Juriaan & Marije

We hebben een nieuwe auto. Vandaag opgehaald. Een hele mooie A4 Avant 2.5 TDI. Een paar plaatjes zijn bijgevoegd.

Op maandag vertrekken we met 8 Nederlanders (we wisten niet eens dat er zoveel waren op het eiland, tot op heden hadden we voornamelijk Duisters, Britten en Russen gezien), 2 Duitsers en 2 Britten op de ochtendboot voor 2 duiken. Onze gids Darren neemt ons mee naar Fushivaru waar wij hoopt haaien en heel misschien ook Manta’s te vinden. De wind is aangetrokken en de eilandstaf hoopt van harte dat ook de stroming nu omkeert, en dat is nodig om Manta’s in het Atol te krijgen. Als we op de duiksite aankomen checkt Darren de stroming, maar helaas, die is niet gedraaid en dus nog altijd “incoming” en dat is niet gunstig voor Manta’s. We varen naar de andere kant van het onbewoonde eilandje Fushivaru om op een andere plek het water in te gaan terwijl op de boot de nodige grappen worden gemaakt en emmers zeewater worden gesmeten. Het is hier zo warm en het zeewater ook dat dit zelfs nauwelijks verkoeling biedt. Als we het water in gaan blijkt de stroming behoorlijk sterk en niet iedereen heeft het onder water naar zijn zin. Na ruim 20 minuten maken we een haakse bocht van tegen de stroming in zwemmen wat echt hard werken is, naar meedrijven richting het onder water eiland (in het Maledivisch een Thila geheten). Als we om ons heen kijken zijn we dan al 6 duikers kwijt die door hun lucht heen zijn en naar de oppervlakte zijn gegaan. Wij drijven nog een klein half uurtje met de stroming mee tussen de rotsen en grote scholen vissen zie bescherming zoeken van de stroming en de paar haaien die voor de ingang van de channel zwemmen op zoek naar prooi. En als wij na een klein uur boven komen zijn we de allerlaatste die uit het water komen. Die 450+ duikervaring levert op dit soort duiken veel voordeel op: we gebruiken minder lucht,zijn relaxter en weten op welke plaatsen onder water de stroming minder is om daar even op adem te komen.

Na de duik doet Darren een debriefing en legt uit hoe het duiken in stroming het beste werkt en het leukst gemaakt kan worden. Na een uurtje op adem komen en opdrogen doen we een tweede duik op een rustige duiksite zonder stroming die door de meeste gasten leuker wordt gevonden dan de eerste duik, maar niet door ons…… Na de lunch gaan we deze keer niet een uurtje plat op ons strandbedje onder onze palmboom want daar worden we helemaal lek geprikt door de zandvlooien, maar gaan we snel weer het water in op het huisrif. Het is iets vroeger op de middag dan we normaal onze derde duik maken en het lijkt wel of het huisrif er ook anders uitziet nu de zon nog hoog staat. Er is veel meer leven nog dan de andere keren: een octopus, 6 grote roggen die op de zandbodem een soort tikkertje lijken te spelen en alle bewoners van het wrak zwemmen buiten het wrak. Een TOP duik! We eten ’s avonds voor de tweede keer in het Aziatische restaurant met sushi, sahsimi, surimi, etc. Heerlijk!

En dan is dinsdag onze laatste duikdag aangebroken. We hadden eerder deze week in het duikcentrum gevraagd om een keer op de duiksite Kuredu Express te duiken, vlak om de hoek van ons eiland waar regelmatig veel haaien zitten, maar helaas hebben ze dat niet voor ons kunnen inplannen. Dus varen we wederom richting Fushivaru om daar een ander deel van het outerreef te gaan bekijken. Ook hier staat, net als de vorige duiken bij Fushivaru, flinke stroming en we zien 3 Grey Reef Sharks voor we met de stroming mee richting de Thila drijven. Op de Thila is het koraal voor Maledivische begrippen in goede  gezondheid en we genieten van de kleuren en de overdaad aan vissen. De tweede duik doen we op een Giri (de lokale benaming voor een ondiep onderwater eilan vlak voor de kust van Kuredu. Het lijkt wel lunchtijd onder water want er wordt stevig gejaagd door de grotere vissen, zoals de Jacks, op de kleine visjes. En na deze duik is het voor ons ook lunchtijd

’s Middags gaan we met een laatste duik afscheid nemen van het huisrif. Een relaxte laatste duik maar helaas zonder roggen en octopussen deze keer. We spoelen onze spullen en hangen ze uit. We hebben weer lekker gedoken de afgelopen 8 dagen, hoewel het jammer is dat we de Manta’s die hier in mei vaak wel zijn maar nu dus niet, niet gezien hebben. En ook het aantal haaien is beperkt gebleven tot 9.….We hangen nog lang bij het zwembad waar we wat in het water liggen om het zoute water uit onze porien te spoelen en praten wat met een Engels stel dat hier al jaren komt. We eten bij Franco’s, de Italiaan op het eiland en lopen rond 22.30 uur nog even naar het einde van de steiger waar de espresso-bar zit. Bij de bar staan een aantal grote felle lampen op het water gericht en er staan enkele gasten naar het water te kijken. Als wij op het randje staan om ook te kijken zien we een baby-manta van nog geen meter breed zich voeden aan de plankton die op het licht afkomt. De Manta zwemt rondje en maakt salto’s vlak onder het wateroppervlak zodat je ook regelmatig zijn witte buik ziet. Toch nog een Manta gezien

Woensdagochtend slapen we uit, tot 9 uur, en gaan dan lekker rustig ontbijten, in tegenstelling tot de rest van ons verblijf dat we altijd snel moesten ontbijten om op tijd onze spullen te pakken voor het duiken. Na het ontbijt lopen we naar de andere kant van het eiland, waar we nog niet geweest waren en kijken even bij de golfbaan (6 holes par-3). We gaan aan het einde van de middag nog een rondje lopen, als de zon wat lager staat, want zelfs om 11 uur ’s ochtends is het al bloedheet! We halen nog even wat stempels voor in ons logboek bij de duikschool en rond 11.30 uur halen we onze strandhanddoeken en ploffen we neer bij het zwembad. De bedjes in de spaarzame schaduw, nu de zon werkelijk recht boven ons staat, zijn al bezet dus we gooien onze spullen op en bedje in de zon maar springen zelf meteen het water in. Helaas biedt het water niet heel veel verkoeling, maar het is in het water beduidend aangenamer dan in ze brandende zon.

Nadat we een broodje hebben gegeten bij de zwembad-bar betrekt de lucht. De pool-boy begint, sneller dan we hem de rest van de week hebben zien bewegen, de kussens van de stoelen te halen en op te ruimen. In de verte zien we een gigantische onweerswolk die met de minuut groter en dreigender wordt. Als wij weer in het zwembad liggen vallen er zelfs een paar druppels maar deze bui drijft uiteindelijk langs. Een paar uur later begint het opnieuw te druppelen, maar de zon schijnt nog altijd. Dit lijkt ons een mooi moment om ons boeltje bij elkaar te zoeken en af te gaan rekenen voor ons verblijf (dat moet hier een middag voor vertrek) en dan nog even door te lopen naar de golfbaan. Als we aankomen op de golfbaan druppelt het nog altijd maar we besluiten toch een rondje van 6 holes te gaan lopen. De golfbaan is van Madurodam-formaat: 6 holes par 3 en de langste hole is 54 meter. We krijgen dan ook alleen een sand wedge en een putter mee. Als snel raken we doorweekt maar we spelen redelijk. En als we bij hole 6 zijn wordt het zowaar droog en breekt de zon weer op volle kracht door, dus lopen we het rondje nog een keer maar dan nu in de zon. Daarna drinken we nog wat in de bar van de golfclub en dan is het 19 uur en toch echt tijd om te douchen (en deze keer niet het zout maar het chloor van ons af te spoelen) en ons (duik)tassen in te pakken. Als we om 20.30 uur bij The Beach zitten, het sea food restaurant, lijkt het erop dat veel mensen besloten hebben binnen te eten (in een van de vreetschuren) en er zijn naast ons nog slechts 4 andere gasten. We eten heerlijk maar tijdens het dessert begint het opnieuw te regenen. We drinken onze espresso in de bar en gaan dan naar ons huisje om onze natte golfkleding die hing te drogen te redden van de regen.

