Na 11 dagen hebben we alweer een tropisch eiland achter ons gelaten. De dagen hadden een vast ritme van opstan – ontbijten – duiken – relaxen – duiken – lunchen – relaxen – duiken – avondeten – relaxen & slapen. Lekker overzichtelijk 
11 dagen blijven bleek relatief lang want we hebben heel veel mensen zien komen en gaan en na een kleine week was iedereen die er was toen we aankwamen weg. Op Lankayan kwamen mensen van heel diverse pluimage: een Duits gezien met een zoon die in Shanghai woonde, een Duits stel dat in Engeland woonde, een groep Duitsers die volgens de duik-t-shirts die ze droegen al zo’n beetje over ter wereld onder water waren geweest, een grote groep uit Singapore, een Japans gezin dat met z’n 4 gewapend met 4 fotocamera’s en een videocamera 5 duiken per dag maakten, een Nederlandse gezin dat 10 jaar geleden in Sarawak had gewoond, 4 Amerikanen die Mandarijn studeerden in Beijng, etc. Met velen van hen hebben we gedoken of gewoon zitten praten op de jetty of na het eten. Een bont gezelschap dus.
Op de ochtend van ons vertrek waren we om 6 uur aangekleed en gepakt en toen we onze veranda opliepen begonnen de militairen die naast ons uitkijkpost hadden (met uitzicht op de Filipijnse wateren) druk te zwaaien. Ze vertelden dat er net een Green Turtle het strand opgekomen was om eieren te leggen. En inderdaad, vlak naast hun uitkijkpost had de schildpad zich verstopt bij een boomstronk en maakte grommende geluiden terwijl de eieren werden gelegd. Wij namen foto’s maar de militairen ook, op hun mobiele telefoon (die verder overigens nutteloos was op Lankayan want daar was geen bereik). Na een kwartiertje was de schildpad klaar en zocht zijn weg terug naar de zee. Het kruipen over het strand ging langzaam en moeizaam maar zodra de schildpad het water had bereikt was hij (of eigenlijk een zij) met een paar zwemslagen uit zicht verdwenen. Een mooie afsluiting van ons verblijf op Lankayan.
De terugtocht met de boot terug naar Sandakan begon om 7 uur en duurde een kleine anderhalf uur. We reisden samen met het Nederlandse gezin dat op Sarawak had gewoond, de kok, een van de duikgisdsen en nog 3 leden van de staf van Lankayan Island Dive Resort (www.lankayan-island.com) . Na zo’n 20 minuten betrok de lucht en begon het stevig te regenen. Hoe verder je voorin de boot zat hoe minder nat je werd. De leden van de staf hadden ons voorin plaats laten nemen en zij werden behoorlijk nat. Bij de eerste regendruppels sprongen ze op en gingen midden in het bootje onder het afdakje staan om een beetje droog te blijven. Na de bui werden de bankjes afgedroogd en een half uurtje later waren we in Sandakan.
We hebben afscheid genomen van de Nederlanders en de staf en werden even bij ons hotel afgezet, het was nog geen 9 uur toen. Omdat Jur al zijn boeken uit had moesten we de stad even in en omdat we vermoeden dat het nog veel warmer zou worden in de loop van de dag hebben we dat meteen maar gedaan. Helaas bleek er in Sandakan geen boekwinkel te zijn, dus we hopen maar dat we vanaf maandag op Mabul boeken kunnen ruilen (dat kon op Lankayan wel, maar daar waren helaas alleen Duitse, Italiaanse en Chinese boeken). We besloten na de mislukte zoektocht naar een boekwinkel de 100 treden van een trap naar een uitzichtpunt dan ook maar te beklimmen. En bovenaan was The English Tea House & Restaurant, een heerlijk plekje met uitzicht op de daken van de stad en de baai. En belangrijke nog: goede koffie en een heerlijke lunch. Bij aankomst kregen we een nat koud handdoekje om mee af te koelen, heerlijk luxe maar wel een beetje koloniaal
Morgen vertrekken we voor een 3 daagse rivier- en jungletocht op de Kinabatangan River, de langste rivier van Borneo en dan door naar Mabul om weer te duiken. 4 maanden reizen is voor ons iedere dag genieten!
