Maandagochtend zit ik al alleen aan het ontbijt om 7.30 uur want het Duitse stel slaapt uit omdat ze pas om 10 uur vertrekken. Mijn gids Franky en ik varen stipt om 8 uur uit op de kleine boot (die ze speedboot noemen, maar niet echt snel gaat). De watertemperatuur in Lembeh Strait is aanzienlijk lager dan rond Bunaken. En zelfs met een 7 millimeter cap en mijn 5 millimeter pak krijg ik het na 70 minuten koud. Als we om iets voor 10 uur terug komen bij Two Fish zit het Duitse stel klaar om te vertrekken. Dan wordt Opo, zeg maar de hoofdgids hier, gebeld dat de auto pas om 13.30 uur in Bitung is, dus hun vertrek wordt uitgesteld tot 13 uur. Ze zuchten en klagen in het Duits in de veronderstelling dat ik dat niet begrijp.
Om 11 uur vertrekken we voor onze 2e ochtendduik, naar Nudi Falls, een plek beroemd om de hoeveelheid nudibranches. Ik word inderdaad niet teleurgesteld. Eindeloos veel kleurrijke varianten! En een enorme octopus die vrij rond zwemt en zich voor Octopus-begrippen redelijk gewillig laat fotograferen.
Als ik terug kom voor de lunch vertrekken de Duitsers echt, ik heb de hele tent hier nu voor het restant van mijn verblijf, een kleine 48 uur, voor mijzelf. Na de lunch plof ik neer in een hangmat aan het strand en ik val vrijwel direct in slaap. Het kleine beetje van de middag dat nog resteert nadat ik wakker word tot mijn nachtduik lees ik lekker in een van mijn boeken met mijn ipod op. Zeer ontspannen.
De nachtduik was wederom verrassend. Als je onder water gaat lijkt het zwarte zand uitgestorven. Maar als je goed kijkt beweegt er op elke vierkante meter wel iets. Krabben, kreeftjes, garnalen, frog fish, nudibranches, flamboyant cuttlefish, zeesterren, etc. Ik ben gelukkig al iets handiger met de camera en duiklamp dus een paar foto’s van deze nachtduik zijn zelfs echt goed geworden.
Als we terugvaren (de verste duiksite is overigens maar een kwartier varen) liggen er heel veel kleine bootjes van vissers tussen Lembeh en het vasteland (de zeestraat, Lembeh Strait) waaraan Two Fish ligt. Alle bootjes, hoe klein ook, zijn uitgerust met grote felle lampen (model bouwlamp). Met het licht proberen ze vissen aan te trekken die ze vervolgens in een net scheppen om zelf te eten of te verkopen op de markt in Bitung, het wat grotere dorp schuin tegenover Two Fish, op het vasteland.
Als ik gedoucht ben en tegen 20 uur aan tafel ga heeft de kokkin een zeer uitgebreid, 1-persoons, diner voor me bereid met rijst, mie, kip-in-een-jasje, eieren, salade en kroepoek. Hier kan je met een man of 3 ruim van eten dus ik doe reuze mijn best om een flinke deuk in de grote schalen/borden te eten. Tegen 21.30 uur gaat de staf massaal slapen, dus ik ga naar mijn hutje en lees nog wat op mijn veranda.
Dinsdagochtend is het dan echt zover… mijn laatste duikochtend. We varen uit voor 2 duiken en als we het water in gaan blijkt als snel dat we een goede dag hebben: ghost pipefish, hairy frog fish, mimic octopus, gewone frog fish, nudibranches, een hele kolonie seamoths, een disco-clamp, eindeloos veel krabben en garnaalachtigen. Wat een heerlijke manier om mijn duiktrip 2007 af te ronden. Met name de 2e duik op de duiksite Hairball 1 (hoe verzin je het) was een typsiche Lembeh-duik. Alleen maar zwart zand, geen koraal, een enkele anemoon en wat zee-egels en dan maar zoeken. Het voelde echt als paaseieren zoeken: je weet dat ze er zijn (beesten in dit geval en geen paaseieren) maar je ziet ze op het eerste gezicht niet. Er zijn momenten dat je 5 of 10 minuten zwemt zonder iets opvallends of foto-waardigs te zien. En een paar minuten later kom je ogen (en batterijen voor de camera) tekort.