Ondanks deze paar druppels, en eerder deze week overdag ook al een klein beetje regen en een heftige bui gedurende de nacht, is het hier werkelijk prachtig weer geweest, en bloedheet. Nu maar hopen dat de watervliegtuigen in dit weer en met de hoge golven op zee morgen op kunnen stijgen….

Als we op zondagochtend opstaan is het weer dreigend. Het waait hard, er staan flinke schuimkoppen op zee en het is zwaar bewolkt. Maar desondanks is het, als we de deur van ons op 25 graden door de airco gekoelde huisje, buiten nog altijd flink warm. Voor de zekerheid checken we nog even of we de anti-zee-ziekte bandjes bij ons hebben want het zal wel schommelen worden op de golven. En dan gaan we naar het ontbijt. Bij het ontbijt hebben we inmiddels een “personal waiter”: Hassan. Als wij rond 8 uur als een van de eersten het restaurant in komen gaat hij meteen koffie, jus d’orange en water voor ons halen. En na 20 minuten staan we op en gaan we onze Ikea-tassen pakken om te gaan duiken. Als we de steiger oplopen ligt er net een watervliegtuig klaar om op te stijgen. De trolley-mannen (de mannen die de wagen met de duikuitrusting van de duikschool naar de boot rijden) houden ons tegen als de propellors van het vliegtuig op volle snelheid gaan draaien. En 10 seconden later weten we waarom: er ontstaat een enorme zoute douche op de steiger door het watervliegtuig dat snelheid maakt.

Op de boot analyseren we onze Nitrox-tanks, maken onze duikset klaar en krijgen een briefing over de eerste duiksite die een half uurtje varen is, maar onze gids verwacht dat de zee te onrustig is om onderweg de briefing te doen. En daarin krijgt hij gelijk! Marije doet haar bandjes en voorkomt daarmee dat ze vissen moeten voeren, maar echt fris voelt niemand zich na het boottochtje. Als de gids de stroming heeft gecheckt op de plaats van bestemming blijkt er nagenoeg geen stroming te zijn. Een teleurstelling want dat betekent dat de kans op groot wild zoals haaien en roggen klein is tijdens deze duik. Onderwater vinnen we langzaam over het rif en het kanaal waar normaal gesproken een stevige stroming staat en zien vooral tientallen moray eels, enkele puffer fish die zich in het koraal hebben verschanst en Napoleon Wrasses, die hier werkelijk op iedere duiksite zitten.

De kapitein van de boot zoekt een relatief rustig stukje zee in de luwte van een klein onbewoond eiland om ons oppervlakte interval door te brengen. En na precies een uur gaan we weer onder. Deze keer op een rif met veel koraalblokken, overhangs en kleine canyons. Veel vissen verschuilen zich voor de stroming en de grote roofvissen in dit gebied en het is werkelijk volle bak qua vissen. Er staat niet veel stroming maar de stroming die er staat gaat naar beneden (een zogenaamde down current) en we zien een aantal van onze mededuikers worstelen om niet steeds weer dieper te gaan. We beginnen nu echt bij elke duik te merken dat we bijzonder veel voordeel van onze honderden duiken (Juriaan ruim 450 en Marije ruim 480) hebben want we hebben weinig moeite ons aan te passen aan de wisselende omstandigheden. Wel een rustig idee. Zeker als we zien dat de gids zich bijzonder weinig aantrekt van zijn gasten. Hij stuitert op en neer (van 25 naar 13 meter en dan weer terug naar 20) en is vooral bezig met zijn eigen camera. Dit hebben we nog niet eerder gezien een gids die zich alleen met zichzelf bezig houdt. En wanneer we na een uur naast de gids aan de oppervlakte komen moeten we even wachten tot de andere duikers die even verderop zijn boven gekomen aan boord zijn. En als we ons omdraaien is onze gids verdwenen, een blik onderwater leert ons dat er blijkbaar op 7 meter diepte nog iets moois was dat gefotografeerd moest worden want hij is weer afgedaald, wonderlijk figuur….

Als we rond 13 uur terug zijn op het eiland is het weer nog weinig opgeknapt. Maar tijdens de lunch trekt het langzaam open. Alle reden om dus straks nog een keer samen het water in te gaan op het huisrif nadat Juriaan zijn cat nap heeft gedaan en Marije een uurtje in de schaduw met haar ipod heeft gelegen. Rond een uur of 4 zijn we weer in het duikcentrum. We trekken onze uitrustingen aan en lopen naar de bushalte op de steiger. Daar zit een wat verdwaasde Brit naar de bodem te kijken: hij heeft zijn shirt in het water laten vallen en dat ligt nu op 3 meter diepte op de bodem, of wij hem kunnen opduiken…. Natuurlijk. Maar we moeten eerst onze tank nog aansluiten want de tanks hoeven we niet mee te zeulen over de jetty, die worden klaargezet als je die bijtijds “besteld”, en dat doen we altijd voordat we ’s ochtends op de boot stappen. Maar Marije haar tank is weg….. Grrrrrr! Er staat nog wel een 12 liter (en dus een grotere dan onze 10 liter tanks, en wij zijn overigens naast de duikgidsen de enige die 10 liter tanks gebruiken, de rest van de gasten gebruikt 12 of zelfs 15 liter tanks) tank, dus die neemt Juriaan dan maar. Marije duikt het shirt van de dankbare Brit op en dan kunnen we lekker onder water, op weg naar het wrak. Een aantal van de usual suspects zijn vandaag niet aanwezig op het wrak: geen Napoleon, geen Bumphead Parrotfish. Maar gelukkig zijn de andere bewoners er wel en we zien zelfs een Mantis shrimp onder het wrak. Na een uur en 10 minuten zijn we terug bij de boeien die de ingang naar de snelweg voor boten en watervliegtuigen markeren in de haven. En als we deze snelweg willen oversteken maakt een watervliegtuig net aanstalten om uit te varen/vliegen dus we steken op turbo snelheid over….

Na de duik gaan we nog even in het zwembad liggen en praten we wat met een duikend Nederlands stel met 2 kleine kinderen (die dus om beurten duiken terwijl de ander babysit) en drinken een biertje. Dan even douchen en weer lekker eten bij het Sea Food Restaurant “The Beach”. Als we goed en wel zitten komen 8 lawaaige Russen aan die eisen dat er een tafel voor ze gemaakt wordt op het strand. Het stel dat dacht romantische te dineren op het strand dat pal naast de extra tafel voor de Russen zit verhuist binnen enkele minuten naar het dek (de houten vlonders aan de rand van het strand waar wij ook zitten). Zonder enige vorm van gene drinken de Russen en staan ze op van tafel om luid te zingen. Wij zien ineens een goede Business Case voor “Rus-vrije” resorts die je zo af en toe in advertenties ziet

Hoewel er om ons bed een klamboe hangt zit Marije volledig onder de beten. We hebben hier nog nauwelijks muggen gezien dus de beten moeten van andere beesten komen. Als we ’s ochtends om 7.30 uur op onze veranda een espresso zitten te drinken (in de kamer staat een Nespresso-apparaat waarvoor we cupjes hebben gekocht in het winkeltje van het resort) landt er een piepklein zwart vliegje op Juriaans arm, hij voelt een klein prikje en binnen een paar seconden ontstaat een bult: dit zijn dus de boosdoeners! Ze zijn zo klein dat ze met gemak door de klamboe heen kunnen dus hier lijkt geen voorkomen aan…. Vanavond maar proberen of deze beestjes af te schrikken zijn met Deet….

