Een dagje Manado was heerlijk. Ik werd afgezet bij de Mega Mall, die in werkelijkheid niet zo “mega” is en begon de dag met een dubbele espresso. Heerlijk, een goede kop koffie na een aantal weken oploskoffie. Bij de 2e dubbele espresso heb ik mezelf ook nog getrakteerd op een blueberry cheesecake. Daarna inkopen gedaan zoals oordruppels, tandpasta, zonnebrand en wat lekkere dingen. Ik heb aan het einde van de middag altijd zin in wat zouts, dus ik sla vooral chips en zoutjes in. Verder haal ik wat chocolade en muffins, als toetje na het eten voor iedereen.
De chocolade en muffins worden na het eten letterlijk met gejuich ontvangen. Iedereen heeft zin in iets zoets na het eten. De rest van de avond blijft het rustig en we blijven tot 22.30 uur aan tafel zitten met een aantal nieuwe gasten (Emma, een Britse, Cecilia, een Amerikaanse die in Japan woont, Klaus een Duitser die in Singapore woont en James een Ier) die allemaal alleen reizen. Verder komt Lucy op haar vrije dag nog even langs om afscheid te nemen van Theresa die de volgende avond haar laatste avond heeft. Omdat het niet soepel verloopt met het visum van Lucy moet ze het land uit om een nieuwe te krijgen en zij gaat dinsdag voor 3 dagen naar Singapore.
Lucy’s boot blijkt echter ‘s middags te vertrekken dus op dinsdagochtend gaat ze nog mee op de duikboot om mij een aantal Rescue skills bij te brengen. Als de rest gaat duiken doen wij oefeningen rond en op de boot. Tijdens de surface interval test Lucy mijn vaardigheden door te doen of ze verdrinkt, maar ik weet haar binnen no-time veilig aan boord te krijgen 
Ik ga wel mee op de 2e duik en we vliegen ruim een uur lang met een flinke vaart in de stroming langs een prachtige wand.
‘s Middags lig ik heerlijk een uurtje te slapen in de lounge-stoelen en luister naar mijn ipod. Na het eten hebben we het afscheidsfeestje van Theresa. Ze heeft 24 flessen (van elk ruim een halve liter) palmwijn besteld. Elke fles wordt gemixt, of aangelengd, met een flesje cola en vervolgens gaat de kan rond en wordt iedereen geacht om een bodempje in een glas in 1 teug te drinken. Ik ben dit venijnige drankje wel gewend na 3 keer Two Fish Divers maar voor een aantal anderen is dit de eerste keer dat ze het drinken, en het hakt er bij sommigen stevig in…
Risco heeft de teksten van de 2 meest gezongen Indonesische lokale liedjes voor mij en Theresa uitgeschreven en we proberen mee te zingen. Na een keer of 3 hebben we het min of meer te pakken. Vervolgens schakelt “de band” over op Engelstalige liedjes en we doen (meerdere keren) Leaving on a jet plane”, “Hey Jude”, “I want to break free”, “What’s up” en “Wonderwall”. Om 23.30 uur verplaatsen de feestelijkheden zich naar het strand. Emma, Klaus en Cecilia zijn al gaan slapen en Theresa en ik haken nu ook af. Wat overblijft is een man of 10 van de staf, Pim en James.
Aan het ontbijt ziet Pim er niet al te best uit en James verschijnt helemaal niet. Ik vaar uit met Tina, Nigel en Pim voor een trainingdag. We beginnen met mijn laatste wrakduik. Vlak voor we het wrak binnen gaan vindt Nigel een blue-ringed-octopus. Een prachtig beest maar zeer giftig. In het wrak ga ik voorop en we gaan naar binnen tot het aardedonker is en we niet verder kunnen. We eindigen onze duik op het rif naast het wrak.
Na een half uurtje op de boot gaan we beginnen aan de Rescue-skills en ik moet een duiker in paniek onder water tot rust brengen, een vermiste duiker zoeken en een bewusteloze duiker naar de oppervlakte brengen.
Ook hierna weer een half uurtje op de boot en vervolgens mijn 3e, en op 1 na laatste, Search & Recovery duik. Ik moet iets zien te vinden op de bodem maat ze vertellen me niet wat of hoe groot het is. Pim en ik zoeken in een zogenaamd Jachstay-patroon en vinden na een minuut of 20 een leeg colaflesje dat Nigel min of meer in de zandbodem heeft begraven.
We zijn door de 3 duiken relatief laat terug in het resort waar we meteen aanvallen op de lunch. Vervolgens krijg ik te horen dat ik naar een ander hutje moet verhuizen maar gelukkig helpt de staf me inpakken en sjouwen. Het is een behoorlijk puinhoop in het hutje waar ik inmiddels al 2 weken in woon en Theresa heeft tassen vol met spullen achter gelaten die ik zaterdag aan Lucy moet geven. Dus 4 man van de staf hebben hun handen vol aan alle losse tasjes en uiteraard mijn grote tas.
Als ik net geinstalleerd ben in mijn nieuwe Sea-view huisje (zonder sea view want er ligt een flinke mangrove tussen het strandje en de open zee) belt Jur. Hij baalt want hij is zijn portemonnee verloren. Ik kan van afstand niet meer doen dan proberen praktische oplossingen te verzinnen. Op zulke momenten is Indonesie best ver weg en is het voor Jur ook wel ongezellig dat ik niet in de buurt ben.
Terwijl ik dit berichtje zit te schrijven op de blackberry en van afstand de groep van 10 nieuwe, Nederlandse/Limburgse of Belgische gasten bekijk, brengt de keukenstaf ons de afternoon-snack. Een heerlijk soort gebakje met palm-suiker aan de binnenkant en kokos van buiten. Zalig! En wat kan je toch gelukkig worden van hele kleine dingen 
