De wekker gaat in Den Haag onmenselijk vroeg: 4.30 uur. Douchen, de laatste spulletjes in de, toch weer overvolle, tas, een espresso en dan staat de taxi voor de deur. We, Sofie en Marije, gaan vandaag op luxe reizen naar Isla Holbox (Yucatan, Mexico). Eerst de vriendelijke taxi naar Schiphol, dan Premium Comfort Class met ArkeFly (tja, er vliegt niets anders meer op Cancun sinds Martinair gestopt is met passagiersvluchten), een private van naar havendorp Chicila (of zo iets) en tot slot de ferry naar Isla Holbox.
Maar….. Als we, duidelijk als een van de laatsten op deze pakket-reis-charter-vlucht, inchecken blijken we niet in het systeem te staan…. We hadden al een mailtje gekregen dat er te weinig stoelen waren in de Premium Comfort Class en dat we gedowngrade waren naar Confort Class, en nu blijken we niet in het systeem te staan, en vervolgens niet naast elkaar te kunnen zitten. Dat begint toch minder luxe dan we gedacht hadden. Als we nog even wat US Dollars hebben gescoord gaan we toch maar vrij snel naar de gate om te kijken wat daar te regelen is. Met een Starbucks dubbele espresso en capu wachten we bij de bagage-controle. Naast ons zit een stel waarvan hij zich niet lekker voelt en ze twijfelen of ze wel moeten vertrekken. Sneu, maar onze eerste gedachte is: als zij Premium Comfort Class stoelen hadden dan zijn die nu van ons! Bij de gate kunnen ze nog niets beloven, dus dan maar zeuren bij de purser. Hij geeft aan dat hij ‘gaat kijken wat hij kan doen’ maar we moeten eerst op rij 15 resp. 19 gaan zitten. Als ik net geinstalleerd ben naast een Belgisch stel worden we geroepen: de zieke jongen zat inderdaad Premium Comfort Class en we mogen samen naar rij 2.
We nemen meteen maar een glaasje bubbels als welkomstdrankje om de gerepareerde start van 10 dagen vakantie te vieren. En de stoelen zijn prima: formaat Business Class stoel! We laten ons de hele reis met hapjes en drankjes in de watten leggen. En na een tussenstop in Varadero op Cuba landen we rond 14 uur lokale tijd op Mexicaanse bodem. De rij bij de douane is weer historisch lang en we schuifelen een half uurtje voetje voor voetje op weg naar een stempel in ons paspoort. En dan mogen we nog niet klagen want we waren als eerste uit het vliegtuig, dus van de Nederlanders zijn we als eerste bij de bagage. Onze tassen staan keurig naast de band en dan nog 1 plichtpleging voor we naar buiten kunnen…. In Mexico gaat je bagage nog een keer door een scanner, daarna moet je op een knop drukken en als het lampje groen is mag je doorlopen, als de knop leidt tot een rood lampje dan mag (moet) je je tas open maken. En ja hoor! Mijn lampje is rood. Het was al lastig om thuis alles in de tas te proppen, nu maar hopen dat de douanier met handschoenen aan er niet te veel in graaft en graait, want dan wordt dicht doen weer lastig. Gelukkig houdt hij zich in en om 14.30 uur staan we buiten!
Overla touroperators die onze vluchtgenoten naar grote bussen leiden die ze afzetten bij hun resorts, vermoedelijk in Cancun of Playa del Carmen. Wij hebben via internet een Private Van naar de haven waar de ferry naar Isla Holbox vertrekt geboekt, de chauffeur zou er om 15.30 uur zijn, dus we hebben de tijd om naar het schouwspel van de touroperators en pakketreizigers te kijken. En dan komt na een kwartiertje een busje aan met mijn naam voor het raam, en even voor 15 uur riijden we luchthaven-terrein af in onze prive-bus (met plaats voor zeker 15 toeristen) op weg naar de ferry. De chauffeur spreekt 20 woorden Engels en wij misschien nog wel minder Spaans dus het gesprek herhaalt zich iedere 10 minuten. We besluiten onze ogen even dicht te doen, en als ik ze open doe rijden we door een dorpje en zie ik de zee. We zijn bijna ongemerkt aangekomen bij de ferry, het is dan 17.05 uur. We stappen nog wat slaperig uit het busje maar onze tassen worden met razende vaart naar de ferry gesleept, en als we aan boord zijn gaat vrijwel direct de loopplank omhoog en varen we uit. Ze hebben op ons gewacht!
Als we op het dek neerploffen (want de airconditioned ruimte binnen met een Mexicaans popconcert op grote schermen geeft toch minder vakantiegevoel dan de zee-lucht en wind in onze haren) krijgen we meteen een biertje aangeboden! Met een Sol in de hand voelen we ons helemaal in vakantie-stemming. Na een kwartiertje varen leggen we aan aan de steiger van Isla Holbox. En hier worden we een golfkarretje in gedirigeerd. Met onze tassen voorop en wij achterop worden we naar Villa Flamingos gereden. Het is zwaar bewolkt maar nog wel een comfortabel tropisch temperatuurtje. Op de golfkar worden we wel door onze kleding heen gestoken door de vele muggen, dat wordt veel Deet gebruiken! We krijgen een welkomstdrankje en dan onze kamer: een Jr Suite met uitzicht op zee. Als we onze tassen een beetje uitgepakt hebben, op zoek naar spullen om lekker te douchen en een zomerjurkje breekt het onweer los. En niet een beetje ook. Het strand voor ons staat binnen no time blank en het water dringt via de balken in het plafond onze kamer binnen.
We gaan er vanuit dat het een kortstondige tropische bui is maar als het na een half uur nog ne zo hard regent trotseren we het water toch maar en rennen naar het restaurantje bij onze kamer. We komen als verzopen katjes, van slechts 30 meter rennen, waarbij Sofie haar slipper in het zand verliest en het plan om samen onder de regenjas van Sofie te lopen jammerlijk mislukt…. Maar een koud biertje, Guacamole en Cerviche maken veel goed. De jongens van ons resortje gaan naar de lekkage in onze kamer kijken en uiteindelijk besluiten we toch ons ons te verhuizen naar een andere kamer. Dus alles weer inpakken en door de regen naar een kamer op de begane grond, eigenlijk veel lekkerder dan op de 1e etage, nu stappen we onze kamer uit het strand op (hoewel het strand nu meer weg heeft van een ondiep stuk zee). En opnieuw pakken we onze spullen uit en dan gaat het lampje toch wel uit, we zijn al 24 uur in touw, tijd voor ons schoonheidsslaapje en dan morgen hopen op de zon!
Ik ben, zoals altijd op vakantie (waarom is dat thuis en door de week zoveel lastiger?) vroeg op. Om 6.30 uur zit ik op ons terrasje te kijken naar hoe de zon langzaam maar zeker de wolken oplost. De eerste zomerse Mexicaanse vakantiedag kan beginnen!