Het vaste dagprogramma begint wederom om 8 uur bij het ontbijt, om 8.30 uur op de duikschool en stipt om 9 uur varen we uit. Op de eerste duiksite staat redelijk wat stroming maar dat trekt dan ook grote scholen vis aan en het zicht is adembenemend goed. We hebben bijna het gevoel dat we in een aquarium liggen. We zijn vandaag maar met 6 duikers dus niemand zwemt elkaar in de weg als we zeker een half uur voor een wand hangen waar de scholen vis zich verzamelen. De tweede helft van de duik voert ons met de stroming mee langs het rif. We vinden het wederom weer de moeite waard om hier iedere dag vroeger voor op te staan dan we normaal thuis doen

Met kokosnoot, bananencake, koffie en thee (ook dit is iedere dag hetzelfde) varen we naar de tweede duikplek. Een Britse dame die morgen weg gaat heeft gevraagd of we naar Caves kunnen, de plek achter ons eiland waar veel schilpadden wonen. Het zicht is beter dan 2 dagen geleden en er zijn overal schildpadden. Schildpadden moeten ongeveer ieder half uur lucht halen aan de oppervlakte en het is dan ook een komen en gaan van schildpadden die uit hun beschutte plekje in de wand tevoorschijn komen, naar de oppervlakte zwemmen, een hap lucht nemen en dan weer afdalen. We hebben ogen in ons achterhoofd nodig om ze van alle kanten tegelijk te zien komen en gaan. We hebben vandaag geleerd van onze gids dat schildpadden vaak vergezeld worden van een of meerdere bat fish (zij eten de uitwerpselen van de schildpad) en zien inderdaad dat vrijwel elke loszwemmende schildpad op de voet (of de vin ) gevolgd wordt door een bat fish. Helemaal geweldig! Als er ook nog een grote rog onder ons doorzwemt en we bij de wand nog vele andere vissen en klein spul zoals kreeftjes en garnalen zien, begrijpen waarom de Britse deze duiksite heeft aangevraagd voor haar laatste duik!

We zijn vandaag vroeg terug omdat de duiksites relatief dicht bij ons eiland waren en we kunnen dan ook rustig omkleden en lunch. Na de lunch ploffen we allebei neer op een strandbed in de schaduw van een palmboom op het hagelwitte poederzachte strand voor ons hutje. Wat een luxe, en wat heerlijk relaxen is dit. We worden van het geluid van de zee, het geruis van de palmbomen en de warmte wel wat slomer dan normaal en we besluiten dan ook deze dag geen derde duik te maken, het is per slot van rekening wel vakantie

Vrijdagavond eten we in het restaurant Far East dat zoals de naam al doet vermoeden Aziatisch eten op de kaart heeft staan. Met een goede fles witte wijn testen we alle Maledivische gerechten op de kaart zoals de Maledivische Tonijntartaar, Maledivische vissoep en de Maledivische viscurry. Deze laatste is behoorlijk spicy en we hebben naast de fles wijn ook een grote fles water nodig om de brand te blussen

Zaterdagochtend varen we na een snel ontbijt weer uit voor 2 duiken. Het is niet zulk goed weer (maar in vergelijking met de berichten die we uit Nederland krijgen over het weer met regen en kou valt het uiteraard wel mee), er is veel bewolking en aan de andere kant van het Atol hangt een fikse onweersbui. De golven zijn ook flink hoger dan normaal en de 40 minuten varen is deze ochtend dan ook flink stuiteren (lang leve de anti-zee-ziekte bandjes!). Onder water is het licht iets minder mooi dan bij volle zon maar verder hebben we geen enkele last van het weer. Het rif is prachtig met honderden anemonen en clown fish die daar in leven. En het water is nog altijd onvoorstelbaar warm, zo’n 31 graden. Juriaans nieuwe 5 mm pak is echt te warm, maar gelukkig heeft dit pak een rits aan de voorkant dus Juriaan zwemt met een open rits. Hij lijkt wel een Italiaan met een open overhemd….. Om ons heen duiken nog 2 Nederlanders, 4 Britten en 4 Russen. De Russen zijn minder prettig gezelschap onder water: ze schoppen vaak tegen het koraal maken woeste bewegingen en jagen de vissen (en enkele mededuikers) continue de stuipen op het lijf.

Na de duik stuiteren we naar de andere kant van het Atol en onze gids Andy tekent op het krijtbord waarop voor de duik de tekening van de duiksite wordt gemaakt voor de briefing nog wat  “tips” voor de Russen over hoe ze zouden moeten duiken. We gaan na een uurtje op de boot het water weer in en wij gaan zo langzaam in vergelijking met de rest dat vrijwel iedereen binnen een paar minuten uit het zicht is verdwenen: heerlijk rustig zo met z’n tweeën onder water

Als we terugkomen douchen en lunchen we en trekken daarna onze uitrusting weer aan om samen een duik op het huisrif te maken. De zon is doorgebroken en de lichtinval onder water is zo aan het einde van middag prachtig. Op het wrak komen we de vaste bewoners weer tegen: een puffer fish, de Napoleon Wrasse, de Bumphead Parrotfish, de Bat Fish en nog vele anderen. Het is een heerlijke en lange duik!

Als we onze spullen gespoeld en opgehangen hebben duiken we het zwembad in en drinken een biertje. Net nadat we gedoucht zijn valt de stroom uit op het hele eiland. Het is verrassend hoe pikkedonker het dan ineens is (waar anders ’s avonds overal lampjes zijn). Onze creatieve buren gebruiken hun telefoons om een beetje licht te hebben terwijl onze veranda verlicht wordt door het laptop scherm. Wij gaan ook maar eens op zoek naar onze telefoons en dan kijken of ze in de bars en restaurants kaarsen hebben gevonden

De stroomstoring duurde een half uurtje maar terwijl we naar het restaurant liepen, met de verlichting van onze telefoon bij wijze van zaklamp, was er weer stroom. Wederom prima gegeten, vanavond in Franco’s, het Italiaanse a la carte restaurant. Op de achtergrond hoorde we de zeer matige cover band spelen, geen reden om te gaan kijken. Dus heerlijk onze fles Chardonnay  opgedronken en daarna slapen want morgen gaat ruim voor 7 uur de wekker weer Maar dan worden we wel wakker op een idillysch strand met dit uitzicht …..

Op woensdag gaan we voor het eerst met een 2-tank boat dive, ofwel: 2 duiken in de ochtend. Er gaan 14 duikers mee en 1 gids, dus wij concluderen meteen dat we onszelf wel gaan gidsen want met z’n allen op een kluitje zwemmen is niet onze manier van duiken.  We moeten om 8.30 uur op de duikschool zijn om om 9 uur uit te varen. We ontdekken nu pas dat het ontbijt pas vanaf 8 uur geserveerd wordt en we ontdekken ook dat ze tijd hier heel precies nemen. Echt stipt om 8 uur wordt het bordje “closed” voor ons restaurant weggehaald, terwijl er zeker al 20 mensen samen met ons zitten te wachten…. We nemen een snel ontbijt en net voor 8.30 uur zijn we op de duikschool. We gooien onze spullen in een Ikea-tas en vrijwel direct vertrekken we naar de boot. Nou ja, de rest, want Juriaan besluit eerst op z’n gemak zijn pak aan te trekken onder de douche op de duikschool en heeft helemaal gemist dat de karavaan met duikers en uitrustingen al onderweg is naar de jetty en de boot. Op de boot moeten we eerst onze set opzetten en de 2 flessen Nitrox per persoon analyseren en uiteindelijk varen we dan ook pas om 9 uur uit.

