Op donderdagochtend onweert het niet, het giet niet van de regen en het lijkt zowaar zelfs wat op te klaren. We hadden geen (duik)plan gemaakt en het weer afgewacht maar we kunnen dus gewoon het water in. Even na 9 uur schrijven we ons in op het duikbord voor een huisrif duik op exit 7 en dan gaan we ontbijten. Deze keer ruim voor “sluit” en blijkbaar starten veel mensen vandaag langzaam op want het is behoorlijk vol in ons restaurant. Nu wordt het hier ook iedere dag drukker want de Kerst komt er aan en dan zit het resort 100% vol hebben we gehoord. Na een prima spiegeleitje en een berg tropisch fruit zijn we er klaar voor (eerst nog even de broodnodige espresso) en dan gaan we gewapend met onze camera’s onze duikuitrusting in orde maken. En die worden keurig naar exit 7, naast de Spa, gebracht.
We lopen het water in en al in het ondiepe deel, op de zandbodem voor het rif, schieten de scholen vissen uiteen als wij naar de rand van het rif lopen in onze pakken en met 20kg op onze rug. Dit kantduiken lijkt wel sporten, zeker als het rif zoals bij exit 7 wat verder uit de kust ligt. Er staat vrijwel geen stroming en dan weten wij wel hoe laat het is: weinig vis en vooral ook voor ons flink doorzwemmen om 1 exit verder boven te komen dan waar we het water in zijn gegaan, we blijven echt enorme slome zwemmers 
. Na een minuut of 20 ziet Juriaan uit zijn ooghoek iets bewegen: een octopus. We kijken op een afstandje waar de octopus op of in het rif kruipt en zwemmen daar rustig naar te om hem (of haar?) niet weg te jagen. En dat lukt uitstekend. We fototgraferen en filmen dat het ons een lieve lust is, maar voor de film zou het wel aadig zijn als dit beestje een beetje zou bewegen of zelfs van ons zou schrikken en de “armen zou nemen”. Buiten een continue veranderen van kleur en een klein beetje verschuiven doet de octopus iets. Dus geen hele spectaculaire filmbeelden, kijk zelf maar:
Als we na een uurtje precies bij exit 8 boven komen doet de zon een voorzichtige poging door te breken. Zou het dan na 24 uur herfst alweer zomer worden? We duiken even het zwembad in en drogen op bij een Iced Coffee. Na de lunch besluiten we een middagduik te maken op de zuidkant van het eiland. Lekker ontspannen het water in bij exit 4 en onder water wel zien of we afslaan naar het oosten (als er outgoing current is) of naar het westen (bij incoming current). Het blijkt eb te worden (dat hadden we ook in de getijdentabel kunnen opzoeken, maar goed) en we gaan oost. De stroming brengt ons op een gemoedelijk tempo langs het rif en na een uur zijn we zowaar 2 exits verder (voor ons doen een olympisch record lange afstand zwemmen op het huisrif). Het is extreem eb geworden en meteen bij de boei aan de rand van het rif stappen we op de zandbodem die hier niet meer dan kuitdiep is bij dit getijde. En dan is het best wel weer even sporten: lopen met een fles op je rug, een paar kilo lood in je BCD, vinnen en camera in de hand. We koppelen bij de picnic-tafel de flessen af en over het terras van de bar (waar alweer hele volkstammen aan de drank zitten) en het restaurant komen we terug op de duikschool. Even onze spullen spoelen en dan ons zelf weer lekker afspoelen in de infinity pool bij onze eigen bar & restaurant.
Als we even na zonsondergang, die toch weer voor een groot deel schuil ging achter de wolken springen we onder de douche en horen ineens……. Ja hoor, weer een stortbui. Te vroeg gejuicht over het einde van de herfst. Aan de voorkant van ons huisje zie je dat de bodem aardig verzadigd is geraakt de afgelopen dagen en het water blijft op het zand staan. Als het na een half uur nog niet droog is waden we, gewapend met paraplu, naar de bar waar het voor dit tijdstip erg rustig is. Iedereen zal de bui wel afwachten….. Maar als we rond 20.15 uur de “oversteek” maken naar het restaurant is het bijna droog en na het eten zien we zelfs sterren. We blijven hopen op een beetje zon de volgende dag, want naast dat dat wel zo lekker is maakt dat de films en foto’s ook aanzienlijk mooier!
