We hebben een strak dagschema

Op woensdag gaan we voor het eerst met een 2-tank boat dive, ofwel: 2 duiken in de ochtend. Er gaan 14 duikers mee en 1 gids, dus wij concluderen meteen dat we onszelf wel gaan gidsen want met z’n allen op een kluitje zwemmen is niet onze manier van duiken.  We moeten om 8.30 uur op de duikschool zijn om om 9 uur uit te varen. We ontdekken nu pas dat het ontbijt pas vanaf 8 uur geserveerd wordt en we ontdekken ook dat ze tijd hier heel precies nemen. Echt stipt om 8 uur wordt het bordje “closed” voor ons restaurant weggehaald, terwijl er zeker al 20 mensen samen met ons zitten te wachten…. We nemen een snel ontbijt en net voor 8.30 uur zijn we op de duikschool. We gooien onze spullen in een Ikea-tas en vrijwel direct vertrekken we naar de boot. Nou ja, de rest, want Juriaan besluit eerst op z’n gemak zijn pak aan te trekken onder de douche op de duikschool en heeft helemaal gemist dat de karavaan met duikers en uitrustingen al onderweg is naar de jetty en de boot. Op de boot moeten we eerst onze set opzetten en de 2 flessen Nitrox per persoon analyseren en uiteindelijk varen we dan ook pas om 9 uur uit.

Tijdens de tocht naar de eerste duiksite, van ongeveer een uur, krijgen we alvast een briefing die de gids in 2 delen doet: 1 Duitse briefing voor de 6 Duitsers aan boord en dan de Engelse briefing voor de 6 Engelsen en ons. De gids vertelt dat de duiksite waar we naar toe gaan pas een jaar geleden is “ontdekt”, de captain van onze boot had van bevriende vissers gehoord dat er veel vis zat op deze plek in het atol en op basis van de gps vinden we na een uur de duiksite die vanaf het oppervlak aan niets te herkennen is. Maar als we in het water stappen zien we op een meter of 5 onder ons een koraalrif op de top van een onderwater heuvel. We duiken in ons eigen tempo, en dus op steeds groter wordende afstand van de rest van de groep, langs het bijzonder mooie en gezonde koraal. Volgens de verhalen heeft de Malediven stevig geleden onder El Nino, maar daar zie je hier in ieder geval niets van terug. Na een uurtje treffen we de groep boven het koraal op de top van de heuvel wat in het zonlicht dat door het water valt werkelijk oogverblindend mooi is. 

Na de duik krijgen we bananencake, stukjes kokosnoot, koffie en thee en we varen terug naar ons eigen eiland Kuredu waar we aan de achterkant (en dus de buitenkant van het Atol) onze volgende duik gaan maken. Als we langs ons eiland varen zien we 2 snorkelaars een heel eind uit de kust en boven een diep stuk zee tussen ons eiland en het buureiland in naar ons zwaaien. De bemanning van onze boot is direct in opperste staat van paraatheid: dit is veel te ver uit de kust voor snorkelaars en tussen de eilanden van een atol staat vaak sterke stroming. We keren om om de snorkelaars op te pikken. In eerste instantie wil het Duitse snorkelende stel niet aan boord komen, ze denken wel terug te kunnen zwemmen. Maar wij zien van bovenaf dat er flinke stroming en dat kan je als je aan de oppervlakte ligt niet altijd voelen. En als we ook nog zien dat de snorkelaars geen vinnen aan hebben dus sowieso niet snel en ver zullen kunnen zwemmen moeten ze van de staf aan boord komen en zetten we ze af op de jetty van ons eiland. De omweg naar de jetty kost ons 20 minuten maar daarna zijn we op weg naar onze 2 duikstek van de ochtend, hoewel het dan al 12.30 uur is. De tweede duiksite is de wand aan de buitenkant van ons eiland die naar een plateau op 30 meter diepte gaat en dan iets verderop naar 1400 meter daalt. De duiksite is een favoriete plek voor schildpadden en we zien in ons uur onderwater er dan ook tientallen!