Tijdens de tocht naar de eerste duiksite, van ongeveer een uur, krijgen we alvast een briefing die de gids in 2 delen doet: 1 Duitse briefing voor de 6 Duitsers aan boord en dan de Engelse briefing voor de 6 Engelsen en ons. De gids vertelt dat de duiksite waar we naar toe gaan pas een jaar geleden is “ontdekt”, de captain van onze boot had van bevriende vissers gehoord dat er veel vis zat op deze plek in het atol en op basis van de gps vinden we na een uur de duiksite die vanaf het oppervlak aan niets te herkennen is. Maar als we in het water stappen zien we op een meter of 5 onder ons een koraalrif op de top van een onderwater heuvel. We duiken in ons eigen tempo, en dus op steeds groter wordende afstand van de rest van de groep, langs het bijzonder mooie en gezonde koraal. Volgens de verhalen heeft de Malediven stevig geleden onder El Nino, maar daar zie je hier in ieder geval niets van terug. Na een uurtje treffen we de groep boven het koraal op de top van de heuvel wat in het zonlicht dat door het water valt werkelijk oogverblindend mooi is. 

Na de duik krijgen we bananencake, stukjes kokosnoot, koffie en thee en we varen terug naar ons eigen eiland Kuredu waar we aan de achterkant (en dus de buitenkant van het Atol) onze volgende duik gaan maken. Als we langs ons eiland varen zien we 2 snorkelaars een heel eind uit de kust en boven een diep stuk zee tussen ons eiland en het buureiland in naar ons zwaaien. De bemanning van onze boot is direct in opperste staat van paraatheid: dit is veel te ver uit de kust voor snorkelaars en tussen de eilanden van een atol staat vaak sterke stroming. We keren om om de snorkelaars op te pikken. In eerste instantie wil het Duitse snorkelende stel niet aan boord komen, ze denken wel terug te kunnen zwemmen. Maar wij zien van bovenaf dat er flinke stroming en dat kan je als je aan de oppervlakte ligt niet altijd voelen. En als we ook nog zien dat de snorkelaars geen vinnen aan hebben dus sowieso niet snel en ver zullen kunnen zwemmen moeten ze van de staf aan boord komen en zetten we ze af op de jetty van ons eiland. De omweg naar de jetty kost ons 20 minuten maar daarna zijn we op weg naar onze 2 duikstek van de ochtend, hoewel het dan al 12.30 uur is. De tweede duiksite is de wand aan de buitenkant van ons eiland die naar een plateau op 30 meter diepte gaat en dan iets verderop naar 1400 meter daalt. De duiksite is een favoriete plek voor schildpadden en we zien in ons uur onderwater er dan ook tientallen!

Als we terugkomen op het eiland is het 14 uur geweest en de all inclusive gasten hebben stress want de lunch is maar tot 14.30 uur, dus ze moeten haasten. Wij weten inmiddels uit ervaring dat ze bij het diner, dat tot 21.30 uur is, ze ook al om 21 uur beginnen met opruimen en de tafels dekken voor het ontbijt. Dus dat zal bij de lunch wel niet anders zijn. Wij doen het rustig aan want met ons half board arrangementje moeten we sowieso betalen voor de lunch en kunnen dus ook kiezen voor andere restaurantjes die langer dan 14.30 uur open zijn. Na een douche lopen we naar Franco’s, een prima lunchplek naast het zwembad. Na de lunch gaat Juriaan een uurtje slapen en Marije leest haar eerste boek uit en rond 17 uur zijn we terug bij de duikschool om samen nog een einde-van-de-middag duik op het huisrif te maken.

Nadat we ons (nogmaals ) gedoucht hebben drinken we een biertje in de bar en gaan daarna eten. Ook nu begint de staf de tent al op te ruimen en te dekken voor het ontbijt terwijl wij nog aan ons hoofdgerecht zitten. Als we het restaurant uit lopen begint net een film gemaakt door de duikschool in een van de bars waar we doorheen lopen en we blijven nog een biertje hangen om de onderwaterwereld rond Kuredu op film te zien.

Ook donderdagochtend zijn we al weer vroeg op en zijn we net voor 8 uur bij het ontbijt, waar we dus moeten wachten tot het exact 8 uur is voordat we naar binnen mogen. Met wat fruit en een omelet in de maag vertrekken we wederom voor een 2 tank boat dive. De eerste duik die we maken is op een “typische Malediven duiksite” volgens onze gids. De duiksite heet Fushivaru Kandu: een channel tussen 2 eilanden in waar de Indische oceaan zich door de nauwe opening perst en er dus vaak flinke stroming staat. Nou aan die stroming was geen woord gelogen. We vinnen ruim een half uur op volle kracht dwars op het rif en komen nauwelijks vooruit. Maar dat is ook geen punt want de beesten komen ons, tegen de stroming in, tegemoet: white tip reef sharks, grey reef sharks en eagle rays! Door het harde werken onder water en de relatief grote diepte (vrijwel constant rond 25 meter) moeten we na 40 minuten naar boven omdat Juriaan dan door zijn lucht heen is. Maar het was een heerlijke duik, en een mooie ook voor Juriaans 450^e!

We komen op de boot op adem en varen rustig naar de 2^e duiksite van de ochtend en gaan na een uurtje weer het water in en hebben nu een heerlijke rustige duik, prima afwisseling na de eerste duik. We beginnen al in een ritme te komen en ook nu weer douchen en lunchen we na de duik, liggen een uurtje op het strandbedje voor ons huisje en maken dan nog een derde duik met z’n tweeën vanaf het huisrif. Deze keer komen we op het wrak op het huisrif een Eagle Ray tegen en we nemen lekker de tijd. Ook deze keer duiken we na het zeewater het zwembad in dat werkelijk zeer warm is. Het zeewater is hier 31 graden, wat in onze 5 mm pakken al heel warm is, maar het zwembad is zeker nog een paar graden warmer. Het begint als we in het zwembad liggen een beetje te regenen en als we uit het water komen nemen we de laatste 2 barkrukken onder het afdakje van de bar en sluiten de duikdag af met een welverdiend ijskoud biertje.

We besluiten ’s avonds de BBQ-night in ons restaurant, dat we oneerbiedig al de vreetschuur noemen, over te slaan en we gaan naar het sea food restaurant. We hebben een tafeltje op de houten vlonders net buiten het restaurant en bestellen een goede fles Chardonnay, heel wat beter dan de huiswijn die een tikje te zoet is. Het eten is werkelijk fantastisch net als de entourage. Er staan alleen fakkels op het strand en olielampjes op tafel en we krijgen een klein zaklampje dat aan de menukaart is vastgemaakt om het menu te kunnen lezen. We eten kreeftensoep, koude kommer-wasabi soep met krab, scallops en red snapper. En om het af te leren bestellen we samen de chocolade mousse met chili, een verrassende combinatie. Met nog een espressootje na het eten sluiten we een heerlijk diner en een prima dag af!

Nadat we onze, wederom, loodzware duiktassen de trap af hadden gezeuld stapten we om 10 uur ’s ochtends in de auto op weg naar Düsseldorf, Dubai, Malé en eindbestemming Kuredu. In Nederland en Duitsland was het behoorlijk fris en vooral regenachtig en we verheugden ons dan ook enorm op zon, zee, strand en duiken op de Malediven. De rit naar Düsseldorf en de vlucht met Emirates naar Dubai verliepen keurig volgens plan en om 23 uur lokale tijd stonden we op de luchthaven van Dubai. De luchthaven van Dubai is precies wat je er van kan verwachten: een aaneenschakeling van designerwinkels en een groot winkelend publiek, zelfs rond middernacht. Onze vlucht naar Malé vertrom om 3.20 uur dus we hadden nog wel wat tijd te doden. En na een paar drukke weken en een aantal korte nachten (door werk, Koninginnenach en de tenniscompetitie) viel het rondhangen op een tijd dat je eigenlijk lekker je bed in wil niet mee. Gelukkig was er een prettige wijnbar waar we de tijd prima konden doden en een slaapmutsje konden nemen voor de volgende vlucht. Hoewel de vlucht van 4 uur naar Malé weer een tikje kort was om echt bij te slapen.

