Maandagmiddag zijn er 6 Japanners aangekomen, en het begint dus behoorlijk druk te worden in het resort met 6 Duitsers, 2 Zwitsers, 6 Spanjaarden, 6 Japanners en wij. Dat betekent ook dat de bootindeling door elkaar wordt gehusseld omdat er momenteel maar 3 divemasters zijn. Wij worden met onze 2 Duitse bootgenoten ingedeeld bij de andere 4 Duitsers, 2 stellen van ruim 60+.
.
We vertrekken dinsdagochtend vroeg naar Kakaban, het eiland hier 20 minuten varen vandaan met het Jelly Fish Lake in het midden van het eiland. Als we bij het eiland zijn maken we ons klaar voor de eerste duik. Nu blijkt dat de oudere Duitsers wat meer tijd nodig hebben om hun vinnen en vesten aan te trekken en klaar te zitten op de rand van de boot om achterover het water in te rollen. Wij zitten minutenlang met onze flessen op onze rug op het randje van de boot te wachten. En dan wegen die flessen wel wat….. Als we eindelijk allemaal het water in gaan blijkt dat de Duitsers de briefing niet helemaal goed begrepen hebben en ze blijven tussen 5 en 10 meter hangen, aan een rotsblok in de stevige stroming, terwijl wij met de andere 2 Duitsers en de gids inmiddels al op 25 meter hangen. Het vraagt de nodige tijd en tikken op zijn tank door de gids voor de Duisters snappen dat ze omlaag moeten komen. We worden door de stroming gegrepen en vliegen langs het rif. Op het 30 meter pakken we onze rifhaken en zoeken een stuk steen om ons aan vast te haken. Er zijn niet veel stukken rots aan de rand waar we goed uitzicht hebben op de open zee waar de barracuda’s zonder ogenschijnlijke inspanning tegen de stroming voorbij trekken. Dus we grijpen lange stengels die uit de grond steken en in de stroming wapperen. Ze houden het gewicht van Marije maar die Juriaan grijpt laat los uit de bodem en hij moet een ander plekje voor zijn rifhaak zoeken. We hangen in de stroming als strakke vlaggen in de storm en zien 2 haaien langzaam voorbij zwemmen, precies op ooghoogte. De gids ziet dat de oudere Duitsers het lastig hebben in de stroming en gebaart dat we langzaam langs het rif naar boven gaan om straks de hoek om te gaan, buiten de stroming. Als wij de groep bijna uit het zicht zijn verloren besluiten we opnieuw onze rifhaken uit te slaan en even te wachten. Nog geen minuut later komen er 2 Duitsers recht op ons af gevlogen. We duiken allebei diep weg maar krijgen nog altijd een paar dreunen in ons gezicht, op ons hoofd en rug als de Duitsers over ons heen stuiteren. Om de hoek is het water rustig en wij maken onze duik rustig af op de wand, hoewel we daar ook nog een aantal keer een Duitser die niet op andere duikers let moeten ontwijken op klappen van wild rondzwaaiende armen of vinnen incasseren.
Tijdens het oppervlakte-interval vertrekken de gids en alle 6 Duitsers naar het Jelly Fish Lake. Wij zijn daar inmiddels al 2 keer geweest en geloven het wel. We liggen heerlijk een uurtje te dobberen op de boot en water te drinken en meloen en mierzoete Indonesische koekjes te eten.
De tweede duik doen we op Turtle Traffic, de laatste duiksite op Maratua voor je bij de inham naar de lagune komt. Daar hebben we gisteren 47 schilpadden geteld, maar ook daar was de stroming aan het begin van de duik stevig. Wederom duurt het even voor iedereen klaar is om het water in te vallen en ook nu heeft niet iedereen het makkelijk in de stroming. We besluiten voorop te gaan zoodat we altijd kunnen ontsnappen als er weer een ongecontroleerde mede-duiker op ons af komt. Het aantal schildpadden is vandaag niet wat het gisteren was, maar we tellen er nog altijd meer dan 20. Aan het einde van de duik krijgt Marije nog een kopstoot van een Duitser die met een noodvaart op haar in komt zwemmen, en dan zijn we het voor vandaag wel even zat. We besluiten niet mee te gaan op de derde duik die middag, de groep is ons te groot (zeker na onze privé-duikervaring van de dag ervoor) en hebben wel even genoeg van het wachten en continu ontwijken van andere duikers.
_1.JPG "IMG_0804 (Small)_1.JPG")
Na de lunch gaan we heerlijk een uurtje slapen (en Juriaan 3 uur) en lezen allebei een boek uit, want het regent vrijwel de hele middag. Tegen zonsondergang, die ook vandaag door de bewolking niet zichtbaar is, halen we een ijskoud biertje (hoewel… tje, het zijn flessen van 660 ml) die we op onze veranda soldaat maken. En dan is het alweer tijd voor het avondeten. Wat vliegt de tijd toch op vakantie 
Tijdens het avondeten constateren we dat het weer een mooie bonte verzameling mensen is op zo’n duikresort.
De Japanners komen volstrekt ongegeneerd in alleen een zwembroek aan het diner. Ze halen tot 4 keer toe soep en spreken, op een van hen na, volstrekt geen woord Engels. Als hun gids Rivi, die tot gisteren onze gids was, probeert uit te leggen wat het plan voor de volgende dag is moet de Engels sprekende Japanner alles vertalen voor de andere 5.
Onze gids komt ons vertellen dat we morgenmiddag naar The Channel gaan, een opening in de lagune waar met hoogwater grote beesten, zoals haaien, tonijn en barracuda’s rondhangen maar waar de stroming navenant groots is. Deze duik wilden we al de hele week maken maar we moesten wachten tot hoogwater op een gunstig moment op de dag is, en dat is morgen rond 15.30 uur. Onze gids vertelt ook dat hij de oudere Duitsers moet gaan uitleggen dat ze niet mee kunnen omdat hun duikervaring onvoldoende is en hij vandaag zag hoeveel moeite ze met stroming hebben. Dat zal geen gemakkelijk gesprek worden……
Een paar van de Spanjaarden lopen trots in t-shirts van dit duikresort met groot op hun buik geschreven “Gefeliciteerd” met respectievelijk 400 en 900 duiken. En tot slot maken de Zwitsers, en dan de oudste van de 2 in het bijzonder, lawaai voor 10 en oefenen de 20 woorden die ze in het Bahasa kennen tot in den treure op de staf, die beleefd glimlachen maar achter de schermen hun wenkbrauwen lijken op te trekken en over de Zwitsers lijken te roddelen.
Zo kom je nog eens wat mensen tegen van diverse pluimage 
