De transfer van Lembeh naar de luchthaven even buiten Manado verliep niet geheel vlekkeloos. Ik zou om 10 uur met de boot oversteken naar Bitung en vanaf daar direct met de auto naar de luchthaven gaan. De hele reis zou een kleine 2 uur duren dus ik zou ongeveer 2 uur voor mijn vlucht op de luchthaven zijn….
Om 10 uur ging de mobiele telefoon van mijn duikgids Franky over, de chauffeur was wat vertraagd dus we hoefden pas om 10.30 uur op de boot te stappen want eerder was hij toch niet in de haven. Om 10.45 uur stapte ik met mijn bagage op de kleine Speedboot, die helaas niet zo snel was want de buitenboordmotor weigerde tijdens de oversteek, die normaal 10 minuten duurt, verschillende keren dienst. Om 11.00 hadden we weliswaar de haven bereikt maar konden we geen plekje aan de pier of kade vinden om even aan te leggen en mijn slordige 40 kilo bagage aan land te krijgen. Na het nodige heen en weer gemanouvreer hadden we een plekje en om 11.15 uur zat ik in de auto.
Ik zei, voor de zekerheid, tegen de chauffeur dat ik rechtstreeks naar de luchthaven moest en hij glimlachte en knikte instemmend. Onderweg bleek dre chauffeur een bijzonder galante rijstijl te hebben en elke vrachtwagen en ossenkar werden voor gelaten, dus echt opschieten deed het niet. Na 1,5 uur (inmiddels iets meer dan een uur voor mijn vlucht) herkende ik plotseling de straat waar het kantoor van Two Fish in Manado is, en daar hoefde ik helemaal niet te zijn want ik had alles, inclusief de 3 dagen en 7 duiken op Lembeh al betaald toen ik van Bunaken naar Lembeh ging. Mijn pogingen om dat aan mijn chauffeur uit te leggen en hem te vragen alsnog direct naar de luchthaven te rijden waren aan dovemansoren gericht. Of de goede man sprak gewoon geen woord Engels…. Een van de kantoormedewerksters, Rifka, zag ons aankomen, stormde naar buiten, gaf de chauffeur een uitbrander en die keerde alsnog de auto en we gingen op weg naar de luchthaven, met nog een precies een uur voor mijn vlucht zou vertrekken. De rijstijl van chauffeur veranderde ook op slag…. Er werd links ingehaald (en dat betekende dus regelmatig via de stoep of rakelings een geparkeerde auto ontwijkend) en op rotondes werd ik op de achterbank alle kanten op geslingerd. Precies 25 minuten voor mijn vlucht stapte ik uit de auto en rende naar de check in balie, die al aan het sluiten was. De volgende mededeling die ik kreeg was dat de vlucht vol zat. Een beetje onderhandelen en vriendelijk glimlachen leverde me uiteindelijk een gratis upgrade naar Business Class op, maar ik moest wel beloven me direct naar de gate te haasten. Ook bij de gate was ik de laatste die zijn handbagage moest laten scannen, en nadat ik ingestapt was ging ook meteen de deur dicht. Maar ik zat wel in mijn riante stoel, op weg naar Singapore!
In Singapore mocht ik als eerste het vlriegtuig uit, stond er geen rij bij de douane en lag mijn bagage ook al op de band toen ik aan kwam lopen. Dat zijn, onder andere, de voordelen van Business Class vliegen 
Sanne en Robert Jan waren nog niet thuis van hun werk, dus eerst een uurtje met Juli en Olle gespeeld. Daarna gezellig even met Sanne uit eten bij een tentje bij hen om de hoek. Heerlijk om na een maand weer eens een lekker broodje te eten, goede semi-Aziatische tapas te eten en frozen Margarita’s te drinken!
Donderdagochtend lekker rustig aan gedaan, hoewel ik na 4 weken strak duikritme wel om 7.15 uur mijn bed uit was en de familie uit kon zwaaien die naar het werk en school gingen. Na een uitgebreide warme (!) douche een taxi genomen om babykleertjes in te slaan voor Mare (de dochter van Marion van precies 4 weken oud) en Tessel (de dochter van Willemijn van ruim een half jaar). Voor mezelf stiekem toch ook nog even de Nine West (een heerlijke schoenenwinkel) onveilig gemaakt en gewapend met de meest schattige en stoere kleine meisjes-kleding en 3 paar hippe schoenen terug naar Oriole Crescent. Daar wachtte me nog een middagje spelen met Juli, Olle en Merle, een vriendinnetje van Juli, een fles koude witte wijn en een heerlijke pasta van Vivian en toen zat mijn vakantie er toch echt op.
Nog een uurtje wachten op de luchthaven, 13 uur vliegen en dan ben ik weer in Nederland. Het blijft jammer dat ik voorlopig niet meer onder water ga, maar Jur weer zien, Blue knuffelen, koffie drinken bij Willemijn, Mare bewonderen, afspreken met Sofie en Mirabel, zaterdag eten bij Dekxels en volgende week een grote verjaardagshappening voor mijn vaders verjaardag zijn ook goede vooruitzichten. En tussendoor ook nog even aan een nieuwe, volgens mij hele leuke, baan beginnen.
Het leven is mooi!