Een mooie gadget van Emirates is dat ze een camera voor in het vliegtuig en onder het vliegtuig hebben waarvan je gedurende de vlucht de beelden op je mini-tv kan volgen. En toen we rond 8 uur de daling inzetten konden we eerst de prachtig blauwe zee met hier en daar een eiland zien en vlak voor de landing hadden we zicht op de landingsbaan. Het eiland waarop de luchthaven ligt is letterlijk niet veel meer dan een asfaltstrook, net lang genoeg om grote Boeings op te laten landen en stijgen.

Op de luchthaven van Malé moesten we meteen inchecken bij ons watervliegtuig dat ons in 3 kwartier naar Kuredu zou vliegen. Met een busje werden we om de startbaan heen gereden naar de steiger waar de watervliegtuigen vertrekken. Rond 10 uur zaten we in ons watervliegtuig op weg naar Kuredu. Het uitzicht vanuit het watervliegtuig op de atollen en eilandjes in het azuurblauwe water was adembenemend. Aangekomen op Kuredu werden we naar onze Jacuzzi Beach Villa gebracht met een korte rondleiding langs de restaurants, bars, het watersportcentrum en de duikschool. Onze villa staat op hagelwit strand en heeft prachtig uitzicht over de Indische Oceaan en we hebben vanaf onze veranda ook zicht op de steiger waar de duikboten vertrekken, de watervliegtuigen af en aan komen en vanaf welke je kunt gaan duiken op het huisrif. En aan de achterkant van ons huisje is een open badkamer met een jacuzzi

Omdat we bij aankomst al zagen dat vele gasten hier op het eiland flink verbrand waren zijn we maar begonnen met ons van top tot teen in te smeren met zonnebrand. Aan het zwembad hebben we onze eerste dorst gelest en ongegeneerd het publiek bekeken. En wat de meeste gasten gemeen hebben, naast hun verbrandingen, zijn tatoeages…. We vallen wel op hier met onze winters witte huidstint en zonder versieringen van inkt of staal in ons lijf. Na de lunch was de duikschool weer open en hebben we de papieren plichtplegingen gedaan. Je blijft op zo’n vakantie papieren invullen: immigratie-/visum papieren, papieren bij het inchecken in het resort en ook op de duikschool weer een hele papierwinkel. Na deze administratie dachten we een verkoelende duik in zee te nemen voor ons huisje. Maar verkoelend in zeewater van wel 32 graden natuurlijk nauwelijks te noemen. Na een middagdutje, Juriaan op een strandbed op het strand en Marije op het day-bed naast de jacuzzi, was de tweede duik wel wat verfrissender omdat de zon rond 18 uur wel echt wat lager staat. En na de zee was even lekker bubbelen in de jacuzzi een prima afsluiter van de eerste dag, die vooral in het teken van de reis stond.

In een resort als Kuredu lopen de meeste gasten met all inclusive bandjes om hun arm, dus ook daarmee vallen we op, wij hebben alleen ontbijt en diner vooraf geboekt. En die kunnen we dan ook alleen “gratis” eten in een aangewezen restaurant (bij elk soort huisje hoort een vast restaurant). Er zijn ook nog een paar a la carte restaurants op het eiland zoals een Italiaan, een Oosters restaurant en een sea food restaurant. Maar omdat we allebei toch wel flink moe zijn van de reis en het nog korter dan anders slapen gaan we in “ons” restaurant zitten en eten we van het buffet. Dat overigens prima is met soep, salades, verschillende ter plekke bereidde vlees- en visgerechten, rijst, brood, etc. En uiteraard een uitgebreid dessertbuffet waar Juriaan meteen alle chocoladetoetjes van heeft geprobeerd. Rond 22 uur lopen we terug naar ons huisje om lekker, in de airco want het koelt hier ’s avonds ook nauwelijks af, op ons bed neer te ploffen. We hebben na deze eerste dag nog 9 hele dagen in dit tropisch paradijsje, op slechts 22 uur reizen (;-)) van Den Haag, voor de boeg! En morgenochtend lekker duiken, we kijken er naar uit!

Voor alle nieuwerikken op het eiland is het verplicht eerst een “Orientation Dive” te maken. We sjokken om 9.30 uur met nog 8 anderen door het duikcentrum en krijgen de enorme lijst aan huishoudelijke mededelingen en huisregels toegelicht. En om 10.30 uur kunnen we dan eindelijk naar de zee. Met ons pak half aan (we zijn overigens in de minderheid in ons warme duikpak, de meesten duiken hier zonder pak of in een shorty) lopen we door de brandende zon naar de bushalte op de jetty waar de flessen klaar staan, die hoeven we gelukkig niet zelf mee te slepen. En met een grote stap vanaf de steiger liggen we dan eindelijk in het water. Het zeewater is ruim 30 graden, dus echt afkoelen van de warmte buiten en de wandeling door de zon doen we nauwelijks. Als onze 4 mededuikers ook in het water liggen dalen we af naar 4 meter waar we eerst de verplichte vaardigheden moeten laten zien: masker vol laten lopen en buddy-breathen. En als we die met goed gevolg hebben afgelegd zwemmen we over het randje van naar het huisrif. Er staat geen stroming hier aan de binnenkant van het atol en we zweven rustig door het water. Bij het wrak dat op 150 meter van de steiger ligt zwemt een grote Napoleon wrasse die volgens onze gids in het wrak woont. En op de bodem ligt een grote puffer ons aan te staren. Bij het wrak blijkt 1 stel halverwege hun lucht te zijn en zij gaan terug met de gids terwijl wij nog een eindje door zwemmen. Het huisrif is een relaxte duik en als we keurig na een uur terug zijn bij de boei bij de steiger (die we zoals gewoonlijk niet konden vinden dus waarvoor Marije eerst naar de oppervlakte moest om zich te oriënteren) is onze fles nauwelijks half leeg.

Hoewel de Malediven heel luxe klinkt, en het resort dat met vele restaurants, bars, zwembaden en een heerlijk huisje op het strand met jacuzzi dat ook wel is, moeten we onze eigen spullen terug sjouwen naar de duikschool en de boel zelf spoelen. Dat waren we al een tijdje niet meer gewend We lopen over het strand terug naar ons huisje, douchen snel en trekken droge kleding aan en dan moeten we al weer lunchen om niet te laat te zijn voor de middag-bootduik die we geboekt hebben. Om 14.30 uur zijn we terug op de duikschool en pakken we onze spullen (die hier niet in een plastic krat worden vervoerd zoals op veel andere plaatsen op de wereld maar in blauwe Ikea-tassen) en gaan we naar de boot. Onze duiksite voor de middag is 20 minuten varen en we krijgen een korte briefing van de duiksite en de boot (meer huisregels!). De duiksite is wederom zeer relaxed met weinig stroming maar wel veel vis. Ook nu zijn we de groep al snel kwijt (maar dat was toegestaan) en we zwemmen lekker in ons eigen tempo (dat door het fotograferen zeer laag ligt) langs de wand en de slope. Na een uur komen we boven vlakbij een ander stel dat ook niet van hard en veel zwemmen houdt en worden we opgepikt door de boot.

Nadat we wederom onze eigen spullen gespoeld en opgeruimd hebben duiken we nog even het zwembad in. Daar wordt het net wat rustiger omdat in de meeste bars rond 17.30 uur happy hour begint. We nemen na de duik (die ook nu niet erg verfrissend is omdat het zwembad water misschien nog wel warmer is dan de zee) een biertje en zitten lekker mensen te kijken die rond de bar naast het zwembad zitten. Een prima eerste duikdag, en morgen een ochtend op pad met de boot om 2 duiken te maken. Dan bedenken we daarna wel wat we in de middag gaan doen

Na een rustige laatste ochtend in Dumaguete waarin we onze duikuitrustingen laten drogen en daarna onze tassen inpakken genieten we nog 1 keer van de uitstekende keuken van Atlantis en dan begint onze reis naar Hong Kong. We zijn ruim op tijd op de luchthaven van Dumaguete, die uit een kleine hal bestaat met een paar stoelen, want er komen per slot van rekening maar 4 vliegtuigen per dag aan. Om 16.30 uur stijgen we op en een uurtje later zijn we op de luchthaven van Manila. Helaas is er geen plek meer op de vlucht naar Manila van 20 uur, dus we moeten wachten op de vlucht van 23 uur. En na 5 uur wachten stappen we in en even voor 1 uur in de ochtend zijn we in Hong Kong. De tassen komen snel en we stappen om iets over 2 uur uit de taxi bij ons hotel: JIA. We hebben een zeer ruime suite op de 22^e etage, en we rollen moe het heerlijke zachte bed in.

