is over het algemeen bijzonder prettig en vriendelijk geweest, maar de man van de receptie scoort bij ons (voor de tweede keer deze week, hij was ook al nors toen we tussentijds onze rekening moesten settelen omdat het eiland een maximum krediet heeft op credit cards, en daar waren we ruim voor het einde van ons verblijf al ruim over heen) een dikke onvoldoende op klantvriendelijkheid.

Maar dit mag de pret niet drukken. We rekenen af en gaan met de boot naar het ponton waar het watervliegtuig op ons ligt te wachten. Vanuit de lucht kijken we nog 1 keer naar ons eiland, zien nog wat andere atollen onder ons langs schuiven en na een half uur landen we alweer op het water bij de luchthaven. Met het busje gaan we naar de vertrekhal en daar nemen we weer een busje, nu naar het hotel dat iets verderop ligt waar je een dagkaart kan kopen om lekker aan het zwembad te liggen en te kunnen eten en douchen voor de vlucht.

Om 22.15 uur checken we onze bagage in naar Dubai en Amsterdam en we mogen vrijwel meteen doorlopen het vliegtuig in. De kist heeft, zoals de stewardess zegt een “light load”. Ofwel, is bijna leeg! En dat komt goed uit, ik kan na het opstijgen languit liggen en kan op weg naar Dubai al 3 uur slapen (van de vlucht van nog geen 4 uur)! In Dubai moeten we nog wel weer ruim 5 uur wachten, maar daar zijn de faciliteiten prima dus we zoeken een bar met lekkere stoelen, wifi en verse jus d’orange. Straks nog een paar uur slapen, hoop ik, en dan lekker naar huis! En daar kijk ik wel naar uit met een terugreis die van deur-tot-deur straks toch zeker 28 uur heeft geduurd….

The day after the Whale Shark! We hebben al ruim gekregen waarvoor we gekomen waren en waar we op gehoopt hadden, dus nu gewoon nog 2 dagen genieten van de “gewone” dingen onder water. Maar eerst eens even een ochtendje rustig en niet gehaast ontbijten. Normaal gesproken waren we altijd als eerste binnen bij het ontbijt en zeker ook weer als eerste weg. Maar als je tegen 9 uur komt zit het restaurant redelijk vol. En zien we onze mede-eiland-bezoekers ook eens in de ochtend. We kijken onze ogen uit: er worden handdoeken klaar gelegd aan het zwembad, sommige mensen blijven met hun camera op hun buik lopen, ook als ze naar het buffet gaan en weer terug aan tafel. De meest verrassende tattoo’s zijn zichtbaar en er is duidelijk te zien wie geen of te veel zon heeft gehad.

Na de tweede espresso gaan we rustig naar het duikcentrum waar onze kratten al buiten staan. We knutselen de set in elkaar, hijsen ons in 5 mm neopreen en lopen met het mannetje mee naar entry 8. We gokken dat er een incoming current (van buiten het atol naar binnen) is, zodat we van entry 8 naar 7, bij de Watervilla’s, kunnen drijven. En als we eenmaal in het water liggen blijkt dat ook helemaal te kloppen. We drijven in een uur zo’n 200 meter (onder water) naar het westen en komen uit bij de boei van 7. Een heerlijke relaxte duik!

Om 11 uur zitten we aan het zwembad, en omdat wij geen handdoeken hebben neergelegd zijn de schaduw-plekken allemaal bezet en zijn wij veroordeeld tot een bedje in de meedogenloze zon. Dus we liggen vooral in het water, ook niet slecht Af en toe drogen we even op, op ons bedje met een boekje en de iPod, en dan weer snel afkoelen in het water. Rond 12.30 uur begint iedereen te bewegen: lunchtijd. Maar uiteraard blijven de handdoeken liggen waar ze liggen…. Rond 13.15 uur gaan wij ook maar eens wat kleren aantrekken (gelukkig is een t-shirt en broek/rok verplicht in het restaurant, en we hebben de staf bij de ingang ook al mensen zien verzoeken meer kledingstukken aan te trekken voor ze binnen mogen komen). We lunchen rustig en zetten rond 14.15 uur weer koers naar het duikcentrum.

We gaan nu bij entry 10, ook aan de noordkust kaar dan helemaal bij het Asian Wok restaurant, het water in. Er staat meer stroming dan in de ochtend, en dezelfde kant op, dus we laten ons meevoeren richting 9. Als we na 20 minuten al bij de boei van 9 zijn besluiten we lekker door te sukkelen naar 8. Onderweg hebben we gezelschap gekregen: 2 Remora’s (vissen met zuignappen op hun platte kop die ze normaal gesproken gebruiken om zich vast te klampen aan een schildpad, haai of andere grote vis om zo zonder inspanning mee te reizen, en in de hoop mee te kunnen eten met wat deze beesten onderweg vangen of van het koraal afbijten). De 2 Remora’s cirkelen bijna het hele uur om ons heen, alsof ze een plekje zoeken op ons om zich aan vast te zuigen. Ik heb 1 keer, in de Filipijnen, zo’n makker gehad die zich aan mijn been had vastgeklampt, erg geestig. Maar deze beestjes kunnen niet kiezen en blijven vertwijfeld rondjes zwemmen. Wel gezellig!