Als we terugkomen op het eiland is het 14 uur geweest en de all inclusive gasten hebben stress want de lunch is maar tot 14.30 uur, dus ze moeten haasten. Wij weten inmiddels uit ervaring dat ze bij het diner, dat tot 21.30 uur is, ze ook al om 21 uur beginnen met opruimen en de tafels dekken voor het ontbijt. Dus dat zal bij de lunch wel niet anders zijn. Wij doen het rustig aan want met ons half board arrangementje moeten we sowieso betalen voor de lunch en kunnen dus ook kiezen voor andere restaurantjes die langer dan 14.30 uur open zijn. Na een douche lopen we naar Franco’s, een prima lunchplek naast het zwembad. Na de lunch gaat Juriaan een uurtje slapen en Marije leest haar eerste boek uit en rond 17 uur zijn we terug bij de duikschool om samen nog een einde-van-de-middag duik op het huisrif te maken.

Nadat we ons (nogmaals ) gedoucht hebben drinken we een biertje in de bar en gaan daarna eten. Ook nu begint de staf de tent al op te ruimen en te dekken voor het ontbijt terwijl wij nog aan ons hoofdgerecht zitten. Als we het restaurant uit lopen begint net een film gemaakt door de duikschool in een van de bars waar we doorheen lopen en we blijven nog een biertje hangen om de onderwaterwereld rond Kuredu op film te zien.

Ook donderdagochtend zijn we al weer vroeg op en zijn we net voor 8 uur bij het ontbijt, waar we dus moeten wachten tot het exact 8 uur is voordat we naar binnen mogen. Met wat fruit en een omelet in de maag vertrekken we wederom voor een 2 tank boat dive. De eerste duik die we maken is op een “typische Malediven duiksite” volgens onze gids. De duiksite heet Fushivaru Kandu: een channel tussen 2 eilanden in waar de Indische oceaan zich door de nauwe opening perst en er dus vaak flinke stroming staat. Nou aan die stroming was geen woord gelogen. We vinnen ruim een half uur op volle kracht dwars op het rif en komen nauwelijks vooruit. Maar dat is ook geen punt want de beesten komen ons, tegen de stroming in, tegemoet: white tip reef sharks, grey reef sharks en eagle rays! Door het harde werken onder water en de relatief grote diepte (vrijwel constant rond 25 meter) moeten we na 40 minuten naar boven omdat Juriaan dan door zijn lucht heen is. Maar het was een heerlijke duik, en een mooie ook voor Juriaans 450^e!

We komen op de boot op adem en varen rustig naar de 2^e duiksite van de ochtend en gaan na een uurtje weer het water in en hebben nu een heerlijke rustige duik, prima afwisseling na de eerste duik. We beginnen al in een ritme te komen en ook nu weer douchen en lunchen we na de duik, liggen een uurtje op het strandbedje voor ons huisje en maken dan nog een derde duik met z’n tweeën vanaf het huisrif. Deze keer komen we op het wrak op het huisrif een Eagle Ray tegen en we nemen lekker de tijd. Ook deze keer duiken we na het zeewater het zwembad in dat werkelijk zeer warm is. Het zeewater is hier 31 graden, wat in onze 5 mm pakken al heel warm is, maar het zwembad is zeker nog een paar graden warmer. Het begint als we in het zwembad liggen een beetje te regenen en als we uit het water komen nemen we de laatste 2 barkrukken onder het afdakje van de bar en sluiten de duikdag af met een welverdiend ijskoud biertje.

We besluiten ’s avonds de BBQ-night in ons restaurant, dat we oneerbiedig al de vreetschuur noemen, over te slaan en we gaan naar het sea food restaurant. We hebben een tafeltje op de houten vlonders net buiten het restaurant en bestellen een goede fles Chardonnay, heel wat beter dan de huiswijn die een tikje te zoet is. Het eten is werkelijk fantastisch net als de entourage. Er staan alleen fakkels op het strand en olielampjes op tafel en we krijgen een klein zaklampje dat aan de menukaart is vastgemaakt om het menu te kunnen lezen. We eten kreeftensoep, koude kommer-wasabi soep met krab, scallops en red snapper. En om het af te leren bestellen we samen de chocolade mousse met chili, een verrassende combinatie. Met nog een espressootje na het eten sluiten we een heerlijk diner en een prima dag af!