Woensdag is onze laatste volle duikdag want donderdag kunnen we alleen 2 duikjes in de ochtend maken omdat we vrijdagochtend om 6 (!) uur vertrekken naar Berau en rond 11 uur vliegen naar Balikpapan. Het heeft overigens vrijwel de hele nacht gegoten van de regen maar gelukkig is het min of meer droog als we opstaan.
We zijn stipt om 8 uur klaar voor vertrek, wederom met de 6 Duitsers. We gaan naar een duiksite waar wij met z’n tweeën een paar dagen eerder zijn geweest en een grote groep Barracuda’s hebben gezien, de rest is hier nog niet geweest. En we worden vandaag niet teleurgesteld. De enorme groep Barracuda’s is er ook vandaag. Door het wat druk heen en weer zwemmen van deze toch wel grote groep worden de Barracuda’s in 2 groepen gesplitst. Maar gelukkig blijft een van de scholen Barracuda’s dicht bij ons hangen en iedereen leeft zich met zijn/haar camera’s uit op deze groep. Na een kwartiertje beginnen we tegen de decompressielimiet aan te lopen en we gaan langzaam omhoog. Het thema van Maratua lijkt zo langzamerhand scholen Barracuda’s, want die hebben we nu op verschillende plaatsen gezien. De tweede duik maken we net ten zuiden van ons resort om een plekje waar we nog niet eerder geweest zijn. Het is een relatief rustige duik met vooral kleurrijk koraal en kleine visjes en ander klein spul.
Als we net goed en wel terug zijn op het resort en even wat droogs aantrekken voor de lunch staat onze gids voor de deur van ons huisje. We moeten opschieten want we vertrekken in tegenstelling tot eerdere berichten niet om 14.30 maar om 13.30 uur en dat is al over ene uur en we moeten nog lunchen. Tijdens de lunch laten onze bootgenoten de film zien die ze van de Barracuda’s hebben gemaakt eerder die ochtend. Prachtige beelden! Maar gelukkig hebben wij inmiddels ook gezien dat op Juriaans camera ook een paar hele mooie shots staan van de school. Direct na de lunch maken we Juriaans camera klaar voor wat men hier zegt dat de meest spectaculaire duik van de omgeving is: The Channel.
The Channel is letterlijk een smal kanaal aan de achterkant van Maratua, naar de opening van de lagune toe. Omdat de opening tussen de walls (die overigens niet boven water uitkomen) smal is, is de stroming hier over het algemeen extreem en dat trekt weer groot wild aan. We krijgen een uitgebreide briefing over wat we allemaal wel en niet moeten doen en verwachten. We moeten als een baksteen naar beneden zakken vanaf de boot want aan het begin staat vaak een sterke up-current. Vervolgens moeten we op 30 meter diepte dicht langs de muur zwemmen om niet naar buiten geslingerd te worden door de stroming langs de muur. En dan moeten we onze rifhaken uitslaan in de volle stroming op 26-28 meter en de open zee in kijken, want daar schijnt het te gebeuren. Tot slot moeten we dan over de rotsen en het koraal klimmen naar 15 en later 5 meter waar we de duik zullen eindigen. De spanning is duidelijk af te lezen aan de gezichten van onze bootgenoten en iedereen pakt nog snel even 1 of 2 extra kilo’s lood om snel af te kunnen dalen.
Na een half uur varen zijn we bij The Channel. Je kan aan het wateroppervlak zien dat de stroming inderdaad sterk is. Het water kolkt alle kanten op. We vallen met z’n 6-en (de Duitste bootgenoten, een van de Zwitsers (de andere heeft na de briefing besloten om niet mee te gaan, het klonk hem te heftig), de gids en wij) achterover en storten ons de diepte in. De up-current lijkt mee te vallen en we kunnen er tegenin zwemmen naar 30 meter diepte. Vervolgens komen we bij het plateau op 26-28 meter en haken ons vast aan een rots en zien haaien, tonijnen, makrelen, eagle rays en een gigantische potato grouper langstrekken. Zo’n beetje elke minuut verplaatsen we ons een paar meter en de stroming trekt aan, met halverwege het plateau een stukje flinke stroming tegen waardoor we ons min of meer moeten voortrekken aan de stenen en het koraal op de bodem om vooruit te komen. Iets verderop hebben we de stroming weer mee en verschijnt er een school met hele grote Barracuda’s. De school is kleiner dan die van die ochtend maar de Barracuda’s zelf zijn aanzienlijk groter van formaat. Ze blijven een tijdje vlak voor en boven ons hangen.
De tweede helft van de duik kenmerkt zich door dat we van rots naar rots moeten grijpen om in de stroming te kunnen blijven hangen. Bijna grijpt Marije in een scorpion fish, die zich uitstekend vermomd heeft tot stuk steen, maar Juriaan kan haar daar net op tijd op wijzen door aan haar tank te gaan hangen. Na 40 minuten zijn de eerste flessen bijna leeg en maken we onze safety stop op 5 meter en gaan daarna naar de oppervlakte. Wat een duik! We snappen nu wel waarom we zo’n uitgebreide briefing kregen en de oudere Duitsers niet mee zijn gegaan. Dit zijn echt wel heftige duiken 
Rond 15.30 uur zijn we terug op het resort en we zijn behoorlijk moe van de fysieke inspanning en gaan lekker even een uurtje liggen (lezen respectievelijk slapen). En rond 17.30 uur douchen we en nemen we ons eerste biertje op onze veranda. Een zeer wel verdiend biertje!
Morgen nog 2 duiken en dan zit het er alweer op voor dit jaar…. En hebben we alleen nog een thuisreis van zo’n 33 uur voor de boeg, maar daarover later meer
