We installeren ons in onze heerlijke huisje op het strand en pakken op zondagmiddag nog even wat zonnestralen en golven mee. Het waait stevig op het strand van Tulum, de golven zijn flink en de stroming nog veel sterker. Daarna spoelen we het zout en zand af en lopen over het strand naar La Zebra, een paar strandtentjes verderop. Bij La Zebra is het zondagavond Salsa-avond, waar niet alleen toeristen op af komen maar ook lokalen. We bestellen eerst een flesje wijn en wat te eten terwijl het langzaam aan iets drukker wordt. Maar zelfs als de band begonnen is hoef je nog niet over de hoofden te lopen, het is duidelijk geen hoogseizoen. Maar we zitten prima aan ons tafeltje in de tuin.
Na het hapje en drankje gaan we naar de strandkant van La Zebra en ploffen neer op een van de skai-banken en kijken naar de wat meer geoefende maar zeker ook beginnende Salsa-stellen. Terwijl we zaten te eten was er al een Amerikaan op leeftijd komen checken of we nog gingen dansen. We zijn blijkbaar duidelijk genoeg geweest in onze afwijzing want als we buiten zijn heeft hij zijn pijlen al op andere dames gericht. En nog voor we een goede slok van ons lokale biertje hebben kunnen nemen staan er 2 jonge Mexicanen, waarvan 1 met ontbloot bovenlijf, voor ons om ons mee te nemen naar de dansvloer. En daar wordt toch weer pijnlijk duidelijk dat soepelheid in de heupen toch een beetje afhangt van hoe dicht je bij de evenaar geboren bent….. De jongens dansen soepel en ik krijg heel wat aanwijzingen waarvan de moves maar beperkt beter worden…. We kijken daarna nog heerlijk vanaf de skai-bank hoe een aantal anderen de Salsa beter beheersen, maar gelukkig ook naar nog een aantal wat mindere goden en godinnen.
De maandagochtend begin ik vroeg op het strand, de zon is net uit de zee gerezen (oostkust, dus opkomen vanuit de zee, ondergaan ‘aan de verkeerde kant’, voor als je de Nederlandse kust gewend bent). Met een boekje en een klein beetje werk vliegt de tijd en 2 uurtjes later gaan we samen ontbijten. Een heerlijke berg vers fruit (uiteraard besteld zonder papaya) met yoghurt en granola. En ons restaurant heeft een Nespresso-machine! En een paar espresso’s gaan er altijd wel in. Dan claimen we een paar strandbedjes, installeren ons en nemen een verkoelende duik. En voor we het weten is het al weer lunchtijd! En daarvoor kiezen we ‘bijna-buur-restaurant’ Casa Violeta, waar we 2 jaar geleden onze espresso-shots nog moesten halen toen ons hotel alleen nog in gekookte koffie deed. Met een vers fruitsapje vooraf en daarna spoelen we de Gazpacho, Guacemole (dat verveelt nooit hier!) en een salade met grote garnalen en lokale groente weg met een wit wijntje en toppen af met een espresso. Heerlijk!
De middag besteden we nog even aan zee en strand en dan gaan we op expeditie naar een goede massage, en als het even kan ook wat lak op de teennagels. We lijken een Spa gevonden te hebben langs het strand die beide doet en we nemen een taxi, want 4 km lopen doe je zelfs aan het einde van de middag hier niet voor je plezier. Helaas blijken de massage-dames net weg als we aankomen. Dus dan maar teruglopen naar de Spa waar we van 2 jaar geleden goede herinneringen aan hebben. En daar hebben ze nog wel plek voor een massage. We worden allebei een ‘behandelkamer’ in gedirigeerd en dan kan het ontspannen beginnen. Na 80 minuten zijn we beide klaar. Sofie heeft genoten, behalve van het masseren van haar buik, en die is dan ook wat opstandig geworden. Mijn masseuse heeft me bont en blauw geknepen aan de bovenkant van mijn rug en in mij schouders en nek. En beide een beetje ‘geblesseerd’ besluiten we over het strand naar Posada Margarita te lopen, een van de beste restaurants van Tulum. We nemen eerst een wijntje en vinden, ondanks dat we in strandjurkje en bikini zitten, het eigenlijk wel relaxed om hier ook maar meteen te eten. Dus verhuizen we van de loungebank, aan het strand, naar een tafeltje in het openlucht restaurant met uitzicht op de open keuken waar heerlijk wordt gekookt. Smikkelen en smullen weer!We luieren nog wat bij ons huisje en dan gaan we lekker op tijd slapen want dinsdag = duikdag!
Na een stevig ontbijt nemen we een taxi naar ProTec Tulum: de duikshop van gids Kim Davidsson met wienwe 2 jaar geleden ook een dag in de Cenotes hebben gedoken. We worden hartelijk ontvangen, verzamelen in het dorp onze uitrusting en rijden naar Gran Cenote. Op de parkeerplaats krijgen we een korte briefing, zetten we onze sets in elkaar en dan lopen we naar de ingang. Het water is van bovenaf weer adembenemend blauw. En we zijn de eerste duikers, dus de hele Cenote voor ons zelf. Fotograferen blijft best lastig met weinig licht, en het is bij onmogelijk om met mijn camera de magie van het licht in deze zoetwater grot vast te leggen. Kim doet ook nog een poging om ons samen vast te leggen, vlak voor we het water uit gaan.
Op de parkeerplaats zetten we de set voor de tweede duik in elkaar, eten een energie-bar (lokaal gemaakt met grote noten, een prima snack), gaan even naar het toilet (waarvan ik de deur niet meer open krijg maar met een beetje roepen kan een Mexicaanse meneer wat helpen duwen en trekken vanaf de buitenkant, en voor ze me gemist hebben ben ik terug bij Sofie en Kim. Dan stappen we met onze duikpakken nog half aan in de pick-up van Kim en rijden we naar de Cenote, een paar honderd meter verderop die de naam Temple of Doom draagt. Daar moeten we iets verder door de jungle lopen om bij de kleine opening te komen waar we het water in kunnen.
Met een gigant stride landen we in het water. Deze Cenote is heel anders qua kleur, omvang en omgeving. Maar zeker zo adembenemend! Kim neemt ons op 2 plaatsen mee wat dieper het grottenstelsel in door een extra lijn onder water te leggen die we als Klein Duimpje kunnen gebruiken om de weg terug te vinden (mochten we die kwijt raken). Beide uitstapjes zijn adembenemend mooi maar niet vast te leggen met een camera zonder statief (want flitsen neem alle magie weg van hoe donker het is, en een sluitertijd van 4 seconden lukt me uit de losse pols niet). Maar ook de ingang van de Cenote, met de ladder die we straks gebruiken om het water weer uit te klimmen) geven vanaf een afstand een mooi plaatje, waarbij je een beetje kan zien hoe helder het water is en hoe het water het beeld ‘breekt’ (het is echt 1 ladder 
). En op 12 tot 15 meter diepte hangt in deze grot de grens tussen zoet (boven) en zout (onder) water: een halocline! Precies op de grens zie je een stroperig beeld (een veelvoud van wat hete lucht boven een weg kan doen). En als je in het zoute water, onder, ligt en naar boven kijkt dan lijkt de grens me het zoete water net een spiegel. Uniek!!!!
Ik word weer zo blij van duiken dat ik besluit woensdag nog een dagje met Kim op stap te gaan. Of ik de wedstrijd Nederland – Duitsland dan haal is de vraag, maar duiken in de Cenotes is (voor mij) echt unieker, beter, leuker!