Na een uur zijn we bij de boei van entry 8, waar we de duikdag begonnen zijn, en lopen de zee uit. We laten de tank achter onder de picknick tafel en gaan onze spullen spoelen en dan weer naar het zwembad. Wat een ontspannen dagje. We hebben ons wel ingeschreven voor de bootduik van de volgende ochtend die weer naar Dhigurah Arches gaat, de plek waar we eerder deze week de Manta’s hebben gezien.

Na een beetje zwemmen, lezen, muziek luisteren, kletsen, een biertje aan het zwembad gaan we na zonsondergang lekker douchen en dan weer terug naar het terras voor een wijntje. We hebben de wijn nog niet gekregen of er steekt plotseling een stevig wind op. De opslaande deuren van de bar, die uiteraard open staan, slaan me stevige klappen dicht en de staf begint te gebaren dat we naar binnen moeten komen. Het is inmiddels na 20.30 uur dus we gaan niet de bar in maar nemen ons wijntje mee naar het restaurant. Ook daar worden alle deuren, die op de windkant zijn, dicht gedaan en na een paar minuten zien we de stromende regen tegen de ramen slaan.

Als we na het diner buiten komen is de lucht al weer behoorlijk opgeklaard en is de wind ook alweer wat gaan liggen. We draaien de kussens op de lounge-stoelen op het terras om, want de bovenkant is doorweekt, en gaan nog lekker even buiten zitten. De bui is overgewaaid en de bijna volle maan verlicht de zee alweer. Een typisch tropische bui: hevig maar ook maar kort.

Op dinsdagochtend nemen we na het ontbijt de boot. Het is 3 kwartier varen en de gids spreekt uit dat hij hoopt dat er Manta’s zijn, net als eerder deze week. De captain inspecteert het wateroppervlak en belt zelfs even met zijn mobiel naar de captain van een boot die verder op ligt. Bij die boot is 1 Manta, daar haalt onze captain zijn neus voor op en hij vaart langzaam langs het rif om te zien of hij er meer kan vinden. Na een paar minuten hebben we al beet, we zien aan de oppervlakte meerdere silhouetten van Manta’s. In razende vaart (like a machine gun zoals onze gids Satoki het noemt) springen we van de boot het water in. En inderdaad, op een paar meter diepte cruisen een aantal Manta’s gracieus voorbij. Het zicht onder water is niet heel goed, maar dat komt vooral door de grote plankton-dichtheid, en daar komen de Manta’s dan ook op af. Dus dat heb je vaak: Manta’s maar niet hele goede foto-omstandigheden, je kan niet alles hebben

Ook als we wat dieper gaan zijn we de rest van de groep al weer bijna kwijt (prima!) en we komen nog 3 Manta’s tegen, die de rest van de groep later gemist blijkt te hebben. Zie nou wel: haastige spoed is zelden goed….. We fotograferen nog een grote Stingray die in een inham ligt te slapen en kijken naar de vele visjes, bijna allemaal duo’s/stelletjes (het trademark van de Malediven zullen we maar zeggen ) langs de wand zweven. Een heel schattig gestippeld stelletje zwemt zij aan zij vlak langs de wand. Tot…… een van hen te dicht bij de wand komt en zo een “clam” in zwemt die meteen zijn kaken sluit. De kop van het visje verdwijnt uit mijn blikveld, in de schelp, nog een paar een seconden beweegt het lijf en dan is het stil….. De partner van het ongelukkige visje is hem gesmeerd. Wat een treurigheid, maar zo is de natuur dan ook wel weer.

We varen na een uur duiken terug. Wat een fijne laatste duik van deze trip! We gaan eerst zwemmen (weer geen handdoek neergelegd dus weer een bedje in de zon…..) & lunchen en dan naar het duikcentrum om onze spullen te spoelen en te drogen te hangen. En dan weer terug naar het zwembad. Er zijn inmiddels 2 bedjes vrij onder een parasol en daar maken we gretig gebruik van. Met een verse pineapple juice en lime juice, af en toe een duikje in het zwembad, een boek, de iPod, de iPad en de speech van Obama die ik volgende week in het kader van mijn “Shakespeare voor Leiders”-training moet voordragen, houden we het best een middagje vol boven water.

