Hamerhaaien!

Na een vlucht van 40 minuten, een autorit van een uur en een boottocht van 3 kwartier waren we rond lunchtijd op Mabul (www.sipadan-mabul.com.my): een klein eiland 20 minuten varen (bij een rustige zee, anders kan het wel een uur duren, maar daar komen we zo nog op terug) van Sipadan, een van de mooiste duikplekken op aarde. We werden ontvangen door een Japanse divemaster, Mika, en kregen een briefing en lunch. Helaas bleek dat iedereen net op het punt stond om te vertrekken voor de 3e duik van de dag, dus voor ons geen duik die dag. Met een vers ananas-sapje aan het zwembad was het overigens ook prima uit te houden. Na een wandeling door het resort kwamen we wel tot de conclusie dat dit resort veel groter en massaler was dan elke andere plek waar we deze reis hadden gezeen. Er stonden meer dan 50 huisjes en ze hadden dan ook niet allemaal de beloofde sea-view (ons uitzicht vanaf onze veranda was op de achterkant van de huisjes die wel seaview hadden en dan vooral op hun airconditioning-units die aan de buitenwand gemonteerd waren). Er werd met 10 boten uitgevaren voor het duiken iedere dag en gemiddeld zaten op een boot 10 tot 14 duikers, dus het was behoorlijk druk.

Maar wij hadden geluk, de volgende ochtend voeren we om 8 uur uit (ja, we zijn echt ochtendmensen aan het worden want dat betekent om 6.15 uur opstaan) naar Sipadan met divemaster Mika en 4 andere duikers, een grote luxe zo’n kleine groep. We genoten van de eerste duik op Sipadan (op Whitetip Avenue, een van onze favoriete duikplekken toen we hier bijna 3 jaar geleden ook waren). Het zicht onder water was fantastisch: meer dan 40 meter. En overal waar je keek schilpadden en haaien. Na de eerste duik legden we aan bij de steiger van Borneo Divers, een van de resorts die vroeger op Sipadan waren (naast het resort waar wij 3 jaar geleden zaten). Op het strand stonden zeker 100 duikers een kop koffie te drinken. We mochten maar een heel klein stukje lopen vanaf de steiger, de rest was afgezet met rood-witte linten en werd bewaakt door militairen. Het was wel even gek om te zien dat alles wat er 3 jaar geleden stond nu was afgebroken op de steiger en de restaurants van Borneo Divers en Pulau Sipadan Resort (waar wij zaten) na. Na de koffie weer op de boot en naar South Point, een van onze andere favoriete spots, voor een 2e duik. Wederom prachtig met enorm veel vis, haaien en schildpadden. ‘s Middags nog een duik bij Mabul waar het zicht door de zandbodem een stuk slechter was en het onderwaterleven ook wat minder indrukwekkend, ongeveer vergelijkbaar met wat we op Lankayan hadden gezien. ‘s Avonds nog een biertje (6,6 dl. flessen) op de jetty, een hapje eten en dan vroeg slapen want de volgende dag zouden we om 5.30 uur uitvaren in de hoop hamerhaaien te zien bij zonsopgang bij Sipadan.

De wekker ging om 4.45 uur en om 5.30 uur zaten we inderdaad op de boot op weg naar Sipadan. We gingen het water in en zwommen de eerste 10 minuten weg van het rif, in de hoop hamerhaaien te zien. Op een meter of 30 diepte dachten we na 10 minuten dat we voor niets vroeg op waren gestaan tot we ons omdraaiden en 10 hamerhaaien schuin onder ons rondjes zagen cirkelen! GEWELDIG! Na een paar minuten hadden ze in de gaten dat deze 6 duikers geen lekker ontbijtje zouden zijn dus vertrokken ze de diepte in. We maakten een onder water vreugde-dansje en zwommen terug naar het rif waar de andere haaien toch ineens minder indrukwekkend leken Rond 7 uur legden we aan bij de steiger op Sipadan voor koffie maar de militairen stuurden ons weg, er bleek iets mis te zijn met het permit dat ons resort voor ons had aangevraagd om op Sipadan te duiken. Dus dan maar terug naar Mabul om daar te ontbijten en nog 2 duiken te maken.

De volgende ochtend blijven we na onze eerste duik maar op de boot om koffie te drinken om het niet weer te riskeren dat we worden weggestuurd van Sipadan. En na een kop koffie en een 2e duik gaan we terug naar het resort om ‘s middags nog een duik te maken bij Mabul. Na de 3e duik duiken we even het zwembad in en maken ons dan klaar voor een sunset duik waarbij we hopen Mandarijn-vissen te zien. Dit zijn kleine kleurrijke visjes die zich overdag verstoppen in het koraal maar rond zonsondergang naar buiten kruipen om te paren. Als we om 5.45 uur het water in gaan liggen er al 4 duikers met hun neus en camera’s in het koraal, wij passen er nog net bij. Na een paar minuten komen meerdere Mandarijn-vissen uit het koraal en zoeken een partner om mee te paren. Het is bijna een beetje genant om daar met 10 duikers met je neus boven op te zitten maar het is een prachtig schouwspel. Na deze duik gaan we douchen en eten om weer op tijd naar bed te gaan want we gaan de volgende ochtend weer om 5.30 uur naar Sipadan, deze keer niet voor de hamerhaaien (die andere groepen die een dag na ons zo vroeg zijn gegaan overigens niet zien) maar voor de grote school Bumphead Parrotfish.

