Op zaterdag maken we een dagtrip met alle gasten (6 Duitsers, 2 Zwitsers die wij de Italianen noemen omdat ze Italiaans spreken en zich gedragen als lawaaierige Italianen, en wij) naar Sangalaki. Wij hebben 5 jaar geleden een week op Sangalaki gezeten, en vandaag gaan we dus terug. We gaan met een grote boot die de speedboot, die we normaal gesproken gebruiken voor het duiken, achter zich aansleept. De grote boot is aanzienlijk langzamer dan de speedboot. We doen bijna 2 uur over de trip naar Sangalaki, terwijl je het eiland na 20 minuten varen vanaf Maratua al kan zien liggen. Wij hebben hele goede herinneringen aan Sangalaki waar we op 1 duik zelfs 28 Manta’s hebben geteld. En de Manta’s (of eigenlijk de kans op Manta’s) zijn vandaag ook de reden dat we hier met z’n allen een dag naar toe gaan.
Na 2 uur varen trekken we onze spullen aan en de speedboot brengt ons naar de eerste duikstek: Manta Cleaning Station. 5 jaar geleden was dit de plek waar we tijdens 1 duik wel 28 Manta’s telden. Helaas zijn wij wel teruggekomen vandaag maar de Manta’s niet…. we drijven een uurtje mee met de stroming maar zien geen Manta’s, gelukkig wel veel andere vissen en schildpadden. Als we boven komen is het gelukkig opgehouden met regenen…. Tijdens de duik konden we de regen op het water horen vallen. Na de eerste duik hebben we een oppervlakte-interval van een uur en drinken water en eten mierzoete Indonesische koekjes.
Ook bij de tweede duik, op een plek die Manta Run heet, hebben we geen geluk. Wederom geen Manta’s, wel weer schildpadden en veel kleine en kleurrijke vis. We drijven weer heerlijk op de stroming en zien de zandbodem met verschillende koraalformaties onder ons voorbij trekken.
We lunchen op de boot. De keukenstaf heeft ‘s ochtends vroeg een lunch gemaakt en aan de boot-crew meegegeven. Toch knap wat ze elke keer weer weten te maken: nasi, kippenpootjes, kroepoek, gekookte eieren en meloen. Het is inmiddels zinderend heet en iedereen zoekt beschutting in de schaduw binnen in de boot. Wij kiezen voor het achterdek waar we een half uurtje, zoals echte Indonesiers ook doen, zittend slapen. We worden door de crew wakker gemaakt dat het tijd is voor de derde duik. Deze duik doen we op de duiksite Manta Parade, en weer zijn de verwachtingen van velen hooggespannen, maar wij geloven er eerlijk gezegd al niet meer in dat we vandaag nog Manta’s zullen zien. En helaas krijgen wij gelijk. Maar ondanks het ontbreken van elk spoor van de Manta’s is het een prima duik, met een grote Eagle Ray die zich verstopt heeft onder een tafel-koraal, een octopus, schildpadden, batfish, 2 leaf scorpionfish die geduldig poseren voor de foto- en video-camera’s, en nog veel ander klein spul.
Meteen na de derde duik varen we terug naar Maratua. We zitten op het dak van de boot want zo rond 16.30 uur begint de zon al aardig te zakken en is de temperatuur weer houdbaar. We zien de zon ondergaan vanaf het dak van de boot en Sangalaki aan de horizon verdwijnen. Onze Duitse bootgenoten zijn er van overtuigd dat met volle maan, over 2 dagen, de Manta’s er wel zullen zijn en vragen om nog een dagtrip naar Sangalaki over 2 dagen. Wij weten nog niet of we dan mee gaan, maar aan de andere kant, het zal ons toch niet gebeuren dat zij de Manta’s zien en wij niet…..
P.S. De vertaling van de kop van dit verslagje is “Geen Manta’s”. Tidak betekent “nee” of “geen” en een meervoud in het Indonesisch is gewoon 2 keer het enkelvoud 
