Op zaterdag maken we de eerste duik vrijwel op open zee, tenminste zo ziet het er aan de oppervlakte uit. Maar als we onderwater gaan zien we dat de boot geankerd ligt op een soort onderwater zandbank en dat iets verder een wand van koraal de diepte in gaat. Langs de wand zwemmen we verder de zee op en dan trekt de stroming aan en komen we bij een hoek. Precies op die hoek is de stroming wederom te sterk om tegen in te zwemmen. We grijpen allemaal een stuk steen aan de bovenrand van de wand en bekijken het schouwspel in de diepte. Honderden, misschien wel duizenden, vissen trekken aan ons voorbij. Het is alsof we in een aquarium liggen. Tonijnen, haaien, bumphead parrotfish, trigger fish, en nog vele andere soorten, in grotere of kleinere scholen, lijken zich moeiteloos tegen de stroming in te bewegen.
Na een half uurtje moeten we toch iets minder diep, vanwege de stikstof die je opneemt tijdens het ademen onder water, maar op een meter of 12 vinden we opnieuw een rots om ons aan vast te houden en liggen nu voor een school van tientallen batfish. De batfish lijken geen last te hebben van de stroming en poseren eindeloos voor de 3 foto-camera’s en de videocamera die we zeker een kwartier op ze gericht houden. Wat een prachtige duik!
‘s Middags besluit Marije niet mee te gaan. De hoofdpijn van het koppen van de boot 2 dagen geleden is na de duik van vanochtend, waar we toch weer een flinke fysieke inspanning hebben moeten plegen en met een diepte van bijna 30 meter, flink erger geworden. Ze gaat ‘s middags een paar uur plat terwijl Juriaan met de Fransen weer de zee op gaat. Ook nu treffen ze weer een duiksite met erg veel vissen, maar ook weer stroming…. Dat laatste is onlosmakelijk verbonden met Alor!
Zondagochtend is de hoofdpijn van Marije niet weggetrokken en het lijkt ons verstandig, met het oog op de tweede helft van onze vakantie waar we ook nog willen duiken, om het lot niet te tarten en nog maar een duikje over te slaan. Om 8.15 uur loopt Juriaan naar de kano die hem, nu alleen nog met het Franse stel, want Guillaume gaat vanmiddag weg, naar de volgende duiklocatie brengt. De ochtendduik was al vanouds: veel stroming maar dus ook veel vis.
Na de lunch besluit Marije het, met een dubbele dosis Ibuprofen, het toch te gaan proberen want we gaan naar een baai waar weinig stroming staat en er dus minder hard gezwommen hoeft te worden. Eerst zetten we Guillaume af op de steiger waar we ook opgepikt zijn, zwaaien hem uit en wensen hem een goede reis naar de Perhentian Islands. Wij draaien daarna met de boot de bocht om en gaan in een baai het water in. Er is ons een muck dive beloofd (een duik op een zwarte zandbodem met over het algemeen iets kouder water, minder goed zicht en kleine beesten die zich verstoppen in het zand) en die belofte wordt waargemaakt. Er zijn vooral veel baby bat fish die nogal schichtig zijn maar wel prachtig om te zien, veel Nemo’s, veel krabbetjes en garnaal-achtigen en moray eels. Een prima duikje dus weer. Als we boven komen is de stroming toch weer flink aangetrokken. We hadden afgesproken naar de boot te zwemmen, die in de baai aan een van de andere boten die er liggen aan zou leggen, maar er is geen beginnen aan om tegen de stroming in te zwemmen. Hoe hard we ook trappen, we komen geen centimeter vooruit. Na een paar minuten snappen ook de bootmannen dat Mohamed niet naar de berg komt dus de berg maar naar Mohamed moet varen 
Na een heerlijke warme douche zitten we nog een uurtje op onze veranda tot het avondeten geserveerd wordt.
De laatste ochtend kunnen we nog 2 duiken maken. Maar het gesprek bij het ontbijt gaat over de vuren die op verschillende plaatsen aan de overkant van de baai zijn ontstoken gisteravond. De bevolking zet het land in brand om er na de regentijd, die nu elk moment kan beginnen, een betere oogst van hoofdzakelijk mais op te kunnen verbouwen. Een ander gespreksonderwerp is de aardbeving van die ochtend. Wij hebben er niets van gevoeld maar de rest blijkbaar wel. Marije slaat de eerste duik over omdat de hoofdpijn nog altijd niet gezakt is en zeker als er hard tegen de stroming ingezwommen moet worden het alleen maar erger wordt. Juriaan gaat wel en heeft inderdaad een hele sterke stroming maar wel een prachtige duik met 6 Eagle Rays, verschillende (soorten) haaien, barracuda’s, tonijnen, jacks, trevally, etc. Om 10.30 uur gaan we onze laatste duik maken op Alor: op het huisrif van Alor Divers, recht voor de deur. De stroming valt mee en we hebben rustig de tijd om foto’s te maken en van de prachtige wand te genieten.
Na de lunch wordt onze duikuitrusting op onze veranda gelegd en we hangen de boel te drogen want morgenochtend om 5 (!) uur vertrekken we. Het worden weer 2 dagen reizen. Eerst met de boot van het resort naar Alor Kecil (half uurtje), dan met de auto naar de luchthaven (3 kwartier), dan een vlucht van Alor naar Kupang (50 minuten), vervolgens 4 uur wachten in Kupang om dan in 2 uur naar Surabaya te vliegen. In Surabaya moeten we weer 3 uur wachten en dan vliegen we in anderhalf uur naar Balikpapan (op Kalimantan). We overnachten in Balikpapan en vliegen dan de volgende dag naar Berau (een uur) en gaan dan met de boot naar Maratua (3 uur). Dus dat wordt weer veel reizen en vooral wachten. We zijn benieuwd naar ons volgende duikeilandje!