Op zondag zijn we net op tijd beneden voor het doe-het-zelf-ontbijt. In de lobby van het hotel is een keukentje waar je zelf je ontbijtje kan maken: croissantjes, muffins, yoghurt, vruchtensap en er staat een goede espresso-machine. Het weer is redelijk goed (18 graden en licht bewolkt) en we lopen rond het middaguur onze wijk in: Causeway Bay. Op straat is het nog redelijk rustig en we slenteren door de straatjes en lopen enkele winkels en kleine shopping malls in. In de loop van de middag nemen we de metro (die hier fantastisch efficiënt en schoon is) naar de Peak Tram, die ons naar het uitzichtpunt op Hong Kong Island, The Peak, brengt. We hebben van Marije haar vader zijn oude metro-passen gekregen die hij in 2002 en 2003 gebruikte toen hij vaak in Hong Kong was. We moeten de passen even opnieuw laten activeren, maar dan doen ze het weer. We laden wat geldt op de kaarten en mogen vervolgens bij de Peak Tram de rij om een kaartje te kopen overslaan, want met deze Octopus-passen kan je niet alleen in de metro maar ook in deze oude tram.

Bovenop de Peak is het toch wel behoorlijk fris. Het uitzicht is indrukwekkend de Hong Kongers hebben werkelijk een enorme stad gebouwd op een piepklein stukje grond en alles gaat tientallen verdiepingen de lucht in. Als we beneden komen met de tram slenteren we naar het district Central: het luxe-mall-gebied. We lopen door een paar malls die met all-weather-walkways aan elkaar zijn verbonden naar de  Star Ferry, de boot die ons in een paar minuten naar de overkant, naar Kowloon, brengt. Vanaf die kant heb je om 20 uur het beste uitzicht op de Symphony of Lights: een lichtshow die iedere avond plaats vindt en waar 24 (hoge) gebouwen op Hong Kong Island en Kowloon aan deelnemen. De boulevard is afgeladen vol met toeristen die de lichtshow komen bekijken. En buiten de neon-verlichting en lasers is het dus ook een flink geflits van alle camera’s. Na de show lopen we naar het Intercontinental Hotel waar we in de lobby heerlijk een biertje, wijn en canape’s nemen.  Best vermoeiend zo’n dag in de stad na 2 weken relatieve rust op een duikeiland

Op maandagochtend regent het! Heel Hong Kong loopt met een paraplu. En omdat de Hong Kongers wat kleiner zijn dan wij moeten we op straat goed opletten dat ze onze ogen niet letterlijk uitsteken met hun paraplu’s. We nemen de metro naar Mongkok waar we op zoek gaan naar de mall met de electronica. Maar we zijn zo even voor 11 uur in de ochtend duidelijk te vroeg: de meeste winkeltjes zijn nog dicht en de mall (of eigenlijk een soort 6 verdiepingen hoge overdekte markt) is nog leeg. Door de regen steken we over naar een Westerse mall waar we eerst maar eens een goede kop koffie nemen. We gaan vanavond eten in een chic restaurant, Aqua, en daar moeten we onze kleding nog wel even op aanpassen dus we gaan op zoek naar een overhemd voor Juriaan. De mode hier is over het algemeen wel modern maar een tikje Aziatisch, dus met de nodige glitters en opgenaaide  stripfiguren, zoals Hello Kitty. Rond 13 uur begint het droog te worden en we doen een nieuwe poging bij de elelctronica-mall. Maar we komen al snel tot de conclusie dat het allemaal niet eens zoveel goedkoper is in Hong Kong dan in Nederland, meestal scheelt het minder dan 10% in prijs, en aangezien we stevig zullen moeten betalen voor onze (duik)overbagage kan dat eigenlijk nauwelijks uit. Dus onverrichter zaken nemen we de metro nog wat verder noordelijk naar de Festival Walk, een shopping mall die helemaal Feng Sui is ingericht. De mall is inderdaad prachtig en er is een overdaad aan high fashion winkels en dure labels. We lunchen bij een grappig Italiaans restaurant waar tientallen verschillende kroonluchters hangen en slenteren daarna door naar de volgende verdiepingen in de zeer moderne mall.

Rond 17 uur nemen we de metro terug naar ons hotel om de schade aan onze voeten te bekijken en wat leukers aan te trekken voor ons diner in Aqua. We belanden middenin de avondspits in de metro en het is verrassend hoeveel mensen in een metro passen in Hong Kong. Bovenop elkaar gestapeld reizen we ondergronds richting Hong Kong Island waar ons hotel is. Wat verder opvalt is dat de lokalen ongeloofelijk langzaam lopen. Het is al stampvol ondergronds en vervolgens trappen wij continue op de hakken van onze voorgangers omdat ze meer schuifelen dan lopen en ook middenin een stroom mensen niet aarzelen om eens rustig stil te gaan staan en om zich heen te kijken. Of soms zelfs om hun spelletje op hun mobiele telefoon te gaan spelen. Overal waar je kijkt zie je in de metro en op straat Hong Kongers met hun mobiele telefoon in hun hand een spelletje Patience, Snake of iets vergelijkbaars spelen.

We hebben om 19.30 uur een tafel in Aqua, op de 29^e verdieping van het gebouw One Peking Road. We hebben een tafel aan het raam en het uitzicht op de Symphony of Lights, die we op deze plaats dus nog een keer kunnen zien, is nog beter dan de avond ervoor op de boulevard. Het restaurant zit zelfs op maandagavond helemaal vol en het eten, Italiaans en Japans is erg goed! Als we rond 23 uur ons hotel in strompelen kunnen we nauwelijks meer lopen van de blaren op onze voeten. Allebei zijn we opgelucht als we onze schoenen uit en onze benen omhoog kunnen doen. We prikken nog even wat blaren door, want we hebben morgen nog een hele dag te lopen door Hong Kong, en rollen dan ons bed in.

Dinsdagochtend (de zon schijnt!)  gaan we na het ontbijt onze tassen inpakken. Het hotel is volgeboekt en we kunnen geen late check out krijgen dus we moeten de kamer om 12 uur verlaten. We laten onze spullen achter in het hotel en gaan dan de stad in. We vliegen rond middernacht, dus ergens na het avondeten gaan we onze tassen wel ophalen en richting de luchthaven. Maar nu eerst nog met de escalator naar de Mid Levels, naar de film in het iMax theater en vast ook nog wel een beetje meer shoppen. En dan zijn we over ruim 24 uur weer in het koude Nederland

Onze laatste dag duiken is aangebroken, helaas…… We staan zoals iedere ochtend om 6.30 uur naast ons bed. We smeren ons van top tot teen in met zonnebrand en doen dan de gordijnen open….. Bewolkt! Vervolgens verbinden we Juriaans voet zodat daar niet meer schade aan ontstaat tijdens het duiken dan de schade die er nu al is: flinke zwelling, vuurrood en enkele nare plekjes van waar de insect in kwestie enkele dagen geleden heeft toegeslagen. Dan op naar het ontbijt en vooral naar het water.

