Na een heerlijke massage waar we allebei volledig relaxed uitkwamen gaan we tegen 19 uur maar weer op ons vaste plekje aan de bar zitten voor een welverdiend biertje. Als we aankomen lopen worden de biertjes alvast gepakt en klaar gezet. Het is inmiddels niet zo druk meer in het resort en met zo’n 25 gasten weet de zeer attente staf na een paar dagen wie wat drinkt en op welk kamernummer de bestelling gefactureerd moet worden. We laten ons voor het diner adviseren door hoofd-ober Edward, hij geeft ons iedere avond aan wat de lokale specials uit het menu zijn, en vaak neemt in ieder geval een van ons zijn suggesties over. Het eten is voor een duikresort van een bijzonder goed niveau, en de porties zijn meer dan ruim 
We gaan vanavond niet te laat slapen want we gaan de volgende dag op “dagtocht” naar het nabij gelegen eiland Siquijor, wat de lokale naam is van wat in de volksmond Magic Island heet. Vroeger werd, volgens de overlevering, het eiland verlicht door miljoenen vuurvliegjes en de bevolking geloofde dat dat regelrechte magie was, vandaar de naam.
We staan om 6 uur ’s ochtends naast ons bed omdat we om 7.30 uur in onze duikpakken worden verwacht om te vertrekken naar Siquijor. En voor die tijd moeten we Juriaans voet goed inpakken zodat de blaasjes en wondjes op zijn voet niet opengaan bij het dragen van zijn duikschoenen en vinnen. Want als wondjes hier open gaan ligt een nog ergere ontsteking al snel op de loer in het warme vochtige klimaat en wanneer je ruim 3 uur per dag in het zeewater vol plankton en andere beestjes zit. We krijgen in het duikcentrum een korte briefing waarin we te horen krijgen dat het duiken op Siquijor wand-duiken wordt. Dat is voor dit gebied vrij uitzonderlijk omdat behalve bij Apo en Siquijor het zandstrand de zee in loopt en er dus met name sprake is van muck-diving (duiken boven zandbodems, vaak donker zand, afkomstig van de vele vulkanen in de omgeving) of sloping reef duiken (een geleidelijk aflopend rif). Na een uurtje varen liggen we ruim voor 9 uur voor het eerst in het water. De gidsen zijn er van overtuigd dat de pygmee seahorse die ze hier enkele weken geleden hebben gezien er nog zit. We zijn met 3 boten van Atlantis overgestoken naar Siquijor maar als wij het water in gaan blijkt onze captain het best te kunnen navigeren: we liggen recht boven het fan-koraal waar de pygmees zich meestal in verstoppen. Met een snelle afdaling naar 30 meter en een minuut zoeken door onze gids Jess hebben we de usual suspect gevonden. Het beestje zit midden in de fan en dat maakt een foto een vrij kansloze exercitie, want de camera weet niet waarop het moet inzoomen, het nog geen centimeter hoge beestje in precies dezelfde kleurschakeringen als de achtergrond of de pygmee seahorse zelf. Marije begint er niet eens aan en achteraf lijkt de poging van Juriaan, met macrolens wat de kansen vergroot op een geslaagde foto, ook niet erg goed uit te pakken. We laten ons door de zachte stroming meevoeren langs de wand vol met koraal en beestjes en zijn na ruim een uur boven.
Op de boot wordt thee en koffie voor ons gemaakt en doen we ons tegoed aan de meegebrachte banana-cake en chocolate cupcakes. Na de koffie-break gaan we weer onder water. Met de zachte stroming mee drijven we langzaam langs de wand. Na al het zandduiken van de afgelopen dagen heeft zo’n kleurrijke wand ook zeker wel weer wat. Zeker als we op een meter of 20 diep een slapende schildpad in een klein grotje vinden. Met 2 Remora’s (zuigvissen) op zijn schild ligt hij een dutje te doen. Als Marije zich met haar camera voor de schildpad positioneert gaat langzaam 1 oog open. Met de flitser hebben we hem vermoedelijk wakker gemaakt…. Nog een paar plaatjes kunnen we schieten en dan besluit de schildpad voor ons dat het genoeg is geweest en met een paart slagen met zijn voorpoten is hij langs ons geschoten, op weg naar de oppervlakte om een hap lucht te halen.
Terug op de boot krijgen we de picknick-lunch die ’s ochtends is ingeladen. De kip smaakt afgekoeld ook prima! Dat geldt maar in beperkte mate voor de rijst die niet meer dan dezelfde temperatuur als de omgeving heeft, dus een graadje of 30. Het oppervlakte-interval tijdens de lunch is altijd 1,5 uur, in plaats van het uur dat tussen de 1e en 2e duik zit. En we luieren dus nog lekker wat op de boot voordat we ons weer in onze zongedroogde pakken hijsen. Juriaan moet voorzichtig zijn pak over zijn voet trekken om te zorgen dat het zorgvuldig aangebrachte verband op zijn plaats blijft.
De 3e duik van de dag gaat minder diep en na een half uurtje zweven we dan ook al boven het sloping reef aan de bovenkant van de muur. Kleurrijke zachte koralen bewegen mee met de deining die je op een meter of 8 al wel voelt. Behoorlijk moe van het vroege opstaan en 3 duiken installeren we ons voor de terugweg. We houden onze pakken aan want met de golven die vanaf de zijkant komen krijgen we een uur lang een zout water douche
Terug op het resort moet Juriaan zich een beetje haasten om op tijd bij zijn massage te zijn. Maar eenmaal op zijn buik op de massage tafel vergeet hij de vermoeidheid en de haast en na een uur komt hij volledig soepel en relaxed terug bij het huisje. Het is afzien hoor zo’n duikvakantie
