Ik neem ‘s ochtends weer afscheid van 7 mensen die vertrekken. De meesten waren er maar een dag of 4 dus het blijft een komen en gaan. We vertrekken even naar achten met nog altijd 8 gasten en een flinke hoeveelheid staf, bootcrew, duikgidsen, Tina & Nigel (de eigenaars) en hun 6 maanden oude dochter Rebecca en haar Nanny naar het wrak. Ik moet tijdens deze duik me voorbereiden op het binnengaan van het wrak de volgende kaar. Tina is vandaag mijn instructeur want Lucy is een paar dagen vrij. Op de boot moet ik knopen oefenen, maar dat is als oud-zeilinstructeur geen punt. Vervolgens moet ik over de boot een parcours afleggen met een lange lijn op een rolapparaat (een “reel) en de lijn op verschillende punten in de boot vast zetten. Nadat ik de lijn weer opgewonden heb op de reel moet het nogmaals maar nu met een duiklamp in mijn andere hand. Dat is een stuk lastiger, zeker omdat het vandaag flink waait en er golven staan.
De boei die normaal gesproken aan het wrak vast zit is er niet, dus de gidsen gaan eerst snorkelen om het wrak te vinden wat best lastig is aangezien het hoogste punt van het wrak op 24 meter ligt en het zicht onder water zeker minder is dan 24 meter. Na 10 minuten is het wrak gelokaliseerd en gaan we het water in. Ik leg op 30 meter diepte met een paalsteek de lijn vast aan de boot en we gaan naar binnen. Het is passen en meten in de kleine ruimte en met een reel en een lamp heb ik mijn handen letterlijk vol 
Als we uit het wrak komen zwemmen we naar het rif en onderweg komen we Ape, een duikgids, zonder zijn 2 gasten tegen. Tina gebaart mij en Pim te wachten en ze zwemt terug. Wij wachten braaf maar constateren dat er flink wat stroming staat en dat de kans dat Tina ons terug vindt minimaal is. We beginnen aan onze deco-stops op 15, 12, 9 en 5 meter en zijn uiteindelijk na 50 minuten, de kortste duik hier tot nu toe, aan de oppervlakte.
Op de boot blijkt dat de gids tijdens de afdaling niet kon klaren en de 2 gasten met wie hij was hebben dat nooit gezien en constateerden pas bij het wrak op 30 meter diepte dat ze zonder hun gids waren. Nigel, die ook een cursus gaf op het wrak aan een Advanced student, hij ze verder mee op sleeptouw genomen. Dus gelukkig was alles en iedereen OK.
De tweede duik is een fun dive en ik ga samen met Tina en Nigel. Luxe hoor, een duik alleen met de 2 eigenaren! En dat nog wel voor mijn 350e duik! De wand is prachtig, ik tel 4 schildpadden en we vinden mooi klein spul op de wand. Gelukkig doet mijn camera, die gisteren onder water een error-melding in het scherm gaf en verder niets deed, het weer. Alleen bij de back-roll vanaf de boot had ik de camera niet stevig genoeg vast dus hij schoot uit mijn hand en landde met een dreun op mijn voorhoofd. De camera is ongeschonden uit de botsing gekomen, mijn voorhoofd helaas niet want daar zit inmiddels een flink ei op…
Na de lunch doe ik het 2e deel van mijn Emergency First Response examen, onder begeleiding en toeziend oog van Tina en Pim. Na 3 uur zweten (hartmassage en mond-op-mond beademing bij 32 graden is verhittend) en 5 scenario’s van “ongevallen” waarbij de keukenstaf vaak het slachtoffer is, ben ik geslaagd! 3 cursussen afgerond, 1 bijna, met 1 halverwege en met 1 moet ik nog beginnen: het schiet nu op naar mijn “Master Scuba Diver” status
Na een koude douche heb ik even mijn oma gebeld die vandaag 88 is geworden en mijn ouders gesmst die net waren opgestaan om naar de binnenlanden van Suriname af te reizen. Het tijdsverschil met Nederland is 6 uur, en Jur had me vanochtend om 7 uur (1 uur ‘s nachts in Nederland) gebeld toen hij uit de kroeg kwam. Mijn oma zat net aan de koffie en mijn ouders waren voor dag en dauw opgestaan in Suriname, grappig hoor al die tijdverschillen 
