Donderdagochtend gaat de wekker wederom voor dag en dauw, om 6.30 uur. We maken onze camera’s klaar en pakken een tasje voor een dagje op een boot om wederom te gaan duiken. We bestellen om 7.30 uur 2 bananen pannenkoeken voor ontbijt. De eerste arriveert na een kwartier en die delen we alvast. Dat is maar goed ook want als de tweede komt worden we tegelijkertijd naar een busje gedirigeerd dat ons naar de pier brengt waar de duikboten vertrekken. Als we op de pier aankomen liggen er 3 boten van Sea Bees, onze liveaboard die vandaag weer voor 3 dagen uitvaart, een grote knalgele catamaran en een kleiner hout-met-geel-schip, de Runaway waar wij vandaag mee op pad gaan.
In ruim een uur varen met flink wat spray van de wind , want golven zijn er nauwelijks, arriveren we bij het wrak waar we de dag daarvoor ook al gedoken hebben, maar dat we allebei een heerlijke duiksite vonden, dus nog 2 duiken hier vinden we prima. Op de Runaway zijn wederom alleen maar Duitsers, 12 stuks, buiten ons. De eerste groep van 6 Duitsers doet er eindeloos over om zich klaar te maken en wij staan samen met een ander Duits stel (jawel, deze keer is er nog een vrouw aan boord buiten Marije) al te trappelen van ongeduld om ons natte pak aan te trekken en onder te gaan. Enn als de Duitsers in het water liggen gaan wij er meteen achteraan en we gaan vrijwel tegelijkertijd onder. Onze Thaise duikgids Toy (zo heet hij waarschijnlijk niet in het echt en niemand heeft hem ook ooit uitgelegd dat dit in de ogen van westerlingen een suggestieve naam voor een Thaise jongen gevonden kan worden….) neemt het andere stel op sleeptouw want zij voelt zich duidelijk nog niet zo op haar gemak onder water. Wij doen lekker ons eigen ding en schieten tientallen foto’s van de school baby barracuda’s, een kleine octopus, vele nudi branches, dozijnen moray eels en het vele andere leven dat zich het wrak heeft toegeëigend. Als we na een uur weer boven komen zijn we wederom de laatste die aan boord gaan, het maakt blijkbaar niet uit of we als eerste of als laatste springen, we komen altijd als laatste boven.
Het oppervlakte interval van 1,5 uur brengen we door op het zonnedek van de boot, waar gelukkig wel een dakje boven is gemaakt want als de wind even wat minder wordt is het meteen bloedheet. Ook voor de tweede duik zijn we de tweede groep, van de drie, maar ook nu gaan we min of meer tegelijk met de 6 Duitsers onder water, die gelukkig meteen de andere kant op zwemmen. Zo’n wrak blijft leuk want het heeft allerlei hoeken en gaten waar verschillende beesten zich in verscholen kunnen houden. Het is vaak even goed kijken en zoeken maar werkelijk op elke vierkante meter van dit schip dat 25 jaar is gezonken (of tot zinken is gebracht) is leven ontstaan.
Na de tweede duik varen we met wind en golven mee terug en van de spray van de heenweg is ook niets meer te merken. Als we rond 16 uur terug zijn in ons resortje duiken we het zeer warme zwembad in en liggen we nog een uurtje of 2 op de strandstoelen langs het zwembad met een boekje en de laptop om de foto’s van de afgelopen dagen eens op een wat groter formaat te bekijken. Er zitten een paar goede bij, maar het blijkt toch altijd weer lastig om echte goede onderwater foto’s te maken, zeker als het water zo troebel is als op het wrak, waar het zicht maar zo’n 5 meter was en er heel veel deeltjes in het water dreven. Maar zo hebben we ook voor onze volgende duiken weer een doel….. Nog meer en mooiere foto’s maken 
Vrijdagochtend staan we weer vroeg naast ons bed voor onze laatste duikdag deze trip. We gaan naar de Similan Islands, een groep van 9 eilanden 60 kilometer uit de kust van Khao Lak. We worden vandaag vervoerd met de knalgele catamaran, de Stingray. Zo’n 30 duikers gaan aan boord en als we bijna de haven uit zijn blijkt dat er te weinig adapters aan boord zijn, die over het algemeen alleen door Duitsers worden gebruikt om hun regulator aan hun tank te bevestigen. En met alleen maar Duitsers op de boot, buiten ons, heb je er dus snel te weinig. Na een kwartiertje komt er een klein bootje aan varen, worden de adapters aan gegeven en vertrekken we alsnog. De briefing over de boot wordt in 2 talen gedaan, in het Duits (uiteraard) en speciaal voor ons ook nog in het Engels. Zo trainen de Duitse gidsen hier hun Engels ook nog een beetje
Al snel beginnen de eerste mensen zeeziek te worden en overal liggen mensen plat met hun ogen dicht te hopen dat de reis van ongeveer 2 uur snel voorbij zal zijn. We krijgen een half uur voor we bij eiland 9, waar we vandaag gaan duiken, aankomen een briefing van onze (Zweedse) gids Mats. Hij verwacht sterke stroming maar die blijkt onder water enorm mee te vallen. Er is niet heel veel koraal onderwater maar des te indrukwekkender zijn de rotsformaties waar we omheen en doorheen zwemmen. Tijdens het oppervlakte interval legt de Stingray aan in een baai (die Donald Duck baai wordt genoemd omdat een van de rotsen op het land door erosie de vorm van een eend, dus Donald Duck, heeft gekregen) van eiland 9 waar meer boten liggen, zeker nu het rond lunchtijd is. Marije doet snel haar Sea Bands (badstoffen armbandjes met een drukpunt voor in je pols) weer om, om wat minder last te hebben van het schommelen en rollen van de boot. We liggen een uurtje in de schaduw op het dek en dan worden we al weer opgeroepen voor de 2e duik. De 2e duik is op de duiksite Turtle Rock, waar inderdaad weer een rots boven water uitsteekt in de vorm van een schildpad.
Onderwater wederom een zandbodem op een diepte van 30 tot 40 meter en daarop een doolhof van rotsen. Onze gids heeft jarenlang op een liveaboard gewerkt die altijd naar de Similan Islands ging en kent de duiksite als zijn broekzak. Hij neemt ons mee naar eindeloze swim-througs, kleine grote en spleten in de rotsen waar je door heen kan zwemmen. Op sommige plaatsen is het behoorlijk nauw maar we passen wonderwel door alle gangen in dit stelsel. In de grotten en spleten hangen scholen vis te schuilen voor de stroming en het water is op sommige plaatsen uitzonderlijk helder. Wederom een heerlijke duik!
We varen in ongeveer 2 uur terug naar de haven en voor ons zit het duiken er voor deze keer op. We gaan met de auto terug naar ons resort en daar spoelen we onze duikuitrustingen uit. Morgen een dagje (in de schaduw) aan het zwembad en dan zit deze trip naar Thailand er weer op. Maar we zijn na ruim een week van huis ook wel weer erg benieuwd hoe de vorderingen zijn in ons nieuwe huis, dus dat is ook iets om naar uit te kijken