Als we boven komen is het gaan regenen. Heel even ziet Lembeh eruit zoals het vorig jaar tijdens ons hele verblijf was: nat en mistig. Als ik aan mijn 1-persoonslunch zit begint het echt te stortregenen. Een uur lang is de overkant (en Lembeh Strait is maar zo’n 300 meter breed) gehuld in wolken en geheel aan het zicht onttrokken. Als het droog wordt is het binnen een half uur weer helemaal opgeklaard met alleen nog wat hoge sluierbewolking, dat was vorig jaar wel anders, toen klaarde het helemaal niet meer op.
Ik loop door de plassen, die overigens een uur later ook helemaal weg zijn, naar mijn hutje en begin met het afspoelen van alle camera-onderdelen en het uitzoeken van de spullen die ik niet mee wil nemen naar huis.
Bijna 7 weken ben ik nu van huis met 10 dagen duiken in Wakatobi en een week Bali met Jur, 2 weekendjes Singaore en ruim 3 weken alleen in Bunaken en Lembeh.
Even een paar facts & figures van 7 weken Indonesie:
Ik heb in de afgelopen 6 weken 70 duiken gemaakt, varierend in diepte tussen 52 meter (diepe duik in Wakatobi), tot 12 meter (Mandarijn-nacht-duik in Bunaken).
Ik heb 6 cursussen gedaan (Emergency First Response, Rescue, Deep speciality, Wreck specialty, Night specialty en Search & Recovery specialty) en mag me nu Master Scuba Diver noemen, voor wat het waard is 
Ik heb in 8 verschillende bedden geslapen en ruim 3 weken geen warme douche tot mijn beschikking gehad.
Ik heb tientallen mensen ontmoet en in totaal met 4 verschillende instructeurs (Lucy, Tina, Nigel en Pim) opleidingen gedaan en met 9 gidsen gedoken (Deni, Erwin, knul in Bali waarvan ik de naam niet meer weet, Maruf, Agus, Sem, Kris, Risko en Franky) en 15 buddy’s gehad (Jur, Tienie, Clement, Ben, “Silicon Valley” (een Chinese met siliconenborsten die topless lag te zonnen op de boot waarvan ik de naam nooit heb geweten), John, Nikki, Kaveh, Kevin, Klaus, Cecilia, Lucy, Pim, Tina, Nigel) maar in de afgelopen weken ook vaak zonder buddy alleen met een gids gedoken.
Ik heb eigenlijk zonder uitzondering prachtige duiken gemaakt en ook nu, na 369 duiken weer dingen gezien die ik nog nooit eerder had gezien zoals de mimic octopus en de blue-ringed octopus.
Ik heb in totaal ongeveer 600 onderwater foto’s gemaakt, en dat is na een eerste grove selectie, maar er zullen er nog wel meer weggegooid worden als ik ze op een iets groter formaat dan de display van mijn camera zie.
Ik ben deze keer alleen mijn snorkel en mijn stalen “onderwater-aanwijs-stick” kwijt geraakt.
Ik heb ongeveer 200 ml azijn en 400 ml alcohol gebruikt om mijn oren schoon te maken na het duiken en een oorontsteking te voorkomen (wat helaas alleen na het duiken op Bali niet helemaal gelukt was, maar 3 dagen antibiotica druppels en ik heb daarna geen last meer gehad).
Ik heb 1 stortbui op Lembeh gehad op mijn laatste dag en flink wat regen gehad in Singapore maar over het algemeen mag ik absoluut niet klagen over het weer!
Ik heb 6 flessen zonnebrand opgemaakt (dus nee, ik ben niet donkerbruin geworden maar gelukkig ook nooit verbrand geweest) en 4 flesjes anti-mug (maar in Lembeh en Singapore weerhoudt dat die rotbeesten er niet van mijn bloed toch graag te willen drinken).
Ik heb 7 boeken gelezen en heel wat uurtjes met mijn ipod doorgebracht.
Op Bunaken hebben we op 9 avonden een typsiche Bunaken-party gehad met gitaar, zelfgemaakte bas en zelfgemaakte tamboerijn. Ik ken ook eindelijk de tekst van 2 typische Indonesische Bunaken-liedjes en heb “golden oldies” waaronder Leaving on a jet plan, What’s up, Hotel California, Hey Jude, Wonderwall, etc. oneinding vaak gehoord.
Samengevat: ik heb genoten! Zowel de 3 weken met Jur als de 4 weken alleen (hoewel het toch wel erg gezellig is om dit soort reizen samen te doen). En als ik ooit weer de kans krijg om lang weg te gaan, dan grijp ik die (weer) met beide handen aan