Rond 17 uur stempelen we onze logboeken en tekenen we de rekening voor het duiken en dan terug naar het terras van de Sunset Bar voor een ijskoud Tiger-biertje. Als het schemerig wordt ontstaat een klein oploopje op het strand: er zwemt een kleine Manta langs, de Manta’s hebben vast moeite om afscheid van ons te nemen (zoals wij dat hebben bij het afscheid van hen en de zee)

Op eerste Pinksterdag (klinkt bijna als “op een mooie Pinksterdag” ) zitten we vol goede moed maar met niet al te hoog gespannen verwachtingen als eerste gasten stipt om 7.30 uur aan het ontbijt. De shuffle op de iPod wekker was veelbelovend voor vandaag, “Wishing I was lucky” van good-old Wet Wet Wet. En dat wensen we zeker, dat we vandaag geluk hebben op onze tweede Whale Shark Search op Vilamendhoo.

We komen als eerste, van de vandaag slechts 7 duikers (zou de rest van de duikers er al geen vertrouwen meer in hebben dat de Whale Sharks naar ons willen komen kijken?), aan boord. Als we onze eerste tank hebben klaar gemaakt zakken we rustig achterover, tot….. Jur ontdekt dat zijn masker niet in zijn krat zit. We sprinten van boord en zetten het hele duikcentrum op z’n kop om het masker te zoeken. We spitten alle kratten van de andere duikers die nog niet weg zijn door, keren de materiaal-ruimte binnenstebuiten, maar niets! Uiteindelijk grijpen we een leen-masker mee en gaan dan toch maar op pad. De boot vaart weg van de steiger en Jur stopt zijn vinnen terug in zijn krat, en ja hoor: in zijn vin zat zijn masker gepropt, zoals hij wel vaker doet bij het opruimen. Paniek om niets, maar ook een geluk bij een ongeluk, want je eigen spullen zijn toch altijd prettiger om mee te duiken dan geleend of gehuurd spul.

We krijgen dezelfde briefing als eerder deze week over de hoeveelheid Whale Sharks in het National Park, hun gewoontes en de do’s en don’ts voor duikers. Na een klein uurtje varen zijn we weer bij het eerste eiland van het National Park: Digurah en het afspeuren van het wateroppervlak begint weer. Als we na 3 kwartier geen teken van een Whale Shark hebben gezien maken we ons toch maar klaar voor de eerste “gewone” duik. We drijven rustig langs de wand van de buitenkant van het Atol tussen het koraal en de vissen.

Als we na een uur boven komen heeft de boat crew nieuwe informatie: ze weten waar de Whale Sharks zitten. We moeten onze wet suits aanhouden, die we normaal gesproken zo snel mogelijk uittrekken als we op de boot zijn, want zo comfortabel is 5 mm neopreen nu ook weer niet in de tropische hitte. Binnen een kwartier heeft de boat crew een gestippelde reus gevonden, die inderdaad goed zichtbaar is vanaf de oppervlakte. We springen gehaast met masker, snorkel, vinnen en camera het water in. Onze eerste Whale Shark! Het gigantische beest, een meter of 8 (en volgens de crew een van de grotere in dit gebied), zwemt sneller (tegen de stroming in) dan je zou denken. We trappen de benen uit ons lijf om hem (er zijn maar 4 vrouwtjes geregistreerd in dit gebied tegenover ruim 130 mannetjes, dus dikke kans dat het een “hem” is) bij te houden. Met onze camera’s proberen we de reus vast te leggen op foto en film.

Als ik na 20 minuten voor het eerst mijn hoofd uit het water haal zie ik dat ik de laatste ben van onze boot die nog in het water ligt. De rest was of moe van het zwemmen of minder opgetogen dan ik. Maar ik heb er dan ook een record aantal duiken (524 om precies te zijn) op moeten wachten om dit wonder met eigen ogen te kunnen en mogen zien! We eten een banaan om het energie-niveau aan te vullen en dan vertelt de crew dat ze ook weten waar een grote groep Manta’s zit. Dus we zetten koers naar het noorden. In de lagoon achter Dihurah zouden die ochtend meerdere Manta’s zijn gezien. Als we na een half uurtje bij de lagune zijn ligt er een andere boot en snorkelen er wat mensen, inderdaad tussen een paar Manta’s.

Om onduidelijke redenen varen wij nog 10 minuten door en gaan dan het water in. Onder water kijken we continu om ons heen of we een Manta zien en wij zijn met’n tweeën de rest van de duikers na een paar minuten al weer kwijt (die zwemmen zo idioot hard weg dat we niet eens meer proberen te volgen). Na 25 minuten komt de gids ons tegemoet zwemmen met een onder water schrijfbordje in zijn hand met de tekst “No Manta, group and change location”. We maken een safety stop en na 30 minuten klimmen we weer aan boord. We houden onze uitrusting op onze rug en de boot vaart terug in de richting van waar we eerder de snorkelaars met de Manta’s hadden gezien. Als de boat crew meerdere Manta’s in zicht heeft springen we het water weer in, en mogen alsnog een uur duiken.

