Op maandag vertrekken we met 8 Nederlanders (we wisten niet eens dat er zoveel waren op het eiland, tot op heden hadden we voornamelijk Duisters, Britten en Russen gezien), 2 Duitsers en 2 Britten op de ochtendboot voor 2 duiken. Onze gids Darren neemt ons mee naar Fushivaru waar wij hoopt haaien en heel misschien ook Manta’s te vinden. De wind is aangetrokken en de eilandstaf hoopt van harte dat ook de stroming nu omkeert, en dat is nodig om Manta’s in het Atol te krijgen. Als we op de duiksite aankomen checkt Darren de stroming, maar helaas, die is niet gedraaid en dus nog altijd “incoming” en dat is niet gunstig voor Manta’s. We varen naar de andere kant van het onbewoonde eilandje Fushivaru om op een andere plek het water in te gaan terwijl op de boot de nodige grappen worden gemaakt en emmers zeewater worden gesmeten. Het is hier zo warm en het zeewater ook dat dit zelfs nauwelijks verkoeling biedt. Als we het water in gaan blijkt de stroming behoorlijk sterk en niet iedereen heeft het onder water naar zijn zin. Na ruim 20 minuten maken we een haakse bocht van tegen de stroming in zwemmen wat echt hard werken is, naar meedrijven richting het onder water eiland (in het Maledivisch een Thila geheten). Als we om ons heen kijken zijn we dan al 6 duikers kwijt die door hun lucht heen zijn en naar de oppervlakte zijn gegaan. Wij drijven nog een klein half uurtje met de stroming mee tussen de rotsen en grote scholen vissen zie bescherming zoeken van de stroming en de paar haaien die voor de ingang van de channel zwemmen op zoek naar prooi. En als wij na een klein uur boven komen zijn we de allerlaatste die uit het water komen. Die 450+ duikervaring levert op dit soort duiken veel voordeel op: we gebruiken minder lucht,zijn relaxter en weten op welke plaatsen onder water de stroming minder is om daar even op adem te komen.
Na de duik doet Darren een debriefing en legt uit hoe het duiken in stroming het beste werkt en het leukst gemaakt kan worden. Na een uurtje op adem komen en opdrogen doen we een tweede duik op een rustige duiksite zonder stroming die door de meeste gasten leuker wordt gevonden dan de eerste duik, maar niet door ons…… Na de lunch gaan we deze keer niet een uurtje plat op ons strandbedje onder onze palmboom want daar worden we helemaal lek geprikt door de zandvlooien, maar gaan we snel weer het water in op het huisrif. Het is iets vroeger op de middag dan we normaal onze derde duik maken en het lijkt wel of het huisrif er ook anders uitziet nu de zon nog hoog staat. Er is veel meer leven nog dan de andere keren: een octopus, 6 grote roggen die op de zandbodem een soort tikkertje lijken te spelen en alle bewoners van het wrak zwemmen buiten het wrak. Een TOP duik! We eten ’s avonds voor de tweede keer in het Aziatische restaurant met sushi, sahsimi, surimi, etc. Heerlijk!
