Onze laatste dag duiken is aangebroken, helaas…… We staan zoals iedere ochtend om 6.30 uur naast ons bed. We smeren ons van top tot teen in met zonnebrand en doen dan de gordijnen open….. Bewolkt! Vervolgens verbinden we Juriaans voet zodat daar niet meer schade aan ontstaat tijdens het duiken dan de schade die er nu al is: flinke zwelling, vuurrood en enkele nare plekjes van waar de insect in kwestie enkele dagen geleden heeft toegeslagen. Dan op naar het ontbijt en vooral naar het water.
De eerste duiksite van de dag is San Miguel Reef, we hebben al een aantal keer op de autobanden en het zand naast deze site gedoken maar het rif nog niet eerder bekeken. Als we afdalen komen we in het zand een anemoon tegen met een familie clown-vissen (Nemo’s) erin. De grootste 2 Nemo’s zijn bijzonder agressief en vallen tot meters buiten hun territorium Marije haar automaat en Juriaans masker aan. Zo geestig dat deze piepkleine beestjes denken dat ze een kans maken om ons met fysiek geweld weg te jagen. Maar na een paar minuten vertrekken we toch. De Nemo’s hebben een nest eieren en verdedigen dat met hand en tand (als ze heel dichtbij komen zie je hun piepkleine tandjes ook echt) en wij willen ze ook niet al te lang storen, en er is nog meer moois in de zee.
Even later worden we door onze gids WingWing met grootse handgebaren en flink wat getik op zijn tank geroepen: hij heeft een Flamboyant Cuttlefish gevonden! Over dit kleine beestje wordt zowel hier in Dumaguete als eerder in Puerto Galera continue gesproken. Het is een Sepia die razendsnel van kleur verandert: het ziet eruit alsof er een stroompje door zijn lichaam loopt die de kleurverandering veroorzaakt. Gebiologeerd kijken we minuten lang naar de cuttlefish en maken een paar foto’s. Daarna laten we de cuttlefish aan Mike & Jody, een semi-professionele filmer en fotografe. Vlak voor we na ruim een uur naar boven gaan nog weer wat ghost pipefish en dan zit de eerste duik van de laatste dag er echt op.
We drinken koffie in het duikcentrum (de restaurant-staf komt zodra de boten aankomen bestellingen opnemen, en ze hebben hier een heus espresso-/capuccino-apparaat. En klimmen dan snel de boot weer in voor de tweede duik. Nog geen 10 minuten na het begin van de duik vindt Juriaan wederom een flamboyant cuttlefish, 2 op 1 dag! Deze verkleurt nog wat sneller en sterker dan die eerder vandaag, dus hopelijk nog betere foto’s 
Op de boot horen we later dat dit mogelijk een lichte aardbeving is geweest, dit hadden ze een week of 3 geleden ook. Boven de zandbodem komen we een eenzame duiker tegen die met zijn vinnen door het zand sleept en een flink zandgordijn optrekt. Jody is geïrriteerd en tilt een van zijn vinnen op. De duiker reageert woedend met woeste gebaren. We horen op een gegeven moment een flinke dreun die je onder water ook echt voelt. Als we boven komen ligt naast onze boot een boot van een ander resort, waar de eenzame duiker bij hoort, want zijn buddies zijn al boven en zijn hem kwijt. Aan de bellen aan de oppervlakte kunnen we zien waar hij ongeveer zit en na een paar minuten komt hij onze kant op. Als hij aan boord is geklommen van zijn eigen boot legt Jody hem nog even fijntjes uit waarom ze aan zijn vinnen trok. De man is niet voor rede vatbaar en begint te tieren en te schreeuwen. Zijn buddies kijken beschaamd en geven hardop toe dat ze ook al eens iets van zijn duikkwaliteiten hebben gezegd maar dat hij niet luistert. Een interessant schouwspel waarbij wij ons maar op de achtergrond houden want aan 2 Amerikanen in een verhitte discussie kunnen we niet zoveel toevoegen…. Op de terugweg heeft de boot wat startproblemen maar na een paar minuten tikken met een blok lood tegen de startmotor slaat hij toch aan
Na de lunch is het dan echt tijd voor de laatste duik van deze trip. Met Jody en Marco, de divemaster op deze duik en tevens Marine Biologist, vertrekken we naar Dauin North. We zijn nog niet op de bodem, op een meter of 10 diepte of het spelletje dat Marco met ons gaat spelen deze duik (hij schrijft een beest, dat hij al heeft gezien, op zijn leitje en laat ons zoeken tot we het gevonden hebben) begint: seahorse. Onderaan de boei waar onze boot aan vast ligt zit een zeepaardje met zijn staart om een stukje zeegras, cool! Verderop kijken we naar de Jawfish die in hun holletje zitten met alleen hun kop zichtbaar die als je dichtbij komt hun holletje uitkomen en soms zelf naar een ander holletje zwemmen om daar weer tail-first in te zakken. Marco laat ons ook nog Ornate Ghost Pipefish zoeken en een Sea Moth. Marco is onder water bijzonder geestig: naast het spelletje hoor je hem van afstand al giechelen als hij iets interessants heeft gevonden. En als zee-bioloog vindt hij heel wat dus het is een bijna constant gegiechel onder water. Aan het einde van de duik nog een zeepaardje en dan zit het er op voor deze vakantie…… Boven water vraagt Marco aan iedereen hoeveel lucht ze nog hebben, Marije heeft nog 80 bar, Juriaan nog 37 en Jody kijkt op haar meter en constateert dat ze slechts 50 bar over heeft, dat gebeurt haar niet vaak zegt ze. Marco blijkt volledig leeg te zijn, we hebben deze laatste duik er echt uitgehaald wat er in zat!
Of toch niet….. want de motor heeft het nu echt begeven. Eindeloos tikken en kloppen met een blok lood helpt niet meer. Dus pakt Marco zijn mobiele telefoon uit zijn waterdichte koffertje en belt het resort voor hulp. Na een kwartiertje wachten in de regen (de bewolking van de ochtend was dus echt een voorbode van ander weer) komt de kleine speedboot van ons resort en die sleept ons terug. Terug in het duikcentrum worden onze spullen gespoeld door de boat crew en wij kunnen rustig alles ophangen om te laten drogen. Juriaan moet haasten want het is bijna tijd voor zijn, inmiddels dagelijkse, massage en Marije gaat lekker opwarmen onder de warme douche. Het waren weer 2 heerlijke duikweken!!!