De Manta’s komen rustig achter elkaar langs zwemmen. Soms worden we van achteren verrast, dan zweeft er weer een boven ons langs en een enkeling maakt zelfs een “ere-rondje” om de hele groep heen. Tussen de Manta’s door zien we nog een paar kleine Whitetip Reef Sharks, een grote Stingray en een Eagle Ray. Wat een TOP-duik, en dat direct na de ontmoeting met de Whale Shark!!!

In extase klimmen we na een uur (plus het half uur van de eerste Manta-poging) aan boord en de lunch wordt klaar gezet. Op het voordek in de zon (want ondanks de 5 mm pakken krijg je het na een duik van een uur, 20 minuten snorkelen en dan een duik van anderhalf uur best fris) genieten we van wat we net gezien hebben en van de lunch. En al ruim voordat de lunch een beetje gezakt is zijn we alweer bezig om onze pakken weer aan te trekken voor de derde duik. We rekenen nergens meer op, het maakt ook niet meer uit: 12 juni 2011 kan sowieso de boeken in als een fantastische dag onder water!

Aan de buitenkant van de noordelijke punt van het Atol zwemmen we naar het noorden langs de wand. Het is relatief rustig op het rif: geen groot wild en geen grote scholen maar vooral veel kleinere vissen die “hun ding doen”. Er wordt druk gepoetst door poetsvissen (cleaner fish) die parasieten van de andere vissen af eten en de andere vissen dus zo schoon houden. De blauwe trigger fish die vechten om de holletjes in de wand waar ze in gaan liggen zodat je alleen het puntje van hun staart ziet. De parrot fish die bezig zijn aan een late lunch en hun tanden in het koraal zetten (met een duidelijk hoorbaar knaag-geluid). Er komt nog even een schildpad gedag zeggen die rakelings langs me zwemt en dan een meter verderop ook een hap neemt uit het koraal. En wanneer we onze safety stop doen zwemt er nog een Whitetip Reef Sharkje van een meter lengte langs.

Wet Wet Wet had helemaal gelijk vanochtend: I Wished I was Lucky, en dat werden we!!! Ze roepen hier op de duikschool dan wel dat het geen dierentuin is, dat de beesten in het wild leven en dat je dus nooit zeker weet wat je zult zien. Maar vandaag hadden we ALLES! Deze dag gaat met een gouden randje mijn logboek in!!!

We strijken om 17 uur nog even neer bij het zwembad en genieten in de late middagzon nog een beetje na. I’m a Happy Girl!!!

Dan het standaard avondprogramma: borrel (om de Whale Shark te vieren deze keer ), eten, espresso, borrel. Best uit te houden voor ruim een week Muaz, onze waiter, lijkt bijna opgelucht dat we morgenochtend niet weer voor dag en dauw komen, dus hij het espresso-apparaat niet al voor zijn diensttijd al aan hoeft te zetten. Morgen een huisrif-dag, dus uitslapen!

De wekker gaat weer terwijl de zon ook net op is, net na 6 uur. Deze keer is het Michael Jackson die me wakker zingt met Man in the Mirror. Na een kort nachtje heb ik eigenlijk niet zoveel behoefte om meteen in de spiegel te kijken. Moet toch maar eens een echte wekker-playlist gaan maken

Volledig ingesmeerd met zonnebrand, want ondanks veel onder water en weinig in de zon zijn er toch wat plekjes die een beetje rood kleuren (met name de vaste vergeten-in-te-smeren-plekken zoals de randjes van de bikini….), naar een supersnel ontbijt. Het ontbijt begint om 7.30 uur en daar zijn ze heel strikt in, het restaurant gaat geen minuut eerder open. Maar wij moeten wel om 7.50 uur aan boord, dus dat is even snel iets halen, 2 keer kauwen, slikken en weg. Gelukkig hadden we Muaz, onze vaste waiter, gisteravond al gevraagd om het espresso-apparaat meteen aan te zetten als hij binnen kwam. En dat heeft ie gedaan, we gieten nog een hete espresso naar binnen en dan zijn we klaar voor de 2 tank morning dive.

We varen naar het zuiden en krijgen op het dak van de boot een briefing waarin veel aandacht wordt besteed aan een snelle afdaling, en de onderwater-schuilplaatsen tegen de vaak heftige stroming op deze plek (die de idyllische naam Seventh Heaven heeft, da belooft wat;-)). Als we na een half uurtje op de plaats delict zijn springen we razendsnel achter elkaar het water in en zinken als bakstenen naar de bodem. Maar zo heftig is de stroming helemaal niet….. We drijven gemoedelijk door het 20 meter diepe channel naar de binnenkant van het onderwater eiland. Op de bodem, op ruim 40 meter diepte, liggen een paar haaien lekker te slapen, logisch ook op dit tijdstip tijdens een vakantie, het is net 8.15 uur…..

