Op dinsdagavond is Sofie haar maag nog niet helemaal hersteld. We gaan eten bij Villa’s Estrellas. Een prachtig mooi ingericht tentje aan het strand, maar geen andere gasten. We laten ons de wijn, de amuse van de chef en de tonijn shashimi en de tonijn tartaar heel goed smaken! En op woensdagochtend sta ik op tijd op om me klaar te maken voor een dag hardcore cenote-duiken met Kim Davidsson. Na een gehaast ontbijt…. waarom snappen de mannen in het restaurant nu nog niet hoe ik mijn koffie (lees: espresso) wil en dat toast of brood bij gebakken eieren wel lekker en handig is. Maar uiteindelijk zit ik keurig even na 8.15 uur in de taxi naar het dorp. Een werktelefoontje later dropt de taxichauffeur me bij ProTec Tulum en Kim staat de pickup truck al in te laden. Vandaag staan the Pitt en Pet Cemetery op het duikmenu, klinkt goed! We halen onderweg nog een kop koffie en rijden naar de Pitt. Een kwartiertje over de weg en dan nog ruim een half uur over pad vol kuilen de jungle in.
De pitt is een van de diepste cenotes en we dalen af via een steile trap met al onze equipment op onze rug en in de hand (gelukkig voor mij een single tank, voor Kim een dubbele die ook dubbel zoveel weegt). Het water ziet er adembenemend blauw uit en de zon breekt door, dat is goed voor het licht onder water! We dalen langs de wand van de pitt af naar 40 meter en ‘onderzoeken’ wat kleinere gangen die uiteindelijk tot een diepte van 120 meter gaan, maar onze maximum diepte is 40 meter (voor mij dan, Kim mag met zijn 30% nitrox niet dieper dan 37 meter).
De rots formaties onder water zijn prachtig en ik vergaap me aan een boom die op 30 meter diepte staat, uit de tijd dat de grot nog droog was en het waterpeil dus tientallen meters lager. Op onze tocht terug omhoog maakt Kim een aantal adembenemende foto’s terwijl ik in het blauwe water hang op een meter of 20 diepte met ook onder me nog tientallen meters water. Wat is dit indrukwekkend!
Als we boven komen springen er net 3 andere duikers het water in, wij pakken onze spullen en rijden nog iets dieper de jungle in op weg naar Pet Cemetery, onze tweede duikspot. Daar snacken we wat en drinken we onze halve liter water en dan is het al weer tijd voor de tweede duikvan de dag, en mijn laatste, voorlopig, in deze prachtige Cenotes. We dalen wederom bepakt en bezakt af via een houten trap en laten ons het water in zakken. Deze duik mag je eigenlijk alleen doen met een officieel cave dive brevet omdat we nu echt diep een grot in gaan, en veel verder van natuurlijk daglicht wegzwemmen dan de toegestane 60 meter voor niet gecertificeerde grotduikers. Ik kijk er naar uit!
We volgende 750 meter lange met een oranje lijn uitgezette route onder water. Het is pikdonker maar we hebben allebei een goede lamp (Kim zo sterk als een koplamp van een nieuwe auto, maar mijn duiklamp blijkt ook uitstekend). In de grot moeten we af en toe door krappe ruimtes, en de stalagtieten en stalgmieten waar we om heen zwemmen zijn prachtig. Op de bodem liggen verspreid botten en kaken van dieren die ooit in deze grot zijn gestorven. Of dat voor of na dat er water in de grot stond is gebeurd is onbekend.
Na ruim een uur zit het duiken erop! Jammer, maar wat heb ik weer genoten! We kletsen nog wat nadat we onze uitrustingen op hebben geruimd achterin de pickup. En Kim vraagt of ik nooit overwogen heb professioneel te gaan duiken. Nee, laat ik het maar lekker bij mijn favoriete hobby houden! We hobbelen kilometers lang terug over het zandpad, en daarna over de ‘snelweg’. Als ik op de duikschool aankom staat Nederland al met 2-1 achter tegen Duitsland en is er nog maar een paar minuten te spelen. Geen reden om te haasten dus, en Sofie heeft zich prima vermaakt bij Luv Tulum, een tentje even verderop op het strand waar ze met een Italiaan, een Belg en wat anderen de wedstrijd heeft gekeken. We kletsen als ik terug ben nog even bij op het strand en dan gaan we lekker douchen en besluiten te gaan eten bij BeTulum.
