Eerste Kerstdag zijn we, na het dansfeestje van Kerstavond wat later opgestaan dan normaal. En dat mag ook wel want we staan hier op (of voor!) normale kantoortijden naast ons hemelbed. Maar we waren deze keer zo laat dat een Kerst-ontbijt niet meer tot de mogelijkheden behoorde. En op zich waren we ook niet erg hongerig, hoewel een stevig ontbijt met eieren en spek wonderen kan doen na zo’n avond 
En ach, de lunch is hier toch al weer 2 uur nadat het ontbijt ophoudt, dus geen man over boord. En van lekker (in de schaduw, want het is de storm van eerder deze week weer volledig opgeklaard en als vanouds tropisch warm en nu ook mg windstil) op een bedje aan het zwembad en in het zwembad worden we ook weer helemaal het mannetje / vrouwtje.
We schuiven wel op tijd aan bij de lunch want dan beginnen de magen toch wel wat te knorren. Wat over was van het Kerst-diner zien we in allerlei varianten terug: gebakken mosselen, curries met diverse groente, eendeborst, etc. Maar na het copuleuze Kerstdiner (en het overdadige eten van de rest van onze tijd hier) houden we het toch vooral bij de overheerlijke salades, “make your own sandwich” en bergen fruit. In de loop van de middag hebben we toch wel weer zin in een duikje en als we rond 15 uur op de duikschool komen hebben 2 andere stellen waarmee we deze week al veel gedoken hebben hetzelfde bedacht. We zien ook dat de volgende dag weer een “full day trip searching for Whale Sharks” op het programma staat. Deze trip gaat alleen door als er minimaal 8 duikers zijn en wij schrijven ons in als 7e en 8e, de rest mag ons dankbaar zijn, want nu gaat de boot in ieder geval
We wandelen het water in met onze flessen op onze rug en het slechte zicht valt meteen op: dat is niet van dat wij zelf nog wat wazig zien (denken we 
), er zit veel plankton in het water. Met onze neus in het zand en koraal is het toch een prima duikje waar we zelfs nog een voor ons onbekende en unieke nudibranche vinden. En daarbij kennen we dit deel van het huisrif inmiddels als onze broekzak, dus erg veel last hebben we niet van het slechte zicht. En na een uurtje komen we verfrist het water uit bij exit 5, voor ons oude huisje waar we in juni zaten. Even onze spullen spoelen en dan kunnen we onszelf ook lekker afspoelen in het zwembad. Drankje erbij en naar de zonsondergang kijken. Zo zijn de Kerstdagen met recht feestdagen!
Op tweede Kerstdag zitten we wel weer voor dag en dauw aan het ontbijt want we gaan op Whale Shark trip. We gaan met de houten boot en die doet er bijna 2 keer zo lang over als de plastic boot waarmee we vorige week gingen. Dus tijd genoeg om voor het duiken lekker wat de dommelen op het dek en wat te kletsen met de andere gasten. Een divers gezelschao met Oostenrijkers, Fransen, Belgen, Britten, een Noorse duikgids en wij. Na anderhalf uur varen staan we allemaal op de uitkijk. We zien meerdere scholen dolfijnen springen en spelen maar geen teken van de Whale Sharks. Als we het hele Nationale Park hebben afgevaren keren we om en zoeken we een goede eerste duiklocatie.
Het zicht onder water is nog slechter dan gisteren op het huisrif. Zou dat de reden zijn dat de vissen en vooral schildpadden dichterbij lijken dan anders? Een van de schildpadden komt zelfs bijna in botsing met Marije haar video-camera, maar dat levert dan wel weer mooie beelden op! Na de eerste duik brengen we ons oppervlakte-interval wederom door met speuren aan de oppervlakte naar Whale Sharks. Maar ook van de andere boten die we tegen komen horen we dat zij ook nog geen geluk hebben die dag. We concluderen dat de Whale Sharks, net als de rest van de wereld vast op tweede Kerstdag naar hun schoonouders moeten en dus ergens in de file zwemmen, en dus duidelijk niet thuis zijn. En de tweede duik doen we nog wel in de Mamigili Beyru Whale Shark sanctuary maar dus helaas niet tussen de vriendelijke reuzen….. Of ze zijn er wel maar voor ons niet zichtbaar vanwege wederom het steeds slecht wordende zicht. Van ruim 30 meter zicht eerder in de week naar 20 op veel duiken naar inmiddels 10 en soms nog minder.
