Filipijnen al weer achter ons gelaten

Na bijna 3 weken genieten van de Filipijnse onderwaterwereld, de heerlijke “resorts”, wuivende palmen en vriendelijke mensen hebben we gisteren de Filipijnen verlaten en zijn we inmiddels (letterlijk en figuurlijk) geland op Borneo.

Nadat we de vorige keer onze website konden bijwerken in een op zonne-energie draaiend internet-cafe midden op een piepklein Filipijns eiland zitten we nu in een airco internet-cafe met breedbandverbinding in Kota Kinabalu, de hoofdstad van Sabah (een Maleisische provincie van Borneo).

Het resort (Polaris Beach & Dive Resort) was wat groter dan Magic Island en kon dan ook ongeveer 25 gasten hebben (Magic Island maar 12). Er was genoeg ruimte in het restaurant en het zwembad voor 25 gasten maar er waren eigenlijk te weinig tanks voor het duiken, waardoor we regelmatig een duik een uurtje moesten uitstellen om de staf de gelegenheid te geven voldoende tanks te vullen. De eerste paar dagen zaten we slechts met 11 gasten: een groep van 5: (vader, moeder, dochter, haar vriend en nog een losse vrouw waarvan we de relatie tot de andere 4 niet helemaal helder hebben gekregen), een ouder stel dat al voor de 8e keer op Cabilao was en een ander stel (hij was bijna kaal maar had in zijn nek een dun vlechtje tot op zijn heupen….), allemaal Duitsers. Na een dag of 6 kwam er een safari terug van een duikclub uit Duitsland, 11 man sterk. De groep van 5 vertrok toen maar het werd toen wel echt duidelijk drukker en voller op het resort. Gelukkig ging de groep van 11 apart duiken van de rest dus met meer dan 7 duikers hebben we nooit tegelijk in het water gelegen.

Het duiken op Cabilao was heerlijk! Over het algemeen was het zicht goed en was er geen of slechts een klein beetje stroming. Dat heeft zo zijn voordelen want dat maakt het duiken eenvoudig en erg ontspannen en is er ruim de tijd en gelegenheid tot het maken van mooie onderwater foto’s. Maar het nadeel is dat er over het algemeen minder grote beesten (lees: vis) te zien zijn want die leven juist in sterk stromend water waar de kleine visjes bij wijze van spreken rechtstreeks hun bek in stromen.

Jur werd na een paar dagen op Cabliao wat verkouden en zelfs een beetje grieperig dus hij heeft op een van de dagen het duiken maar even gelaten voor wat het was en is lekker met een boekje in een hangmat onder de palmbomen gaan liggen. Dat was nou net de dag dat er wel een stevige stroming stond…. En ja hoor, daar was ook meteen een grote school barracuda’s die minuten lang naast ons bleef hangen terwijl de duikers (we waren deze duik slechts met 2 toeristen en 1 gids) als een wapperende vlag in de stroming (met 1 hand de rotsen vasthoudend en de fotocamera in de andere) hingen. Een indrukwekkend gezicht, uiteraard zouden we graag de foto’s van de school barracuda’s op de site zetten, maar dat gaat helaas niet….
De camera waarmee Marije de foto’s van de barracuda’s heeft gemaakt heeft ze 2 dagen later vol laten lopen met water (vergeten de o-ring die het onderwaterhuis afsluit voor water in de camera te doen, STOM!). De dag na het incident met de volgelopen camera hebben we de camera getest (nadat we hem hadden afgedroogd en een dag te drogen hadden gelegd). Heel even ging de display aan maar daarna werd alles zwart… We hopen dat de camera zelf op een soort beveiliging is gesprongen maar we vrezen dat dit het einde is van de oude camera. We proberen het over een paar dagen nog een keer. We weten wel dat de foto’s die op de geheugenkaart stonden het overleefd hebben (dit mochten we testen op een computer van een Duitser op Cabilao), maar we hebben nu dus geen camera om aan de computer te hangen.

Tot op heden zijn de problemen met de oude camera eigenlijk de enige tegenvaller. Uiteraard loopt niet alles met Hollandse efficientie maar dat kan je eigenlijk geen tegenvallers noemen, dat hoort er gewoon bij in dit deel van de wereld. Zoals die keer dat we na ruim een uur duiken boven kwamen en er in de verre omtrek geen boot te bekennen was om ons op te pikken. Het waaide die dag stevig en de golven waren dan ook aardig hoog. Net toen we na een minuut of 20 grappen tegen elkaar begonnen te maken of de anderen (een wat ouder Duits stel die al voor het 8e jaar terug waren gekomen naar Cabilao en de Filipijnse gids) de film ” Open Water” ook hadden gezien zagen we de boot in de verte vertrekken bij het resort op weg naar ons. Wij waren echter door de golven al een flink eind van de duikplek weggedreven en het kostte dan ook nog het nodige geschreeuw en gezwaai om de aandacht van de bootcrew te trekken. En uiteindelijk een dik half uur nadat we boven waren gekomen was de boot bij ons. Waarschijnlijk omdat de gids erg van de situatie baalde hebben we deze duik gratis gekregen…

Samengevat was Cabilao heerlijk ontspannen duiken, goed eten (maar zeker niet zo goed als wat ze er bij Magic Island van wisten te maken), veel Duitsers (maar dat zal wel aan de Duitse eigenaar van het resort liggen), lekkere hangmatten onder de palmbomen en een relaxed sfeertje: heerlijk dus.