Juriaan & Marije

Ons huis is gereed en we zijn verhuisd. Op de verbouwing pagina zijn een aantal nieuwe animaties te zien. Binnenkort meer, ook foto’s. We zijn nog druk doende het huis in te richten

Donderdagochtend gaat de wekker wederom voor dag en dauw, om 6.30 uur. We maken onze camera’s klaar en pakken een tasje voor een dagje op een boot om wederom te gaan duiken. We bestellen om 7.30 uur 2 bananen pannenkoeken voor ontbijt. De eerste arriveert na een kwartier en die delen we alvast. Dat is maar goed  ook want als de tweede komt worden we tegelijkertijd naar een busje gedirigeerd dat ons naar de pier brengt waar de duikboten vertrekken. Als we op de pier aankomen liggen er 3 boten van Sea Bees, onze liveaboard die vandaag weer voor 3 dagen uitvaart, een grote knalgele catamaran en een kleiner hout-met-geel-schip, de Runaway waar wij vandaag mee op pad gaan.

In ruim een uur varen met flink wat spray van de wind , want golven zijn er nauwelijks, arriveren we bij het wrak waar we de dag daarvoor ook al gedoken hebben, maar dat we allebei een heerlijke duiksite vonden, dus nog 2 duiken hier vinden we prima. Op de Runaway zijn wederom alleen maar Duitsers, 12 stuks, buiten ons. De eerste groep van 6 Duitsers doet er eindeloos over om zich klaar te maken en wij staan samen met een ander Duits stel (jawel, deze keer is er nog een vrouw aan boord buiten Marije) al te trappelen van ongeduld om ons natte pak aan te trekken en onder te gaan. Enn als de Duitsers in het water liggen gaan wij er meteen achteraan en we gaan vrijwel tegelijkertijd onder.  Onze Thaise duikgids Toy (zo heet hij waarschijnlijk niet in het echt en niemand heeft hem ook ooit uitgelegd dat dit in de ogen van westerlingen een suggestieve naam voor een Thaise jongen  gevonden kan worden….) neemt het andere  stel op sleeptouw want zij voelt zich duidelijk nog niet zo op haar gemak onder water. Wij doen lekker ons eigen ding en schieten tientallen foto’s van de school baby barracuda’s, een kleine octopus, vele nudi branches, dozijnen moray eels en het vele andere leven dat zich het wrak heeft toegeëigend. Als we na een uur weer boven komen zijn we wederom de laatste die aan boord gaan, het maakt blijkbaar niet uit of we als eerste of als laatste springen, we komen altijd als laatste boven.

Het oppervlakte interval van 1,5 uur brengen we door op het zonnedek van de boot, waar gelukkig wel een dakje boven is gemaakt want als de wind even wat minder wordt is het meteen bloedheet. Ook voor de tweede duik zijn we de tweede groep, van de drie, maar ook nu gaan we min of meer tegelijk met de 6 Duitsers onder water, die gelukkig meteen de andere kant op zwemmen. Zo’n wrak blijft leuk want het heeft allerlei hoeken en gaten waar verschillende beesten zich in verscholen kunnen houden. Het is vaak even goed kijken en zoeken maar werkelijk op elke vierkante meter van dit schip dat 25 jaar is gezonken (of tot zinken is gebracht) is leven ontstaan.

Na de tweede duik varen we met wind en golven mee terug en van de spray van de heenweg is ook niets meer te merken. Als we rond 16 uur terug zijn in ons resortje duiken we het zeer warme zwembad in en liggen we nog een uurtje of 2 op de strandstoelen langs het zwembad met een boekje en de laptop om de foto’s van de afgelopen dagen eens op een wat groter formaat te bekijken. Er zitten een paar goede bij, maar het blijkt toch altijd weer lastig om echte goede onderwater foto’s te maken, zeker als het water zo troebel is als op het wrak, waar het zicht maar zo’n 5 meter was en er heel veel deeltjes in het water dreven. Maar zo hebben we ook voor onze volgende duiken weer een doel….. Nog meer en mooiere foto’s maken

Vrijdagochtend staan we weer vroeg naast ons bed voor onze laatste duikdag deze trip. We gaan naar de Similan Islands, een groep van 9 eilanden 60 kilometer uit de kust van Khao Lak. We worden vandaag vervoerd met de knalgele catamaran, de Stingray. Zo’n 30 duikers gaan aan boord en als we bijna de haven uit zijn blijkt dat er te weinig adapters aan boord zijn, die over het algemeen alleen door Duitsers worden gebruikt om hun regulator aan hun tank te bevestigen. En met alleen maar Duitsers op de boot, buiten ons, heb je er dus snel te weinig. Na een kwartiertje komt er een klein bootje aan varen, worden de adapters aan gegeven en vertrekken we alsnog. De briefing over de boot wordt in 2 talen gedaan, in het Duits (uiteraard) en speciaal voor ons ook nog in het Engels. Zo trainen de Duitse gidsen hier hun Engels ook nog een beetje

Al snel beginnen de eerste mensen zeeziek te worden en overal liggen mensen plat met hun ogen dicht te hopen dat de reis van ongeveer 2 uur snel voorbij zal zijn. We krijgen een half uur voor we bij eiland 9, waar we vandaag gaan duiken, aankomen een briefing van onze (Zweedse) gids Mats. Hij verwacht sterke stroming maar die blijkt onder water enorm mee te vallen. Er is niet heel veel koraal onderwater maar des te indrukwekkender zijn de rotsformaties waar we omheen en doorheen zwemmen. Tijdens het oppervlakte interval legt de Stingray aan in een baai (die Donald Duck baai wordt genoemd omdat een van de rotsen op het land door erosie de vorm van een eend, dus Donald Duck, heeft gekregen) van eiland 9 waar meer boten liggen, zeker nu het rond lunchtijd is. Marije doet snel haar Sea Bands (badstoffen armbandjes met een drukpunt voor in je pols) weer om, om wat minder last te hebben van het schommelen en rollen van de boot. We liggen een uurtje in de schaduw op het dek en dan worden we al weer opgeroepen voor de 2^e duik. De 2^e duik is op de duiksite Turtle Rock, waar inderdaad weer een rots boven water uitsteekt in de vorm van een schildpad.