Rond 19 uur lopen we over het strand naar Be Tulum, een kilometer over het strand naar het zuiden. We belanden daar op het terras bij wat wij denken dat de vooravond van een Amerikaans huwelijk is. We kijken onze ogen uit en speculeren er lustig op los wie bij wie hoort en wie het bruidspaar is. We komen er niet helemaal uit maar hebben ons met onze theorieën uitstekend vermaakt!
Oo donderdagochtend is het tijd voor cultuur! Na het ontbijt, waar ze eindelijk lijken te begrijpen hoe wij onze espresso’s willen hebben, nemen we een taxi naar de ruines van Tulum. Daar regelen we een prive-gids, een wonderlijke gedrongen Mexicaan die redelijk Engels spreekt en ook nog wel iets weet van de ruines en de Maya’s en hun goden, maar niet zo veel als de geschiedenisleraar die we 2 jaar geleden in Chichen Itza als gids hadden. Het is zonnig en warm en na 2 uur hebben we de ruines uitvoerig bekeken en gefotografeerd en staan de zweetdruppels op ons voorhoofd. Tijd voor een verkoelende duik in de zee voor ons eigen hutje!
Na het zwemmen volgt uiteraard de vraag waar we gaan lunchen, en dat wordt vandaag Luv Tulum waar Sofie de dag daarvoor voetbal heeft gekeken. Cerviche, Taco’s en Guacemole laten zich prima wegspoelen met eerst een limoen-smoothie en daarna een Pacifico, volgens de lokalen het beste biertje. We relaxen nog wat op het strand, gaan douchen, kleden ons om en moeten dan bedenken waar we gaan eten. Voor we een taxi hebben kunnen aanhouden worden door de overburen aan de andere kant van de weg naar binnen geroepen voor de beste Margarita’s. Bij deze tent hebben we 2 jaar geleden bij toeval een leuke feestavond gehad en we laten ons verleiden te gaan zitten. De Margarita is prima en de Italiaanse eigenaar, die een buien-pizza-over heeft gebouwd haalt ons zelfs over die te testen. Rond 22 uur lopen we de we op en gaan we even bij onze directe buren Om kijken hoe de live muziek is. Er zitten 4 mannen hele relaxte muziek te maken op 2 gitaren, een keyboard en een saxofoon en we bestellen een drankje. We raken in gesprek met een IJslands stel (waar kom je die tegen in de wereld?) en als de muzikanten het voor gezien houden gaan wij ook min of meer als laatste gasten naar huis. De nachten in Tulum zijn vooral rustig 
Op vrijdagochtend schijnt de zon, tegen de weersvoorspellingen in en we nemen het er nog een uurtje van op het strand, en dan betrekt de lucht en vluchten we snel ons huisje in. En niet veel later stortregent het….
We gaan het dorp in om eens even te kijken of iemand onze volstrekt verruineerde nagels kan fixen: tijd voor een meisjes-middag! We nemen eerst een vruchtensapje in een schattig binnentuintje van een door vrouwen gerunde juice- en ijsbar. Als we vragen of zij een manicure / pedicure weten worden recht naar de overkant van de straat verwezen. Daar lopen we binnen, de eigenaresse moet even hulptroepen bellen omdat we met z’n tweeen zijn en zij alleen in haar zaakje staat. Als een tweede dame binnenkomt kunnen ze beginnen. We laten ons 2 uur lang lekker verwennen met hand- en voetenbadjes, vijlen, crèmes en nagellak en dan lopen we als 2 dames het pand uit!
We lunchen bij een piepklein Jappannertje, laten osn nog even afzetten bij een grote supermarkt aan de rand van het dorp en dan kunnen we aan onze laatste avond beginnen. We weten inmiddels van een paar tentjes waar op vrijdagavond wat te doen is, straks nog even kiezen waar we de taxi naar toesturen…. Maar dat komt vast goed!