En zon was er! De vrijdag begint stralend, zoals je verwacht als je ‘s nachts de sterren ziet zoals die er gisteravond waren. We doen vandaag 2 bootduiken: 1 in de ochtend en 1 na de lunch. We vertrekken rond 9 uur met 14 (!) duikers maar allemaal bijzonder ervaren. We varen naar Kuda Rah Thila, een van de favoriete duiksites van de duikschool staf hier. Er wordt ons veel vis en haaien beloofd! Als we, vanwege een medium to strong current volgens Illy onze gids van vandaag, een negative entry maken zien we helaas dat het zicht niet opperbest is. Maar je kan niet alles hebben want binnen een minuut hebben we de eerst haai in het vizier. En gedurende de duik raken we bijna duizelig van de enorme scholen tropische vissen die over het algemeen soort bij soort zwemmen maar zo af en toe even mixen. Of netjes opzij gaan voor een haai (die gelukkig voor deze school geen honger had op dit moment).
We komen blij en opgetogen boven water, zelfs ondanks het enigszins beperkte zicht was dit een TOP-duik! En nog altijd schijnt de zon, dus dat is dubbel geluk We strijken even neer bij het zwembad, nemen een duik en een Iced Coffee, trekken droge spullen aan en gaan dan snel lunchen want om 14 uur moeten we alweer op de boot zitten voor de middagduik. We gaan bijna met dezelfde groep als van de ochtend op pad. Illy geeft een uitgebreide briefing voor we weg varen: we gaan een Channel-dive maken. Op deze plek stroomt de zee het Atol in of uit (afhankelijk van het getijde) en dit soort plekken staan bekend om de enorme stroming en de daarmee gepaard gaande grote vis.
Op “de plaats des onheils” checkt Illy de stroming. Die komt zoals verwacht uit het noorden en is sterk tot zeer sterk. Het minder goede nieuws is dat het zicht hier nog beperkter is dan bij de ochtendduik. Het kost de kapitein de nodige moeite om ons op de juiste plek, zo’n 50 tot 100 meter op open zee stroomopwaarts van het rif te droppen, maar na het nodige manoevreren kunnen we springen. Met de hele groep zakken we snel naar beneden en vinnen we hard tegen de stroming in om te zorgen dat we precies bij de rand van het plateau op 30 meter uitkomen. Daar zouden we onze rifhaken achter een rots moeten haken en dan “in the Blue” uitkijken naar groot wild. Zouden…… Want we zien op een gegeven moment het rif als een razende aan ons voorbij trekken. We kunnen nog net een rots grijpen halverwege het rif en hangen daar een paar minuten in de stroming: als vlaggen in een storm en onze bellen verdwijnen horizontaal met de stroming mee (in plaats van dat ze hun natuurlijke weg volgen, recht naar de oppervlakte). We klauteren over wat rotsen om iets dichtbij de Thila te komen maar er is geen houden aan. En na 20 minuten zien we de eerste buddy-paren al opstijgen omdat ze al flink door hun lucht heen raken. Na 30 minuten houden wij het ook voor gezien. Maar het is nog niet zo eenvoudig om rustig op te stijgen in de open zee: achter het rif gedraagt de stroming zich als een wasmachine en de stroming komt van alle kanten en brengt ons zelfs af en toe weer iets naar beneden. Maar uiteindelijk komen we netjes aan op 5 meter diepte en doen onze safety stop. Aan de oppervlakte blazen we even uit van de inspanningen tot de boot ons oppikt. En de zon schijnt nog stes (hoewel er aan de horizon nog een onweersbui hangt, die later blijkt gelukkig over of om ons heen drijft). Rustige (huisrif) duiken, een prachtige met vis overbevolkte Thila en een straaljager-vlucht in een Channel. Van alles wat in 48 uur. Net als het weer: storm, regen, zon, onweer en windstilte 
Illy is zichtbaar opgelucht dat we allemaal veilig aan boord zijn en hij excuseert zich voor het slechte zicht (alsof hij daar iets aan kan doen ). En dan kunnen we lekker het zwembad in, een litertje koud water drinken en dan moet Juriaan zich alweer haasten. Hij heeft gevraagd of hij mee mag koken in de keuken voor het diner. Om iets voor 18 uur wordt hij opgehaald in de bar door de Food & Beverage manager die hem meeneemt achter de schermen!
