Tijdens mijn laatste avond op Bunaken wordt er ‘s nachts om 4 uur op mijn deur geklopt en aan de deur gemorreld. Ik word wakker en hoor gesmoes op mijn veranda. Het zijn 3 stafleden die terug zijn gekomen van de bruiloft in het dorp en nu het feest willen voortzetten op het strandje van Two Fish. Ik doe alsof ik slaap en na een kwartiertje geven ze het op en druipen af. Ik kon de stemmen niet herkennen omdat er nogal zacht en met een dubbele tong werd gepraat, dus geen idee wie het waren.
Bij het ontbijt is het zichtbaar dat de meeste stafleden het zwaar hebben vandaag. Vrijwel iedereen lijkt een kater te hebben. Of zoals ze het hier noemen een “helikopter”, een verbastering van hang-over. Ik krig de rekening van 3 weken Bunaken, zeg iedereen gedag en zet mijn spullen klaar voor vertrek. Het is eb dus de boten liggen een flink eind uit de kust. Eerst worden alle tassen, we vertrekken met z’n vijfen vandaag, in een bootje van het formaat badkuip naar de boot gebracht. Als het bootje terug is, dat wil zeggen nog altijd ruim 50 meter van het strand is het echt tijd om te vertrekken. Nigel haalt nog snel zijn camera en maakt een foto van mij voor op hun website: de 2e Master Scuba Diver die ze ooit hebben opgeleid.
In de haven in Manado staat Rifka te wachten met 4 taxi’s. Iedereen stapt in z’n eigen taxi, behalve James en Klaus, zijn gaan samen een vulkaan beklimmen, en bij het kantoor van Two Fish in Manado waar je met credit card kan afrekenen, zien we elkaar heel snel nog even en dan ga ik naar Lembeh. Als ik om 11.15 uur op Lembeh ben begroet ik Katherin en Michael, een Duits stel dat eerder ook op Bunaken was. Vervolgens zet ik snel mijn camera in elkaar, graai mijn duikspullen bij elkaar en een kwartier later zit ik alweer op de boot op weg naar mijn eerste duik op Lembeh.
Ik heb hier vorig jaar door mijn maaginfectie maar 3 duiken gemaakt en ik was even vergeten hoe anders, en bijna bizar, de onderwaterwereld hier is. De bodem bestaat uit zwart (vulkaan) zand en er ligt behoorlijk veel troep op de bodem. Maar in het zand en tussen de troep leven de meest vreemde en mooi beesten. Mijn gids Franky en ik vinden verschillende typen nudibranches, frog fish, scorpiofish, een octopus, puffer fish en porcupine fish. En dit zijn alleen nog maar de soorten die ik bij naam ken. Verschillende andere beesten heb ik nog nooit eerder gezien en ik heb ook geen idee hoe ze heten. Maar aan de hand van mijn foto’s kan ik het in ieder geval nog aan Franky en Opo vragen.
Om 14.00 uur zitten we aan de lunch met z’n drieen. Het Duitse stel is weinig spraakzaam en verdwijnt na een kwartiertje al van tafel, naar de enige 2 strandstoelen op het hele resort. Die zijn morgen overigens allebei voor mij want als zij morgen vertrekken ben ik de 2 dagen die mij nog resten de enige gast hier. Ik heb met dat vooruitzicht ook meteen een liedje van Acda & de Munnik in mijn hoofd:
“Daar sta je dan ‘s avonds 20 over 11, op een strand sigaretten weg te werken
Even eruit dat was alles wat je wou, even alleen want je had zoveel te verwerken
Kijk eens aan, daar staat de grote denker, aan het werk op de grens van land en zee
De 8e dag, dus 4 dagen te gaan nog, terwijl het leed wel was geleden op dag twee
Naar huis, mmmm, naar huis
Ik wil naar huis, oehoe, naar huis
Het leek zo mooi even wat tijd voor jezelf, maar je hebt jezelf niet zo gek veel te vertellen
Dus je staat maar op en sleept je naar het strand tot het moment komt dat je eindelijk mag bellen
Maar niet vandaag, mag pas morgen en dat komt eigenlijk door wat ze gister zei
Ze zei lief, als je niets hebt te vertellen dan hoef je niet te bellen volgens mij
Gelukkig is mijn situatie helemaal treurig zoals de tekst van het liedje. Maar ik wilde er ook even uit, ben vanaf morgen dus echt letterlijk alleen op reis, en sta uiteraard in deze omgeving regelmatig op de “grens van land en zee”, een regelmatig ook nog met een sigaret 
En ik heb minder drang om naar huis te gaan dan in het liedje, maar nu het onvermijdelijk dichterbij komt vind ik naar huis gaan ook wel weer een prettig vooruitzicht. Maar eerst nog genieten van nog 6 duiken op Lembeh!
De nachtduik had nog meer verrassingen in petto dan overdag. Op 1 duik 6 frog fishes in 4 verschillende kleuren, een ghost pipefish, een zwemmende spotted eel, een snake eel die alleen met zijn kop uit het zand stak en als hoogtepunt een flamboyant cuttlefish. We zouden maximaal een uur gaan duiken maar er is zoveel te zien dat we na een uur echt nog niet klaar zijn voor ons gevoel. Na 75 minuten kreeg ik het toch wel echt koud en vond ik het mooi geweest. Zeker in de wetenschap dat er nog een koude douche wacht daarna.
Als ik gedoucht ben en de foto’s van de nachtduik bekijk blijkt maar weer dat onderwaterfotografie sowieso een vak apart is, en dat vak wordt niet eenvoudiger als je naast een camera ook nog een duiklamp bij je hebt. En de camera kan uiteraard niet focussen in het pikkedonker, dus dat betekent het beest beschijnen met de lamp, focussen met de camera en dan hopen dat je niet te veel verplaatst bent op het moment dat je de knop indrukt.
Het eten op Lembeh is iets gevarieerder dan op Bunaken en het diner is dan ook heerlijk. Mett vis, gemarineerd en gebarbequed vlees, gebakken aardappels, salade en warme groente.
Het Duitse stel gaat meteen na het eten naar hun huisje. Ik blijf nog even zitten met Opo, een van de gidsen, en Franz, de kapitein. Maar na 1 biertje (van 750 cl. vind ik het ook mooi geweest. Morgen weer 3 duiken, en dan heb ik ook nog eens het hele resort voor mezelf…