Het koraal is werkelijk adembenemend mooi en kleurrijk en een schildpad laat zien dat het blijkbaar ook nog eens goed smaakt want hij zet vol overgave zijn tanden in het koraal en laat zich door ons niet afleiden van zijn ontbijt. Seventh Heaven ligt echter wel flink op diepte en na 3 kwartier geeft Jur het signaal dat hij door zijn lucht heen raakt. We laten onze surface marker boei op en drijven nog een paar minuten op 5 meter om de overmaat aan stikstof een beetje uit het lichaam te laten verdwijnen en dan komen we boven. Een schildpad en meerdere haaien, geen slechte score op deze vroege zaterdagochtend! En ook nog eens onverwacht relaxed, met de zeer milde stroming.

We varen, onder het genot van sinaasappels en sterke thee (bah) terug naar Vilamendhoo en gaan de tweede duik maken op het onderwater eiland voor ons eigen eiland (dat dus ook logischerwijs Vilamendhoo Thila heet). Hier zijn eerder deze week veel Eagle Rays gezien en er zijn altijd haaien (zeggen ze), dat belooft veel goeds, maar…… wij zijn ook door schade en schande wijs geworden: eerst zien en dan geloven (hoewel ze me op Nyenrode geleerd hebben dat je eerst moet geloven en dat je het dan pas kan zien….).

We gaan weer met een negative entry (lees: geen lucht in je BCD zodat je meteen zinkt) vanwege vermeende stevige stroming het water in. Deze keer is Jur een tikje ongeduldig bij het uit stappen en springt met z’n tank en volle gewicht boven op mijn hoofd. Au!!! Aluminium tanks geven niet mee, en gewichtloos word je ook niet in het water….. Als de zwarte vlekken voor mijn ogen na een kwartiertje wegtrekken heb ik gelukkig oog voor de enorme hoeveelheid vis: heel veel scholen van diverse pluimage! En gelukkig ben ik weer voldoende bij mijn positieven om de White Tip Reef Shark meerdere malen langs te zien cruisen en de Leopard Shark die ligt te slapen te fotograferen (fijn als ze een keer niet heel snel langs zwemmen!). Wel fijn dat ook hier de stroming zeer gentle was, want met knallende hoofdpijn je onderwater inspannen is geen pretje (weet ik uit ervaring van eerdere onderwater hersenschuddingen).

We zijn vroeg terug op het resort omdat de tweede duiksite letterlijk naast de deur is en minder dan 3 minuten varen. We schrijven onze namen nog even op het bord voor een huisrif duik om 15 uur en dan kunnen we lunchen en relaxen (en eindelijk een Ibuprofen nemen tegen de dreunende hoofdpijn). En we hebben dus tijd genoeg om voor de lunch het zout nog even af te spoelen in het zwembad. Na de lunch hangen we een uurtje op onze veranda (in de schaduw want de wind is gaan liggen en het is werkelijk nog warmer dan de afgelopen dagen) en dan is het alweer tijd om in de benen te komen voor de derde duik.

Op de duikschool staat het mannetje met het karretje al te wachten en we verzamelen snel onze spullen en gaan met hem mee naar entry 5, voor de deur van ons huisje. Op het huisrif is het bijzonder rustig: geen stroming (wederom niet: we geloven al bijna niet meer dat er op de Malediven alleen hard core stromingsduiken gemaakt kunnen worden), geen duikers maar ook niet erg veel leven. Zouden de vissen aan siësta doen, of misschien ook wel schuilen voor de brandende zon? Na een uurtje komen we boven, spoelen alles en zien dan op het bord dat er morgen weer een full day trip Searching for Whale Sharks is. Zullen we? Kansen moet je grijpen als ze zich voordoen dus we zetten onze namen op de lijst. Aan het zwembad maken we grappen over de vraag of de Whale Sharks wel weten wat ze missen als ze mij niet zien. En ik ben over 4 dagen alweer weg, dus ook dit is waarschijnlijk hun laatste kans! We rekenen nergens op voor morgen, maar hopen mag altijd, toch?

Na een Tiger-biertje op het terras van de Sunset Bar (ruim na zonsondergang) gaan we rond 20.45 uur aan tafel. Het restaurant is al voor een groot deel leeg, en wie er nog zit, zit aan de (gekookte) koffie of thee. We halen rustig wat lekkers en bestellen een wijntje. W briefen onze waiter ook vast dat we morgenochtend weer vroeg een espresso willen, want de boot gaat weer vroeg. Na het eten doen we nog een espresso op het terras. De wind is volledig verdwenen en dat maakt het een bijzonder zwoele tropische avond. Op de achtergrond een zeer diverse muziek selectie: opera, techno, top 40 en rock volgen elkaar naadloos op. Waarschijnlijk om alle soorten gasten (oud, jong, dik, dus, sportief, strandliggers, Britten en Duisters, etc.) tegemoet te komen. Maar ondanks dat is het rond 22 uur uitgestorven. Of iedereen in de bar is gaan zitten weet ik niet, en dat gaan we vanavond ook niet uitzoeken, want om 6 uur gaat morgen de wekker alweer (benieuwd welke artiest me morgen wakker zingt ).