Onderwater wederom een zandbodem op een diepte van 30 tot 40 meter en daarop een doolhof van rotsen. Onze gids heeft jarenlang op een liveaboard gewerkt die altijd naar de Similan Islands ging en kent de duiksite als zijn broekzak. Hij neemt ons mee naar eindeloze swim-througs, kleine grote en spleten in de rotsen waar je door heen kan zwemmen. Op sommige plaatsen is het behoorlijk nauw maar we passen wonderwel door alle gangen in dit stelsel. In de grotten en spleten hangen scholen vis te schuilen voor de stroming en het water is op sommige plaatsen uitzonderlijk helder. Wederom een heerlijke duik!

We varen in ongeveer 2 uur terug naar de haven en voor ons zit het duiken er voor deze keer op. We gaan met de auto terug naar ons resort en daar spoelen we onze duikuitrustingen uit. Morgen een dagje (in de schaduw) aan het zwembad en dan zit deze trip naar Thailand er weer op. Maar we zijn na ruim een week van huis ook wel weer erg benieuwd hoe de vorderingen zijn in ons nieuwe huis, dus dat is ook iets om naar uit te kijken

Na een vlucht van een uurtje en een auto-rit van nog eens een uur zijn we rond 19 uur in het Palm Garden Resort in Khao Lak, de thuisbasis van Sea Bees diving waarmee we op een liveaboard gaan. We checken in in ons hutje en brengen onze duikuitrusting naar de duikschool waar de kratten met spullen voor de boot worden klaar gezet. Vervolgens maken we ook een tasje met spullen die we mee willen nemen de komende 3 dagen, de rest laten we achter bij het resort. We eten daarna nog een hapje en duiken dan lekker ons bed in.

Om 7 uur staan we klaar voor vertrek. Er moet nog een hoop heen en weer gelopen en gepraat worden maar om 8 uur hebben we onze bagage die we niet mee willen nemen weggezet in de duikschool en stappen we in het busje dat ons naar de pier brengt, een kwartiertje ten zuiden van Khao Lak. Op de boot ontdekken we al snel dat we de enige niet-Duitsers van het 10-koppige gezelschap zijn en dat Marije ook nog eens de enige vrouw is. We krijgen hut 6 toebedeeld en kijken een beetje beteuterd als blijkt dat de boot alleen stapelbedden heeft in piepkleine hutten waar je letterlijk je kont niet in kan keren als de schuifdeur dicht is.

Als we de haven uitvaren voert de bemanning een ritueel uit om de geesten gunstig te stemmen en wordt er vuurwerk afgestoken op de voorplecht. Bovendeks krijgen we een uitgebreid ontbijt en een briefing over de boot en de route van de trip. Rond 12 uur zijn we aangekomen bij onze eerste duikplaats, Koh Bon. Normaal gesproken duiken ze hier pas op de terugweg van de 3-daagse reis, maar ze hebben gehoord dat er Manta’s zijn, dus de route wordt een beetje veranderd. En er zijn Manta’s! Een prima eerste duik, hoewel we nu wel meteen verwend zijn. Wij duiken met onze Britse gids Cheryl en 2 Duitsers (kan ook niet anders, er zijn geen andere nationaliteiten aan boord dan Duitsers;-)). Na de eerste duik besluiten we unaniem dat we op deze plaats ook de tweede duik doen maar eerst krijgen we een uitgebreide lunch. Zoals nu al blijkt bestaat het leven op een liveaboard uit duiken, eten en slapen (dive, doze and dine stond op de website van Sea Bees). Ook tijdens de 2^e duik zijn er Manta’s, eentje komt zo dichtbij dat ze bijna met het puntje van haar vleugel het hoofd van Cheryl raakt

Als we weer aan boord komen gaan meteen de motoren aan en zetten we koers naar Koh Tachai waar we een nachtduik gaan maken. Juriaan is over het algemeen niet dol op nachtduiken maar deze is prima: de zee is rustig en we hebben de duiksite voor onszelf. Na de nachtduik nemen een snelle (koude) douche op het achterdek en staat het diner al weer klaar. Iedereen is doodmoe van de lange dag en het excitement van de Manta’s en rond 22 uur vertrekt iedereen naar zijn hut.

De volgende ochtend worden we om 6.30 uur gewekt en zitten we om 7 uur al klaar voor de briefing. We zijn ’s nachts voor anker gegaan voor Koh Tachai en daar maken we dan ook de eerste duik van de ochtend. Om 7.30 uur zijn we echt wakker, want dan liggen we al in het water. Deze keer geen Manta’s maar wel 6 Leopard Sharks. Eerst 2 stuks die een paar meter uit elkaar liggen op de bodem en later nog 4 die duidelijk aan het spelen zijn: ze spelen een soort tikkertje en bijten elkaar in de staart

Terwijl het ontbijt wordt geserveerd zijn we al op weg naar Richelieu Rock, een rots die bij laag water net boven het water uitsteekt en door Jacques Cousteau himself is ontdekt. Als wij rond 11 uur aankomen bij Richelieu Rock is het hoog water, dus aan de oppervlakte zie je niets, behalve dan de andere 6 liveaboard boten, we zijn verbaasd dat het hier zo druk is midden op zee. We gaan het water in en de duiksite is inderdaad adembenemend mooi. Een aantal rotspunten onder de wateroppervlakte waar veel leven om heen is. Tijdens deze eerste duik helaas ook relatief veel duikers, maar we hebben hier nog 2 duiken te gaan….. Na de duik eerst weer eten (lunch) en een uurtje slapen op de bankjes op het dek en dan weer het water in. Inmiddels zijn er nog maar 3 boten buiten die van ons, maar de andere boten hebben een ander schema, dus onder water hebben we de rotspartij voor onszelf. We hebben na de eerste duik op Richelieu Rock besloten om niet alleen een tweede maar ook een derde duik hier te maken. De derde duik is een sunset dive, we gaan 3 kwartier voor zonsondergang het water in zodat we precies met zonsondergang boven komen. De derde duik  is werkelijk prachtig: de vissen en beesten die overdag leven hebben zich massaal verzameld om de nacht in de beschutting van de rotsen door te brengen en de nachtbeesten komen hun schuilplaatsen al uit. Het is bijna als zwemmen in vissoep. Overal zijn vissen, garnalen, octopussen en het koraal en de feather stars staan al helemaal open om zich in de nacht te voeden.

