De Perhentians

De laatste avond in Melakka gaan we eten bij de beste Italiaan van de regio. We bestellen gezellig wat antipasti en gaan dan op zoek naar de wijnkaart. Helaas verkoopt dit Italiaanse restaurant geen wijn (?!?). Want als ze wijn zouden verkopen moeten ze per fles een extra belasting betalen en daar hebben ze blijkbaar geen zin in. Maar wij hebben wel zin in wijn….. We lopen even terug naar ons hotel en halen daar in de bar een fles wijn en het restaurant zet alleen de extra belasting op de rekening. Tijdens het uitzoeken van de voorgerechten zit Juriaan al te dromen over een tiramisu die op de dessertkaart staat. Na een heerlijke maaltijd bestelt hij een tiramisu, en nog nooit hebben wij hem na de eerste hap zo vies zien kijken: de kok heeft namelijk geen mascarpone gebruikt, zoals het hoort, maar gorgonzola en Juriaan gruwelt zoals bekend van blauwe kaas in welke vorm dan ook maar vooral in het toetje waar hij zich zo op verheugd heeft

Na het eten lopen we nog even een stukje door de stad en komen daar op de wekelijkse Chinese nachtmarkt terecht. Het is druk op straat en er wordt werkelijk van alles verkocht: de bekende nep-merk-horloges, medicijnen, eten en huisdieren. Verder staat er een groot podium waarop in het Chinees de bevolking hun Karaoke-kunsten vertoont. Na een laatste drankje gaan we terug naar het hotel want we worden de volgende ochtend om 5 uur opgehaald om naar de luchthaven te gaan.

Om kwart over 5 komt eindelijk het busje aan dat ons naar de luchthaven in KL kan brengen om naar Kota Bahru te vliegen. Het busje heeft geen vering en flink misselijk komen we even voor 7 uur aan op de luchthaven. We checken in en een uur later stijgen we op, op weg naar Kota Bahru en vanaf daar naar de Perhentian Islands. Vanaf de luchthaven is het nog een uur met een busje (deze keer met iets betere vering) en dan nog een dik half uur op een bootje voor we aangekomen zijn op ons tropsich eiland: Pulau Besar ofwel het grote eiland van de Perhentian Islands. Het weer is alleen nog niet zo tropisch, het is zwaar bewolkt en waait flink. Maar het zeewater is een prettige 30 graden dus ‘s middags zwemmen we wat, lezen we een boek en regelen we het duiken voor de volgende dag.

Als we ‘s ochtends wakker worden is het weer wat opgeknapt: er hangt wat sluierbewolking maar daar komt de zon in de loop van de dag wel doorheen. We gaan duiken bij Seahorse Dive Center naast ons resort. Het is een piepklein duikschooltje met 2 instructeurs en 2 bootjes. We duiken met een aantal Nederlanders die in Maleisie wonen en een cursus doen en 3 knullen uit Singapore. Het zicht onder water is slecht: vergelijkbaar met de slechte dagen op Lankayan, maar we vinden het heerlijk om na een week weer onder water te zijn. ‘s Middags is de zon echt doorgebroken en we relaxen heerlijk op het strand, de een onder de parasol en de anderen in de zon op hun strandbedjes.

Als we de volgende ochtend wakker worden regent het en het waait weer flink. Zo ver je kan kijken is de lucht donkergrijs en het ziet er niet naar uit dat het op korte termijn zal opklaren. Juriaan en Marije gaan duiken terwijl Marijes ouders besluiten de gepalnde jungle wandeling op het eiland maar even te laten voor wat het is. Het zicht onder water is onverwacht goed en we doen die ochtend 2 mooie duiken: op een wrak dat 4 jaar geleden gezonken is en rond een aantal rotsen waarvan de punten net boven water uitsteken. Na een warme douche na het duiken hebben we eigenlijk geen zin om ‘s middags weer zo koud te worden in de slagregen op het open bootje (onder water is het aanzienlijk warmer dan erboven) dus we blijven aan land en lezen wat en gaan rond een uur of 4 over op bier en kaartspelletjes. Het is een gezellige middag en avond maar we hopen we op mooier weer op onze laatste dag.

En de volgende ochtend schijnt de zon en is de lucht zowaar blauw! Dit wordt een echte tropsiche dag. Juriaan en Marije maken weer 2 duiken en Marijes ouders gaan ‘s ochtends de jungle in en kunnen via een paar paden (die niet altijd duidelijk te herkennen zijn als paden) naar een strand om de hoek lopen, door de dichte, vochtige en steile jungle. Na de lunch strijken we neer op de strandstoelen die we als echte toeristen ‘s ochtends al hebben geclaimd door er een handdoek op te leggen . Als je geen handdoeken neerlegt voor een uur of 9 ‘s ochtends (ten minste als het niet giet van de regen) dan zit je de rest van de dag in het zand….

We pakken nu onze spullen en vertrekken om 12 uur met de boot en daarna een busje naar Kota Bahru waar we morgenochtend om 5.30 uur de jungle trein nemen naar Taman Negara: het nationale park met tropsich regenwoud midden in Maleisie. Het wordt dus weer vroeg opstaan en een lange reisdag maar we kijken wel uit naar een paar dagen echte jungle.