Omdat we gisteren, na de Whale-Shark-Search-maar-niet-gevonden-dagtocht, te laat waren om ons in te schrijven voor de ochtendboot, doen we een dagje huisrif duiken. Een van de voordelen daarvan is dat je niet zo strak de tijd in de gaten hoeft te houden, want je bepaalt zelf het moment waarop je het water in wil. Om te zorgen dat de duikschool-crew wel weet welke spullen ze voor wie klaar moeten leggen schrijf je wel een geplande tijd op het whiteboard, maar wij besluiten het een ochtendje niet zo nauw te nemen met de klok. We ontbijten bijzonder rustig en komen even voor 10 uur aan bij het duikcentrum, terwijl we hadden opgeschreven dat we om 9.30 uur het water in zouden gaan… Geen punt voor de crew. We analyseren onze nitrox-tanks (verplicht voor een duik meten hoeveel procent zuurstof in de tank zit, 32 in dit geval), zetten onze set in elkaar en trekken dan ons pak aan, dat we eerst goed nat maken, want anders is het niet uit te houden in 30+ graden gekleed in 5 mm zwart neopreen.

Het mannetje van de duikschool gooit onze sets en vinnen op een wagentje en trekt de kar naar entry 8, aan de oostkant van het eiland. Hoewel….. als we aan de andere kant van het, 300 meter brede (smalle!) eiland zijn checkt hij nog even of we inderdaad bij 9 het water in wilden. Niet dus, hij zucht even en dan halen wij onze schouders op, wat kan het ook schelen, bij 8 of 9 het water in, dan beginnen we gewoon bij 9. Op een speciaal daarvoor neergezette picknick-tafel doen we onze sets op en lopen tussen de zwemmers, snorkelaars en kayakkers door het water naar de rand van het rif. En we gaan onder! Een prachtige wand, goed verlicht door de zon (dat is het voordeel van duiken aan de Noordoost kant van het eiland in de ochtend), veel vis en verder niets of niemand. We drijven met de bijna niet voelbare stroming mee langs het rif. Komen de usual suspects tegen (Nemo’s, pufferfish, big eye jacks, etc.) maar ook wat zeldzamere beesten zoals een octopus die steeds weer terugkruipt in een spleet in de wand als we naar zijn zin te dichtbij komen. De octopus is misschien wel verlegen maar blijkbaar ook nieuwsgierig want als we ook maar een meter wegzwemmen komt hij zijn holletje alweer uit. En een grote rog die in een inham van de wand ligt te slapen terwijl een school Big Eyes de wacht lijkt te houden en een gigantische kreeft die vervaarlijk met zijn antennes zwaait.

Als we de maximum duiktijd (die hier is vastgesteld, zodat ze weten wanneer ze vermiste duikers moeten gaan zoeken) van 60 minuten bereiken zien we ook de lijn onder water lopen waar de boei van het volgende entry-/exit-point aan vast zit. En inderdaad we hebben een uur gedaan om van 9 naar 8 te zwemmen/drijven, laat het 200 meter afstand zijn, zeker niet meer. Wij zijn absoluut trage duikers Maar hebben dan ook onder water alle tijd om te fotograferen en te filmen. We koppelen de tanks af, leggen ze onder de picknick-tafel en lopen met de rest van de uitrusting terug naar het duikcentrum. We spoelen onze spullen en gaan dan meteen door naar de infinity pool om onszelf ook even te spoelen.

Het heerlijke, niet zoute, water is verfrissend! Helaas zijn de zonnebedjes in de schaduw bezet, want daar moet je blijkbaar toch ‘s ochtends vroeg al je handdoek voor neerleggen (ja veel Duitsers hier, ), dus drogen we op in de zon, met een verse lime resp. pineapple juice in de hand. Er is een hoop te zien aan de rand van het zwembad. Volstrekt verbrande Russische dames die toch in de zon blijven liggen, spierwitte Engelse dames die al hun kleren aanhouden (in de schaduw), veel tattoo ‘s met de meest wonderlijke afbeeldingen, cocktail-drinkende Duitsers in het water. Zo zien we nog eens wat als we een dagje “thuis” blijven. We koelen na een half uurtje nog een keer af in het zwembad en dan is het alweer lunchtijd (je kan er maar druk mee zijn: slapen, eten, duiken, zwemmen, drinken, eten, duiken, zwemmen, drinken, eten, drinken en slapen).