Na het duiken douchen we ons weer met koud water (een resort met warm water is zo gek nog niet ) en varen we terug naar Koh Tachai waar we de nacht zullen doorbrengen. Als wij boven komen na het duiken zitten de Duitsers die geen zin hadden in een sunset dive allemaal naar een dvd van de Blues Brothers te kijken, een wonderlijke gewaarwording zo midden op zee. Als we bij Koh Tachai voor anker gaan wordt het diner geserveerd. We praten nog wat na met Cheryl en haar vriend Nederlandse vriend/man Gov (Govert), een van de andere gidsen en drinken een biertje. 4 duiken op een dag is voor ons zelfs een record, dus om 22 uur gaat het lampje wel uit en kruipen we ons stapelbedje weer in.

Ook op de derde dag worden we om 6.30 uur gewekt en liggen we om 7.30 uur in het water bij Koh Tachai. Tijdens het ontbijt varen we naar Koh Bon, waar we ook onze eerste duik van deze trip hebben gemaakt, maar als we aankomen schatten we de kans op Manta’s klein in: er liggen een paar liveaboards maar ook een flink aantal dagboten, want dit is minder dan 2 uur varen vanaf Khao Lak. Onder water blijkt het inderdaad erg druk, overal grote groepen Japanners (of Koreanen, of Chinezen of Singaporezen, maar wij noemen ze voor het gemak maar allemaal Japanners) en fluoriscerende duikpakken met enorm camera’s die zich van de kwetsbaarheid van het onderwater leven weinig aantrekken en continue in het koraal grijpen. Als we bij de hoek van het koraal aankomen blijkt de stroming aan de andere kant van het eiland enorm, we komen er niet tegenin om de hoek om te gaan, dus we keren om en maken onze duik af aan de kant waar we begonnen waren. Ook aan de oppervlakte moeten we een kwartiertje wachten tot er voldoende ruimte is voor onze boot om ons op te pikken tussen alle andere boten die duikers droppen op ophalen.

Onze laatste duik van de liveaboard is op een wrak, een half uur varen van Khao Lak. Op het wrak is het wonderlijk rustig, geen andere boten dus we hebben met z’n tienen (plus onze 3 gidsen) het wrak voor onszelf. Qua constructie is het wrak flink vergaan sinds het zonk in 1984 (overigens geen spannend verhaal: geen rif in de wijde omtrek waar het opgevaren kan zijn en ook geen aanvaring met een ander schip, dus waarschijnlijk verzekeringsfraude), er verschillende monsoon-seizoenen overheen zijn getrokken en het ook door de tsunami in 2004 nog eens flink is opgeschud. Maar des te meer leven op het wrak: het wrak is een kraamkamer voor dit deel van de zee geworden en van alle denkbare soorten onderwaterleven vind je hier baby-varianten. Zoals een enorms school baby-barracuda’s, piepkleine lionfish, kleine octopussen, etc. Een waar paradijs voor ons met onze camera’s en macro-lens! We duiken deze dagen ook nog eens met Nitrox (perslucht met extra zuurstof en dus een lager stikstof-gehalte) waardoor we langer dan wie dan ook op het wrak op 20 meter kunnen blijven, de andere duikers moeten na een half uurtje naar boven om geen decompressie-ziekte op te lopen, wij maken de maximale tijd die we op deze boot mogen duiken van een uur vol!

Als we rond 17 uur terug in de haven van Tap Lamu zijn is het een komen en gaan van dagboten en liveaboards. Wij laden onze spullen uit en stappen in een lokale taxi terug naar het Palm Garden Resort in Khao Lak. De taxi is letterlijk een rijdend blik en behalve het onderstel is dan ook alles van blik en rammelt en schudt het open busje stevig onder het gewicht van 8 Duitsers en ons. In het resort horen  we dat de dagboot waar we de komende dagen nog mee gaan duiken morgen weer naar het wrak gaat voor 2 duiken (jippie!) en de dag erna naar de Similan Islands, ook die stonden nog op onze wensenlijst. Dat zijn goede vooruitzichten!

Maar eerst na 3 dagen weer eens lekker lang onder een warme douche, vanavond  eten met vaste grond onder onze voeten, en even geen Duits spreken…. Heerlijk

Een paar maanden na de aankondiging van het voorgenomen huwelijk van Marijes broertje Joost met zijn vriendin Tata, stappen we 28 januari dan ook echt in het vliegtuig naar Bangkok. Normaal gesproken slepen we  op onze duikreizen al vele kilo’s (over)bagage mee de wereld over, maar deze keer moeten naast de duiktas dus ook nog wat setjes nette (feest)kleding en schoenen mee.

Na een overstap in Singapore komen we donderdag de 29^e rond 10 uur in de ochtend in Bangkok aan. Voor ons gevoel is het dan 2 uur ’s nachts, helemaal omdat we beide nauwelijks hebben kunnen slapen in het vliegtuig. In het hotel zijn Aly & Dirk de vorige dag al ingecheckt, maar zij blijken mee te zijn naar het burgerlijk huwelijk van Joost en Tata als wij aankomen. Het burgerlijk huwelijk is een Thailand slechts een administratieve handeling en daar wordt verder ook geen feest aan verbonden. Maar als Aly en Dirk in de loop van de middag terug zijn in het hotel laten ze toch enkele foto’s zien van de handtekeningen-ceremonie, waar Joost en Tata een tiental keer hun krabbel hebben gezet, de beide moeders als getuige ook een paar keer maar er vooral veel stempels zijn gezet door de ambtenaar.