En dan is dinsdag onze laatste duikdag aangebroken. We hadden eerder deze week in het duikcentrum gevraagd om een keer op de duiksite Kuredu Express te duiken, vlak om de hoek van ons eiland waar regelmatig veel haaien zitten, maar helaas hebben ze dat niet voor ons kunnen inplannen. Dus varen we wederom richting Fushivaru om daar een ander deel van het outerreef te gaan bekijken. Ook hier staat, net als de vorige duiken bij Fushivaru, flinke stroming en we zien 3 Grey Reef Sharks voor we met de stroming mee richting de Thila drijven. Op de Thila is het koraal voor Maledivische begrippen in goede gezondheid en we genieten van de kleuren en de overdaad aan vissen. De tweede duik doen we op een Giri (de lokale benaming voor een ondiep onderwater eilan vlak voor de kust van Kuredu. Het lijkt wel lunchtijd onder water want er wordt stevig gejaagd door de grotere vissen, zoals de Jacks, op de kleine visjes. En na deze duik is het voor ons ook lunchtijd 
’s Middags gaan we met een laatste duik afscheid nemen van het huisrif. Een relaxte laatste duik maar helaas zonder roggen en octopussen deze keer. We spoelen onze spullen en hangen ze uit. We hebben weer lekker gedoken de afgelopen 8 dagen, hoewel het jammer is dat we de Manta’s die hier in mei vaak wel zijn maar nu dus niet, niet gezien hebben. En ook het aantal haaien is beperkt gebleven tot 9.….We hangen nog lang bij het zwembad waar we wat in het water liggen om het zoute water uit onze porien te spoelen en praten wat met een Engels stel dat hier al jaren komt. We eten bij Franco’s, de Italiaan op het eiland en lopen rond 22.30 uur nog even naar het einde van de steiger waar de espresso-bar zit. Bij de bar staan een aantal grote felle lampen op het water gericht en er staan enkele gasten naar het water te kijken. Als wij op het randje staan om ook te kijken zien we een baby-manta van nog geen meter breed zich voeden aan de plankton die op het licht afkomt. De Manta zwemt rondje en maakt salto’s vlak onder het wateroppervlak zodat je ook regelmatig zijn witte buik ziet. Toch nog een Manta gezien
Woensdagochtend slapen we uit, tot 9 uur, en gaan dan lekker rustig ontbijten, in tegenstelling tot de rest van ons verblijf dat we altijd snel moesten ontbijten om op tijd onze spullen te pakken voor het duiken. Na het ontbijt lopen we naar de andere kant van het eiland, waar we nog niet geweest waren en kijken even bij de golfbaan (6 holes par-3). We gaan aan het einde van de middag nog een rondje lopen, als de zon wat lager staat, want zelfs om 11 uur ’s ochtends is het al bloedheet! We halen nog even wat stempels voor in ons logboek bij de duikschool en rond 11.30 uur halen we onze strandhanddoeken en ploffen we neer bij het zwembad. De bedjes in de spaarzame schaduw, nu de zon werkelijk recht boven ons staat, zijn al bezet dus we gooien onze spullen op en bedje in de zon maar springen zelf meteen het water in. Helaas biedt het water niet heel veel verkoeling, maar het is in het water beduidend aangenamer dan in ze brandende zon.
Nadat we een broodje hebben gegeten bij de zwembad-bar betrekt de lucht. De pool-boy begint, sneller dan we hem de rest van de week hebben zien bewegen, de kussens van de stoelen te halen en op te ruimen. In de verte zien we een gigantische onweerswolk die met de minuut groter en dreigender wordt. Als wij weer in het zwembad liggen vallen er zelfs een paar druppels maar deze bui drijft uiteindelijk langs. Een paar uur later begint het opnieuw te druppelen, maar de zon schijnt nog altijd. Dit lijkt ons een mooi moment om ons boeltje bij elkaar te zoeken en af te gaan rekenen voor ons verblijf (dat moet hier een middag voor vertrek) en dan nog even door te lopen naar de golfbaan. Als we aankomen op de golfbaan druppelt het nog altijd maar we besluiten toch een rondje van 6 holes te gaan lopen. De golfbaan is van Madurodam-formaat: 6 holes par 3 en de langste hole is 54 meter. We krijgen dan ook alleen een sand wedge en een putter mee. Als snel raken we doorweekt maar we spelen redelijk. En als we bij hole 6 zijn wordt het zowaar droog en breekt de zon weer op volle kracht door, dus lopen we het rondje nog een keer maar dan nu in de zon. Daarna drinken we nog wat in de bar van de golfclub en dan is het 19 uur en toch echt tijd om te douchen (en deze keer niet het zout maar het chloor van ons af te spoelen) en ons (duik)tassen in te pakken. Als we om 20.30 uur bij The Beach zitten, het sea food restaurant, lijkt het erop dat veel mensen besloten hebben binnen te eten (in een van de vreetschuren) en er zijn naast ons nog slechts 4 andere gasten. We eten heerlijk maar tijdens het dessert begint het opnieuw te regenen. We drinken onze espresso in de bar en gaan dan naar ons huisje om onze natte golfkleding die hing te drogen te redden van de regen.
Ondanks deze paar druppels, en eerder deze week overdag ook al een klein beetje regen en een heftige bui gedurende de nacht, is het hier werkelijk prachtig weer geweest, en bloedheet. Nu maar hopen dat de watervliegtuigen in dit weer en met de hoge golven op zee morgen op kunnen stijgen….
