We staan om 5.30 uur op en na een snelle douche pakken we ons nog enigszins natte duikuitrustingen in. Gelukkig worden onze loodzware tassen door de Security mannen de trappen afgedragen naar de receptie. In het restaurant krijgen we een ontbijt-pakketje mee voor onderweg maar is er gelukkig nog wel tijd voor een espresso. We schrijven bij de espresso nog een kaart aan Marije haar oma en Juriaans moeder en dan vertrekken we. Het is bijzonder laag water dus we moeten door een paar achteraf steegjes naar een iets dieper deel van de baai waar onze banga (een traditionele Filippijnse boot met zijliggers) dichterbij het strand kan komen. Met een piepklein bootje worden we met onze tassen opgehaald op het strand en naar de banga gebracht. Na een uurtje varen zijn we in Batangas, het stadje op de zuidpunt van Luzon, waar onze chauffeur al staat te wachten. We moeten zo vroeg vertrekken om onze vlucht van 14.40 uur te halen omdat de verkeersdrukte Manila in zeer onvoorspelbaar schijnt te zijn. Maar op deze vroege zaterdagochtend valt het allezins mee en we staan om 9.30 uur voor de vertrekhal, 5 uur voor onze vlucht. Als we onze tassen hebben ingecheckt, wat gelukkig zo lang voor de vlucht toch al kon, gaan we door de safety checks en dan op zoek naar een kop koffie. En dan begint het wachten op onze vlucht……
Na 5 uur wachten op de zeer comfortabele maar ijskoude (ze zijn erg trots op de airco lijkt wel) luchthaven stappen we in het vliegtuig voor een vlucht van een uurtje naar Dumaguete (op de noordpunt van het eiland Negros). Als we landen staan er uiteraard (;-)) mannetjes van Atlantis op ons te wachten en binnen een paar minuten hebben zij onze tassen en zitten we in het busje naar het resort. Als we daar aankomen, na een ritje van een half uur, blijkt het in Dumaguete een stuk drukker te zijn dan het in Puerto Galera was, er zijn hier ruim 50 duikers….
Na de traditionele plichtplegingen (papierwerk, een welkomstdrankje en een korte nekmassage) worden we begeleid naar onze Seaview Room met een prachtig uitzicht op zee en op Apo Island. Apo Island is een eiland een uurtje varen waar het duiken spectaculair schijnt te zijn, en we gaan meteen morgen op dagtocht naar Apo!
We drinken een paar biertjes op het zwarte zandstrand (dat belooft veel goeds, want zwart zand is vaak een garantie voor een wonderlijke onderwater wereld, zoals ook in Lembeh in Sulawesi) en gaan aan tafel. Het diner-concept is hetzelfde als in Puerto Galera: keuze uit 2 voorgerechten en 4 hoofdgerechten en daarna een dessert. En we toppen dan altijd nog even af met een espresso aan de bar 
We zijn wel redelijk afgedraaid van de lange reisdag en vooral het hangen en wachten dus we vertrekken op tijd naar ons hutje. Morgen weer het water in, het klinkt wat verwend maar zo’n niet-duikdag voelt toch altijd als een gemiste vakantiedag