Joost en Tata komen mee naar het hotel waar we allemaal het verkoelende zwembad induiken, even in de jacuzzi in de Spa gaan liggen en een dutje doen op een strandbedje langs het zwembad. Vervolgens gaan we met het bruidspaar, want dat zijn ze officieel na de handtekeningen,en  Aly en Dirk Thais eten in de stad. Tata zoekt het restaurant uit en bestelt de gerechten die we met z’n allen delen. Ook moeten we nog even wijn en champagne inkopen voor het feest van zaterdag, dat hoeft hier niet verplicht bij het hotel waar het feest is, en in de grootste shopping mall van Bangkok vinden we Moet&Chandon en wat flessen goede Chardonnay.

Vrijdagochtend moeten wij nog wat klusjes doen in de stad zoals een reserve batterij kopen voor Marije haar nieuwe camera. Ook slaat Marije even flink schoenen in bij Nine west, haar favoriete schoenenwinkel die helaas geen vestiging heeft op het Europese vasteland. Aan het einde van de middag duiken we nog even het zwembad in en dan maken we ons toilet voor een diner met Tata’s ouders. In een Thais restaurant aan de rivier eten we wederom heerlijke Thaise gerechten en maken we kennis met Tata’s ouders. Na het eten maken we nog een oversteek met de pont naar een lokale avondmarkt aan de andere kant van de rivier waar Tata ons rondleidt. Terug in het hotel drinken we nog een borrel in de Mets, de nachtclub van ons hotel. Juriaan bestelt een Bloody Berry, een zoete variant van een Bloody Mary terwijl Aly en Marije aan de Caipirinha gaan en Dirk een gals rode wijn bestelt. De bestelling van de Bloody Berry is niet goed doorgekomen dat uitleggen aan de nauwelijks Engels sprekende staf van de club door de stampende muziek heen lukt ook niet erg goed. Marije besluit de Bloody Mary voor haar rekening te nemen en de Caipirinha aan Juriaan te geven. Helaas is de Bloody Mary ook niet erg goed gelukt, er zit meer Tabasco dan Tomatensap in en na een klein slokje staat haar mond, slokdarm en onderlip in lichterlaaie. De volgende ronde houdt iedereen het voor het gemak bij Caipirinha’s en rode wijn.

Zaterdagochtend moet Marije haar speech voor tijdens het huwelijksfeest nog schrijven en we besluiten dit in de schaduw aan het zwembad te doen. Als het verhaal klaar is vragen we bij het Business Center van het hotel of ze het handgeschreven verhaal in het Thai kunnen vertalen zodat we een kopie van het verhaal aan de niet Engels sprekende familieleden van Tata kunnen laten lezen.  In de tussentijd gaan Dirk en Juriaan naar het hotel waar het feest is om de techniek voor onze karaoke-act van later die dag te testen. Na een middagje zweten is rond 17.30 uur de vertaling van Marijes speech klaar en maken we ons op voor vertrek naar het hotel waar het feest rond 18 uur begint. Het hotel ligt in dezelfde straat als waar ons hotel is maar het is bloedheet en we dragen een pak respectievelijk jurkjes met hooggehakte schoenen dus we besluiten toch een taxi te nemen. Uiteindelijk moet de taxi 3 keer heen en weer want Dirk kan zijn speech, die hij in Nederland al gemaakt had niet vinden, en mogelijk staat er een versie op de memorie-stick die voor de karaoke-act alvast naar het feesthotel is gebracht. Dirk komt echter onverrichter zaken terug en wij springen in dezelfde taxi om niet erg te laat te komen.

In de hal van het hotel staan Joost en Tata onder een grote bloemenboog de gasten te verwelkomen: zo’n 120 Thai en 4 Nederlanders (wij). Wij worden geacht om in de hal te blijven want de 4 fotografen en de video-man roepen ons in verschillende gezelschappen steeds weer op om er bij te komen op de foto. Andere gasten die welkom zijn geheten en 1 keer op de foto zijn gezet verdwijnen de trap op naar boven, en als wij daar een uur later ook komen blijkt dat het de gewoonte is dat de gasten zelf het buffet vast openen, en zo’n 100 Thai zitten als smakelijk te eten. Op het podium wisselen Tata en Joost ringen uit en snijden ze de enorme wedding-cake met een grote sabel aan. Aansluitend worden wij met z’n vieren het podium opgeroepen. Dirk spreekt Tata en Joost toe vanuit de aantekeningen die hij tussen de fotoshoots door op een paar losse blaadjes die hij uit zijn agenda heeft gescheurd. Vervolgens is het Marijes beurt en we hebben geen tijd om op adem te komen want direct hierna wordt onze verrassings-act aangekondigd: een karaoke-versie van de YMCA waar we zelf tekst op hebben gemaakt. Een groot scherm komt uit het plafond naar beneden en een aantal tafels zingen direct uit volle borst met ons mee!

Na de karaoke-act wordt ook aan onze tafel eten geserveerd, terwijl een aantal vrienden en familieleden van Tata de karaoke-activiteiten direct  voortzetten met de karaoke-machine die op het podium staat. Na een aantal Thaise nummers hebben wij ons eten op en worden er meer en meer Engelstalige nummers ingezet waarbij een van ons een microfoon in de handen geduwd krijgt. Het wordt een groot feest, zeker wanneer de beide vaders Yesterday ten gehore brengen en Marije meerdere nummers samen met Tata’s jongste tante uitvoert. Na het feest nemen we nog een afzakkertje in de nachtclub van ons hotel, waar de muziek iets zachter staat dan de avond ervoor, en we kunnen nog even napraten.

Op zondagochtend ontbijten we met z’n vieren in ons hotel en daarna pakken wij onze tas om naar Phuket te vliegen en vervolgens naar Khao Lak te reizen waar we maandagochtend vroeg aan boord gaan voor een 3-daagse liveaboard naar de noordelijkste wateren van Thailand.

