De stroming van de duik van de eerste dag was een voorspellende factor voor de duiken die zouden volgen….
Na de eerste nacht op Alor worden we om 7 uur aan het ontbijt verwacht. Nea, de vrouw van Gilles, heeft heerlijk brood gebakken en er zijn gebakken eieren, ondanks het vroege uur dus een prima start van de dag. We zitten om 8.15 uur in een gammele kano die door 2 personeelsleden van Alor naar de speedboot wordt gepeddeld en dan vertrekken we naar de eerste duiksite van de dag. Als we in het water liggen blijkt de stroming wederom stevig. Het Franse stel, Guillaume en gids Gilles blijven zeker een half uur dapper tegen de stroom in zwemmen, wij houden het na een kwartier spartelen voor gezien en keren om en laten ons heerlijk met de stroom mee drijven over een prachtige slope. Als we na ruim een uur, wonderlijk genoeg allemaal weer dichtbij elkaar, boven komen krijgen we een preek van Gilles. Op Alor moet je tegen de stroom in zwemmen, onze vinnen zijn niet stevig genoeg en de andere Fransman doet er een schepje bovenop door te zeggen dat de mooiste duiken tegen de stroom in zijn, wat een onzin.
‘s Middags probeert Juriaan op aandringen van Gilles toch een ander paar vinnen, maar het goede nieuws is dat er op de duiksite van de middag vrijwel geen stroming staat. Het is een echte Muck-dive met zwart vulkaanzand en wonderlijke beesten die veelal over de bodem kruipen in plaats van zwemmen, een beetje zoals het duiken op Lembeh. Prima om rustig te fotograferen en een lange duik te maken. Na de tweede duik is het 16.30 uur en we gaan douchen en zitten heerlijk wat te lezen met ons eigen muziekje op de achtergrond. Als we de ipod met bijbehorende mini-stereo niet hadden meegenomen was het hier wel erg stil geweest 
Om 19 uur is het etenstijd en dan blijkt wederom dat Gilles meer van duiken en de natuur houdt dan van mensen die zijn duikresort bezoeken. Hij zwijgt in alle talen, zelfs in het Frans terwijl 3 van de 5 gasten Fransen zijn. Om 20 uur gaat het Franse stel naar hun hutje en ook Gilles, Nea en hun dochtertje Mali verdwijnen. Het is oorverdovend rustig in het resort. Als wij later, tegelijk met Giullaume, ook vertrekken komt er meteen iemand van de staf die de lichten uit doet in het restaurant en het resort is pikkedonker! Goed dat we op het laatste moment een zaklamp in onze tas hebben gedaan….
Duikvakanties blinken over het algemeen uit in regelmaat en zo ook hier. Ook op donderdag gaat de wekker om 6.30 uur en zitten we even na 7 uur aan het ontbijt en om 8.15 uur weer in de gammele kano. De ochtendduik is wederom op een plek met flinke stroming. Maar deze keer houdt de rest het na een kwartier tegen de stroming in trappen het ook voor gezien en drijven we nog 3 kwartier langs een wand en slope, die minimaal net zo mooi zijn als de wand waar we ons tegen de stroming in moesten vechten. 
Na de ochtendduik zijn we rond 11 uur terug en gaan we lekker op de veranda van ons hutje zitten waar het door de wind redelijk uit te houden is, want verder, zeker uit de wind, is het hier weer onvervalst tropsich qua temperatuur!
De middagduik verloopt voor Marije iets anders dan gepland. Als we het water in gaan staan er flinke golven en blijkt de stroming nog iets toegenomen te zijn. Marije gaat als eerste het water in en trekt zich aan een lijn langs de zijkant van de boot naar voren, tegen de stroming in en door de golven heen. Aan de voorkant ligt de boot aan een anker en via de ankerlijk zullen we afdalen. Het is echter nog wel een paar meter zwemmen van de lijn aan de oppervlakte naar de ankerlijn. Halverwege deze paar meter komt er een grote golf die de boot optilt, en als de golf voorbij is landt de boot bovenop Marijes hoofd. Gevolg: sterretjes en zwarte vlekken, voor de ogen welteverstaan. Marije worstelt zich een weg terug naar het trapje aan de achterkant van de boot en breekt de duik, die eigenlijk nog nauwelijks begonnen was, af. Een flinke buil bovenop haar hoofd en een dreunende hoofdpijn zijn het gevolg. Juriaan en de Fransen (4 stuks, inclusief de gids Gilles) zetten de duik voort. Na ruim een half uurtje zijn ze terug. Onder water was het een wasmachine: de stroming kwam van alle kanten en bij vlagen verdwenen de bubbels niet naar boven, zoals normaal is, maar naar beneden, als er een flinke down current stond. Uitgeput en met helemaal lege flessen zijn we 3 kwartier nadat we het water in gingen al weer op de terugweg.
Voor de vrijdag ziet het programma er iets anders uit: we gaan 2 duiken in de ochtend maken en blijven tussendoor op de boot. We vertrekken stipt om 8 uur en varen naar het zuiden. We zijn gewaarschuwd dat het water aan de andere kant van het smalle kanaal tussen 2 eilanden door iets kouder kan zijn. De waarschuwing blijkt terecht: geen 28 graden maar slechts 21. En als je langere tijd in het water ligt, wat bij duiken uiteraard het geval is, dan voel je het verschil wel. De duik is relatief ontspannen met relatief weinig stroming. Dat wil zeggen: ten opzichte van wat we hier tot nu toe gewend zijn. Bij vlagen is het nog steeds heel hard tegen de stroming inzwemmen zonder dat je het gevoel hebt veel vooruit te komen, maar dat is steeds maar een paar minuten en dat zakt de stroming wat weg of kan je schuilen in een inham in de wand. Na een klein uurtje komen we behoorlijk verkleumd boven. Het duurt ook zeker een half uur, in de brandende tropische zon, tot we weer enigszins een normale lichaamtemperatuur hebben. Maar dan begint het feestje vrijwel meteen weer: we gaan ons klaarmaken voor de tweede duik, een paar honderd meter verderop aan de kust van het andere eiland waar het eerder genoemde kanaal langs loopt. We vallen het water in en bejubelen aan de oppervlakte dat de kou wel meevalt. Nog geen 2 minuten later hebben we allemaal spijt van dit optimisme: het water is op 4 meter diepte nog maar 15 (!) graden. De kou snijdt in ons gezicht en wederom trekt de stroming flink aan. Het goede nieuws is nu dat je warm wordt van veel bewegen, want hard zwemmen moeten we weer…..
De duiksite is overigens prachtig, een bodem bedekt met grote rotsen en op de bodem en de rotsen groeien duizenden anemonen (van die koralen waar Nemo inwoont) en er zijn dus ook eindeloos veel Nemo’s. Na 3 kwartier hebben we nauwelijks foto’s gemaakt, daarvoor waren onze handen al snel te koud en de stroming wederom te heftig, maar zijn we blij dat we weer uit het water mogen om op te warmen
