We zitten iets voor 14 uur op maandag de 29e in het vliegtuig van Singapore naar Surabaya. De luchthaven van Surabaya is weinig entertaining en we zijn dan ook blij als we na een kleine 2 uur overstaptijd weer in het vliegtuig zitten. De luchthaven van Kupang, op Timor, is zo niet nog minder interessant. Het enige dat nog wel interessant is dat er buiten het luchthavengebouw bordjes staan met de GPS-positie waar we ons op bevinden en we zitten op 10 graden Zuiderbreedte, best een eind van huis dus 
Buiten staan drommen mensen voor het hek van de aankomsthal te wachten. Niemand heeft een bordje met onze naam in zijn hand, maar het blijkt eenvoudig om ons te vinden, want wij waren de enige ‘”witneuzen” in het vliegtuig en op de luchthaven. Een meneer komt naar ons toe en sleept onze flinke duiktassen naar een busje. De duiktassen zijn te groot om achter de achterste bank neer te zetten, dus de tassen gaan voor in de bus, en wij zitten wat verder naar achteren. We maken zachtjes grappen over de ongetwijfeld shabby guest house waar we naar toe gebracht zullen worden. Wat schetst echter een kwartier later onze verbazing…. We staan voor een redelijk luxe hotel, en hoewel het donker is schatten we in dat het hotel aan de rand van de stad ligt. Er is zelfs een zwembad, maar dat is helaas om 21 uur, als wij binnenkomen, al dicht. Wel kunnen we nog wat eten en we gaan in het helverlichte restaurant (met een enorme TV die flink hard staat en waar 5 personeelsleden naar staan te kijken) zitten en bestellen een Soto Ayam, een Mee Goreng en 2 biertjes. Het hotel oogt buiten ons volledig verlaten dus na het eten gaan we lekker douchen en slapen. Want om 4.45 uur gaat de wekker. We moeten om 5.15 uur naar het vliegveld om om 6.30 uur naar Alor te vliegen.
Op de luchthaven is het om 6.30 uur verrassend druk. Later blijkt dat er een stuk of 6 vluchten tussen 6 en 8 uur vertrekken. En als wij met een half uurtje vertraging vertrekken is de luchthaven verder ook vrijwel. Na een vluchtje van 40 minuten zetten we voet op Alor. Een nog kleinere luchthaven dan Kupang… Ook hier staat niemand met een bordje, maar wederom worden wij, samen met Guillaume (een Fransman die ook naar Alor Divers gaat) al snel gevonden. Onze tasssen verdwijnen in een busje en worden naar een goudkleurige taxi gedirigeerd. Tijdens het ritje van een dik half uur constateren we dat we echt weer in een verlaten gebied zijn. De huisjes zijn van hout, karton, golfplaten en een enkele van steen. We worden afgezet bij een stenen steiger aan het strand en na een klein uurtje komt er uit de verte een speedboot, de boot van Alor Divers. Eigenaar Gilles, die hier 2 jaar geleden gestart is, bestuurt de boot zelf. Als we tijdens de lunch met Gilles en zijn vrouw Nea praten blijkt dat ze vrijwel alles hier zelf (moeten) doen. Er zijn nog 2 andere gasten, ook Fransen (Gilles is van oorsprong ook Frans), dus we zijn met 5 gasten op het eiland, wat een luxe weer. De hutjes zijn basic maar prima. En na de lunch kunnen we dan eindelijk het water in.
Er staat een flinke stroming en we hangen eerst 10 minuten aan een touw achter de boot tot ook de andere duikers het water in zijn. Tijdens het afdalen merkt Marije wel even dat ze een flinke verkoudheid heeft, eerst alleen druk op haar oren en rond haar ogen, maar even later ook een bloedneus. Als het bloeden aan de oppervlakte gestopt is gaan we opnieuw naar beneden, deze keer met meer succes. De stroming is ook beneden stevig. De eerste 10 minuten hebben we de stroming mee maar daarna draait de stroming en knokken we ons er een half uur tegenin tot Gilles, die dus ook gids is, het teken geeft om om te keren en weer lekker met de stroming mee te dobberen. Dat is een stuk relaxter!
Na de duik gaan we lekker douchen en zitten we met de ipod in het stereo-apparaatje dat we meegenomen hebben, heerlijk op veranda. Helaas geen zonsondergang vanaf de veranda want de veranda ligt op het Oosten. Dus morgen dan maar een zonsopgang kijken