[foto’s van het huwelijk van Joost en Tata volgen later, want met 4 fotografen en een video-man hebben wij onze camera’s maar in onze tassen gelaten deze dagen]     

Onze website en blog was/is tot nu toe gehost bij Lycos.nl. Aangezien Lycos een Amerikaans bedrijf is en de Nederlandse tak niet voldoende winstgevend is, heeft Lycos de stekker uit het Nederlandse bedrijf getrokken. Zo makkelijk gaat dat dan. Wel hebben ze ons als klant een goede deal aangeboden bij een andere provider Strato.

Op dit moment zijn we bezig alles te verhuizen naar de nieuwe provider. Je zult dit merken doordat in de adresbalk van je internet browser niet alle links verwijzen naar http://www.juriaanenmarije.nl, maar naar http://51965889.nl.strato-hosting.eu. Maak je niet ongerust. Dit is geen fout, maar een tijdelijke oplossing totdat alles verhuisd is naar de nieuwe provider. Mocht je fouten in de site vinden, of niet bestaande koppelingen, laat het ons dan weten door een reactie op dit bericht te geven.

We hebben een nieuwe pagina over de verbouwing toegevoegd aan de site. Hier vindt je interessant nieuws over de voortgang en bijvoorbeeld animaties van hoe het was en nu wordt. Klik bovenaan de pagina op “De verbouwing” (naast “Over Juriaan & Marije”). Als je het niet kan vinden, klik dan hier.

Sinds het laatste berichtje over de verbouwing van ons nieuwe paleis is er veel gebeurd! Op 21 september hebben we het huis in zijn originele staat laten zien aan vrienden, familie en nieuwe buren tijdens een borrel. We hebben alle aanwezigen alle hoeken en gaten van het huis laten zien en hadden schetsen opgehangen van wat wij met de ruimtes van plan waren. Terwijl de volwassenen een borrel dronken en hun fantasie nodig hadden om onze plannen voor zich te zien konden de kinderen zich met verf, stiften en krijt uitleven op de muur in de woonkamer. Prachtige kindertekeningen en bemoedigende teksten van onze vrienden waren het resultaat!

Na de borrel is de sloop van de binnenkant van het huis pas echt begonnen. Toen we na 3 weken vakantie, half oktober, weer in het huis kwamen waren er al vele containers met puin afgevoerd en waren alle voorzetwanden, verlaagde plafonds, oud sanitair en alle vloerbedekking al weg. De vloeren lagen op vrijwel alle verdiepingen voor een flink deel open want Martin (de loodgieter) en Jaap (de elektricien) waren begonnen om te zorgen dat we straks gas, water, licht en verwarming hebben dat voldoet aan de standaarden van deze tijd (dus iets meer dan de bestaande 3 groepen elektra en geen waterleidingen meer met lood erin). Na 6 weken kabels en leidingen trekken zijn vrijwel overal de muren en vloeren weer dicht en zijn er honderden meters leiding voor water en verwarming weggewerkt. Alleen in wat straks de woonkamer wordt zijn de pvc-buizen waar de elektrische bedrading doorheen moet gaan lopen nog volledig zichtbaar. We moeten Jaap zeker binnenkort vragen hoeveel (kilo)meter pvc-buis straks onder de grond en in de muren zit weggewerkt.

Naast deze basis-benodigdheden van het huis worden ook de contouren van de ruimtes nu zichtbaar. Op de slaapverdieping is een prachtige op maat gemaakte kastenwand verrezen die er in de zijdeglans lak nu ook al echt af uit ziet. In de achterzijkamer  op de eerste verdieping is een boekenkast op maat gemaakt. De kast is prachtig en ziet er zeer robuust en stevig uit. Als het huis ooit instort vermoeden we dat deze kast nog overeind zal staan. Op de slaapkamer aan de voorkant is de zijkamer erbij getrokken en er is een ruimte ontstaan die we straks met recht de Master Bedroom kunnen noemen. Zeker in deze tijd van het jaar is het een magische kamer want vanuit ons bed hebben we een prachtig uitzicht op de gigantische kerstboom op het plein (waarvan afgelopen week door de burgermeester de lichtjes zijn ontstoken). Ook is de betonvloer in de badkamer gestort en zijn de toiletten onder handen genomen. Het sanitair is nog niet geinstalleerd maar de ruimtes zijn in ieder geval aangepast aan de moderne tijd en strak gestuuct.

De woonkeuken op de begane grond is bijna klaar voor het leggen van de houten vloer die in de week van 5 januari komt. Een week later wordt de keuken dan geplaatst en dan is deze verdieping min of meer klaar. Min of meer, want de vloer in de gang ligt voorlopig nog wel open en de tuin is weliswaar leeggeruimd door een tuinman, maar daar moeten we echt nog een keer een plan voor maken. We hebben zelf ook de handen uit de mouwen gestoken de afgelopen weekenden. We hebben alle asbesthoudende materialen die uit het huis kwamen (denk aan vloeren van zeil uit de oude badkamers en keukens) in zakken gestopt en afgevoerd naar de vuilstort. We hadden niet de allerhandigste weekenden uitgekozen om dit klusje te klaren want elke keer als we met onze mondkapjes op in de tuin bezig waren begon het te sneeuwen…..

De afgelopen 2 weken zijn vooral ook besteed aan de zolder. Alle tussenwandjes zijn verwijderd (weer een paar containers vol aan puin) en er is een nieuwe gang en een 3 tal kamers ontstaan door nieuwe wanden te plaatsen. De CV-ketel en boiler zijn deze week ook geinstalleerd, dus we kunnen nu langzaam aan het huis ook een beetje droog gaan stoken (en dat is na dat er al tientallen zakken aan stuc-materiaal op de muren zijn gesmeerd ook wel nodig).