En weer hebben we ‘s ochtends vroeg geluk, we vallen rond 6.15 uur achterover van de boot en zien meteen een school van 40 Bumphead Parrotfish. Wat het weer betreft treffen we het deze ochtend overigens minder. Als we om 5.30 uur op de boot stappen giet het van de regen en waait het stevig. Deboottocht duurt dan ook 2 keer zo lang als de andere dagen. We krijgen het ondanks onze wetsuits met name door de striemende regen en windvlagen behoorlijk koud op de boot en het is dan ook een verademing om het water in te gaan dat hier zo’n graad of 29 is. Als we na de eerste duik boven komen regent het nog steeds. We blijven op de boot om koffie te drinken (maar vooral om de warme beker dampende oploskoffie vast te houden om een beetje warm te blijven). Maar deze keer komen de militairen ons halen om te zeggen dat we vandaag wel op het eiland mogen koffie drinken en daar kunnen we een beetje schuilen onder een afdakje tegen de regen en wind. We maken een 2e duik en als we boven komen is het iets minder gaan regenen. Inmiddels zijn een aantal andere boten van ons resort ook aangekomen bij Sipadan en we pikken dozen en zakken met lekkere dingen voor ontbijt op bij een van de andere boten en varen naar Kapalai, een resort gebouwd op een zandbank vlakbij Mabul. Daar ontbijten we en maken we een 3e duik op het huisrif van dit resort. Als we ‘s middags een siesta houden aan ons zwembad is de zon gaan schijnen en warmt het weer aardig op.

Onze laatste dag worden we weer wakker door de enorme harde wind. Er staan witte koppen op de golven en we horen bij het ontbijt dat de boottocht naar Sipadan zeer oncomfortabel wordt en zomaar anderhalf uur kan duren en het zicht er onderwater waarschijnlijk ook niet beter op is geworden. We besluiten onze laatste 2 duiken op Mabul te maken. Daarna hangen we onze duikspullen te drogen en gaan we lekker aan het zwembad liggen met een vers ananas-sapje. Na het eten trekt de wind nog verder aan en rond 21 uur pakken we onze duiktas in en zetten we hem binnen in de duikschool. Dan lopen we naar het andere kant van het eiland naar een ander resort waar we misschien mobiel ontvangst hebben aan het einde van hun steiger, tenminste als het weer goed is. We hebben inderdaad even 1 streepje ontvangst op de mobiel en dan niets meer. Met name Marije is hevig teleurgesteld dat we niet kunnen bellen omdat Willemijn en Leander ongeveer rond deze tijd getrouwd zijn en we ze zo graag even wilden spreken. We voelen de eerste regendruppels en realiseren ons dat we nog zeker 10 minuten terug moeten lopen. Inmiddels is het aan de horizon enorm gaan onweren en we besluiten snel terug te lopen naar ons eigen resort en te kijken of we de satteliet-telefoon daar kunnen gebruiken om toch even te bellen. Halverwege worden de regendruppels groter en we rennen het laatste stukje naar ons resort. Als we in het restaurant, waar ook de telefoon is, even zitten uit te blazen valt de stroom uit. Het hoost van de regen inmiddels en het waait niet meer, het stormt. Na een half uurtje is de stroom nog niet weer aan en we realiseren ons dat bellen niet gaat lukken. We lenen 2 paraplu’s van de staf en lopen door enkel diepe plassen naar ons huisje om onze tassen te gaan pakken, want we vertrekken de volgende ochtend om 6.30 uur naar het vasteland.

‘s Ochtends is het droog maar de wind is nog niet gaan liggen en de golven zijn stevig. We hebben inmiddels gehoord dat er een tropsiche typhoon over de Filipijnen trekt en wij daar van een uitloper langs hebben gehad de dag daarvoor. Op de boot krijgt Juriaan dan ook na een paar minuten al een flinke golf over zich heen en is doorweekt.

Als we om 7.15 uur op het vasteland zijn stuur ik Willemijn en Leander maar een sms want ik heb geen idee of ze om 1.15 uur ‘s nachts Nederlandse tijd nog aan het feesten zijn of al thuis zijn en niet gestoord willen worden. Een paar minuten later, als we in het busje op weg naar de luchthaven zitten belt Mirabel: het feest is bijna afgelopen en ik kan Willemijn en Leander toch nog even spreken op hun trouwdag, ze klinken dolgelukkig!

We vliegen naar Kuala Lumpur waar Marijes ouders de dag daarna ook zullen aankomen en dan gaan we 2 weken met z’n vieren rondtrekken.