Tot onze verbijstering zien we dat de extreem verbrande Russische (of is ze nou toch een Engelse?) na de lunch een surfplank huurt bij het watersport-centrum dat schuin voor ons hutje ligt. Lijkt me een onverstandig plan om op het heetst van de dag (rond 13.30 uur) met je verbrande lijf te gaan wiebelen op een plank op het water. Kan me niet voorstellen dat de rode verbrandingen op deze manier niet gegarandeerd blaren zijn aan het einde van deze dag….. Maar wie mooi wil zijn moet blijkbaar op de blaren zitten Maar wij schatten wel in dat ze vanavond alleen staand kan slapen van de pijn….

We relaxen nog een half uurtje op onze veranda en dan gaan we terug naar de duikschool: een middagduik aan de zuidkant van het eiland (in de middag is daar het licht goed om te kijken en te fotograferen, zeker wanneer je zoals ik niet wil flitsen onder water maar handmatig de wit balans in stelt). We gaan bij entry point 3, naast de main jetty het water in, en gezien onze gemiddelde duiksnelheid gaan we er vanuit dat we dan bij 2 of 4, afhankelijk van welke kant de stroming op staat, er na een uur weer uit gaan komen.

We komen, weer eens, een kwartiertje na de geplande aankomsttijd aan bij het duikcentrum. De man met het karretje gaat 2 Britten naar entry-point 10 brengen dus wij besluiten zelf met de tank op onze rug naar 3 te lopen. We komen er echter al snel achter dat we voorbij 3 zijn, dan maar bij 2 het water in. Tellen is vandaag niet onze core competence Bij 2 kijken we wat de stroming doet, die lijkt volledig afwezig, dus we gaan rechtsaf, richting 3 en 4. De duik begint relaxed: veel klein spul in het rif, geen stroming. Maar als we na een half uurtje de hoofd-jetty (en entry-point 3) aan de oppervlakte zien besluiten we door te zwemmen naar 4, de jetty van de duikschool. De stroming trekt echter wel wat aan, en wij zwemmen er tegenin, normaal gesproken, als luie duikers, snier ons ding. Je ziet het meteen aan je luchtverbruik: op onze computer staat hoe lang je nog met je tank kan doen, als je op dediepte blijft waar je nu bent en in hetzelfde tempo blijft ademen. Voordat de stroming aantrekt staat er steeds 80 minuten (langer dan de duik überhaupt mag duren hier) op mijn computer, maar zwemmend tegen de stroming in zakt dat snel naar 50 of zelfs 40 minuten. Dan is er nog geen man overboord, wat over een half uur moeten we conform de afspraken hier toch omhoog, maar je ziet ineens de impact van fysieke inspanning op je ademhaling.

Bij de duikschool-jetty ligt nog altijd het grote vrachtschip waarop hout wordt geladen, al een paar dagen lang. Maar belangrijker nog: onder dit schip woont inmiddels een gigantische school Jacks, een prachtig gezicht: honderd(en) zilverkleurige vissen die soms in formatie zwemmen en soms dwars door elkaar. We schieten nog een kwartier mooie foto’s en dan is het tijd om boven te komen. We spoelen de boel en duiken dan lekker de jacuzzi in onze achtertuin in. We spelen wat met de zelftimer op de camera (die voor de veiligheid van het opspattende water uit de jacuzzi nog keurig in zijn onderwaterhuis zit) en springen daarna onder de douche.

We zijn, als returning guest (van Jurs trip naar Eriyadu vorig jaar?!) uitgenodigd voor de cocktail party met het management. We besluiten een drankje te doen op kosten van het resort in het Asian Wok Restaurant. We praten even met de Resident Manager Patrick (die dit duidelijk niet het hoogtepunt van zijn werkweek vindt, maar het hoort erbij) en lopen daarna terug naar onze eigen bar voor een Margarita resp. Vila (als variant op de Sunrise) Tequilla. We eten een Maledivisch diner en dan is het tijd voor mij om even in te bellen op een conference call van werk. Voelt toch best lekker op “Malediven hier” door de telefoon te roepen. En ik neem er nog maar een Margarita bij

Na de call is het terras van de Sunset Bar leeg (maar de zon is natuurlijk ook allang onder) en morgen gaat om 6.30 uur de wekker, dus tijd om naar mijn huisje te gaan waar Jur al heerlijk op de veranda zit met een spannend boek. Morgen een 2 tank morning dive!