We hebben nog geen definitieve datum waarop we gaan verhuizen. Dat hangt af van het tempo dat gemaakt kan worden met het stucen, schilderen, tegelen, installeren van de badkamer(s), bouw van de en-suite separatie en het vervangen van de ramen aan de voorzijde (en nog vele andere kleinere klussen zoals het afhangen van deuren, bouwen van radiator-ombouw-kasten, vervangen van planken in de houten vloeren die op sommige plaatsen hun beste tijd een tijdje geleden al hadden gehad, etc.). En helaas hebben we ook nog geen haast want de verkoop van ons huidige huis was bijna rond maar toen kwam de kredietcrisis en kregen de potentiele kopers de financiering niet rond. Dus als iemand nog een leuk 3-dubbel bovenhuis in het centrum van Den Haag zoekt, wij hebben er 1 in de verkoop!

Iedere keer als we binnenkomen op de PH5 voelt het wel echt als ons huis. Ons eigen stadspaleis! En zijn de mannen die keihard werken aan het eerst afbreken en nu weer opbouwen van het huis trots om te laten zien wat de laatste vorderingen zijn. Als iemand ooit nog eens een aannemer, timmerman, elektricien, loodgieter, schilder, stucadoor of tegelzetter nodig heeft: wij kennen inmiddels een paar hele goede!

We hadden een paar dagen geleden al geconstateerd dat het thema van Maratua Barracuda’s en schildpadden zijn. Vanochtend maken we samen met onze 2 Duitse bootgenoten onze laatste 2 duiken en we gaan naar 2 duiksites waar we al eerder veel Barracuda’s en schildpadden hebben gezien. Omdat we al eerder op deze sites zijn geweest besluiten we de groothoeklens voor de onderwatercamere mee te nemen, om mee te experimenteren, want “gewone” foto’s van deze duiksites hebben we dus al wel.

We vertrekken met z’n vieren en onze nieuwe gids Andreas naar Fussiliers Paradise, ten noorden van het resort en rekenen op grote scholen Barracuda’s, en we worden niet teleurgesteld. Maar eerst zien we een gigantische rog onder ons over de bodem vliegen. En al na een paar minuten zien we de schimmen van de enorme scholen Barracuda’s in de verte. Als we dichterbij komen splitst de school zich (wederom) in tweeën en Juriaan achtervolgt met camera de school die boven de drop off blijft hangen terwijl Marije mee zwemt met een groep die boven het vlakke deel van deze duiksite blijft hangen. Het blijft een indrukwekkend gezicht, een groep van honderden vissen die met hun zilveren schubben schitteren in het zonlicht dat nog net doordringt op 30 meter diepte en zich als een eenheid voortbeweegt. Juriaan maakt zoveel foto’s dat de camera eigenlijk iets te warm wordt en er wat condens ontstaat voor de lens, en op de foto’s van deze duik zien we later ook meteen een soort mist liggen, helaas….. Maar nog altijd is de omvang van de school goed zichtbaar, en sowieso staan deze scholen nog lang op ons netvlies.

We relaxen na de duik een uurtje op het eiland, waar vanochtend behalve wij vieren niemand is want de Japanners (die HongKong Chinezen blijken te zijn) en de Zwitsers (die wij Italianen noemen) zijn die ochtend naar Kakaban en de Spanjaarden en oudere Duitsers zijn weer op dagtocht naar Sangalaki. Heerlijk zo’n uurtje een beetje in de zon maar vooral in de schaduw napraten over de duik en een koud drankje.

De tweede duik maken we op de duiksite Turtle Traffic. Ook hier zijn we al 2 keer eerder geweest dus de groothoeklens gaat weer mee. Een paar dagen geleden telden we een record van 47 schildpadden in 1 duik, en Marije besluit vandaag opnieuw te gaan tellen (je moet toch wat als je geen camera meer hebt ). Al binnen een minuut of twee zit ze op 7 en dan hebben we nog zo’n 50 minuten te gaan. Zo af en toe trekt de stroming iets aan en wijst onze nieuwe gids op wat andere beesten dan de schilpadden, zoals nudibranches, flat worms, jaw fish en verschillende soorten shrimps, maar we hebben toch vooral oog voor de schildpadden. Na een klein uurtje duiken komen we boven en staat de teller op 72! Deze duik was letterlijk de overtreffende trap van wat we eerder onder water in 1 duik aan schilpadden hebben gezien. En dat was die van eerder die ochtend met betrekking tot de Barracuda’s ook al. Wat een passende laatste dag duiken hier op Maratua.

Voor de lunch spoelen we al ons spullen en hangen ze te drogen. We moeten toch altijd al betalen voor overbagage, en om nou extra te moeten betalen voor een paar liter water die nog in onze duikuitrustingen zit is ook een beetje onzin We lunchen samen met onze Duitse bootgenoten en gaan dan lekker een uurtje slapen in de schaduw van ons huisje, want het is buiten werkelijk bloedheet: vandaag geen regen, nauwelijks bewolking en geen wind……

’s Middags bekijken we de foto’s die Juriaan deze week heeft gemaakt en beginnen we voorzichtig met opruimen en inpakken. We moeten morgenochtend om 5.30 uur uitchecken en om 6 uur vertrekt de boot naar Berau (we hoeven dus gelukkig niet weer terug naar Tarakan, wat verder varen en een vreselijk stadje is). Als alles volgens plan verloopt zijn we tussen 9 en 10 uur in Berau. We vliegen dan om 12 uur naar Balikpapan, wat maar 40 minuten vliegen is. Daar moeten we vervolgens een uurtje of 4 wachten tot onze vlucht naar Singapore vertrekt. En in Singapore aangekomen hebben we dan weer een kleine 5 uur overstaptijd voor we naar Amsterdam vliegen, maar die tijd gaan we nuttig gebruiken: op zoek naar een nieuwe camera voor Marije. Voor onze volgende duiktrip, nu al zin in

Woensdag is onze laatste volle duikdag want donderdag kunnen we alleen 2 duikjes in de ochtend maken omdat we vrijdagochtend om 6 (!) uur vertrekken naar Berau en rond 11 uur vliegen naar Balikpapan. Het heeft overigens vrijwel de hele nacht gegoten van de regen maar gelukkig is het min of meer droog als we opstaan.