We besluiten de derde duik van de dag niet meer te “jagen” op Whale Sharks maar ons geluk te gaan beproeven bij Digurah Arches, halverwege het National Park en Vilamendhoo, waar regelmatig Manta’s worden gezien (en wij ze ook van de afgelopen 3 bezoeken aan deze site 2 keer hebben gezien). Onderweg lunchen we (restje van het Kerstdiner lijkt het wederom) en zien we nog een Marlin tot 2 keer toe het water uitspringen en in de verte nog een school dolfijnen. Ook leuk om naar te kijken, maar toch is iedereen een beetje teleurgsteld dat we de Whale Sharks niet hebben gezien. En de algemene teneur is toch dat dit vooral aan het slechte zicht ligt, want ze zijn er bijna altijd. Hoewel….. de vorige keer dat wij op Vilamendhoo waren hebben we ze ook maar tijdens 1 van de 2 full day trips gezien…. Misschien is de kans gewoon 50%, dat is na 4 full day trips in ieder geval ons gemiddelde.
Het zicht in Digurah Arches is zeker niet meer dan 10 meter, dus een Manta die niet heel nieuwsgierig is zullen we ook hier vast niet tegenkomen. Gelukkig zijn de Stingrays wel nieuwsgierig en de schildpadden ook! Dus ondanks dat het een beetje voelt als zwemmen in erwtensoep, want nu de zon even weg is lijkt het water eerder groen dan helderblauw, is het toch wel weer een lekker duikje. Het is wel een lange dag zo op de boot en we komen pas vlak voor zonsondergang weer op ons eiland en verkiezen dan de douche boven het zwembad om daarna een verdiend koel biertje te drinken op het terras.
Onze laatste duikdag is op 3e Kerstdag en ook nu hebben we weer gekozen voor de selfinflickted wound van ontbijten om 7 uur. Er staan 2 duiken op het programma waar flinke stroming te verwachten is. En ondanks onze 500+ duiken horen we vanochtend dan ook zeker niet tot de meest ervaren duikers aan boord (met 5 instructeurs met 1000 of zelfs 3000+ duiken in de groep). De gids Hussein checkt de stroming en komt met het “bemoedigende” nieuws dat er een medium current is en hij vanaf de oppervlakte de top van het rif op 15 meter net kan zien. Dus weer beperkt zicht. Het lijkt wel een hardnekkige mist van plankton….. Broken Rock, onze eerste duik van de ochtend, waar we ruim voor 9 uur al in het water liggen, moet werkelijk adembenemend zijn wanneer het water helder is maar ook nu is het zeker de moeite waard. Overal white tip reef sharks, grote scholen vis die in de stroming hangen, een Honeycomb Eel en een hele mooie canyon van ruim 30 meter lengte waar je door heen kan zwemmen. Voor foto en video niet de ideale omstandigheden maar een fantastische duik.
Dan varen we naar Vilamendhoo Thila, recht voor ons eigen eiland, een onderwater berg precies op de rand van het Atol waar altijd veel stroming staat. De voorspelling is wederom een medium current maar we weten na deze duik dat medium een relatief begrip is: we vechten ons langs het rif op ruim 25 meter diepte naar de rand en hangen daar als 12 vlaggen naast elkaar in de onderwater-storm. Het zicht is inmiddels beperkt tot een meter of 8, maar desondanks zien we de grote scholen, de haaien en de Eagle Rays jagen op het kleinere spul dat door de stroming recht hun bek in wordt gejaagd. Dit was een heerlijke laatste duik van deze vakantie. Al hebben we wel het gevoel dat je nog een keer terug moet komen om deze duiklocaties ook in de helderblauwe zee nog een keer te zien!
De middag brengen we door met lunchen, een dutje op een strandbed (je wordt toch best moe van dat stromings-duiken ), het spoelen van onze duikuitrusting en het regelen van een massage in de Spa op onze laatste dag. Een cocktail bij zonsondergang maakt dit Maledivische paradijsje helemaal af! 