Vandaag een full day trip naar het Whale Shark National Park, ruim een uur varen ten zuiden van Vilamendhoo. We zitten om 7.30 uur aan het ontbijt maar helaas staat de espresso-machine dan nog niet aan, en we moeten dus even wachten op koffie. Maar gelukkig weet waiter Muaz hoezeer we gehecht zijn aan onze espresso, dus hij zet er haast achter en om 7.55 uur staan ze op de ontbijttafel! We zitten vandaag de hele dag op een boot, maken 3 duiken en hopen tussendoor zoveel mogelijk in het water te liggen tussen Whale Sharks en Manta’s dus voor de verandering een stevig ontbijt met eieren en spek En uiteraard een bord van die heerlijke tropische vruchten: mango (zoals die hoort te smaken, en dat lijkt weinig op de variant van de AH), ananas, watermeloen…

We vertrekken stipt om 8 uur met 16 duikers, een gids, een kapitein en 2 man boat crew. Op het zonnedak van de boot krijgen we een briefing. Op de plaats waar we naar toe gaan zijn de afgelopen meerdere Whale Sharks gezien, dus dat belooft veel goeds! De gids vertelt dat er 150 Whale Sharks in het National Park wonen, dat ze tussen de 4 en 8 meter lang zijn, dat ze 5% van hun leven dieper dan 1000 meter doorbrengen, 80% rond 300 meter diepte en slechts 15% op door ons beduikbare dieptes. Dus de kansen zijn beperkt, maar de afgelopen week waren ze er dus!

Als we aan de buitenkant van het Atol varen zien we vanaf de boot een Manta. Iedereen grijpt zijn snorkelspullen en camera’s en springt het water in. De Manta blijft buiten foto-afstand maar is wel zichtbaar terwijl hij (of zij) ruime rondjes om de groep snorkelaars heen zwemt. Als de Manta de benen (of de vinnen, hoewel het bij Manta’s meer vleugels dan vinnen zijn) neemt, klimmen we aan boord en trekken onze duikuitrustingen aan. We maken een eerste duik langs de buitenwand van het Atol. Geen Whale Sharks tijdens de duik, en ook geen Manta’s meer. Maar we hebben nog 2 duiken voor de boeg vandaag.

Tijdens ons oppervlakte-interval vaart de boot langzaam langs het rif en staan de gids en de boat crew op de uitkijk. We zien in de verte wel een school spelende dolfijnen maar nog altijd geen spoor van de Whale Sharks…. Na anderhalf uur liggen we weer onder water en duimen opnieuw dat het geluk aan onze kant is en de Whale Sharks zin hebben om zich te laten zien. Aan het einde van de duik komt er wel een prachtige ruim 2 meter lange Leopard Shark recht op ons afzwemmen. Goed fotomateriaal! Maar dus wederom geen Whale Shark….

Tijdens de volgende oppervlakte-interval en tevens lunch-break vaart de kapitein het Atol op en af. En wij zitten heerlijk te smikkelen van de meegebrachte lunch: broodjes, mini-pizza’s, worsten, kazen, salades, varkenslapjes, eieren, etc. Een prima aanvulling van ons energie-niveau. Rond 15.30 uur doen we de derde poging van de dag, maar de gids en boat crew zijn weinig optimistisch, ze hebben aan de oppervlakte geen spoor van Whale Sharks gezien en er zijn ook geen andere boten, die er op zouden kunnen duiden dat zij ze wel gevonden hebben….. Tijdens de derde duik wederom geen geluk! Hoewel: de grote Manta die langzaam en gracieus op aanraak-afstand langs zwemt was prachtig en staat goed op de foto. En ook de schildpadden zijn heerlijk om naar te kijken en om te fotograferen! Normaal gesproken was ik in extase geweest na een dag met deze beesten (buiten de enorme hoeveelheid vis waar we tussen liggen: letterlijk een goed gevulde vissoep)….. En toch voelt het vandaag alsof ik vooral iets NIET gezien heb. Verwend nest ben ik zo langzamerhand…..

Op de terugweg genieten we van de bijna ondergaande zon vanaf het voordek en nemen ons voor om, als er tijdens ons verblijf nog een full day Whale Shark Search trip komt, dat we dan toch weer mee gaan

We besluiten morgenochtend de dag te starten met een huisrif duik en dan ‘s middags nog een bootduik te doen. Fijn dat onze spullen van de boot af worden gesjouwd en worden gespoeld, kunnen wij meteen naar de douche en de bar. Tussen de bedrijven door doe ik even mijn mail (heb me nog niet helemaal over de Whale Shark teleurstelling heen gezet dus het Twitter-bericht stel ik nog even uit) en bel met een collega. De meeste mensen vinden het lekker om 10 dagen helemaal niet te werken, ik vind het geen punt even wat te lezen, bellen en te mailen. Maar ik heb dan ook echt een hele leuke baan en hele fijne collega’s.

Maar dan is het tijd voor de eerste cocktail van deze week: de good old Margarita voor mij en de Vila Sunrise (een variant op de Tequilla Sunrise) voor Jur. Cheers!!!