We zijn stipt om 8 uur klaar voor vertrek, wederom met de 6 Duitsers. We gaan naar een duiksite waar wij met z’n tweeën een paar dagen eerder zijn geweest en een grote groep Barracuda’s hebben gezien, de rest is hier nog niet geweest. En we worden vandaag niet teleurgesteld. De enorme groep Barracuda’s is er ook vandaag. Door het wat druk heen en weer zwemmen van deze toch wel grote groep worden de Barracuda’s in 2 groepen gesplitst. Maar gelukkig blijft een van de scholen Barracuda’s dicht bij ons hangen en iedereen leeft zich met zijn/haar camera’s uit op deze groep. Na een kwartiertje beginnen we tegen de decompressielimiet aan te lopen en we gaan langzaam omhoog. Het thema van Maratua lijkt zo langzamerhand scholen Barracuda’s, want die hebben we nu op verschillende plaatsen gezien. De tweede duik maken we net ten zuiden van ons resort om een plekje waar we nog niet eerder geweest zijn. Het is een relatief rustige duik met vooral kleurrijk koraal en kleine visjes en ander klein spul.

Als we net goed en wel terug zijn op het resort en even wat droogs aantrekken voor de lunch staat onze gids voor de deur van ons huisje. We moeten opschieten want we vertrekken in tegenstelling tot eerdere berichten niet om 14.30 maar om 13.30 uur en dat is al over ene uur en we moeten nog lunchen. Tijdens de lunch laten onze bootgenoten de film zien die ze van de Barracuda’s hebben gemaakt eerder die ochtend. Prachtige beelden! Maar gelukkig hebben wij inmiddels ook gezien dat op Juriaans camera ook een paar hele mooie shots staan van de school. Direct na de lunch maken we Juriaans camera klaar voor wat men hier zegt dat de meest spectaculaire duik van de omgeving is: The Channel.

The Channel is letterlijk een smal kanaal aan de achterkant van Maratua, naar de opening van de lagune toe. Omdat de opening tussen de walls (die overigens niet boven water uitkomen) smal is, is de stroming hier over het algemeen extreem en dat trekt weer groot wild aan. We krijgen een uitgebreide briefing over wat we allemaal wel en niet moeten doen en verwachten. We moeten als een baksteen naar beneden zakken vanaf de boot want aan het begin staat vaak een sterke up-current. Vervolgens moeten we op 30 meter diepte dicht langs de muur zwemmen om niet naar buiten geslingerd te worden door de stroming langs de muur. En dan moeten we onze rifhaken uitslaan in de volle stroming op 26-28 meter en de open zee in kijken, want daar schijnt het te gebeuren. Tot slot moeten we dan over de rotsen en het koraal klimmen naar 15 en later 5 meter waar we de duik zullen eindigen. De spanning is duidelijk af te lezen aan de gezichten van onze bootgenoten en iedereen pakt nog snel even 1 of 2 extra kilo’s lood om snel af te kunnen dalen.

Na een half uur varen zijn we bij The Channel. Je kan aan het wateroppervlak zien dat de stroming inderdaad sterk is. Het water kolkt alle kanten op. We vallen met z’n 6-en (de Duitste bootgenoten, een van de Zwitsers (de andere heeft na de briefing besloten om niet mee te gaan, het klonk hem te heftig), de gids en wij) achterover en storten ons de diepte in. De up-current lijkt mee te vallen en we kunnen er tegenin zwemmen naar 30 meter diepte. Vervolgens komen we bij het plateau op 26-28 meter en haken ons vast aan een rots en zien haaien, tonijnen, makrelen, eagle rays en een gigantische potato grouper langstrekken. Zo’n beetje elke minuut verplaatsen we ons een paar meter en de stroming trekt aan, met halverwege het plateau een stukje flinke stroming tegen waardoor we ons min of meer moeten voortrekken aan de stenen en het koraal op de bodem om vooruit te komen. Iets verderop hebben we de stroming weer mee en verschijnt er een school met hele grote Barracuda’s. De school is kleiner dan die van die ochtend maar de Barracuda’s zelf zijn aanzienlijk groter van formaat. Ze blijven een tijdje vlak voor en boven ons hangen.

De tweede helft van de duik kenmerkt zich door dat we van rots naar rots moeten grijpen om in de stroming te kunnen blijven hangen. Bijna grijpt Marije in een scorpion fish, die zich uitstekend vermomd heeft tot stuk steen, maar Juriaan kan haar daar net op tijd op wijzen door aan haar tank te gaan hangen. Na 40 minuten zijn de eerste flessen bijna leeg en maken we onze safety stop op 5 meter en gaan daarna naar de oppervlakte. Wat een duik! We snappen nu wel waarom we zo’n uitgebreide briefing kregen en de oudere Duitsers niet mee zijn gegaan. Dit zijn echt wel heftige duiken

Rond 15.30 uur zijn we terug op het resort en we zijn behoorlijk moe van de fysieke inspanning en gaan lekker even een uurtje liggen (lezen respectievelijk slapen). En rond 17.30 uur douchen we en nemen we ons eerste biertje op onze veranda. Een zeer wel verdiend biertje!

Morgen nog 2 duiken en dan zit het er alweer op voor dit jaar…. En hebben we alleen nog een thuisreis van zo’n 33 uur voor de boeg, maar daarover later meer

Maandagmiddag zijn er 6 Japanners aangekomen, en het begint dus behoorlijk druk te worden in het resort met 6 Duitsers, 2 Zwitsers, 6 Spanjaarden, 6 Japanners en wij. Dat betekent ook dat de bootindeling door elkaar wordt gehusseld omdat er momenteel maar 3 divemasters zijn. Wij worden met onze 2 Duitse bootgenoten ingedeeld bij de andere 4 Duitsers, 2 stellen van ruim 60+.

