Master Scuba Diver (bijna…)

Vrijdag is mijn laatste trainingsdag! We beginnen met een Search & Recovery duik. Ik moet de duik zelf plannen en samen met Maruf de “verloren” loodgordel zien te vinden en naar de oppervlakte brengen. We doen een briefing op de boot en gaan daarna het water in. Bij de ankerlijn leg ik alles nog een keer kort uit aan Maruf en ik benadruk dat we een loodgordel zoeken. Stom! Maruf gaat naar beneden en zwemt onmiddellijk weg om in het wilde weg de loodgordel te gaan zoeken. Na 10 minuten heb ik Maruf terug bij de ankerlijn en nu gaan we volgens ons plan te werk: in een U-vorm op kompas en door vinslagen te tellen. Ergens onderweg gaat het mis met het tellen en we raken van onze geplande richting af. Zodra ik het in de gaten heb zwemmen we terug naar de ankerlijn en beginnen opnieuw. Na ruim een uur vinden we de loodgordel en brengen we hem met een liftbag naar de oppervlakte. Nigel wil behulpzaam zijn en probeert de liftbag met een lange bamboe-stok uit het water tillen. Maar zodra hij de liftbag raakt kantelt deze en kan alle lucht eruit, en de loodgordel zinkt weer. Gelukkig kan ik hem op tijd grijpen en met een volledig opgeblazen vest kom ik alsnog met de “buit” bij de boot. Nigel doet een debriefing en we constateren dat ik nog wat meer tijd aan de voorbereidingen moet besteden (om misverstanden en “spraakverwarring” onder water te vermijden), maar verder heb ik de cursus nu succesvol afgerond. Als ik net zit uit te blazen van 74 minuten zwemmen en zoeken “valt” Pim van de boot en ik moet, in het kader van mijn Rescue-cursus, hem weer veilig aan boord krijgen. Nog geen 2 minuten laten valt Pim op de boot en moet ik zijn “zwaar geblesseerde” enkel verzorgen. En dan gaan de Rescue-scenario’s beginnen. Tina en Pim zijn onder water en Tina heeft een zware verwonding aan haar been. Terwijl ik haar onder water probeer gerust te stellen, druk houdt op de wond in haar been en haar voorbereid om naar boven te gaan, heeft ze geen lucht meer en grijpt ze mijn regulator uit mijn mond. Als ik ook deze situatie onder controle heb gaan we naar de oppervlakte en wordt ze in de boot gehesen waarna ik haar been kan verzorgen. Pim is inmiddels het water in gegaan en is de “vermiste” duiker. Met Maruf ga ik ook weer het water in en we vinden hem “bewusteloos” op de bodem. Ik breng hem naar boven, verwijder zijn duikuitrusting en ook hij wordt op de boot gehesen waarna ik mond-op-mond en hartmassage kan beginnen. Dat laatste hoef ik niet te doen want op dat moment ligt Nigel alweer in het water met zijn gezicht naar beneden en is de bewusteloze duiker aan de oppervlakte. Ik ga wederom het water in, doe mond-op-mond beademing in het water terwijl ik naar de boot zwem met hem en zijn uitrusting verwijder. Op de boot geef ik hem, virtuele, mond-op-mond beademing en hartmassage tot hij na een minuut of 8, gelukkig zelf ademt en weer een hartslag heeft. Ik heb helemaal kapot na deze oefeningen en ik dacht dat ik het gehad had…. Tina zegt dat ik rustig even bij kan komen als ik Maruf en Nigel alweer weg zie zwemmen…. Op zo’n 100 meter van de boot begint Nigel te zwaaien en te roepen en ik grijp mijn masker, snorkel en vinnen, neem een grote reddingsboei mee en ga het water in. Maruf is alleen maar “vermoeid” en Nigel is in paniek. Als ik ze beide drijvend en rustig heb sleep ik ze naar de boot. En dan zit het erop! Ik moet alleen nog het theorie-examen doen en dan ben ik Rescue-Diver en Master Scuba Diver. Terug op het resort vertellen Emma en Cecilia dat ze een nachtduik gaan maken en ik besluit mee te gaan vanavond. Dan heb ik in ieder geval nog een “fun dive” vandaag! Tina heeft gevraagd of ik mijn theorie-examen om 16.30 uur kan doen, als zij terug is van haar middagprogramma met de Open Water cursus. Dus ik zit braaf met mijn spulletjes om 16.15 uur bij het duikcentrum. Helaas komen ze pas om 17.30 uur terug en dan sta ik al op het punt om te vertrekken voor mijn nachtduik. Dus geen examen vandaag. De nachtduik was bijzonder mooi. We hebben verschillende decorated crabs gezien, een piepkleine knaloranje frog fish, veel shrimps en crabs. Een nachtduik is echt anders dan overdag duiken. Niet alleen zie je heel andere beesten maar je bent je ook maar bewust van een heel klein deel van je omgeving, namelijk alleen datgene in het schijnsel van je lamp. Iedere keer toch weer een bijzondere ervaring. Na de nachtduik help ik de gids, Agus, even met het wassen en opruimen van de spullen, want is hij nog ruim een half uur bezig en met z’n tweeen doen we het in 10 minuten. Daarna een snelle douche en om 20.15 uur zit ik als laatste ook aan tafel. De Belgen zitten aan de ene tafel en wij met z’n zessen, vandaag aangevuld met een Australier die in Jakarta woont en een Nederlandse stel dat net is aangekomen, aan de andere. Met nieuwe mensen gaan de gesprekken ineens weer alleen over vissen en de onderwaterwereld, terwijl we met z’n zessen ook al heel wat andere zaken hebben besproken. Zo aan het einde van mijn verblijf merk ik steeds weer dat ik minder zin heb om uitgebreid mijn verhaal te doen aan nieuwe mensen. Iedereen krijgt vanaf nu alleen nog maar de management summary