De eerste duiksite van de dag is San Miguel Reef, we hebben al een aantal keer op de autobanden en het zand naast deze site gedoken maar het rif nog niet eerder bekeken. Als we afdalen komen we in het zand een anemoon tegen met een familie clown-vissen (Nemo’s) erin. De grootste 2 Nemo’s zijn bijzonder agressief en vallen tot meters buiten hun territorium Marije haar automaat en Juriaans masker aan. Zo geestig dat deze piepkleine beestjes denken dat ze een kans maken om ons met fysiek geweld weg te jagen. Maar na een paar minuten vertrekken we toch. De Nemo’s hebben een nest eieren en verdedigen dat met hand en tand (als ze heel dichtbij komen zie je hun piepkleine tandjes ook echt) en wij willen ze ook niet al te lang storen, en er is nog meer moois in de zee.

Even later worden we door onze gids WingWing met grootse handgebaren en flink wat getik op zijn tank geroepen: hij heeft een Flamboyant Cuttlefish gevonden! Over dit kleine beestje wordt zowel hier in Dumaguete als eerder in Puerto Galera continue gesproken. Het is een Sepia die razendsnel van kleur verandert: het ziet eruit alsof er een stroompje door zijn lichaam loopt die de kleurverandering veroorzaakt. Gebiologeerd kijken we minuten lang naar de cuttlefish en maken een paar foto’s. Daarna laten we de cuttlefish aan Mike & Jody, een semi-professionele filmer en fotografe. Vlak voor we na ruim een uur naar boven gaan nog weer wat ghost pipefish en dan zit de eerste duik van de laatste dag er echt op.

We drinken koffie in het duikcentrum (de restaurant-staf komt zodra de boten aankomen bestellingen opnemen, en ze hebben hier een heus espresso-/capuccino-apparaat. En klimmen dan snel de boot weer in voor de tweede duik. Nog geen 10 minuten na het begin van de duik vindt Juriaan wederom een flamboyant cuttlefish, 2 op 1 dag! Deze verkleurt nog wat sneller en sterker dan die eerder vandaag, dus hopelijk nog betere foto’s Op de boot horen we later dat dit mogelijk een lichte aardbeving is geweest, dit hadden ze een week of 3 geleden ook. Boven de zandbodem komen we een eenzame duiker tegen die met zijn vinnen door het zand sleept en een flink zandgordijn optrekt. Jody is geïrriteerd en tilt een van zijn vinnen op. De duiker reageert woedend met woeste gebaren. We horen op een gegeven moment een flinke dreun die je onder water ook echt voelt. Als we boven komen ligt naast onze boot een boot van een ander resort, waar de eenzame duiker bij hoort, want zijn buddies zijn al boven en zijn hem kwijt. Aan de bellen aan de oppervlakte kunnen we zien waar hij ongeveer zit en na een paar minuten komt hij onze kant op. Als hij aan boord is geklommen van zijn eigen boot legt Jody hem nog even fijntjes uit waarom ze aan zijn vinnen trok. De man is niet voor rede vatbaar en begint te tieren en te schreeuwen. Zijn buddies kijken beschaamd en geven hardop toe dat ze ook al eens iets van zijn duikkwaliteiten hebben gezegd maar dat hij niet luistert. Een interessant schouwspel waarbij wij ons maar op de achtergrond houden want aan 2 Amerikanen in een verhitte discussie kunnen we niet zoveel toevoegen…. Op de terugweg heeft de boot wat startproblemen maar na een paar minuten tikken met een blok lood tegen de startmotor slaat hij toch aan

Na de lunch is het dan echt tijd voor de laatste duik van deze trip. Met Jody en Marco, de divemaster op deze duik en tevens Marine Biologist, vertrekken we naar Dauin North. We zijn nog niet op de bodem, op een meter of 10 diepte of het spelletje dat Marco met ons gaat spelen deze duik (hij schrijft een beest, dat hij al heeft gezien, op zijn leitje en laat ons zoeken tot we het gevonden hebben) begint: seahorse. Onderaan de boei waar onze boot aan vast ligt zit een zeepaardje met zijn staart om een stukje zeegras, cool! Verderop kijken we naar de Jawfish die in hun holletje zitten met alleen hun kop zichtbaar die als je dichtbij komt hun holletje uitkomen en soms zelf naar een ander holletje zwemmen om daar weer tail-first in te zakken. Marco laat ons ook nog Ornate Ghost Pipefish zoeken en een Sea Moth. Marco is onder water bijzonder geestig: naast het spelletje hoor je hem van afstand al giechelen als hij iets interessants heeft gevonden. En als zee-bioloog vindt hij heel wat dus het is een bijna constant gegiechel onder water. Aan het einde van de duik nog een zeepaardje en dan zit het er op voor deze vakantie…… Boven water vraagt Marco aan iedereen hoeveel lucht ze nog hebben, Marije heeft nog 80 bar, Juriaan nog 37 en Jody kijkt op haar meter en constateert dat ze slechts 50 bar over heeft, dat gebeurt haar niet vaak zegt ze. Marco blijkt volledig leeg te zijn, we hebben deze laatste duik er echt uitgehaald wat er in zat!

Of toch niet….. want de motor heeft het nu echt begeven. Eindeloos tikken en kloppen met een blok lood helpt niet meer. Dus pakt Marco zijn mobiele telefoon uit zijn waterdichte koffertje en belt het resort voor hulp. Na een kwartiertje wachten in de regen (de bewolking van de ochtend was dus echt een voorbode van ander weer) komt de kleine speedboot van ons resort en die sleept ons terug. Terug in het duikcentrum worden onze spullen gespoeld door de boat crew en wij kunnen rustig alles ophangen om te laten drogen. Juriaan moet haasten want het is bijna tijd voor zijn, inmiddels dagelijkse, massage en Marije gaat lekker opwarmen onder de warme douche. Het waren weer 2 heerlijke duikweken!!!

Na een heerlijke massage waar we allebei volledig relaxed uitkwamen gaan we tegen 19 uur maar weer op ons vaste plekje aan de bar zitten voor een welverdiend biertje. Als we aankomen lopen worden de biertjes alvast gepakt en klaar gezet. Het is inmiddels niet zo druk meer in het resort en met zo’n 25 gasten weet de zeer attente staf na een paar dagen wie wat drinkt en op welk kamernummer de bestelling gefactureerd moet worden. We laten ons voor het diner adviseren door hoofd-ober Edward, hij geeft ons iedere avond aan wat de lokale specials uit het menu zijn, en vaak neemt in ieder geval een van ons zijn suggesties over. Het eten is voor een duikresort van een bijzonder goed niveau, en de porties zijn meer dan ruim

We gaan vanavond niet te laat slapen want we gaan de volgende dag op “dagtocht” naar het nabij gelegen eiland Siquijor, wat de lokale naam is van wat in de volksmond Magic Island heet. Vroeger werd, volgens de overlevering, het eiland verlicht door miljoenen vuurvliegjes en de bevolking geloofde dat dat regelrechte magie was, vandaar de naam.

We staan om 6 uur ’s ochtends naast ons bed omdat we om 7.30 uur in onze duikpakken worden verwacht om te vertrekken naar Siquijor. En voor die tijd moeten we Juriaans voet goed inpakken zodat de blaasjes en wondjes op zijn voet niet opengaan bij het dragen van zijn duikschoenen en vinnen. Want als wondjes hier open gaan ligt een nog ergere ontsteking al snel op de loer in het warme vochtige klimaat en wanneer je ruim 3 uur per dag in het zeewater vol plankton en andere beestjes zit. We krijgen in het duikcentrum een korte briefing waarin we te horen krijgen dat het duiken op Siquijor wand-duiken wordt. Dat is voor dit gebied vrij uitzonderlijk omdat behalve bij Apo en Siquijor het zandstrand de zee in loopt en er dus met name sprake is van muck-diving (duiken boven zandbodems, vaak donker zand, afkomstig van de vele vulkanen in de omgeving) of sloping reef duiken (een geleidelijk aflopend rif). Na een uurtje varen liggen we ruim voor 9 uur voor het eerst in het water. De gidsen zijn er van overtuigd dat de pygmee seahorse die ze hier enkele weken geleden hebben gezien er nog zit. We zijn met 3 boten van Atlantis overgestoken naar Siquijor maar als wij het water in gaan blijkt onze captain het best te kunnen navigeren: we liggen recht boven het fan-koraal waar de pygmees zich meestal in verstoppen. Met een snelle afdaling naar 30 meter en een minuut zoeken door onze gids Jess hebben we de usual suspect gevonden. Het beestje zit midden in de fan en dat maakt een foto een vrij kansloze exercitie, want de camera weet niet waarop het moet inzoomen, het nog geen centimeter hoge beestje in precies dezelfde kleurschakeringen als de achtergrond of de pygmee seahorse zelf. Marije begint er niet eens aan en achteraf lijkt de poging van Juriaan, met macrolens wat de kansen vergroot op een geslaagde foto, ook niet erg goed uit te pakken. We laten ons door de zachte stroming meevoeren langs de wand vol met koraal en beestjes en zijn na ruim een uur boven.