.
We vertrekken dinsdagochtend vroeg naar Kakaban, het eiland hier 20 minuten varen vandaan met het Jelly Fish Lake in het midden van het eiland. Als we bij het eiland zijn maken we ons klaar voor de eerste duik. Nu blijkt dat de oudere Duitsers wat meer tijd nodig hebben om hun vinnen en vesten aan te trekken en klaar te zitten op de rand van de boot om achterover het water in te rollen. Wij zitten minutenlang met onze flessen op onze rug op het randje van de boot te wachten. En dan wegen die flessen wel wat….. Als we eindelijk allemaal het water in gaan blijkt dat de Duitsers de briefing niet helemaal goed begrepen hebben en ze blijven tussen 5 en 10 meter hangen, aan een rotsblok in de stevige stroming, terwijl wij met de andere 2 Duitsers en de gids inmiddels al op 25 meter hangen. Het vraagt de nodige tijd en tikken op zijn tank door de gids voor de Duisters snappen dat ze omlaag moeten komen. We worden door de stroming gegrepen en vliegen langs het rif. Op het 30 meter pakken we onze rifhaken en zoeken een stuk steen om ons aan vast te haken. Er zijn niet veel stukken rots aan de rand waar we goed uitzicht hebben op de open zee waar de barracuda’s zonder ogenschijnlijke inspanning tegen de stroming voorbij trekken. Dus we grijpen lange stengels die uit de grond steken en in de stroming wapperen. Ze houden het gewicht van Marije maar die Juriaan grijpt laat los uit de bodem en hij moet een ander plekje voor zijn rifhaak zoeken. We hangen in de stroming als strakke vlaggen in de storm en zien 2 haaien langzaam voorbij zwemmen, precies op ooghoogte. De gids ziet dat de oudere Duitsers het lastig hebben in de stroming en gebaart dat we langzaam langs het rif naar boven gaan om straks de hoek om te gaan, buiten de stroming. Als wij de groep bijna uit het zicht zijn verloren besluiten we opnieuw onze rifhaken uit te slaan en even te wachten. Nog geen minuut later komen er 2 Duitsers recht op ons af gevlogen. We duiken allebei diep weg maar krijgen nog altijd een paar dreunen in ons gezicht, op ons hoofd en rug als de Duitsers over ons heen stuiteren. Om de hoek is het water rustig en wij maken onze duik rustig af op de wand, hoewel we daar ook nog een aantal keer een Duitser die niet op andere duikers let moeten ontwijken op klappen van wild rondzwaaiende armen of vinnen incasseren.

Tijdens het oppervlakte-interval vertrekken de gids en alle 6 Duitsers naar het Jelly Fish Lake. Wij zijn daar inmiddels al 2 keer geweest en geloven het wel. We liggen heerlijk een uurtje te dobberen op de boot en water te drinken en meloen en mierzoete Indonesische koekjes te eten.

De tweede duik doen we op Turtle Traffic, de laatste duiksite op Maratua voor je bij de inham naar de lagune komt. Daar hebben we gisteren 47 schilpadden geteld, maar ook daar was de stroming aan het begin van de duik stevig. Wederom duurt het even voor iedereen klaar is om het water in te vallen en ook nu heeft niet iedereen het makkelijk in de stroming. We besluiten voorop te gaan zoodat we altijd kunnen ontsnappen als er weer een ongecontroleerde mede-duiker op ons af komt. Het aantal schildpadden is vandaag niet wat het gisteren was, maar we tellen er nog altijd meer dan 20. Aan het einde van de duik krijgt Marije nog een kopstoot van een Duitser die met een noodvaart op haar in komt zwemmen, en dan zijn we het voor vandaag wel even zat. We besluiten niet mee te gaan op de derde duik die middag, de groep is ons te groot (zeker na onze privé-duikervaring van de dag ervoor) en hebben wel even genoeg van het wachten en continu ontwijken van andere duikers.

Na de lunch gaan we heerlijk een uurtje slapen (en Juriaan 3 uur) en lezen allebei een boek uit, want het regent vrijwel de hele middag. Tegen zonsondergang, die ook vandaag door de bewolking niet zichtbaar is, halen we een ijskoud biertje (hoewel… tje, het zijn flessen van 660 ml) die we op onze veranda soldaat maken. En dan is het alweer tijd voor het avondeten. Wat vliegt de tijd toch op vakantie

Tijdens het avondeten constateren we dat het weer een mooie bonte verzameling mensen is op zo’n duikresort.

De Japanners komen volstrekt ongegeneerd in alleen een zwembroek aan het diner. Ze halen tot 4 keer toe soep en spreken, op een van hen na, volstrekt geen woord Engels. Als hun gids Rivi, die tot gisteren onze gids was, probeert uit te leggen wat het plan voor de volgende dag is moet de Engels sprekende Japanner alles vertalen voor de andere 5.

Onze gids komt ons vertellen dat we morgenmiddag naar The Channel gaan, een opening in de lagune waar met hoogwater grote beesten, zoals haaien, tonijn en barracuda’s rondhangen maar waar de stroming navenant groots is. Deze duik wilden we al de hele week maken maar we moesten wachten tot hoogwater op een gunstig moment op de dag is, en dat is morgen rond 15.30 uur. Onze gids vertelt ook dat hij de oudere Duitsers moet gaan uitleggen dat ze niet mee kunnen omdat hun duikervaring onvoldoende is en hij vandaag zag hoeveel moeite ze met stroming hebben. Dat zal geen gemakkelijk gesprek worden……

Een paar van de Spanjaarden lopen trots in t-shirts van dit duikresort met groot op hun buik geschreven “Gefeliciteerd” met respectievelijk 400 en 900 duiken. En tot slot maken de Zwitsers, en dan de oudste van de 2 in het bijzonder, lawaai voor 10 en oefenen de 20 woorden die ze in het Bahasa kennen tot in den treure op de staf, die beleefd glimlachen maar achter de schermen hun wenkbrauwen lijken op te trekken en over de Zwitsers lijken te roddelen.

Zo kom je nog eens wat mensen tegen van diverse pluimage