Op de boot wordt thee en koffie voor ons gemaakt en doen we ons tegoed aan de meegebrachte banana-cake en chocolate cupcakes. Na de koffie-break gaan we weer onder water. Met de zachte stroming mee drijven we langzaam langs de wand. Na al het zandduiken van de afgelopen dagen heeft zo’n kleurrijke wand ook zeker wel weer wat. Zeker als we op een meter of 20 diep een slapende schildpad in een klein grotje vinden. Met 2 Remora’s (zuigvissen) op zijn schild ligt hij een dutje te doen. Als Marije zich met haar camera voor de schildpad positioneert gaat langzaam 1 oog open. Met de flitser hebben we hem vermoedelijk wakker gemaakt…. Nog een paar plaatjes kunnen we schieten en dan besluit de schildpad voor ons dat het genoeg is geweest en met een paart slagen met zijn voorpoten is hij langs ons geschoten, op weg naar de oppervlakte om een hap lucht te halen.

Terug op de boot krijgen we de picknick-lunch die ’s ochtends is ingeladen. De kip smaakt afgekoeld ook prima! Dat geldt maar in beperkte mate voor de rijst die niet meer dan dezelfde temperatuur als de omgeving heeft, dus een graadje of 30. Het oppervlakte-interval tijdens de lunch is altijd 1,5 uur, in plaats van het uur dat tussen de 1e en 2e duik zit. En we luieren dus nog lekker wat op de boot voordat we ons weer in onze zongedroogde pakken hijsen. Juriaan moet voorzichtig zijn pak over zijn voet trekken om te zorgen dat het zorgvuldig aangebrachte verband op zijn plaats blijft.

De 3e duik van de dag gaat minder diep en na een half uurtje zweven we dan ook al boven het sloping reef aan de bovenkant van de muur. Kleurrijke zachte koralen bewegen mee met de deining die je op een meter of 8 al wel voelt. Behoorlijk moe van het vroege opstaan en 3 duiken installeren we ons voor de terugweg. We houden onze pakken aan want met de golven die vanaf de zijkant komen krijgen we een uur lang een zout water douche

 Terug op het resort moet Juriaan zich een beetje haasten om op tijd bij zijn massage te zijn. Maar eenmaal op zijn buik op de massage tafel vergeet hij de vermoeidheid en de haast en na een uur komt hij volledig soepel en relaxed terug bij het huisje. Het is afzien hoor zo’n duikvakantie

Voor het ongetrainde oog doen de duiksites hier op het eerste gezicht wat twijfelachtig en wonderlijk aan: iedere duik aan de kust start met een zandbodem of zeegras. Dit lijkt voor veel mensen niet de ideale onderwaterwereld, maar wij weten inmiddels hoeveel dieren leven in en op het zand en tussen de sprieten van het zeegras. We raken na al onze duiken al zo getraind dat we bij het afdalen  zelf een robust ghost pipe fish herkennen, die er voor andere mensen misschien uitziet als een brede en platte grasspriet. Maar wanneer je heel dichtbij komt zie je duidelijk de ogen en de kieuwen van het beestje, dat overigens 80% van zijn leven op de kop in het water hangt. Verderop in het zand verstoppen zich snake eels, sea moths, dragonettes en frog fish. Het is dan ook een sport om zelf zoveel mogelijk leven te vinden, buiten wat de gidsen aanwijzen. En zij zien nog veel meer, en van grotere afstand, dan wijzelf. Sommige beesten hier zijn echt heel bijzonder en zeldzaam zoals de Hairy Frog Fish. Voor zover bekend is er hier maar 1 gezien de laatste maanden en wij zijn vandaag de gelukkigen om hem te vinden. Met alle “haren” is het beest perfect gecamoufleerd om in het zand en tussen de takjes, bladeren en begroeide mooring lijnen te leven…..

Op enkele duiksites is het niet alleen zand en zeegras maar zijn er ook koraalformaties die op natuurlijk rif leven of op kunstmatige riffen zoals autowrakken en autobanden. Het nadeel van de zandbodems is dat de duikers om ons heen, en wij vermoedelijk ook wel, regelmatig zand opschoppen bij het maken van vinslagen en dan reduceert het zicht meteen tot slechts een paar meter.

We genieten van iedere duik en zijn steeds nieuwsgierig naar het resultaat van onze foto’s aan het einde van de dag. We worden beide langzaam aan wel beter in het onderwaterfotograferen, maar er zitten nog altijd onscherpe examplaren tussen. Ondanks dat we beide goede camera’s hebben blijft het lastig op het juiste stipje te focussen, zeker als de beesten heel erg klein zijn, zoals veel van het onderwaterleven op en in het zand.

Na 10 dagen onderwater beginnen we ook te merken dat het menselijk lichaam, in ieder geval dat van ons, maar beperkt bedoelt is om zoveel in het zoute water te liggen. Marije begint last te krijgen bij het klaren als we afdalen, en enkele duiken later ook als we weer naar boven komen. Maar daar hebben we gelukkig (illegale Egyptische) pillen voor die dit probleem direct oplossen. Verder zitten we beide onder de krasjes en kleine wondjes van het aan boord klimmen op de boot en het verplaatsen van onze uitrustingen van en naar de boot. En met de hoge temperaturen zowel boven (30 graden of meer) als onder water (26 tot 28 graden) en de hoge concentraties plankton en zout in het water heelt hier niets. We smeren de hele dag alcohol-houdende zalf om echte ontstekingen te voorkomen. Met de kleine wondjes gaat dat best goed. Maar met de grote ontsteking die Juriaan aan zijn voet heeft zijn we minder succesvol in de bestrijding en behandeling. Net als bijna 4 jaar geleden toen we 4 maanden op duikreis waren heeft Juriaan weer een opgezwollen voet met tekenen van insectenbeten. We hebben geen idee wat hem gebeten heeft en wanneer maar we herkennen de zwelling en bulten onmiddellijk van 4 jaar geleden. Toen moest Juriaan een kleine operatie ondergaan in een Balinees ziekenhuis en daarna 10 dagen het water uit. Dat willen we nu voorkomen dus we vragen iemand van de staf om cortisonen-zalf in de stad te gaan halen. Nu maar smeren en schoon houden, en buiten de 2 of 3 duiken per dag ook droog houden, en dan maar hopen dat we het tot de laatste duikdag redden…..

We besluiten daarom om woensdagmiddag niet te gaan duiken maar beide een massage te boeken in de Spa. Zo houden we Juriaans voet droog en Marije haar oren op een constante druk totdat we morgen een dagtocht gaan maken naar Siquijor, een eiland een uur varen van ons resort waar het wandduiken en de koralen geweldig schijnen te zijn. Ook de dive masters hebben zin in deze trip, die ze zeker niet elke dag en soms zelfs niet elke week, organiseren. We zijn benieuwd. Maar nu eerst een middagje op het droge en in de Spa